ZONDAG 16 OKTOBER 2011

Blijf altijd jezelf,

met een eigen mening

waar je voor durft uit te komen.

Duik niet onder in de groep,
durf het op te nemen voor de zwakken,
duld geen onrechtvaardigheid,
wees blij met wat je hebt en bent.

Kies een eigen weg,

soms langs ongebaande paden,

durf grenzen doorbreken,

en leven met onzekerheden,

maar nooit ten koste van anderen.  

Het is niet de gemakkelijkste weg,
elke stap kost je
misschien moeite en pijn
en de verleiding is groot
om je te laten meedrijven
met de stroom… 

Je moet leren kiezen
elke dag opnieuw
en zo groeien tot een levenskeuze. 

Doorbreek het gewone
eer je ‘doodgewoon’ wordt.

Bron onbekend

Beste Jan,

 

ik weet dat je huivert

van kaarsen en klokken

van psalmen en preken

kazuifels en rokken

 

de een heeft dat wel

en de ander weer niet

dat zit ‘m in hoe je

de ‘dingen’ beziet

 

maar ’t gaat om die man

die het brood heeft gebroken

die man, als je die

maar eens zèlf hebt gesproken

 

dat is nou een man

waar je echt mee kunt praten

ik zweer het je Jan

hou die man in de gaten

 

die man met dat touw

om zijn middel, die man

als het gaat om jouw leven

Hij weet er wat van

 

Hij leeft en Hij woont

hier, bij jou in de straat

die man moet je hebben

dat ’s de man waar ’t om gaat.

 

Toon Hermans

28^ste  ZONDAG A – 9 OKTOBER 2011

GENODIGD OP HET BRUILOFTSMAAL

Ook vandaag heeft Jezus het aan de stok met de hogepriesters en de oudsten van het volk. Maar het gaat niet om een les in geschiedenis. Zoals steeds spreekt Jezus tot ons, hier en nu.

Eens te meer gaat het over de tegenstelling tussen uiterlijk vertoon en innerlijke ommekeer. Volgen wij de huichelarij van de schone schijn, of willen wij binnenin eerlijk en oprecht zijn? Want ‘zalig zijn de zuiveren van hart …’

Willen wij ons bekleden met de nieuwe mens en leven met de blik op Jezus, met een hart tot God gericht?

In die tijd nam Jezus het woord en sprak opnieuw in gelijkenissen tot de hogepriesters en de oudsten van het volk. 

Hij zei: ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op een koning die een bruiloftsfeest gaf voor zijn zoon. Hij stuurde zijn dienaars uit om allen te roepen die hij tot de bruiloft had uitgenodigd, maar zij wilden niet komen. 

Daarop zond hij andere dienaars met de opdracht:  Zegt aan de genodigden: ‘Zie ik heb mijn maaltijd klaar, mijn ossen en het gemeste vee zijn geslacht; alles staat gereed. Komt dus naar de bruiloft’. Maar zonder er zich om te bekommeren gingen zij weg, de een naar zijn akker, de ander naar zijn zaken. De overigen grepen zijn dienaars vast, mishandelden en doodden hen. 

Nu ontstak de koning in toorn, stuurde zijn troepen, liet de moordenaars ombrengen en hun stad in brand steken. Toen sprak hij tot zijn dienaars: ‘Het bruiloftsmaal staat klaar,  maar de genodigden waren het niet waard. Gaat dus naar de kruispunten der wegen en nodigt wie ge er maar vindt, tot de bruiloft’. 

Zijn dienaars gingen naar de wegen en brachten allen mee die zij er aantroffen, slechten zowel als goeden, en de bruiloftszaal liep vol met gasten. 

Toen nu de koning binnenkwam en de gasten zag,  merkte hij daar iemand op die niet voor de bruiloft gekleed was. En hij sprak tot hem: ‘Vriend, hoe zijt gij hier binnengekomen zonder bruiloftskleed?’ Maar de man bleef het antwoord schuldig. 

Toen sprak de koning tot de bedienden: ‘Bindt hem aan handen en voeten en werpt hem buiten in de duisternis. Daar zal geween zijn en tandengeknars. 

Immers, velen zijn geroepen, maar weinigen zijn uitgekozen.’

(Matteüs 22,1-14)

BEKLEED U MET DE NIEUWE MENS!

Een vreemd evangelie. Eerst doet die koning alle moeite om gasten op zijn feest te krijgen. Zelfs op straat worden allen uitgenodigd, slechten zowel als goeden. En dan zet hij iemand buiten die geen feestkleed draagt. God oordeelt blijkbaar anders dan wij over goed en slecht. De hogepriesters en de oudsten van het volk hadden een uitgesproken mening: het was de letter van de wet, die telde. En ook wij hebben vlug ons oordeel klaar over anderen. Maar hoe denkt God over dit alles?

Voor hen die zichzelf rechtvaardig achtten en anderen misprezen, vertelde Jezus eens over een farizeeër en een tollenaar. (Lc 18,9-14) De eerste bad: ‘God, ik dank u dat ik niet ben als al die anderen, en zeker niet zoals die tollenaar daar.’ De andere klopte zich alleen maar op de borst: ‘God, wees mij zondaar genadig.’ Juist die was rechtvaardig in de ogen van God, de andere niet. Het eindeloos herhaalde Jezusgebed van de vrome woestijnvaders luidde trouwens ook zo: ‘Heer Jezus, Zoon van God, ontferm U over mij, zondaar.’

God vraagt geen uiterlijk naleven van soms banale regels. Voor Hem telt de bekering van het hart. Wie zijn eigen kleinheid erkent, heeft hier iets voor. Hij kan Gods barmhartige Liefde als een gave zien. Een gratis geschonken genade, waar Hij dankbaar voor is. Het is geen loon, dat hem toekomt.

Maar wie overtuigd is van eigen goedheid, denkt licht dat hij alleen maar krijgt wat hij verdient. En zal niet dankbaar zijn maar eerder denken ‘Gelukkig dat ik goed ben! En niet als al die anderen!’ Terwijl wij voor God allemaal met lege handen staan. God ziet onze zwakheid, en toch biedt Hij zijn Liefde aan en hoopt alleen dat wij in dank zullen aanvaarden en antwoorden.

Maar ons hart kan gesloten blijven. Zoals bij die man zonder feestkleed. Jezus bedoelt – vanzelfsprekend! – niet de kledij van het lichaam, wel de opmaak van de geest, de zuiverheid van het hart, de dank voor zoveel onverdiende  barmhartigheid van Godswege. In tegenstelling tot een hooghartig: ‘dit komt mij toe, ik heb mijn plicht gedaan!’. God nodigt ons allen tot zijn volle vreugde. Met het feestkleed van dankbare ontvankelijkheid en nederige wederliefde. En wie daar tekortschiet, sluit zichzelf uit.

