Goede Vrijdag

 

Ook dit jaar zullen mensen zwijgen

als toentertijd en telkens weer.

De groten gaan ’t gelijk weer krijgen

‘wie zwijgt, stemt toe’ – ’t bekende zeer …

 

Of erger nog: ze zullen roepen

dat Hij ter dood moet aan het kruis,

die opgehitste hete groepen

die opkomen voor tuin en huis …

 

En Hij dan aan het kruis verheven,

spreekt ieder jaar dat teder woord:

‘Het weze, Vader, hen vergeven …’

Het is bekend, toch ongehoord.

 

Onder het kruis, één leerling en de vrouw,

de and’re leerlingen er ver vandaag …

Ik weet dat ik vandaag de handen vouw …

Maar waar had ik destijds gestaan?

 

Pr. Jan Coghe

GEBED BIJ WITTE DONDERDAG

 

Jezus wist dat zijn uur gekomen was

om uit deze wereld naar de Vader te gaan.

Nu gaf Hij zijn leerlingen

een bewijs van zijn liefde tot het uiterste toe.

 (Johannes 13,1)

 

Hij nam een brood, brak het in stukken, gaf het hun, en zei:

‘Dit is mijn lichaam; het wordt voor jullie gegeven.

Blijf dit doen om Mij te gedenken.’  

(Lucas 22,19)

 

Heer Jezus, eens is het zo gebeurd:

je lichaam, je hele leven,

gegeven en gebroken,

dag aan dag

tot aan die laatste dag daar op Calvarie.

 

Gegeven en gebroken,

zoals het stukje brood,

dat je voor je vrienden brak en doorgaf:

‘Dit ben Ik zelf.

Blijf dit daarom doen, blijf dit herhalen,

om Mij niet te vergeten.’

 

Je woorden waren je eigen hele leven,

door en door

en dag aan dag..

Bewogen bidden wij

diezelfde woorden.

Ontroerd breken wij

hetzelfde brood.

 

Mogen jouw woorden

woorden worden van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

Moge jouw brood

brood worden  van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

 

Om die genade bidden wij

voor vandaag

voor alle dagen. Amen.

 

Witte Donderdag
 

We zullen weer aan tafel gaan

met Hem en met zijn vrienden

en weer eens zullen wij verstaan

dat Hij een beter lot verdiende.

 

We zullen weer aan tafel gaan

en eten van ’t gebroken brood,

en weten dat we voortbestaan

dankzij zijn leven en zijn dood.

 

We zullen weer aan tafel gaan

en drinken uit de grote beker –

met Hem de tuin weer binnengaan

zo zeker van wat toen onzeker …

 

We zullen weer de weg opgaan

van onze Heer – met alle vragen …

We zullen alles maar verstaan

als wij het kruis leren te dragen.

 

Jan Coghe

 

Er bestaan nog engelen.

 

Er was eens een tijd waarin niet veel mensen nog in engelen geloofden. Er zijn geen engelen, zeiden de meesten.

Toen deed er een verhaal de ronde: Iemand zou twee engelen gezien hebben. Dat verhaal wekte de nieuwsgierigheid van steeds meer mensen. 'Bestaan er dan toch engelen?' vroeg iemand. 'Hebben die engelen vleugels? Hoe moeten wij die engelen zien?'

Een ander zei: 'Om engelen te zien moet je opnieuw leren kijken. Hoe doe je dat? Je kijkt toch met je ogen? Kan je ook anders kijken?' Er kwamen steeds meer vragen.

In die tijd leefden er ook twee jonge vrouwen. Ze hadden jarenlang zorg gedragen voor hun moeder. Die was almaar meer vergeetachtig geworden. Ze wist zelfs niet meer wie ze was. Het licht in haar ogen was gedoofd. Vele jaren lang leidde ze zo een sluimerend bestaan. Ze leefde lang aan de grens van leven en dood.

Al die tijd werd ze omringd door de liefde van haar dochters. Die dochters lieten haar niet in de steek. Toen de moeder gestorven was, werd zij door de engelen gedragen naar het Eeuwige Licht. In dat licht ontmoette zij God.

God zei tegen haar: 'De mensen geloven, niet meer in engelen, maar ik zend nog steeds engelen naar de aarde. De engelen zijn als gewone mensen, maar zij hebben bijzondere namen. Ze heten: 'de goede geest van trouwe aandacht'.

