Van je Moeder

Het lijkt soms wat neutraal
maar dan beleef je andermaal
iets ongerijmds Heel onverwacht
als iemand plotseling naar je lacht
Je bent verdwaasd en het lijkt wat mal
Je zit in de vrije interval
en omdat je hart nu trilt en beeft
voel je opeens weer dat
je leeft.

Het doet zo,n zeer
O, nee
niet omdat ze vliegen gaan
of met hun woorden slaan
Nee:
Het doet zo,n zeer omdat
ze vallen in een gat
als men hen gaat beliegen
met,, wäarheden\" bedriegen
Zo leren ze niet vliegen
O , kind
wij hebben je zo lief gehad.

Dagen glijden voorbij
zonder warmte en geluk
nog steeds ben ik niet blij
er is nog zoveel stuk
de hoop doet me nog leven
maar tot mijn grote spijt
bedenk ik
waar zijn de jaren gebleven
wat jammer van alle tijd.

Je mag blij zijn als je oud wordt
Zonder schuldgevoel en spijt
zonder dat je nog zegt:
Ik had eigenlijk toch mischien

Oud  zijn  in tevredenheid
Geen klachten en geen zelfverwijt
Rustig zeggen: het is mijn tijd
Ik hou het voor gezien

Ik voel me in gekapseld
een rups , een pop
Zacht omhulsel om me heen
Zo zacht, met een klein gaatje
Waar ik doorheen
naar buiten kijk
Goh wereld ben je daar?
Ik wil er ook bij horen
maar wacht nog even
Ik ben nog niet helemaal klaar
Voorzichtig maak ik het gaatje groter
Er komt wat ruimte
wat vrijer ademen.
Goh wereld wat ben je mooi
Ben je veilig? veilig genoeg voor mij?
Het is wel spannend
Zal ik het gaatje meer vergroten?
Ik ben er bijna kijk verbaast rondom
Goh wereld neem mij op
Laat me bij jou zijn
Laat me bij je horen
Maar neem me op in je bescherming
Alleen red ik het nog niet
Kijk, ik ben er al bijna
en ja ik vlieg los
Als een vlinder in de lucht
Goh wereld hier ben ik.

Mijn vader is op leeftijd
een mooie weliswaar
maar dat hij nu
zo van me weg glijdt
maakt mij verdrietig
en ,t voelt zo raar
de pa, die ik
mijn hele leven heb gekend
waar ,k mee kon lezen en schrijven
waar ik zo mee was verwend
dat mocht helaas  niet meer zo blijven.

Met een glimlach
kan ik naar hem kijken
en als dochter blijf ik hem trouw
ook ontroering wil niet wijken
omdat ik zo veel van hem hou.

Leven, dat ben jij
Jouw ogen, jouw horen
Jouw hartslag in mij
Jouw stem die in woorden
mijn gedachten klaart
Daar diep in je hart
de zin van bewaard
Jouw leven juichend
Jouw liefde betuigend
maakt jubelend blij
Niet ik
maar jij leeft in mij

De schemering daalt
verdringt stil het avondrood
Tussen schelpen grit
en in de geur van wier
loop ik langs de vloedlijn
aanrollende streepjes water.

De aarde lijkt te geeuwen
en de zee zingt zacht

Dansend in de strelende wind
koester ik jou warmte
en droom, een handvol uren
jouw woorden

Vervaagt in het
 verleden
Verdwenen met de tijd
Enkel de herinnering
die heel
langzaam slijt

Je bent
een gezicht
dat ik niet ken
Een woord
dat ik niet versta
waar ik niet binnen durf
En toch
ben jij
de vaste bewoner
van mijn hart.

Oorlog doet veel mensen pijn
zou er op deze aarde
een plaats zonder verdriet zijn.
Laat me weten
waar die zou moeten zijn
Op de kaart kan ik hem niet vinden
is die dan zo klein?

Ik sta te wachten tot je uit
school komt.
Ja! daar is hij
Maar loopt me voorbij
Je kijkt niet eens
Ik roep: Jamie! Jamie!
Maar je loopt gewoon langs me heen

Ik zie je naar een grasveldje  lopen
je plukt een madeliefje : keert je om
en loopt, met uitgestrekt handje
met daarin het madeliefje
naar me toe
Je zegt: Voor jou Oma

Jij bent mijn nu
en mijn toen.

Jij bent mijn leven
jij bent mijn denken
en mijn doen.

Jij bent mijn lied
ik weet zeker dat
de heer jou heeft gegeven.

Want zo iets liefs
geven mensen niet.

Al is ,t donker, met slechts regen
Problemen , vaak in overvloed.
Zijn daar m,n kinderen, mijn zegen
Bij hun verdriet, m,n hart dat bloedt.
Ik roep zo vaak: daar leef ik voor
Wat heerlijk toch om trots te zijn
Wij komen er wel door.
Want , mamma zal ik altijd voor ze zijn
Wat heerlijk om te mogen troosten
Bij vreugde lach ik me hen mee
Ik zou er elke dag op willen toosten
Ik leef m,n leven voor die twee
M,n armen om hen heen geslagen
Die op een dag weer open zullen gaan
Ik zal dat dapper dragen
Wanneer ze op eigen benen zullen staan
,t is maar zo kort die kinder jaren
Ik geniet van ieder klein moment
probeer de fijne dingen te vergaren
Voor als je oud en eenzaam bent
zo blij met kleine dingen
Wanneer verdriet je blijft om ringen
hou moed , met opgerichte kin.

Je bent angstig
angstig om opnieuw te beginnen
Een nieuwe start te maken met een
leeg gevoel van binnen.
Een ander huis
ander werk
een nieuwe omgeving
en nieuwe mensen om je heen
Het is een uitdaging
een enorme stap die je zet
En in het begin is he allemaal
nog zo vreemd
Je verlaat iets waar in je bent op gegroeid
jouw stad, waar je bent op gebloeid
Je breekt iets , wat je hebt op gebouwd
wat je met liefde hebt vertrouwd
Je vrienden die je achter laat
dat doet pijn.
Maar toch ,je gaat.

Het afscheid
met jou
heeft me
neer geslagen
en me laten kruipen
tot jij
voor mij alleen
nog een
herinnering was.