GEDICHT VAN DE WEEK

7^de PAASZONDAG A – 1 JUNI 2014

‘KOM, HEILIGE GEEST!’

 

Tussen Hemelvaart en Pinksteren hebben wij vandaag een wat stille zondag. Ook de eerste christenen hebben zo een tijd gekend. De droefheid weegt om het verlies van Jezus en de beloofde Helper en Trooster is nog niet gekomen. Maar zij blijven samen in gebed. 

Want ook Jezus zelf had nog heel ontroerd gebeden die laatste avond toen Hij voor het laatst op weg ging naar de hof van Olijven en het kruis op Calvarie, om daar zijn zending te voltooien.

Moge dit gebed van Jezus zelf ook voor ons een steun en troost zijn … in tijden, die zwaar vallen, omdat wij op een of andere wijze vervolgd, verworpen of uitgestoten worden … omdat we trouw willen blijven aan de Geest van Jezus.

 

Eerste Lezing uit de eerste brief van Petrus 4,12-16

Geliefde zusters en broeders, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks.

Als u gehoond wordt omdat u de naam van Christus draagt, prijs u dan gelukkig, want dat betekent dat de Geest van God in al zijn luister op u rust.

 

Evangelie: Johannes 17,1-11a

In die tijd sloeg Jezus zijn ogen ten hemel en bad: ‘Vader, Ik heb uw naam geopenbaard aan de mensen die Gij Mij uit de wereld gegeven hebt. U behoorden ze toe; aan Mij hebt Gij ze toevertrouwd en zij hebben uw woord onderhouden. 

Ik bid U voor hen. Niet voor de wereld bid Ik, maar voor hen die Gij Mij gegeven hebt, omdat zij U toebehoren. 

 

 ‘IK BID U VOOR HEN’

 

Dikwijls kijken wij met heimwee en vertedering naar de tijd van de eerste christenen. Dikwijls ook bidden wij dat dezelfde geestdrift van de vroege Kerk evenzeer in en tussen ons zou leven.

Vandaag horen we de keerzijde van deze vroegste tijd. Jezus gaat weg uit deze wereld en bidt voor zijn leerlingen. Hij voorziet reeds de moeilijkheden, die hun deel zullen worden. Hij weet dat hun leven niet zorgeloos zal verlopen, als Hij niet meer zichtbaar bij hen zal zijn. Hij kent de vertwijfeling, die zij zullen voelen en Hij weet dat hun weg vaak zwaar zal zijn, als ze zijn weg willen gaan. Daarom dat kleine zinnetje bij het Laatste Avondmaal: ‘Ik bid u voor hen’.

Jaren later zijn de moeilijkheden van de leerlingen geen toekomstmuziek meer. Het leven was verder gegaan, en de leerlingen waren al die jaren trouw gebleven aan het woord van Jezus. Maar, hoe aantrekkelijk de boodschap van Jezus ook was, zij werden niet begrepen door de wereld. Integendeel: zij werden verstoten en uitgesloten, ze werden vervolgd, omwille van zijn Naam. Petrus schrijft daarom in zijn eerste bief:

‘Zusters en broeders, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks. Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen.’

Ook dat was het leven van de eerste christenen en het blijft nog altijd het leven van velen die Jezus willen volgen. Het kan hard vallen in het dagelijkse leven, maar de werkelijkheid kan niet anders zijn. Even voordien had Jezus nog gebeden: ‘Vader, de wereld kent U niet en ziet U niet.’ En daarom bid ik U voor hen: ‘dat Gij hen in deze wereld zoudt bewaren.’

‘Heer Jezus,

bewaar uw gelovigen

in oprechte trouw aan U,

die Weg, Waarheid en Leven zijt

en die volkomen vreugde schenkt.’

 

 

Een kaarsje aansteken

 

Ik weet niet hoeveel mensen mij hebben geschreven

toen het slecht met mij ging:

‘We zullen een kaarsje voor je opsteken’.

Mensen uit alle lagen van de bevolking,

onder wie ook gelouterde mensen

die zelf ooit hard hebben moeten knokken.

 

Op die momenten voel je

dat zo’n kaarsvlammetje

niet zo maar een sentimenteel lichtje is.

Als iemand een kaars pakt en een lucifer,

en die kaars voor iemand anders aansteekt,

dan is er toch sprake van warmte

van de ene mens voor de andere mens.