Als je heel aandachtig leert kijken; kun je ze zien. Ze zijn overal en ze hebben bijzondere aandacht voor mensen die heel kwetsbaar zijn'.

 

(Marinus van den Berg: ‘De kracht van weerloze liefde’)

 

DE WEG VAN DE HEER

 

Derde statie:

Jezus valt onder het kruis

 

Niet onder de belasting van een balk

die U terneerdrukt, is het dat Gij valt

maar onder onverschilligheid van velen

die U door alle eeuwen volgen zal.

 

Vierde statie:

Jezus ontmoet zijn moeder

 

Zij staat en wacht te midden van de weg

en niemand zal vernemen wat zij zegt

(de zachtste woorden binnenwaarts gesproken,

de eerste rozen op zijn pad gelegd!)

 

Vijfde statie:

Jezus ontmoet Simon van Cyrene

 

Een man die van het veld komt grijpt men vast

en overlaadt hem met de zwaarste last, -

is het een vonnis of een uitverkiezing,

is hij vernederd of alleen verrast?

 

Anton van Wilderode

 

Elke dag,

al 2000 jaren,

wordt Jezus

op kruishout omhoog gehesen,

onder gejuich en applaus van velen.

 

Zij denken nog steeds

dat ze er beter van worden,

als weer iemand

wordt gepest, vernederd,

gefolterd of met woorden vermoord.

 

Wanneer, God,

zullen wij breken met dat hatende verleden?

Wanneer zullen wij eindelijk beter weten?

 

Tijd voor een goddelijk moment, Kerk en wereld, Mechelen

 

Koning op een ezel

 

Niet met pracht en praal,

niet tussen de machthebbers en de rijken,

niet in een gouden koets

maar op een veulen

kwam U naar de stad.

 

Een koning in tegenspraak

die kiest voor het kleine,

voor de zwakke,

de verstotene en

voor God.

 

En wij maar

een hoge hoed opzetten,

op onze strepen staan...

 

Zo anders, Jezus,

gaat Gij ons voor.

 

Wees ons nabij

in de komende dagen

zodat uw verhaal

ons mag inspireren

voor een goede week.

 

Wies Merckx

 

---

 

Ons albasten vaasje

 

Heer Jezus,

nu wij de week van uw lijden binnengaan,

willen wij door ons gebed en onze liefde

dicht bij U blijven:

wij willen zijn als de vrouw

met het albasten vaasje vol kostbare nardusolie

die al haar liefde

in één gebaar aan U wil tonen.

Samen met U

gaan wij de ‘Goede Week’ in,

een week van angst, lijden, verloochening en dood …

 

Open ons innerlijk

opdat wij mogen voelen wat U voelde,

opdat wij zouden meevoelen met zovelen

die dagelijks verloochend en gedood worden.

 

Alleen als wij deze week

onze blik gericht houden op U,

als wij bereid zij met U de weg te gaan,

zult U ons hart verzachten

om anderen in hun lijden bij te staan

en zult U ons de hoop geven

dat de dood niet het laatste woord heeft.

 

Iny Driessen

 

Ik kan niet aannemen,

dat de werkelijkheid volledig is uitgeput

als de wetenschap haar heeft waargenomen,

haar heeft ontleed en beschreven.

Er is veel meer.

 

Ik neem aan

dat het onzichtbare

oneindig veel groter is

dan het zichtbare.

 

Ik ben zeker

dat in de kern van de onzichtbare wereld,

zonder grenzen en zonder tijd,

een wezen aanwezig is

dat de zichtbare wereld

met onzichtbare vingers beweegt.

 

De onzichtbare werkelijkheid

is veel boeiender dan de zichtbare.

Je kunt haar met je verstand

niet waarnemen.

Daarvoor staan de ogen van het hart.

 

Phil Bosman: ‘God, niet te geloven’, p. 29

 

 

‘We leven in het meest onevenwichtige deel van de wereld,

dat het meest is gegroeid,

maar de ellende het minst heeft bestreden.’

(Paus Franciscus – toen nog Kardinaal Bergoglio – op de bijeenkomst van de CELAM = Conferentie van de Bisschoppen van Latijns-Amerika in 2007, te Aparecida, Brazilië)

 

‘Ze zijn mij komen halen aan de andere kant van de wereld.