Het lied van de koning

Er was eens een machtige koning,

die richtte een bruiloftsmaal aan.

Hij liet uit zijn hemelse woning

zijn dienaars de wereld rondgaan.

‘Mijn huis staat van nu af aan open,

met rijkdommen zonder tal.

O laat mij toch niet vergeefs hopen

dat iedereen komen zal.’

Maar hoe het ook klonk allerwegen,

men hoorde ternauwernood.

De boodschapper kwam ongelegen,

de boodschappers werden gedood.

En toch blijft de koning nog smeken,

hij geeft het niet op en hij laat

zijn boden nog uitgaan ten teken

dat hij op de uitkijk staat.

En wij die hier jagen en jachten,

hoe lang houden wij ons nog doof?

Hoe lang laten wij hem nog wachten

door traagheid en ongeloof?

Michel van der Plas

Eens besloot Onze Lieve Vrouw, met het Kindje Jezus in haar armen terug te keren op aarde en een klooster te bezoeken. Trots hadden alle paters zich opgesteld in een grote rij, en een voor een traden ze voor de Heilige Maagd om haar eer te betuigen. Eén droeg prachtige gedichten voor, een ander liet zijn miniaturen voor de bijbel zien, een derde somde alle heiligen op. En zo bewezen ze allemaal, monnik voor monnik, eer aan Onze Lieve Vrouw en het Kindje Jezus.

Helemaal achter in de rij stond een pater, de nederigste van het klooster, die nooit de geleerde boeken uit die tijd had bestudeerd. Zijn ouders waren eenvoudige mensen die in een oud circus in de buurt werkten en alles wat ze hem hadden geleerd was een beetje jongleren. Toen hij aan de beurt was wilden de andere paters de hommage beëindigen, want de ex-jongleur had niets belangrijks te melden en kon het imago van het klooster beschadigen.

Maar ook hij voelde in zijn hart een immense behoefte om iets van zichzelf aan Jezus en de Heilige Maagd te geven. Beschaamd, de verwijtende blikken van zijn medebroeders in zijn rug, haalde hij een paar sinaasappels uit zijn zak en begon ermee te jongleren want dat was het enige wat hij kon. Toen pas lachte het Kindje Jezus en begon in zijn handjes te klappen op schoot bij Onze Lieve Vrouw. En de Maagd stak haar armen naar hem uit en liet hem het Kind even vasthouden.

(Bron onbekend)

SINT- FRANCISCUS

 

Het is gedaan met al die ijdle dingen!

De maan speelt op de zilv’ren avondfluit;

hij zingt nu niet meer mee, dat lied is uit,

een schoner stem kon in zijn ziele dringen. 

Hij zal in d' afgrond van Gods liefde springen,

trekt zijn verleden en zijn kleren uit,

en in een pij, met zijne ziel als luit,

gaat hij al beed’lend langs de huizen zingen, 

zingt voor de wolf, de vogels en de bloemen,

kan al wat leeft zijn broers en zusters noemen,

de Liefde zingt hem mager als een riet. 

In zulke pure mens wil God staan branden,

boort hem Zijn vuur door voeten, hart en handen.

Uit elke wonde juicht het zonnelied!

Felix Timmermans

27^ste ZONDAG A – 2 OKTOBER 2011

DE STEEN,

DIE DE BOUWLIEDEN HEBBEN VERWORPEN

In deze rozenkransmaand vieren wij moeder Maria in het bijzonder, oktober is ook de missiemaand en tenslotte is het overmorgen het feest van de Heilige Franciscus van Assisi.

Moeder Maria, onze missionarissen, de Heilige Franciscus, allen hebben zij met hart en ziel voor Jezus gekozen, de hoeksteen van ons leven, die door de wereld wordt verworpen.

In die tijd sprak Jezus tot de hogepriesters en de oudsten van het volk: 

‘Luistert naar deze gelijkenis. Er was eens een landeigenaar die een wijngaard aanlegde; hij zette er een heining omheen, hakte een wijnpers erin uit en bouwde een wachttoren. Daarop verpachtte hij hem aan wijnbouwers en vertrok naar de vreemde. 

Toen de tijd van de oogst gekomen was, zond hij zijn dienaren naar de wijnbouwers om de opbrengst in ontvangst te nemen.  Maar de wijnbouwers grepen zijn dienaren vast. Zij mishandelden de een, doodden de ander en stenigden een derde. Daarop zond hij andere dienaren, talrijker dan de eersten; maar zij behandelden hen op dezelfde manier.  Ten slotte stuurde hij zijn zoon naar hen toe, in de veronderstelling dat zij zijn zoon wel zouden ontzien. Maar toen de wijnbouwers de zoon zagen, zeiden ze onder elkaar: ‘Dat is de erfgenaam; vooruit, laten we hem vermoorden en ons zijn erfenis toe-eigenen.’ Ze grepen hem vast, wierpen hem de wijngaard uit en doodden hem. Wanneer nu de eigenaar van de wijngaard komt, wat zal hij dan wel met die wijnbouwers doen?’ 

Ze antwoordden Hem: ‘Hij zal die misdadigers een ellendige dood doen sterven en zijn wijngaard zal hij aan andere wijnbouwers verpachten,  die hem de opbrengst op de vastgestelde tijd zullen afdragen!’ 

Toen sprak Jezus tot hen: ‘Hebt gij nooit in de Schrift gelezen: De steen die de bouwlieden hebben verworpen, is juist de hoeksteen geworden. Op last van de Heer is dat gebeurd en het is wonderbaar in onze ogen. 

Daarom zeg Ik u: Het Rijk Gods zal u ontnomen worden en gegeven aan een volk dat wel de vruchten daarvan opbrengt.’
(Matteüs 21,33-43)

BOUWLIEDEN IN DE WARE WIJNGAARD

Het evangelie van Matteüs loopt op zijn einde. Jezus gaat naar Jeruzalem en het conflict met de Joodse leiders groeit naar een hoogtepunt. Dikwijls vertelt Hij dan verhalen over een wijngaard, die God met bijzondere Liefde omringt. Er wordt daarmee geen land of plaats bedoeld.

Gods wijngaard is daar, waar de vruchten van zijn Geest kunnen groeien en bloeien. En wij mogen de wijnbouwers zijn. De goede vruchten die de Heer verwacht zijn gekend. Paulus geeft ze nog eens aan in de eerste lezing: ‘Ten slotte, broeders en zusters, schenk aandacht aan alles wat waar en edel is, rechtvaardig en zuiver, beminnelijk en eervol, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient.’