 

Duizenden en duizenden mensen

steken op een dag een kaarsje aan.

Dat is iets heel anders dan wanneer duizenden mensen

geen kaars aansteken.

 

Bidden betekent niet alleen

‘vragen voor jezelf’,

maar het is ook vragen voor de ander.

Zoals je een kaarsje voor een ander opsteekt,

zo vindt door het gebed

een verbinding tussen mensen plaats

en dat is een grote kracht in de samenleving.

 

Toon Hermans

Meer vrouw

 

“Heb je het moeilijk?”, vraagt hij na de zondagsmis. “Want ik zag je een traan wegpinken.” Nee, ik heb het niet moeilijk, maar wanneer Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen wordt gezongen, krijg ik altijd tranen in de ogen. Ik weet niet waarom, maar dat lied ontroert me elke keer opnieuw. Misschien omdat zoveel van de devotie en volksliefde die uit het lied spreken, al lang niet meer vanzelfsprekend zijn. Misschien staat het voor een soort Vlaanderen dat door secularisatie en multiculturele inburgering tot een ver verleden behoort. Tot een verleden dat ik zelfs niet heb gekend; het hoorde eerder bij mijn ouders dan bij mij, zelfs niet bij mijn jeugd.

 

Meibomen en bloemenkransen

Dat vanzelfsprekende vertrouwen in Maria, dat ongekunstelde eerbetoon in de vorm van meibomen en bloemenkransen, ze zijn nochtans niet helemaal verdwenen. Onze verpleegster vertelde dat haar dochter op 1 mei met de scouts 20 kilometer naar Scherpenheuvel is gewandeld. Met dan een grote reünie van alle stappers ergens buiten de stad en een feestelijke intocht in stoet, met vlaggen en trompetten voorop, naar de basiliek. Heerlijk.

Goed dat zoiets nog bestaat. Want wars van schandalen en leegloop van kerken leeft de volksdevotie voort. Omdat Maria een vrouw is? Omdat ze als moeder zo dicht bij ons staat? Omdat niemand je kan en hoeft te vertellen wat je moet doen wanneer je op bedevaart gaat of een Mariaoord bezoekt? Voelt daarom elke keer dat ik in Lourdes kom als een opladen van mijn gelovige batterijen?

 

Vrouwen dragen geheim

Het afkalven van het geloof en van de kerkgang doet me pijn, zoals dat bij elke gelovige het geval is. We vragen ons allemaal af hoe het verder moet, wanneer de catechisten afnemen, de hele gemeente nog slechts één pastoor voor negen parochies telt en het aantal kerkbezoekers daalt en zichtbaar ouder wordt. Waar moet het naartoe? Iets compleet nieuws zien we nog niet groeien. Dan maar vertrouwen hebben en weten dat het niet onze maar Gods kerk is? Helpt dat? Ergens denk ik dat vrouwen de uitweg hebben, het geheim dragen. Want elke keer dat de kerk flatert, draait het om macht. En dat heeft geen enkele vrouw in de kerk. Vrouwen dragen de spiritualiteit, vaak de mystiek, het geheim van het contact met God. Ze moeten geen postjes of vriendjes beschermen, kunnen zich vrij naar God richten en geven leven op allerlei manieren en niveaus door.

Net zoals Maria destijds, die had ook niets te zeggen... Of toch? Ze had het soort autoriteit dat voortvloeit uit wijsheid, uit puur geloof, uit dicht bij God en haar Zoon staan. Het soort zeggingskracht dat niet op papier staat, maar uitgaat van een natuurlijke uitstraling. Om Maria kon niemand heen, omdat ze een natuurlijk gezag had. Dat soort invloed zou in de kerk wat meer moeten worden nagestreefd, de innerlijke bezieling, in plaats van macht. Meer vrouw en wat minder testosteron? Van de grote liefde die zoveel mensen Maria toedragen, valt voor de kerk meer te leren dan ze denkt.

 

Myrjam De Keyser

 

(Myrjam De Keyser is oogarts, echtgenote en moeder, en woont met haar gezin in een huis bij de karmel van Sint-Niklaas. Geregeld schrijft ze voor Tertio over dagelijkse dingen met een diepere bodem.)