Wel, hier ben ik dan.’

(Paus Franciscus, 13 maart 2013, de eerste woorden nadat hij tot paus verkozen was)

 

‘O, wat hoop ik op een arme kerk voor de armen’

(Paus Franciscus, 16 maart 2013, tot de verzamelde journalisten in de Aula Paulus VI in Vaticaanstad)

 

‘We moeten niet bevreesd zijn voor goedheid en tederheid’

(Paus Franciscus, 19 maart 2013, in de homilie tijdens zijn inhuldiging)

 

 

Franciscus

 

Franciscus heeft, om U te ontmoeten,

alles wat schittert afgedaan

aan hals en hand, voorhoofd en voeten;

want schamel wilde hij tot U gaan.

 

Maar niemand hebt Gij zo ontvangen,

o liefde, en als de dag begon,

waart Gij het, die zijn zuiv're zangen

deed jubelen van zuster zon.

 

En moet ik ook zo tot U komen,

afleggend waar mijn ziel mee speelt:

de rijke schat der schone dromen,

het fonklend woord, het sierlijk beeld?

 

En moet ik langs de grauwe wegen,

in grove pij en ongeschoeid

het geeslen voelen van den regen,

en hoe het eenzaam-zijn vermoeit.

 

Eer ik mij bij U neer mag leggen,

gelijk een zwerver bij een bron,

en aan uw borst mijn zang mag zeggen

voor broeder wind en zuster zon?

 

Aart Van der Leeuw

 

 

5^de VASTENZONDAG C – 17 MAART 2013

 EN JEZUS SCHREEF IN ‘T ZAND

 

Het klinkt ons als muziek in de oren: met een propere lei mogen beginnen, de last van het verleden die wegvalt…

De vrouw die men wilde stenigen, mag het ondervinden. Jezus schreef in het zand en gaf haar daarmee een nieuwe kans.

Zijn ook wij bereid anderen nieuwe kansen te geven?

 

Jezus ging naar de Olijfberg,  maar vroeg in de morgen was hij alweer in de tempel. Het hele volk kwam naar hem toe, hij ging zitten en gaf hun onderricht. 

Toen brachten de schriftgeleerden en de Farizeeën een vrouw bij hem die op overspel betrapt was. Ze zetten haar in het midden en zeiden tegen Jezus: ‘Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt toen ze overspel pleegde. Mozes draagt ons in de wet op zulke vrouwen te stenigen. Wat vindt u daarvan?’ Dit zeiden ze om hem op de proef te stellen, om te zien of ze hem konden aanklagen. Jezus bukte zich en schreef met zijn vinger op de grond. 

Toen ze bleven aandringen, richtte hij zich op en zei: ‘Wie van jullie zonder zonde is, laat die als eerste een steen naar haar werpen.’ Hij bukte zich weer en schreef op de grond. 

Toen ze dat hoorden gingen ze weg, een voor een, de oudsten het eerst, en ze lieten hem alleen, met de vrouw die in het midden stond. 

Jezus richtte zich op en vroeg haar: ‘Waar zijn ze? Heeft niemand u veroordeeld?’ ‘Niemand, heer,’ zei ze. ‘Ik veroordeel u ook niet,’ zei Jezus. ‘Ga naar huis, en zondig vanaf nu niet meer.’

(Johannes 8,1-11)

 

‘DE VROUW, DIE GESTENIGD ZOU WORDEN’

 

Verrassend! Dat is het enige dat we kunnen zeggen. Johannes vertelt zo plastisch, dat we alles zien gebeuren. Ze staan er allemaal. De vrouw, rood van schaamte, gebogen hoofd, de schrik in de ogen. Tevoren een geachte dame, en nu vernederd. De minuten aftellend voor de voorstelling begint. Wat speelt er door haar hoofd? De jaren dat zij glorieerde, de straf, die wacht, de dromen, die zij als meisje had gekoesterd, en wat er van die dromen is geworden? Zo staat zij daar, doodsbang.

Ze staan er ook, de ongekreukte heren, de wet van Mozes in de hand. De één een grijnzende tronie, de ander een uitgestreken gezicht. Misschien was er wel één die ook bij haar geweest was. Maar allen vol minachting, de steen al in de hand. Want voor de letter van de wet steunden zij op Mozes. Heilig was die wet toch, en even heilig was die letter. Het spektakel kon beginnen, maar Jezus loopt daar rond. Een unieke kans, misschien kunnen ze Hem ook strikken, Hij daar, die zo graag met zondaars omging.