Het vertrouwen van de landeigenaar was zwaar misbruikt. De wijnbouwers waren ontrouw, ze waren alleen uit op eigen gewin, mishandelden de dienaren en doodden de Zoon. De parabel eindigt dan ook met een scherpe veroordeling: ‘God zal Zijn wijngaard aan een ander volk geven dat wel goede vruchten opbrengt.’

De hogepriesters, de oudsten van het volk begrepen het maar al te goed. Gedaan met het troontje, waarop ze zichzelf geplaatst hadden en waarop ze zo zelfgenoegzaam zaten. Niet langer zij zijn Gods wijngaard. De verworpen gekruisigde is verrezen en dat heeft alles veranderd. Die Jezus, die zij bespuwd hadden, wordt de hoeksteen in Gods nieuwe wijngaard.

En die wijngaard bloeit daar waar mensen trouw en rechtvaardig, beminnelijk en liefdevol zijn. Waar mensen Jezus tot hoeksteen van hun leven maken. ‘De steen die de bouwlieden hebben verworpen is de hoeksteen geworden!’ Waar Jezus en Zijn dienstbare liefde centraal staan, daar woont God! Daar groeit zijn Rijk en bloeit zijn ware wijngaard.

Heer Jezus,

Zoon van God en onze Broeder,

Je werd verstoten

en verdrukt door groten,

die enkel uit waren

op eigen macht en eigenwaan.

Je hebt niemand veroordeeld

noch de dood toegewenst.

Je enige verlangen was

vrede en vreugde,

liefde en leven te brengen.

Geef diezelfde kracht aan mensen,

die geen uitzicht,

geen toekomst

en geen hoop zien,

en moedeloos of opstandig worden.

Laat ons te allen tijde

mensen van hoop zijn,

die U,

de Levende,

tot leven brengen. 

(vrij naar ‘Kerk en Wereld’)

DE DAG DAT DE PASTOR ZIEK WAS

Om tien uur zou de viering beginnen. Maar er gebeurde niets. Toen zei een meisje tegen haar vader: 'Als de pastor niet komt, zal ik preken.’

Ze ging naar voren bij de microfoon en zei: 'Ik zal jullie iets over God vertellen.’ Alle mensen werden stil.

'Als ik aan God denk, dan kijk ik naar alles wat Hij geschapen heeft. Hij laat de bomen en de planten groeien en ook de dieren: de paarden, de vogels, de egels en de mieren. Dat vind ik heel mooi. Als ik er naar kijk, dan lijkt het alsof ik God zie. Weten jullie ook iets over God?' vroeg ze.

Een vrouw kwam naar voren: 'In de bijbel lees ik dat God een naam heeft: JHWH, dat betekent: Ik zal er zijn. God is er steeds bij, bij alles wat mensen doen. Dat weet ik, dat voel ik.’

Intussen was één van de jongeren opgestaan: 'Ik weet niet wie God is, maar ik weet wel wie Jezus is. Jezus zei dat we elkaar moeten liefhebben. Hij zei ook dat we onze handen uit de mouwen moeten steken en niet alleen mooie praatjes verkopen.’

Toen kwam er een man naar voren die zei: 'In de bijbel staat: Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben Ik in hun midden. Vandaag is de Geest van God, dezelfde Geest die ook in Jezus was, hier aanwezig. In de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest.’

Iedereen antwoordde: ‘Amen’.

Toen gingen de mensen de kerk uit. Ze hebben nog heel lang nagepraat over de zondag dat de pastor ziek was.

(Bron onbekend)

De wolken

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag

Lang-uit met moeder in de warme hei,

De wolken schoven boven ons voorbij

En moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag. 

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,

Daar gaat een dame, schapen met een herder –

De wond’ren werden woord en dreven verder,

Maar ‘k zag dat moeder met een glimlach weende. 

Toen kwam de tijd dat ‘k niet naar boven keek,

Ofschoon de hemel vol van wolken hing,

Ik greep niet naar de vlucht van ’t vreemde ding

Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek. 

- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide

En wijst me wat hij in de wolken ziet,

Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waaarom moeder schreide.

Martinus Nijhoff

26^ste  ZONDAG A – 25 SEPTEMBER 2011

DIE GEZINDHEID MOET ONDER U HEERSEN

Eens te meer staan Gods geduld en zijn milde barmhartigheid centraal. Mensen die door de goegemeente uitgesloten worden, worden door Hem  met liefde benaderd. Hij spijkert mensen niet meteen vast op hun woorden of daden.

Een verkeerde levenswandel keurt Hij uiteraard af maar achter de fouten ziet Hij de mens. Zo bevrijdt Hij die uitgestotenen uit hun eenzaamheid en schenkt hun de vreugde erbij te horen.

Meer nog, zijn woorden zijn een vingerwijzing voor de weldenkende gemeenschap die, zo vlug en gemakkelijk, op harde, liefdeloze wijze oordeelt en veroordeelt.

In die tijd zei Jezus tot de hogepriesters en de oudsten van het volk: 

‘Wat denkt u hiervan? Iemand had twee zonen. En hij ging naar de eerste en zei: `Jongen, ga vandaag in de wijngaard werken.'' 

Hij antwoordde: `Nee, ik wil niet.'' Later bedacht hij zich en ging toch.  

Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde. Die antwoordde: `Goed, heer.'' Maar hij ging niet. 

Wie van de twee heeft de wil van de vader gedaan?' Ze zeiden: `De eerste.' 

Jezus zei hun: `Ik verzeker u, tollenaars en hoeren gaan u voor naar het koninkrijk van God. Toen Johannes naar u toe kwam op de weg van de gerechtigheid, hebt u hem geen geloof geschonken. De tollenaars en de hoeren hebben hem wel geloof geschonken.

 Maar u hebt zich ook later, toen u dat zag, niet bedacht en hem geen geloof geschonken.

(Matteüs 21,28-32)

OVER MOOI PRATEN EN GOED DOEN

Vandaag lijkt het evangelie wel over pubers te gaan. Er zijn zulke jongeren, die vlakaf ‘nee’ zeggen en later toch doen wat gevraagd was. Het heeft iets mooi, die groei naar volwassenheid. Een beetje ruw en brutaal soms, maar groeien is onderweg zijn. Anderen zeggen direct ‘ja’, maar houden hun belofte niet. Ze lijken volgzaam, maar woord en daad liggen ver uiteen.