 

Bron: ‘Tertio’, nr. 705 van 14 augustus 2013

5^de GLORIEVOLLE MYSTERIE

 

MARIA WORDT IN DE HEMEL GEKROOND

 

Dat Maria in de hemel is opgenomen

en daar als koningin gekroond

herinnert ons eraan

dat wij allemaal geroepen zijn

om heilig te worden.

Hoe kun je heilig worden?

Kijk naar Maria.

Het begon met haar jawoord:

‘mij geschiede naar Uw woord’.

Ja-zeggen : daar begint het mee,

En dat herhalen: keer op keer.

Telkens opnieuw.

Alle kleine en grote dingen,

die ons overkomen,

nodigen ons uit

om daarin een taak te zien,

een opdracht die God ons geeft.

Daarbij horen vreugde en verdriet.

Denk dan aan het jawoord van Maria.

Eens zullen we definitief kiezen.

Als we dat ja spreken,
wanneer we voor de hemelpoort staan.

Maar het ja op dat moment
wordt voorbereid
door ieder jawoord
dat we hier op aarde zeggen.

 

(Bron onbekend)

  

VELDKAPELLEN

 

Ik loop langs Vlaamse wegen
met liedjes in mijn ziel.
De hemel lacht me tegen
terwijl ik bid en kniel
in kleine veldkapellen
met bloemen mooi versierd.
Ik voel geluk opwellen:
Maria wordt gevierd.

 

Dichtbij ruisen de bomen
en de stoere canada's
staan kort bijeen te dromen.
Een man versnelt zijn pas
en komt een kaars aansteken
met eeltig boerenhand:
Maria, geef ons teken,
en zegen het akkerland.

 

De meeste veldkapellen
herleven steeds in mei;
ze kunnen veel vertellen
en maken mensen blij.
Voor haar Zoon de rozen,
voor Maria mijn lied,
want zij werd uitverkozen
door God die alles ziet.

 

Georgette Mathieu

4^de GLORIEVOLLE MYSTERIE

 

MARIA TEN HEMEL OPGENOMEN

 

MARIA HEMELVAART

 

Met wat een stoet en majesteit en zegen

Onthaalden U de Vader, Zoon en Geest,

Toen Gij van hier ten hemel voert, te feest,

Langs hyacinthe en langs turkoise wegen.

Jeruzalem scheen boven uitgelaten.

Het weerlichtte ál karbonkels en robijn.

Ai starren, duikt, en zon en maneschijn

Voor eeuwig licht, safier, en goude straten.

Daar juicht het al, dat, van geen vlek geschonnen,

Het aanschijn keert naar u en ’t zuiver Lam.

Daar kent men God, drie glanzen, éne vlam.

Gelukkig die Gods blijdschap heeft gewonnen.

 

Joost van den Vondel

 

(Jezus zegt)

 

Moeder, ik roep u naar huis

met de eerste van alle namen.

Ik heb op uw lichaam gewacht.

De hemel zegt eindeloos amen.

 

Ik dank u voor Nazareth,

voor de jaren van zuivere vrede.

Uw huis was een huis van gebed.

De deur was een deur op de hemel.

 

Ik dank u voor uw verdriet

in de eenzame nachten der aarde,

het lange geduld van uw tranen.

De hemel heeft ze verzameld.

 

Ik dank u voor Golgotha,

voor het kruis dat gij hebt zien planten,

voor uw weerloze zachte handen

aan mijn weerloos lichaam daarna.

 

Moeder, nu zijt gij thuis.

De tijd bleef beneden, de zorgen.

Een stilstaand geluk zonder morgen

in de hemel, de hemel uw huis.

 

Anton van Wilderode

3^de GLORIEVOLLE MYSTERIE

 

DE HEILIGE GEEST DAALT NEER OVER DE APOSTELEN

 

De Heilige Geest ons gegeven;

 

als Helper – Die ons bij staat,
als Pleitbezorger – Die voor ons ten beste spreekt,
als Levenskracht – Die ons aanvuurt,
als Bron van Wijsheid – Die ons de richting wijst.

 

Open ons God, voor uw gave, uw Heilige Geest.
Open onze oren, daar waar wij niet willen horen,
waar wij bang zijn ons aan U toe te vertrouwen.

 

Open ons God, voor uw gave, uw Heilige Geest.
Open onze oren, daar waar wij niet kunnen horen,
waar onze oren dicht zitten met iets anders.