En Jezus, Hij staat er ook. Rustig in dat gejaagd gejoel. Misschien wel een glimlach op de lippen. Hij wist toch wat er ging gebeuren. Zo ziet Hij ze komen, de triomf al in hun ogen. Eén waagt het: ‘Wat dunkt U? Moet zij gestenigd worden?’ De spanning is te snijden, wat gaat Hij zeggen? Maar Hij zegt niets. Hij bukt zich alleen maar, om in het zand te schrijven. Wat zou Hij getekend hebben? Een zaaier met breed handgebaar? Of vogels in de lucht en lelies in het veld? Of die kinderen, die Hij geaaid had? Misschien schreef Hij gewoon ‘Uw Rijk kome, Uw wil geschiede …’, zoals kinderen wel eens meer hun diepste dromen tekenen. Dan kijkt Hij even op. Heeft Hij hen aangekeken, heeft Hij hun ziel gelezen en tot hun hart gesproken? We zullen het nooit weten. Er staat alleen: ‘Wie zonder zonde is, die mag het eerste gooien!’ Een antwoord komt er niet, en geen verweer. En Hij bukt zich weer en tekent verder, minutenlang.

Dan kijkt Hij op en alleman is weg. Alleen die vrouw nog, en Hij zelf. Hebben zij elkaar aangekeken? Het is ons niet gezegd. Alleen: ‘Vrouw, ook ik veroordeel je niet. Ga maar naar huis, en zondig niet meer.

Wat is er dan gebeurd? De vrouw zal wel naar huis gegaan zijn. En Hij stond daar alleen, zoals Hij wel eens meer alleen stond. En misschien heeft Hij gedacht: ‘Zo zal er in de hemel meer vreugde zijn om één zondaar die zich bekeert, dan om negenennegentig rechtvaardigen, die wilden stenigen.’

 

 Ik zou zo graag... 
 

... zo mild zijn als Hij:

met de vinger in het zand schrijven

in plaats van mensen

met de vinger te wijzen

 ... zo stil zijn als Hij:

kunnen leven vanuit

een bestendige inwendige rust,

een biddende vrede.
 

... zo verontwaardigd zijn als Hij:

me daadwerkelijk ergeren aan onrecht

en me geriskeerd inzetten

voor mijn diepste overtuiging.
 

... zo gegeven zijn als Hij:

zonder voorwaarde, zonder voorbehoud,

zo gratis als genade,

goddelijke ontmoeting
 

... zo genezend en tactvol zijn als Hij:

helend heilzaam voor duizenden mensen

 

 Bron: ‘Zondagsvieringen Dominicanen’

 

 

Heer, maak mij tot een werktuig van uw vrede.

Laat me liefde brengen waar haat overwoekert.

Laat me vergeving brengen waar beledigd werd.

Laat me eendracht brengen waar tweedracht heerst.

Laat me waarheid brengen waar mensen dwalen.

Laat me geloof brengen waar getwijfeld wordt.

Laat me hoop brengen waar gewanhoopt wordt.

Laat me licht brengen waar duisternis heerst.

Laat me vreugde brengen waar droefheid is.

 

En moge ik bij dit alles zoeken,

niet zozeer getroost te worden, dan wel te troosten,

niet zozeer begrepen te worden, dan wel te begrijpen,

niet zozeer bemind te worden, dan wel te beminnen.

 

Want het is door te geven dat men krijgt,

door zichzelf te verliezen dat men vindt,

door te vergeven dat men vergeving bekomt

en door te sterven dat men verrijst tot eeuwig leven.

 

Franciscus van Assisi.

 

Waar liefde is en wijsheid,

daar is geen vrees en geen onwetendheid.

Waar geduld is en nederigheid,

daar is geen toorn en geen opwinding.

Waar armoede is met vreugde,

daar is geen hebzucht en geen gierigheid.

Waar rust is en bezinning,

daar is geen bezorgdheid en geen ongedurigheid.

Waar de vrees van de Heer is

om zijn hof te bewaken

daar kan de vijand geen plaats vinden om binnen te dringen.

Waar barmhartigheid is en fijngevoeligheid,

daar is geen veeleisendheid en geen verharding.