Jezus spreekt echter niet over pubers. Hij spreekt over ons en onze houding tegenover God. Zijn wij gehoorzaam met de lippen, terwijl ons hart ver van Hem blijft? Of durven wij wel eens opstandig zijn, furieus en kwaad op God, om later, na beraad en bezinning toch trouw te blijven?

Die laatste houding lijkt de parabel aan te prijzen: de mens, die na een korte, of soms lange worsteling met zichzelf, de juiste keuze vindt. Trouw aan God betekent niet dat je een willoos mensje wordt. Jezus zelf was allerminst een doetje. Zijn keuze was kordaat, en bracht vaak herrie met de leiders van zijn tijd. Maar altijd bleef Hij trouw aan de wil van zijn Vader, ook als dat moeilijk was. Zo heeft God ons geschapen en zo heeft Hij ons geroepen om zelfstandig en vrij te handelen. Maar Hij vraagt ons, om net als Jezus, trouw te blijven, ook als het moeilijk wordt, en wij een tijd weifelen en twijfelen.

Bij kwaad en onrecht mogen we niet zomaar zeggen: het is Gods wil, en dan gelaten berusten. Zo dikwijls is iets niet Gods wil, maar een gevolg van de kwade wil van mensen. Wat God dan wil is dat wij opstaan, en iets doen om het lijden weg te nemen en het onrecht ongedaan te maken. Terwijl wij soms liever niets zouden doen, gemakkelijk in onze luie zetel.

We denken wel eens ‘laat maar gebeuren’! En later gaan we dan toch naar zijn wijngaard, om daar zijn wil doen. Die wil ligt in het dagelijks leven, meer dan in de zondagsmis. Er is geen uurtje voor God en al de rest voor mij. De wereld is zijn wijngaard. En die wereld op weg zetten naar Gods eigen Rijk, dat is onze opdracht in die wijngaard van de Heer.

Ik zie God al een tekening
maken voor de mensen...
Zoals een kleinkind doet voor zijn zieke opa.

Wat erop staat, is niet af.
Het komt er ook niet op aan.
Maar dat die tekening

boven het bed mag hangen...
Daar komt het op aan.
Zo zijn opa en kleinkind

altijd een beetje samen.



De tekening die God

voor de mensen heeft gemaakt
is Jezus:
een ruwe schets van een Mensenzoon
maar met heel veel liefde
op onze aarde neergezet.

De mensen hebben die tekening van God
verfrommeld en weggesmeten.
Zij wisten niet wat zij deden.
Naderhand hebben velen
die verfrommelde tekening
toch boven hun bed gehangen.

Op die manier blijft God
nu bij de mensen.
Ondanks alles.

Manu Verhulst

Kinderen

Op een dag, ik weet niet meer hoe lang geleden, maar ik denk dat ik een jaar of acht was, zei mijn moeder tegen ons: er komt hier een meisje logeren, dat erg ziek is geweest. Ze heeft roodvonk gehad en haar vader is er aan gestorven, maar dat weet ze nog niet. Jullie moeten maar erg lief voor haar zijn.

Het was winter. Ze werd vroeg in de avond in een rijtuig gebracht en vader droeg haar de kamer in. Ze was in een grote, saaibruine plaid gewikkeld en het meeste is mij bijgebleven de lucht, die in de plaid en in al haar kleren zat. Een koude, saaie lucht, met iets vreemds, waarschijnlijk ontsmettingsstof erbij. Maar toen meende ik, dat het iets met haar dode vader te maken had.

Ze werd in een stoel gezet en uit de plaid gewikkeld. Wij bekeken haar met een beklemd hart. Ze was klein en bleek, met rood haar, streng in het midden gescheiden, de scheiding was bijna fosforiserend wit en ze was zo verschillend van ons, zo blank, zo lichtschuw, zo stil. Ze had hoge, bruine laarzen aan en geribbelde zwarte kousen.

Ik heb nog nooit zozeer de eenzaamheid van een ander kind gevoeld, als toen ik haar later haar kleren zag uitdoen voor de kachel en in haar grove nachtpon stappen. Ik voelde me bijna ondraaglijk gedrukt door ons geheim en het besef, dat ze nog veel armzaliger en beroofder was dan ze zelf wel wist. Om haar hals hing een klein zilveren kettinkje met een kruis, en dit troostte mij heimelijk en prikkelde mijn nieuwsgierigheid.

Moeder bracht haar naar bed in het logeerkamertje en zette een nachtlichtje, dat naar spiritus rook en een cyclamenroze glazen kapje had, naast haar neer.

Toen we in bed lagen, zwijgend en beiden bezig met de kleine vreemdelinge, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Het was niet alleen nieuwsgierigheid, maar ook een soort verering, gemengd met een lichte afkeer. Ik ging de trap af naar de W.C.  Terugkomend keek ik in het kamertje.

Het lichtje brandde behoedzaam. Ze lag hoog in het bed, haar vingers speelden met het kettinkje en ze huilde, zonder enig geluid. Ik had ‘nacht’ willen zeggen, maar nu vluchtte ik, alsof ik iets onvergeeflijks had gedaan, nog een trap af, en stortte de huiskamer binnen. Annie huilt, zei ik, en barstte zelf in tranen uit.

Later kwam moeder nog even bij ons bed. Ze slaapt, zei ze zachtjes, ze had oorpijn, ik heb er druppeltjes in gedaan en dat hielp. Gaan jullie maar lekker slapen.

Het regende buiten, de wind drukte zich telkens tegen het raam en dan leek de regen in de kamer te vallen.

Bij tussenpozen, telkens tweemaal na elkaar, zwiepte het licht van de vuurtoren langs het plafond: ik voelde mij onbeschermd en dicht bij de duisternis en de regenvlagen buiten.

Als een koud, zwaar stuk in mijn maag voelde ik het kamertje, met die vreemde lucht en boordevol van het dunne, roodharige meisje.

M. Vasalis.

Eendjes

Toen God de grote dingen schiep,
de grote dingen van de nacht,
verlicht en van bizond’re pracht,
en naar het glinst’rend water keek
van stroom en meer en beek,
toen heeft Hij goudgruis saâmgebracht,
het allermooiste van de nacht,
en vormde wilgenteentjes
voor overdag,

en eendjes.

Jac. Van Hattum

25^ste  ZONDAG A – 18 SEPTEMBER 2011

‘ZO HOOG ALS DE HEMEL IS BOVEN DE AARDE’

De hoofdgedachte vandaag is dat God andere maatstaven aanwendt dan wij. Hij schenkt zijn Liefde, volkomen gratis en onverdiend aan iedere mens, ongeacht wie hij is, wat hij kan, of wat anderen over hem denken en zeggen.