 

Open God, mijn oren en open mijn hart,

voor uw gave, uw Heilige Geest.
Ik wil horen, God, mij toevertrouwen aan U,
Ik wil luisteren en handelen naar wat U van mij vraagt.

 

Die Heilige Geest,

ik wil voor Hem open staan;
ja zeggen op zijn hulp,
ja zeggen op zijn rechtsprekende woord,
ja op zijn leven gevende kracht en wijsheid.

 

Tot lof van God en de mensen!

 

Zuster Marianne, Claris in Nijmegen

 

GOD DIE IN ONS WOONT

 

De Heilige Geest

is God die in ons Woont

die ons bezielt in de kern

van ons bestaan

die ons aanspreekt.

met zijn eigen naam

'Ik ben er voor U’

 

De heilige Geest

is God die in ons leeft

als wij Hem laten leven,

is God die in ons liefde is

als wij ons laten beminnen,

is God die onze vrede is

als wij Hem toelaten.

 

Hij waait in ons

als adem van leven,

Hij stuwt ons voort

om er te zijn voor anderen,

opdat alles wat wij doen

zijn Liefde ademt.

 

Hij brandt in ons als een vuur

en maakt ons geestdriftig

voor de zaak van Jezus Christus:

om te bouwen aan een gemeenschap

die hemel op aarde brengt.

 

De heilige Geest

is God die in ons woont

in ons spreekt,

ons bezielt en ons voorstuwt

vanuit die ene zekerheid:

Je staat nooit alleen.

 

Carlos Desoete

6^de PAASZONDAG A – 29 MEI 2014

‘IK ZAL U NIET ALS WEZEN ACHTERLATEN’

 

De Joodse rechtspraak kende een gebruik, dat bij ons niet bestaat. Als iemand veroordeeld was, kon het gebeuren dat een mens met gezag stilzwijgend naast de veroordeelde kwam staan. Dit was een aanklacht tegen de rechters. De man, die zoiets deed, werd ‘de Helper’ genoemd, in het Grieks: de Paraklètos. De letterlijke vertaling luidt: ‘Hij, die erbij geroepen wordt’ om bijstand te verlenen.

 

De oorspronkelijke, Griekse tekst van het evangelie gebruikt dit woord – Paraklètos – als Jezus spreekt over de Heilige Geest als Helper en Trooster.

 

Eerste Lezing uit de Handelingen van de apostelen 8,5-8 en 14-17

Toen de apostelen in Jeruzalem hoorden dat de inwoners van Samaria het woord van God hadden aanvaard, stuurden ze Petrus en Johannes naar hen toe. Nadat ze waren aangekomen, baden ze dat ook de Samaritanen de heilige Geest mochten ontvangen.

 

Evangelie

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Als gij Mij liefhebt, zult ge mijn geboden onderhouden. Dan zal de Vader op mijn gebed u een andere Helper geven om voor altijd bij u te blijven: de Geest van de waarheid, voor wie de wereld niet ontvankelijk is, omdat zij Hem niet ziet en niet kent. 

 

‘EEN HELPER EN TROOSTER’

 

Grote woorden kunnen de waarheid wel eens verhullen. Nu de paastijd van de Verrijzenis overgaat naar het Pinksteren van de Geest zien we dat weer. Over de Heilige Geest zijn zoveel moeilijke woorden gezegd en geschreven, terwijl alles eenvoudig wordt als we naar Jezus zelf luisteren.

Opnieuw hoorden we woorden van Jezus bij het Laatste Avondmaal. Hij zal verraden en gekruisigd worden. We staan aan het sterfbed van Jezus, zoals we misschien ooit aan het sterfbed van een geliefde stonden en bedrukt waren. Die stemming was er die avond, maar Jezus, de stervende zelf, troost en bemoedigt. Vorige week zei Hij: ‘Laat uw hart niet verontrust worden.’ Vandaag luidt het: ‘Ik zal de Vader vragen een andere Helper te geven, de Geest voor wie de wereld niet openstaat. Maar Hij blijft bij u en zal in u zijn. Ik laat u niet als wezen achter.’