 

Uit:     ‘Een jaar met Franciscus van Assisi’

          Samengesteld door Gerard Pieter Freeman en Erik Kerkhoff

 

Laten we hopen dat de beloften van armoede en nederigheid, die in de keuze van de naam, Franciscus, en in de Latijns-Amerikaanse herkomst van de nieuwe paus besloten liggen ook bewaarheid mogen worden. Het zou een genade zijn voor onze wereld.

 

De oude man

 

Een oude man in de straat

zijn klein verhaal aan de oude vrouw

het is niets het klinkt als een ijl treurspel

zijn stem is wit

zij gelijkt een mes dat zo lang werd aangewet

tot het staal dun werd

Gelijk een voorwerp buiten hem hangt deze stem

boven de lange zwarte jas

De oude magere man in zijn zwarte jas

gelijkt een zwarte plant

Ziet gij dit snokt de angst door uw mond

het eerste smaken van een narkose

 

Paul van Ostaijen

 

4^de   VASTENZONDAG C – 10 MAART 2013

DE VERLOREN ZOON

 

‘Hak die vijgenboom maar om’, zo klonk vorige week het woord van de eigenaar, hard, meedogenloos, zonder genade. ‘Laat hem nog een jaartje staan, misschien draagt hij volgend jaar wel vrucht’ was het antwoord van de knecht, zachtmoedig, mild, geduldig, teder.

Vandaag reikt Gods mededogen nog verder: vol verlangen staat de Vader op wacht  om zijn zoon weer in zijn armen te sluiten …

want hij was verloren, maar nu teruggevonden, hij was dood, maar nu weer levend geworden.

 

Telkens kwamen alle tollenaars en zondaars naar Hem luisteren. De farizeeën en schriftgeleerden spraken daar schande van en zeiden: ‘Die man ontvangt zondaars en eet met hen.’ Maar Hij vertelde hun deze gelijkenis:

‘Iemand had twee zonen. De jongste zei tegen zijn vader: ‘Vader, geef mij mijn deel’. van de erfenis.’ En hij verdeelde zijn vermogen onder hen. Niet lang daarna vertrok de jongste zoon met al zijn bezit naar een ver land, waar hij het verkwistte in een losbandig leven. Toen hij alles opgemaakt had, kwam er een zware hongersnood over dat land en ook hij begon gebrek te lijden. Hij zwierf rond tot hij in dienst trad bij een van de inwoners van dat land; die stuurde hem het veld in om varkens te hoeden. Graag had hij zijn honger gestild met het voer dat de varkens aten, maar niemand gaf hem wat. 

Toen kwam hij tot zichzelf en zei: ‘Zoveel dagloners van mijn vader hebben brood in overvloed, en ik verga hier van de honger! Ik ga terug naar mijn vader. Ik zal hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u; ik ben het niet meer waard om uw zoon te heten, behandel me als een van uw dagloners.’ En hij ging terug naar zijn vader.

Toen hij nog ver van huis was, zag zijn vader hem al en werd ontroerd; snel liep hij op hem toe, viel hem om de hals en kuste hem. ‘Vader,’ zei de zoon tegen hem, ‘ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u; ik ben het niet meer waard om uw zoon te heten.’ 

Maar de vader zei tegen zijn slaven: ‘Haal vlug de mooiste kleren en trek ze hem aan, doe een ring aan zijn vinger en schoenen aan zijn voeten. Haal het gemeste kalf en slacht het; laten we eten en feestvieren, want mijn zoon hier was dood en is weer levend geworden, hij was verloren en is teruggevonden.’ En het feest begon.

Maar zijn oudste zoon was nog op het land. Toen hij naar huis kwam, hoorde hij muziek en dans. Hij riep een van de knechten en vroeg wat er te doen was Die antwoordde: ‘Uw broer is thuisgekomen en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond en wel terug heeft.’ 

Toen werd hij kwaad en hij wilde niet binnenkomen. Daarop kwam zijn vader naar buiten en probeerde hem tot andere gedachten te brengen. Maar hij gaf zijn vader ten antwoord: ‘Ik dien u nu al zoveel jaren en nooit heb ik een gebod van u overtreden, maar mij hebt u nog nooit een bokje gegeven om met mijn vrienden feest te vieren. Maar nu die zoon van u is thuisgekomen, die uw vermogen met hoeren heeft verbrast, hebt u voor hem het gemeste kalf geslacht.’ 