‘Want zo hoog als de hemel is boven de aarde,
zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven.’ (Jesaja 55,9)

Jezus vertelde eens volgende gelijkenis: 

Met het koninkrijk der hemelen gaat het als met een landeigenaar die 's morgens heel vroeg eropuit ging om arbeiders te huren voor zijn wijngaard. Hij werd het met de arbeiders eens over een denarie per dag en stuurde hen naar zijn wijngaard. 

Toen hij rond het derde uur eropuit ging, zag hij nog andere mensen zonder werk op het marktplein staan. Hij zei tegen hen: `Ga ook naar mijn wijngaard, en ik zal betalen wat billijk is.'' En ze gingen. 

Rond het zesde en het negende uur ging hij weer en deed precies zo. Toen hij rond het elfde uur eropuit ging, zag hij nog andere mensen staan, en hij zei tegen hen: `Waarom staan jullie hier de hele dag zonder werk?'' Ze antwoordden hem: `Omdat niemand ons gehuurd heeft.'' Waarop hij tegen hen zei: `Ga ook naar mijn wijngaard.'' 

Toen het avond was geworden, zei de eigenaar van de wijngaard tegen zijn opzichter: `Roep de arbeiders en betaal hun het loon uit, de laatsten het eerst.'' De arbeiders van het elfde uur kregen ieder een denarie. De eersten verwachtten toen dat ze meer zouden krijgen. Maar ook zij kregen ieder een denarie. Ze namen hem aan, maar mopperden tegen de landeigenaar: `Die laatsten daar hebben één uur gewerkt, en u stelt hen gelijk met ons die de last van de dag en de brandende hitte gedragen hebben.'' Maar hij gaf een van hen ten antwoord: `Vriend, ik doe je geen onrecht. We waren het toch eens geworden voor een denarie? Pak je geld maar aan, en ga. Ik wil die laatste evenveel geven als jou. Mag ik met het mijne niet doen wat ik wil? Of ben jij jaloers omdat ik goed ben?'' 

Zo zullen de laatsten de eersten zijn en de eersten de laatsten.'
(Matteüs 20,1-16)

GA OOK GIJ NAAR MIJN WIJNGAARD!

Dit gekende verhaal roept wat wrevel op. De Heer heeft het contract wel nageleefd, maar wij verwachten toch: ‘gelijk loon voor gelijk werk’. Wie meer gedaan heeft, moet ook meer krijgen. Is God dan onrechtvaardig?

We hebben het verkeerd voor als we zo redeneren. Het is geen vakbondstaal over patroons en arbeiders. God is geen baas die cijfert om te vergoeden naar verdienste. Hij geeft veel meer! Vele keren loopt de Heer naar de markt, zelfs als de avond valt … om ook dan nog zijn goedheid te delen.

Bij God gaat het niet om ‘loon naar werken’. Hij blijft en blijft uitnodigen om mee te werken aan zijn Rijk van Liefde. Hij blijft ons opzoeken, wie wij ook zijn. Hij wordt niet moe te vragen om zijn Rijk uit te dragen. Hij vraagt dat in de vroege morgen van ons leven, én in de levensavond, als wij misschien moe of ontmoedigd zijn. Hij is heel anders dan een gewone baas, die afdankt en heen zendt. En bovenal: mogen werken aan zijn Rijk, is mogen leven in de vreugde van zijn Rijk.

Dat leert ons die uitbetaling: ieder krijgt evenveel. Het loon is geen geldsom, maar wel zijn vriendschap, zijn liefde, de vreugde om te mogen leven voor zijn aangezicht. Zo spraken de oude kerkvaders over ons geloof: ‘spelen voor Gods aangezicht’. Die vreugde van zijn vriendschap gunt God aan allen, zij die erbij waren vanaf het eerste uur, en evenzeer aan hen die er – wie weet waarom - niet bij waren in het begin. Kan een mens meer wensen dan te mogen leven in Gods Liefde? ‘Wat is het toch goed, wat is het heerlijk, om als broeders en zusters eendrachtig samen te wonen. Als kostelijke olie is het op het hoofd van Aaron’, zegt een psalm vol wijsheid. (Psalm 133,1-2)

God schenkt geen loon naar werk; Hij schenkt veel meer dan wij ooit kunnen verdienen: Hij biedt ons aan om te leven in Zijn vriendschap, om te leven in Zijn liefde, spelend voor zijn aangezicht.

De werkers van het elfde uur…

Merkwaardig dat ze zeggen:
‘Niemand heeft ons aangeworven’
Hier kan veel leed achter steken.
Leed van mensen die altijd en helemaal
onderaan de ladder staan.
Ik val weer buiten de prijzen, tussen wal en schip,
gedoemd om altijd de laatste te zijn.
Niemand ziet mij staan; niemand werft mij aan.

De werkers van het elfde uur…

Ik ben te klein of te groot, te oud of te jong,
ik ben onhandig of onkundig;
ik spring uit de band of val uit de toon.
Ik moet altijd maar horen
dat ik voor dit of voor dat niet in aanmerking kom.
Men zegt van mij dat ik de boel op stelten zet
en dat ik al eens mijn eigen ruiten stuk gooi.
Men zegt van mij dat ik niet rechtgelovig ben;
een stuk heiden die niet in het lijntje loopt,
een rare vogel.
En daarom heeft niemand mij aangeworven.

Of toch nog… te elfder ure, of vijf voor twaalf
was er toch iemand die zei:
‘voor mij ben je wel de moeite waard...’

Zondagsvieringen Dominicanen

TERWIJL DE BOER SLAAPT

Het gaat met het Rijk Gods
als met een man die zijn land bezaait;
hij slaapt en staat op, ’s nachts en overdag,
en onderwijl kiemt het zaad en schiet op,
maar hij weet niet hoe.
Uit eigen kracht brengt de aarde vruchten voort,
eerst de groene halm, dan de aar,
dan het volgroeide graan in de aar.
Zodra de vrucht het toelaat,
slaat hij er de sikkel in,
want het is tijd voor de oogst.
(Marcus 4, 26-29)

Ik dacht na over wat 'verwachten' wel mag betekenen en een kleine parabel schoot me te binnen. Nu zijn parabels veel meer dan onschuldig leuke verhaaltjes met een raar slot. De parabel hierboven bijvoorbeeld vertelt jou minstens twee dingen die heel erg belangrijk zijn als je naar de toekomst wilt kijken. Hij zegt: je moet oog hebben voor ieder stapje, geen enkele fase mag je overslaan: zaad, halm, aar en dan rijpe tarwe. En hij zegt: je moet vertrouwen hebben: maar de boer, hij weet niet hoe ...