Die Helper is geen toverduif uit een goochelhoed. De belofte van Jezus is pure werkelijkheid. Wanneer Hij gekruisigd en door de wereld verworpen zal zijn. zal Hij onder ons blijven, als DE LEVENDE. Maar alleen DAN en DAAR waar mensen Hem tot leven brengen. Zoals we soms bidden: ‘Barmhartige God, laat de Geest van Jezus in ons wonen en vervul ons met uw liefde. Maak nieuwe mensen van ons; dat wij op Jezus mogen gelijken. Maak ons herbergzaam van hart voor alle mensen rondom ons; dat wij delen in hun vragen en hun pijn, in hun vreugden en hun hoop.’ ZO blijft Jezus als DE LEVENDE onder ons. Want DAAR en DAN leeft zijn Geest.

Jaren geleden moest een gouverneur van de Nationale Bank gekozen worden. Het was rond Pinksteren en een ambtenaar zei: ‘Het is natuurlijk niet de Heilige Geest, die de gouverneur zal aanwijzen.’ Het was ironisch bedoeld, maar we mogen het ook ernstig nemen. Die uitspraak belicht het woord van Jezus: ‘De wereld staat niet open voor mijn Geest, ze kent Hem niet.’ Als die wereld zich liet leiden door de Goede, Heilige Geest van Jezus, zou hij er inderdaad heel anders uitzien.

Dan zou Jezus als DE LEVENDE onder ons leven, en de vruchten van zijn Geest zouden rijkelijk bloeien: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid en trouw, zachtheid en ingetogenheid.

 

Zijn Geest is kracht ten leven

 

Wie of  wat de heilige Geest is,

is moeilijk te zeggen.

Een geest kan je trouwens

zo moeilijk vastpakken.

 

Maar je ziet het wel aan mensen

waar iets van uitgaat:

wat ze zeggen, is gemeend;

wat ze doen, is echt.

Ze stralen iets uit

dat met die Geest heeft te maken;

warmte, goedheid, vrede,

geduld, begrip,

aandacht voor de minsten ...

 

Ook al zijn er velen

wiens levenspad niet

over rozen loopt,

toch gaat er een kracht van hen uit

waar je zelf beter van wordt.

Ze zijn 'geestige' mensen.

 

Geestige mensen

tonen vaak

met weinig woorden

hoe de Geest

vandaag aan het werk is.

 

(Carlos Desoete)

2^de GLORIEVOLLE MYSTERIE

 

DE HEMELVAART VAN JEZUS

 

JEZUS’ HEMELVAART

 

Toen ging Hij de gemeenschap van de zijnen

vóór naar Bethanië. Hij hief de handen

om hen te zegenen. Terwijl Hij scheidde

werd Hij voor hun gezicht in licht veranderd.

 

Met grote blijdschap – en die kwam door Hem –

keerden zij weder naar Jeruzalem.

 

Anton van Wilderode

 

HEMELVAART

 

‘Zijn vrienden hebben het altijd vermoed:

Hij hoorde niet thuis in deze wereld.

Zijn blik was te eerlijk;

zijn glimlach, als van een kind.

Zijn gebaar was vertedering,

nooit bedreiging.

Zijn woord was waarheid.

Zo'n mens kan het op onze wereld

nooit langer dan 30 jaar volhouden.

Een tijdje vindt men hem 'sympathiek',

daarna is hij 'interessant',

vervolgens 'nogal vreemd',

en tenslotte 'ongepast',

dat wil zeggen 'ongewenst'.

Het is dan nog maar een kleine stap

naar 'geliquideerd'.

Hemelvaart is een mooi woord voor een grote tragedie:

God, die door de mens op zijn plaats wordt gezet,

die zich niet ongestraft tussen mensen mag bewegen

en zijn droom van vrede moet inslikken.

God draagt nu de littekens die nooit meer genezen.

Zijn littekens zijn de mensen die lijden aan deze wereld,

die kapot gaan aan pesterijen,

die machteloos proberen op te boksen tegen onrecht.

Het zijn de mensen die altijd opzij gezet worden

en op den duur aan zichzelf gaan twijfelen.

Het zijn de mensen

die gekwetst worden in hun edelste gevoelens

en het aan niemand kunnen zeggen.

Hemelvaart is niet voorbij...

Zijn vrienden gaan nog steeds dezelfde weg

van 'sympathiek' naar 'geliquideerd'.

Hun littekens zullen nooit genezen.’