Maar de vader zei : ‘Jongen, jij bent altijd bij me en alles wat ik heb is van jou.  We moeten feestvieren en blij zijn, want die broer van je was dood en is weer levend geworden, hij was verloren en is teruggevonden.’ ’

(Lucas 15,1-3.11-32)

 

 

 ‘DE VERLOREN ZOON IN ONS’

 

In iedere liefde

komt een moment

dat je bij mekaar

niets meer te bewonderen hebt.

Wonden van té harde woorden

en misbruikt vertrouwen

worden zelfs door de tijd

amper geheeld.

Hooggespannen verwachting

werd bittere ontgoocheling.

Aanbidding werd haat.

 

Uitpraten helpt niet meer:

je kent mekaar al door en door.

Gebreken zijn niet meer te verbergen.

Van de idealen en de dromen

is alleen wat naakte schamelheid

overgebleven.

 

En misschien

heel diep van binnen de vraag

die men niet meer stellen durft:

zou jij nu nog

van mij willen houden?

 

In elke liefde

komt dat cruciale moment

waarop een mens heel diep moet kiezen:

ofwel geef je het kwaad een kans

ofwel geef je mekaar een kans.

Vergeven heet dat dan:

mekaar aanvaarden zoals je maar bent

en niet meer

zoals je zou moeten zijn.

 

Zo heeft God de wereld liefgehad. 

 

naar Carlos Desoete

 

---

God, onze Vader,

in deze tijd op weg naar Pasen,

danken wij U,

omdat Gij uitkijkt naar de minste blijk

van onze goede wil.

Wij danken U,

omdat Gij niet enkel een gevende,

maar ook een vergevende God zijt.

 

Geef ons in deze tijd

de moed om telkens weer op weg te gaan

van egoïsme naar dienstbaarheid,

van zelfverzekerdheid naar vertrouwen.

 

Doe ons dan met Pasen

de vreugde ervaren van het nieuwe begin.

Laat ons leven

van uw barmhartigheid.

En maak ons mild voor elkaar,

onze eigen zwakheid indachtig.

 

Bron onbekend

 

Je bent zo

mooi

anders

dan ik,

 

natuurlijk

niet meer of

minder

maar

 

zo mooi

anders,

 

ik zou je

nooit

 

anders dan

anders willen.

 

HANS ANDREUS

 

IK ZIT MET DUIZEND VRAGEN

 

Ik kan niet geloven

in het niets

in het 'zijn' zonder 'zin',

in de absolute leegte.

 

Ik kan niet geloven

dat het leven een vloek is,

die de eeuwen door

miljoenen mensen teistert.

 

Ik kan niet geloven

dat het recht van de sterksten

nooit gebroken wordt

en dat zwakken en armen

de eeuwige slachtoffers zijn.

 

Ik kan niet geloven

dat zoveel onschuldige mensen

in de loop van de geschiedenis

op afschuwelijke wijze werden

gemarteld en afgemaakt

met als enig vooruitzicht

de eindeloos lange, zwarte nacht.

 

Dit is voor heel mijn wezen

onaanvaardbaar

en voor geest en hart

een ondraaglijke pijn.

 

Phil Bosmans: ‘God, niet te geloven’, p. 28

 

TERUG

 

Scheef is de poorte, van oudheid, geweken;

zaêlrugde ’t dak van de schuur; overal

stro op de zwepinge zit er gestreken;

vodden beveursten het huis en de stal.

 

Boven die vodden zijn blommen gesprongen,

onder die vodden zit volk en gezin:

blommen van vrede, zo ouden, zo jongen,

blommen van buiten en blommen van bin.

 

Daar is ’t dat moeder zat, daar is ’t dat vader

vond die hem arbeid en herte bracht, daar

knielden wij, kinderen, handen tegader,

baden wij, kleinen en groten, tegaar.

 

Daar is de schuppe nog, daar is de tange,

’t ovenvuur  staat daar lijk ’t vroeger daar stond,

’t hondenkot staat daar, en – ’t is al zo lange –

hoe is de naam van die andere hond?

 

Ach, hoe verheugen mij, ach, hoe verheffen

die oudere dagen, mijn diepste gemoed!