Als je die twee dingen doet, dan zit je goed. Geloven dat er toekomst is, uitkijken naar morgen, hopen kan alleen maar als je oog hebt voor het kleine wat er vandaag al is. Dat heeft dus niks te maken met je hoofd in de wind hebben of lopen dromen. Profeten waren géén waarzeggers die de toekomst voorspelden. Het waren gewoon mensen die heel scherp zagen wat er al was en wat er nog niet was. Echte verwachting stoelt dus altijd op tekens van hoop die je nu en hier ziet.

Daarbij mag je, moet je zelfs rustig je eigen ritme volgen ... terwijl de boer slaapt, zegt het parabeltje. Het vergt dus echt geen onmenselijke inspanning om de dag van morgen voor te bereiden. Iemand anders helpt beslist een handje. Als je gelooft, als je Hem wilt herkennen in de tekens die Hij je geven zal. Verwachting heeft dus alles vandoen met samenwerking tussen God en mens. De boer moet zaaien, anders kan God niet laten groeien. En God laat groeien, anders heeft de boer straks geen oogst. De boer kan alvast op alle twee zijn oren slapen: God zal zijn deel van de klus wel klaren. Dat is voor de onderdrukte indianen in Zuid-Amerika zo helder als water: in de bevrijdingstheologie ervaren zij God die met hen via het lijden naar het land van gerechtigheid en vrede trekt.

Iets onzekerder lijkt het voor God of de mens wel zijn verantwoordelijkheid zal opnemen en tijdig zal zaaien. Misschien wil ons groeiend milieubewustzijn, onze toenemende aandacht voor kansarme mensen en ons gestadig verlangen naar vrede in die richting wijzen ...

Ronald Sledsens: ‘Alles is twee’, p.26-27. Uitgegeven bij Lannoo

De jongen van Naïm

Hoe een moeder uit de stad,
toen haar zoon werd uitgedragen,
Jezus zag, die meelij had
met haar schreien en haar klagen;

hoe hij naar de lijkbaar liep
om die aan te raken, even,
vol van medelij en riep,
en de jongen mocht weer leven;

hoe de mensen bij de poort
hoorden dat hij weer ging spreken,
om met hem en op dat woord
in een loflied los te breken;

hoe ze riepen: Een profeet
is van God bij ons gekomen;
hoe hun lange vreugdekreet
mijlenver nog werd vernomen:

dat geluk, uit dat verhaal,
doet na eeuwen nog de ronde;
dat lied klinkt in onze taal
nog altijd uit mensenmonden.

God zal eeuwig en altijd
om zijn eigen mensen geven,
want hij is barmhartigheid
en hij is een God van leven.

Michel van der Plas (Bij Lucas 7, 11-17)

24^ste ZONDAG A – 11 SEPTEMBER 2011

‘TOT ZEVENMAAL ZEVENTIG MAAL’

De andere altijd weer vergeving schenken, niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zevenmaal. Het lijkt bovenmenselijk, meer dan wij aankunnen.

Toch is dit ook een blijde boodschap en bron van hoop en vreugde. Zelf schieten wij immers vaak tekort en hebben wij nood aan barmhartigheid en mildheid.

Als wij – nog maar eens – in de fout gingen mogen we erop vertrouwen dat God toch weer een nieuw begin toelaat. De profeet Jesaja schreef het reeds in zijn eerste hoofdstuk:

‘De HEER zegt: Laten we zien wie er in zijn recht staat.
Al zijn je zonden rood als scharlaken, ze worden wit als sneeuw,
al zijn ze rood als purper, ze worden wit als wol.’ (Jesaja 1,18)

En niet voor niets zegt Jezus ons: 'Wees dus barmhartig zoals jullie Vader barmhartig is.' (Lucas 6, 36)

In die tijd kwam Petrus naar Jezus toe en sprak: ‘Heer,  als mijn broeder tegen mij misdoet, hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven? Tot zevenmaal toe?’

Jezus antwoordde hem: ‘Neen, zeg Ik u, niet tot zevenmaal toe maar tot zeventig maal zevenmaal.

Daarom gelijkt het Rijk der hemelen op een koning die rekening en verantwoording wilde vragen aan zijn dienaren. Toen hij hiermee begon, bracht men iemand bij hem die tienduizend talenten schuldig was. Daar hij niets had om te betalen, gaf de heer het bevel hem te verkopen met vrouw en kinderen en al wat hij bezat om zo de schuld te vereffenen.

Maar de dienaar wierp zich voor hem neer en smeekte:  ‘Heer, heb geduld met mij en ik zal u alles betalen’. De heer kreeg medelijden met die dienaar, liet hem gaan en schold hem de geleende som kwijt.

Maar toen die dienaar buiten kwam, trof hij daar een andere dienaar die hem honderd denariën schuldig was; hij greep hem bij de keel en zei: ‘Betaal wat je schuldig bent’.

Deze andere dienaar wierp zich voor hem neer en smeekte: 'Heb geduld met mij en ik zal u betalen’. Maar hij weigerde, liet hem zelfs in de gevangenis zetten, totdat hij zijn schuld betaald zou hebben.

Toen nu de overige dienaars zagen wat er gebeurd was, waren zij diep verontwaardigd en gingen hun heer alles vertellen.

Daarop liet de heer de dienaar roepen en sprak: ‘Jij, lelijke knecht, heel die schuld heb ik je kwijtgescholden, omdat je mij erom gesmeekt hebt. Had jij dan ook geen medelijden moeten hebben met je mededienaar, zoals ik met jou medelijden heb gehad?’

En in toorn ontstoken, leverde zijn heer hem over aan de beulen, totdat hij zijn hele schuld betaald zou hebben.

Zo zal ook mijn hemelse Vader met ieder van u handelen die niet zijn broeder van harte vergiffenis schenkt.’
(Matteüs 18,21-35)

VERGEVING, EEN LEVENSKUNST

‘Ge moogt geen oude koeien uit de gracht halen.’ Dat is een tip van onze verre voorouders. We begrijpen de letterlijke zin niet meer. Er zitten geen koeien meer in de gracht, maar waar het eigenlijk om gaat, verstaan we maar al te best.

Die oude koe, die ene misstap van toen, die bij elke gelegenheid weer wordt opgehaald. Ook al heeft men het zogezegd allemaal vergeven. De schuld nog eens laten aanvoelen, bedekt of onbedekt, is een koe die zwaarder is dan de misstap zelf.