Manu Verhulst

1^STE GLORIEVOLLE MYSTERIE

 

DE OPSTANDING VAN JEZUS UIT DE DODEN

 

PASEN

 

Dit zeg ik

aan een stad vol open kinderen,

aan de harde gevels van altijd,

aan de blinden, d.w.z. aan allen:

 

er is weer adem voorradig,

geen keizer kon verhinderen

dat alles spreekt bij monde van een dode;

een steen is van een graf gevallen,

aldus Lukas en de anderen.

En ik een mogelijke bode

verrijzend uit een wereld van getallen,

ik plots een bruikbaar lied,

een eigenhandig alleluia.

 

In achterbuurten breek ik broden,

verzamel de kinderen van de hoop,

predik de onmogelijke liefde.

Ik voorspel het einde der wijzen,

de aanvang van een zachte revolutie.

 

Dat heet ik het uur van Pasen.
Dat heet ik verrijzen.

 

Jan Veulemans

 

VERREZEN
 

U bent verrezen,

maar nog niet in ’t hart van elke mens.

De steen verspert zo vaak het volle licht,

de nieuwe dag.

 

U bent verrezen,

maar nog niet voor al diegenen

die nog steeds geloven

dat dit bestaan ten dode is opgeschreven.

 

Verrezen op de derde dag

die nog niet is aangebroken

voor wie zich draait en keert

in ’t duister van de twijfel.

 

Verrezen en nog steeds op weg

voor wie met Hem naar Emmaüs wil gaan

en worstelend met alle vragen

eindelijk zegt: “Kom binnen om te blijven,

om te bidden, om samen ’t avondbrood te breken

in een overweldigend geluk:

U bent verrezen.”

 

Manu Verhulst

5^DE DROEVIGE MYSTERIE

 

JEZUS STERFT AAN HET KRUIS

 

De soldaat die Jezus kruisigde

 

Wij sloegen hem aan 't kruis. Zijn vingers grepen

Wild om den spijker toen 'k den hamer hief -

Maar hij zei zacht mijn naam en: 'Heb mij lief'

En 't groot geheim had ik voorgoed begrepen.

 

Ik wrong een lach weg dat mijn tanden knarsten,

En werd een gek die bloed van liefde vroeg:

Ik had hem lief - en sloeg en sloeg en sloeg

De spijker door zijn hand in 't hout dat barstte.

 

Nu, als een dwaas, een spijker door mijn hand,

Trek ik een vis - zijn naam, zijn monogram -

In ied'ren muur, in ied'ren balk of stam,

 

Of in mijn borst of, hurkend, in het zand,

En antwoord als de mensen mij wat vragen:

'Hij heeft een spijker door mijn hand geslagen.'

 

Martinus Nijhoff

 

 

Naast het kruis

 

Met de tranen in de ogen

stond de moeder, diep bewogen,

waar haar Zoon aan ‘t kruishout hing.

‘t Was of in haar medelijden

zij de pijn nog voelde snijden

van die laatste marteling.

 

Ach, hoe treurig was het rouwen

van de liefste van de vrouwen,

moeder van Gods ene Zoon.

Hoe verdrietig was het lijden

dat haar dreef om daar te blijven

toen haar Zoon zo hing ten toon.

 

Harder dan de hardste stenen

ben je als je niet zou wenen

ziende hoe Maria lijdt.

Wie is zonder mededogen

dat hij met dit leed voor ogen

niet met haar om Jezus treurt.

 

Om de zonden van de zijnen

schroeien nog de scherpe pijnen

van de ruwe geselroe.

Moeder die je kind zag sterven

toen het alle hulp moest derven

en de geest het lijf verliet,

 

laat mij voelen, bron van liefde,

wat je toen zo pijnlijk griefde.

Treuren zal ik dan met jou.

Wil in mij de wil versterken

om die droefheid te verwerken,

tonend dat ik van Hem hou.

 

En wil mij de kracht ook schenken

om deemoedig te gedenken

wat Hij toen heeft doorgemaakt.

Wat Hij toen in geest en leden

weerloos voor mij heeft geleden,

geef dat ik het delen mag!

 

Samen met je wil ik wenen,

met het lijden mij verenen

tot de dood ook mij bedreigt.

Naast het kruishout met jou samen

staande blijven en me schamen

om de oorzaak van die rouw.