Is er wel iemand, die ’t ooit kan beseffen

wat gij, oud hof, mij nu zegt, mij nu doet?

 

Zalige lieden, al te argeloze mensen…

weinig begeerde gij, groot was uw hert!

- kon het maar helpen, met wenen en wensen –

weer at ik roggenbrood naast u aan ’t berd.

 

Guido Gezelle

 

3^de VASTENZONDAG C – 3  MAART 2013

‘DE BOOM DIE GEEN VRUCHTEN DROEG’

 

Vandaag en volgende week gaat het over de pedagogie van God, de manier waarop God met ons omgaat en ons opvoedt. Twee grote kenmerken tekenen Gods handelwijze: geduld met mensen en bereidheid om te vergeven.

Dit is geen aansporing tot laksheid, wel een aansporing om onszelf en anderen niet met schuldgevoelens te beladen, maar om onszelf en anderen, in mildheid, lief te hebben en nieuwe kansen te geven.

 

Op zeker ogenblik kwamen er mensen bij Jezus met het bericht over de Galileeërs van wie Pilatus het bloed met dat van hun offerdieren had vermengd. Hij zei daarop: `Denkt u dat deze Galileeërs grotere zondaars zijn geweest dan alle andere Galileeërs, omdat hun dit is overkomen? Geen sprake van. Maar als u zich niet bekeert, zult u allemaal, net als zij, omkomen.

Of die achttien die gedood werden toen de Siloam-toren instortte, denkt u dat zij schuldiger zijn geweest dan alle andere inwoners van Jeruzalem? Geen sprake van. Maar als u zich niet bekeert, zult u allemaal, net als zij, omkomen.'

Hij vertelde deze gelijkenis: `Iemand had in zijn wijngaard een vijgenboom staan. Hij kwam kijken of er vruchten aan zaten, maar vond er geen. Toen zei hij tegen de wijngaardenier: `Dit is nu al het derde jaar dat ik kom kijken of er aan deze vijgenboom vruchten zitten, en er geen vind. Hak hem maar om. Waarom zou hij de grond nog verder in beslag nemen?''

De wijngaardenier antwoordde: `Mijnheer, laat hem dit jaar nog staan, zodat ik de grond eromheen kan omspitten en bemesten. Wie weet draagt hij dan volgend jaar vrucht. Zo niet, hak hem dan maar om.'' '

(Lucas 13,1-9)

 

‘HAK HEM MAAR OM’

 

‘Hak hem maar om’, klonk het in het evangelie. Mensen kennen soms geen genade voor elkaar. Maar God toont geduld: ‘Laat hem dit jaar nog staan’. Mensen kunnen elkaar veroordelen, en meer dan we denken, veroordelen zij soms ook zichzelf. Schuldgevoelens kunnen terecht zijn. Maar soms worden wij verlamd door onszelf te verwijten, dat wij altijd in de fout gaan en altijd mislukken, ook als wij zo goed mogelijk proberen te leven. Zulke gevoelens doven elke levensvreugde. Hoe kunnen wij opbeuring schenken, aan mensen die zo binnenin gekneusd zijn?

Een beter beeld van God kan helpen dan. God is niet die strenge, straffende Rechter, voor wie wij volmaakt moeten zijn. Hij is de liefdevolle God, die van ons houdt zoals we zijn. Maar alleen woorden over God volstaan niet. Die God, die Liefde is, moet voelbaar worden. Niemand heeft ooit God gezien, maar aan elkaar kunnen wij iets van Gods Liefde tonen. Als God Liefde is, wil Hij nu reeds in voortekenen aanwezig komen. Lieflijke genegenheid en een warm hart zijn hier zeer belangrijk. Wij kunnen elkaar tonen: ‘Je hoeft dit nodeloze kruis van zelfverwijt niet langer te dragen. Wij houden van je, zoals je bent, omdat jij er bent en omdat je bent zoals je bent. 

Wie in zijn leven nooit vergeving heeft ervaren, maar altijd verwijten moest slikken, kan moeilijk geloven in een God van Liefde, die vergeving schenkt en die het mogelijk maakt om verzoend met zichzelf te leven. Toch is God zo: de Liefde, die volkomen geworden is en altijd met open armen opwacht en ontvangt. De profeet Micha zei het gisteren nog: ‘Wie is een God zoals U, die de zonden vergeeft, en zijn toorn niet altijd laat duren, maar zijn vreugde vindt in goedheid?’ En wat te zeggen van die mooiste van alle parabels, die we ook gisteren hoorden: ‘de verloren zoon’, of ‘de goede Vader’?