Het evangelie vraagt een vergeving die van harte is. Geen vergiffenis die dient om de grootmoedigheid van de vergever in de verf te zetten. In de zin van: ‘Zie eens hoe edelmoedig ik ben!’ Dat is geen vergeving, dat is vernedering.

Echte vergeving heeft geen woorden nodig. Verleden tijd wordt gewoon voltooid verleden tijd.

Vergeving is een voortdurende levenshouding: geen momentopname.

Even belangrijk is dat men zichzelf kan vergeven: dat men de eigen misstappen en fouten kan verwerken tot grotere levenswijsheid en betere zelfkennis.

Als vergeven een levenshouding is, een levenskunst, kan men ook zijn ouders en zijn voorouders vergeven: met de glimlach en met humor kunnen vertellen over de fouten in zijn opvoeding, over de niet gekregen kansen, om de erfelijke factoren die kunnen tegenvallen.

Zo is toch het leven van de mensen: altijd onvolmaakt, met haken en ogen aan mekaar gebreid.

Vergeven als levenskunst, ook t.o.v. de kerk voor haar fouten in het verleden en in het heden, voor de zwarte bladzijden uit haar geschiedenis, voor de onvolkomenheden in haar opvoeding tot schoonmenselijkheid.

Een cultuur van vergeving kan ons behoeden voor veel verkramping en verzuring. Ons eigen levensgeluk staat hier op het spel.

Voor Jezus was vergeving meer dan een menselijke omgangsvorm. De menselijke vergeving was voor Hem een voorwaarde voor de goddelijke vergeving. Zo deed Hij ons bidden: Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. Onze maat van vergeving, wordt de maat van Gods vergeving.
(Homilie van Manu Verhulst)

Mild worden
is de rijpste groei van de mens.
Het is zacht worden in je woorden
in de klank van je stem, in heel je zijn.
De blik in je ogen wordt een warm aanvoelen
omdat je in de mensen om je heen jezelf herkent.
Het heeft niets te maken met zwakheid.
Het zit veel dieper.
Het is de kracht
die je doet ontwaken
en doet leven.

Mensen die van binnen mild worden
beseffen wie ze zijn.
Je oordeelt niet meer over anderen.
Je bent niet langer hard.
Je wilt niet overal gelden
ten koste van je medemensen.
Je luistert omdat elke andere
een voortdurend wonder is.
Je geniet van zon en regen
en van heel kleine dingen.

Dikwijls zie je die mildheid
bij mensen die veel geleden hebben.
Ze horen en zien alles anders.
Wie mild wordt
heeft zichzelf overwonnen.
Een dankbare zucht van bevrijding
welt uit je op:

je houdt van de mensen
omdat je geleerd hebt van jezelf te houden
niet zoals je zou willen zijn
maar gewoon zoals je bent.

(Karel Staes)

Ik houd alleen maar van geschriften waarvan de auteur op een of andere manier uit de wereld is weggerukt: door mateloze pijn, door onverklaarbare vreugde of gewoon omdat hij zich op aarde een vreemdeling voelde.

---

‘Twee jaar was je’, vertelt mijn zus me, ‘toen je met een hamer een gat in de muur van je slaapkamer probeerde te slaan.’ Mijn broer zit erbij en zegt dat mijn zus geen onzin uitkraamt: hij herinnert het zich ook nog. We moeten er alle drie om lachen en dat luide lachen verjaagt een gedachte die even later opnieuw door mijn hoofd gaat, als ik weer alleen ben in het appartement: ik ben dat blijven doen. Ik wil inderdaad nog altijd een bres slaan in de muur van de wereld, ook al ben ik sindsdien van werktuig veranderd, omdat ik heb ontdekt dat woord en schriftuur daartoe doeltreffender middelen zijn dan een hamer.

Christian Bobin: ‘Verrijzen’, p.90

Ik ben lekker stout

Ik wil niet meer, ik wil niet meer!
Ik wil geen handjes geven!
Ik wil niet zeggen elke keer:
Jawel mevrouw, jawel meneer...
nee, nooit meer in m'n leven!
Ik hou m'n handen op m'n rug
en ik zeg lekker niks terug!

Ik wil geen vieze havermout,
ik wil geen tandjes poetsen!
'k Wil lekker knoeien met het zout,
ik wil niet aardig zijn, maar stout
en van de leuning roetsen
en schipbreuk spelen in de teil
en ik wil spugen op het zeil!

En heel hard stampen in een plas
en dan m'n tong uitsteken
en morsen op m'n nieuwe jas
en ik wil overmorgen pas
weer met twee woorden spreken!
En ik wil alles wat niet mag,
de hele dag, de hele dag!

En ik wil op de kanapee
met hele vuile schoenen
en ik wil aldoor gillen: Nee!
En ik wil met de melkboer mee
en dan het paardje zoenen.
En dat is alles wat ik wil
en als ze kwaad zijn, zeg ik: Bil!

Annie M.G. Schmidt

23^ste ZONDAG A – 4 SEPTEMBER 2011

‘LIEFDE VERVULT DE HELE WET’

‘Liefde vervult de hele wet’, het is een woord van Paulus in de eerste lezing … De apostel zet zich hiermee af tegen de schijnheiligheid in de Joodse traditie, zoals ook Jezus zelf dat zo vaak gedaan had:

geen uiterlijke lippendienst, maar een bekering van het hart,daar komt het bij Jezus op aan!

Eerste Lezing uit de brief van Paulus aan de christenen van Rome

Broeders en zusters,
Wees elkaar niets schuldig, behalve liefde, want wie de ander liefheeft, heeft de gehele wet vervuld.

Want: ‘Pleeg geen overspel, pleeg geen moord, steel niet, zet uw zinnen niet op wat van een ander is’ – deze en alle andere geboden worden samengevat in deze ene uitspraak: ‘Heb uw naaste lief als uzelf.’

De liefde berokkent uw naaste geen kwaad, dus de wet vindt zijn vervulling in de liefde.

(Romeinen 13,8-10)

---

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Wanneer uw broeder gezondigd heeft, wijs hem dan onder vier ogen terecht. Luistert hij naar u, dan hebt gij uw broeder gewonnen.

Maar luistert hij niet, haal er dan nog een of twee personen bij, opdat alles beruste op de verklaring van twee of drie getuigen.

Als hij naar hen niet wil luisteren, leg het dan voor aan de kerk. Wil hij ook naar de kerk niet luisteren, beschouw hem dan als een heiden of tollenaar.

Voorwaar, Ik zeg u: Wat gij zult binden op aardezal ook in de hemel gebonden zijn, en wat gij zult ontbinden op aarde zal ook in de hemel ontbonden zijn.

