Archief

De tijd staat even stil
als je mij verteld dat er voor
jou geen hoop meer is.
Rondom mijn hart wordt het ijzig stil.

Je bent zo jong
het leven hoort toch mooi te zijn
Gesprekken die wij samen voeren
zijn ondanks toch fijn
Ik relativeer
Jij laat me zien wat alles waard is
en geeft mij wat levensleer.

Geniet ervan
al is het nog zo kort
want voor dat je weet
en uitspreken kan
is je werels in gestort

Als je grijs zult zijn, veel later
en je huid is diep gegroefd
Als je hand dan beeft
en gaat er alles fout dat je bedroefd
Alshet leven wankelt
dagen tot een sleur zijn
Als je pijn voelt in niet begrepen vragen
zal er een verlangen zijn
om slechts aan een naam te denken
in je angst, verdriet en pijn
die zal liefde en bijstand schenken
en die naam zal ,, Mamma,, zijn

Zachtjes doe ik haar kamereur open
Voorzichtig naar binnen geslopen.
Twee glinsterende ogen
kijken me aan
Wie kan zoiets moois nu weerstaan?
Een blijk van herkenning
een lach
Ik ben blij dat ik jou
moeder zijn mag.

In mijn wereld
is geen plaats voor jou
In mijn wereld
zijn luchten geel
en bomen blauw
En wegen groen als jade
De huizen purper
maar de mensen grauw
Daarom
is er geen plaats voor jou.

Je gaf me meer dan me lief was
Voor een ochtend zonder licht
Je bent nooit verder gekomen
dan heel dichtbij
Maar vergeet niet
Jij bent alles voor mij.

Ondanks alle pijn
en je verdriet
komt er een tijd
dat je weer een lichtje ziet
En is de tjd gekomen
onthoud dan slechts
je stoutste dromen

Opeens was ik ziek
En dacht aan duizend dingen
Toen kwam de pijn
Zodat ik niet meer  kon zingen
Daar was de angst
Hoe moet ik het verwerken?
Toen kwam de kracht
En hoorde ik bij de sterke

Weten en laten weten
Vergeten en weer vergeten
Peinzen, pikeren over problemen
steeds weer verdragen, geven en nemen
Denken  en nog eens na denken
We willen krijgen
en moeten schenken
Het is fijn iets te kunnen delen
Belangrijk anderen te
acsepteren zoals ze zijn
Zelfrespect doet soms
erg veel pijn

Als ze eenmaal zijn geboren
wordt niets meer zoals toen
Leefde je voorheen voor jezelf
nu zul je dat nooit meer kunnen doen
Vanaf de eerste aanblok
Vanaf de eerste kreet
weven jullie levens zich samen
hecht aaneen gesmeed
Hebben zij verdriet
dan kun jij wel huilen
En zijn ze ziek
dan voel je de pijn
Al worden ze ooit tachtig
en jij honderd
tot de laatste adem
zul jij altijd moeder zijn.