Als wij proberen Gods goedheid uit te stralen, kan zijn Liefde doorbreken voor al wie klein en kwetsbaar is. Dan worden wij teken van hoop voor mensen die zonder enige reden van binnen gewond zijn. ‘Ik zal er zijn voor u’, met deze naam maakt God zichzelf bekend. Als wij er zijn voor elkaar, lijken wij een beetje op die God, die er voor ons is.

Nog een verhaal om af te ronden. In ‘Een mens van goede wil’ vertelt Gerard Walschap van een Vlaamse boerin Rosa, die ooit in haar leven een misstap beging. Niemand wist ervan, maar zij leefde tien jaar in wroeging. Tien jaar lang probeerde Rosa haar schuld te biechten, maar als het er op aankwam kon ze haar geheim niet over de lippen krijgen. Tenslotte trouwt zij met een oude jeugdvriend, Thijs, een man die de naam had door alles heen onkreukbaar te zijn. Eindelijk, op een zondagmorgen, vat de vrouw moed. Eindelijk vertelt ze dan van haar misstap en haar wroeging, en als ze uitgesproken is, wacht ze angstig af; wat zal haar man, de onkreukbare, gaan zeggen? Zal hij haar het huis uitsturen met de boodschap: dat had je eerder, vóór we trouwden, moeten zeggen. Het is stil … dan slaat de man zijn arm om haar heen en zegt: 'wat heb jij tien zware jaren achter de rug. En Rosa denkt bij zichzelf: zou God even barmhartig zijn als mijn man?

 

 

Hak mij niet om,

al bleef ik als de vijgenboom

reeds jaren zonder vruchten.

Gun mij nog vier seizoenen tijd

dat ik mij naar het licht omkeer.

 

Een herfst vraag ik,

die mij van mijn eigenwaan geneest.

Een winter om te sterven als zaad,

gehoorzaam in de grond.

 

En als de lente komt,

bekleed mij dan met bloesems,

een witte mantel,

even maar,

 

waarvan ik mij ontdoe

als Gij met zomerzon

mijn goede wil beloont.

 

Pluk dan mijn vruchten één voor één

en vergeet het jarenlange wachten.

 

(uit: Hoe gij bestaat, verwondert mij)

 

São Francisco de Assis e seu tempo.

 

No século XIII reinava o regime feudal. A terra era propriedade de grandes senhores explorando a classe inferior. O feudalismo era rico pela exploração da terra. Mas surgiu uma outra classe: a dos comerciantes, os burgueses. Ambas as classes oprimiam o povo impedindo as ideais da liberdade, de justiça e de fraternidade, um relacionamento mais justo e fraterno.

Francisco nasceu e viveu nesse ambiente e não se ajustava a tal situação de desigualdade entre irmãos. Seu sonho seria realizado só dentro da compreensão, do diálogo, da mútua colaboração e do justo equilibrio entre todos. A amizade e a fraternidade exigiam justiça, abertura, respeito e transparência no relacionamento mútuo.

 

Frei Atílio Abati, OFM

São Paulo/SP

 

Franciscus en zijn tijd

 

In de 13de eeuw heerste het feodale regime. De grond behoorde aan de grote heren die de lagere klasse uitbuitten. De rijkdom van het feodale tijdperk was gebaseerd op de bewerking van de grond. Maar er ontstond een nieuwe sociale klasse: de handelaars en burgerij. Beide klassen onderdrukten het volk en verhinderden de idealen van vrijheid, rechtvaardigheid en broederlijkheid, kortom, zij stonden een rechtvaardige en broederlijke omgang in de weg.

Franciscus werd geboren en leefde in deze tijd en kon zich niet verzoenen met deze ongelijkheid tussen broeders. Zijn droom kon slechts werkelijkheid worden in een geest van verstandhouding, dialoog, wederzijdse samenwerking en een rechtvaardige omgang tussen alle mensen. Vriendschap en broederlijkheid vereisten rechtvaardigheid, openheid, respect en doorzichtigheid in de wederzijdse verhoudingen.

 

Frei Atílio Abati, OFM

São Paulo/SP