Eveneens zeg Ik u: Wanneer twee van u eensgezind op aarde iets vragen – het moge zijn wat het wil – zullen zij het verkrijgen van mijn Vader die in de hemel is. Want waar er twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden.’
(Matteüs 18,15-20)

LEEF VANUIT DE LIEFDE, DAN BEN JE ECHT VRIJ

Matteüs geeft richtlijnen om twisten op te lossen, maar Paulus graaft dieper: hij schetst de grondhouding die twisten kan voorkomen: ‘De liefde berokkent de naaste geen enkel kwaad. Liefde vervult de hele wet.’

Het leven zelf is dikwijls de beste leerschool. Ook de H. Augustinus heeft dit ondervonden. Zijn moeder, de H. Monica, was een vrome vrouw, gehuwd met een Romein, die er nogal op los leefde. Jarenlang volgt Augustinus dat lieve leventje van zijn vader, tot groot verdriet van zijn moeder. ‘Vele tranen heeft zij om mij geweend’, schrijft hij later zelf. Kort voor de dood van zijn lieve moeder wordt Augustinus wakker geschud. Hij ziet dat zijn manier van leven leeg en zinloos is. Hij gooit het roer om en kiest voor de weg, die zijn moeder had voorgeleefd. Jaren later maakt hij de balans op van zijn leven en schrijft een soort van autobiografie: de ‘Confessiones’ of ‘Belijdenissen’.

Daarin komt hij ook bij de wijsheid, die Paulus aanprijst: ‘Leef vanuit de liefde, en doe dan wat je wil’. Dat is geen vrijgeleide om, om het even wat te doen. Het is wel de diepe kern van een leven in de Geest van Jezus. Daarbij gaat het niet om een massa regels en wetten. Die kunnen helpen, maar een mensenleven is veel complexer dan een wetboek. Daarom gaat het vooral om een grondhouding van liefde.

Maar laten we daarbij het woord van Johannes niet vergeten: ‘Wat liefde is, hebben we geleerd van Hem die zijn leven voor ons gegeven heeft. Daarom horen ook wij ons leven te geven voor onze broeders en zusters.’ (1 Jo 3,16). Van ons wordt geen kruisdood gevraagd, maar een dikwijls ongeziene overgave aan God en aan de naaste. Zoals ook Jezus zelf die liefde tot God en tot de naaste het eerste, en ook hetzelfde gebod noemt.

Onze liefde zal nooit voltooid zijn en het werk aan onszelf nooit af. Maar op die Liefde komt het aan: de geest en niet de letter van de wet. Want ‘De liefde berokkent de naaste geen enkel kwaad. Liefde vervult de hele wet.’

In eenvoudige woorden: wees ontvankelijk, sta open voor Gods Heilige Geest. Zo word je een mens van goede wil, en zal je vanzelf kiezen voor alles wat deugd heet en lof verdient, voor wat goed is, hier en nu. Dat te weten, is een grote troost die vrij maakt van angst en nodeloze schuldgevoelens. Laten wij daarom proberen mensen van die goede wil te zijn.

Vader,
heb dank voor de mensen in ons midden
die getuigen van Uw liefde,
mensen naar Uw hart,
mensen die leven naar Uw droom.
Draag hen als een zegel op Uw hart.
Wees hen nabij in verwarde tijden
en help hen om te onderscheiden wat echt goed is.
Laat hen uw trouwe nabijheid ervaren.

Vader,
wij bidden U om nieuw leven in uw Kerk :
mensen die zich inzetten voor Uw Rijk,
mensen die overal Uw woord spreken
en Uw blijde boodschap uitdragen,
mensen die bezield zijn door Uw geest van liefde,
mensen naar Uw hart.

Vader,
geef ons de kracht
om trouw te blijven aan onze zending
ook in moeilijke, soms onzekere tijden.
Leer ons geloven dat Gij er zijt
en dat Gij ons altijd zult dragen
als een zegel op Uw hart.

Bron onbekend

ELKE NACHT DRAAGT IN ZICH
DE KIEM VAN DE DAG

Ook in onze tijd blijft niemand gespaard van lijden en ongemak. En dat lijden kan vele kleuren hebben. Voor velen van ons is het niet zo massief als voor Darmaan en zijn tijdgenoten. De wetenschap heeft ons voorzien van vele hefbomen om het leven aangenamer te maken op alle vlakken. Maar daardoor is het lijden niet verdwenen. Het is van gedaante veranderd.

Het lijden situeert zich vandaag de dag vaak in de onmacht om je relaties duurzaam, warm en levensvervullend uit te bouwen. Of het dringt bij je binnen via de innerlijke strijd naar balans en harmonie in je eigen leven. Je wordt overspoeld door mogelijkheden en je weet nauwelijks nog te kiezen. Voor anderen kan het lijden genadeloos toeslaan in een levensbedreigende ziekte zoals kanker, aids of tuberculose. Of door het wilde economische en sociale systeem dat je in de marge duwt zodat je niet meer mee kunt. Een groot deel van de wereld kreunt onder tekort en gemis.

Welke grondhouding neem je dan aan? Ga je je verstoppen en doen alsof er niets aan de hand is? Ga je kiezen om jezelf te verdoven door entertainment of activisme? Word je licht cynisch en degradeer je jezelf tot waarnemer van een op hol geslagen samenleving? Of zie je het lijden in je eigen leven, je familie, je vereniging, de samenleving als een uitdaging? Zie je de kansen die verborgen liggen in zoveel lijden?

Verwelkom het lijden niet op een naïeve manier, maar wel op een realistische manier. Wil je je energie er tegenaan gooien en met daadkracht, in overleg met medestanders, zoveel hindernissen als mogelijk omvormen tot kansen en uitdagingen? Ook jij kunt deze nieuwe weerbaarheid als levensmotto nemen. Het zal je een hele reeks van kansen geven om constructief je steentje bij te dragen in deze samenleving.

Ik geef graag toe dat het realisme in de strijd tegen het lijden erin bestaat dat je op het juiste moment onderscheid durft te maken tussen het lijden dat je kunt bestrijden en veranderen en het lijden dat je enkel kunt aanvaarden. Aanvaarden wil niet zeggen stilvallen, je gewonnen geven. Het is de keuze van een positieve, solidaire vrije mens.

Lijden, problemen, zorgen opwaarderen tot uitdagingen die je samen met anderen aanpakt, kan je extra energie geven om je leven zinvol en waardevol te beleven.

(Walter van Wouwe: ‘Gelukkig zijn. Met Damiaan als bondgenoot’ Uitgegeven bij Kerk & Wereld)