 

Gun mij, liefste van de maagden,

tussen al die met je klaagden

ook een plaatsje aan jouw zij.

Deelgenoot zijn van zijn lijden

wil ik en de tol niet mijden

die de dood van vrienden eist.

 

Want zijn wonden zijn de mijne.

Liever dan vlug te verdwijnen

blijf ik waken bij de Heer.

Maak dat ik niet langer vrezen

moet dat ik word afgewezen,

als ik voor Gods troon verschijn!

 

Christus, vraag bij mijn verscheiden

dat uw moeder mij zou leiden

tot waar mij uw zegen wacht.

Als de dood mij heeft gevonden,

laat mij dan met U verbonden

blijven in uw heerlijkheid.

 

Piet Thomas

 

 

Stabat mater dolorosa

Iuxta crucem lacrimosa,

Dum pendebat filius.

Cuius animam gementem

Contristatam et dolentem

Pertransivit gladius.

 

O quam tristis et afflicta

Fuit illa benedicta

Mater unigeniti

Quae maerebat et dolebat.

Et tremebat, cum videbat

Nati poenas incliti.

 

Quis est homo qui non fleret,

Matrem Christi si videret

In tanto supplicio?

Quis non posset contristari,

Piam matrem contemplari

Dolentem cum filio?

 

Pro peccatis suae gentis

Vidit Iesum in tormentis

Et flagellis subditum.

Vidit suum dulcem natum

Moriendo desolatum

Dum emisit spiritum.

 

Eia mater fons amoris,

Me sentire vim doloris

Fac ut tecum lugeam.

Fac ut ardeat cor meum

In amando Christum Deum,

Ut sibi complaceam.

 

Sancta mater, istud agas,

Crucifixi fige plagas

Cordi meo valide.

Tui nati vulnerati

Tam dignati pro me pati,

Poenas mecum divide!

 

Fac me vere tecum flere,

Crucifixo condolere,

Donec ego vixero.

Iuxta crucem tecum stare

Te libenter sociare

In planctu desidero.

 

Virgo virginum praeclara,

Mihi iam non sis amara,

Fac me tecum plangere.

Fac ut portem Christi mortem,

Passionis eius sortem

Et plagas recolere.

 

Fac me plagis vulnerari,

Cruce hac inebriari

Ob amorem filii,

Inflammatus et accensus,

Per te virgo sim defensus

In die iudicii.

 

Fac me cruce custodiri,

Morte Christi praemuniri,

Confoveri gratia.

Quando corpus morietur

Fac ut animae donetur

Paradisi gloria.

Amen.

4^DE DROEVIGE MYSTERIE

 

JEZUS DRAAGT ZIJN KRUIS NAAR GOLGOTHA

 

De doek van Veronica

 

‘k Bood Hem de zweetdoek, dat Hij zich zou drogen,

en Hij liet er Zijn lief gelaat als loon:

dit zijn de rozen van de doornenkroon

en dit Zijn onvergetelijke ogen;

 

de neus, bevlekt door ‘t speeksel van hun hoon,

met smartelijke vleugels, licht gebogen.

Dit is Zijn kuise mond - en zie, hoe schoon -

met lippen waar het leed op heeft gewogen.

 

Dit is de smart, van liefde overtogen,

dit is de haat, Hem in ‘t gelaat gespogen,

het laf verraad en ‘t lage Judasloon.

 

Dit is de onmacht en het alvermogen.

Dit is de Waarheid boven alle logen.

Dit is de beeltenis van God de Zoon.

 

Michael Deak

 

Wegwijzer

 

Ik loop achter Uw kruis,

een kijker in de menigte

die oordeelt, vonnist, zwijgt

of met de wolven huilt.

Ik struikel en Gij valt,

ik schimp en Gij vergeeft.

De vlakte waar ik leef

draait mij een rad voor ogen.

Ik ga een leven lang

aan zoveel dingen dood.

 

Mijn boot dreigt te vergaan,

mijn lamp heeft afgedaan,

de weg nog niet verkend

in dit verduisterd bos.

Laat mij vooral niet los.

De trap raakt uitgesleten,

de wegwijzers vergeten,

ik zoek verdwaald

een onderdak

in een gehucht voor later.

 

Zo Gij mij ziet

til mij dan boven stormen uit

en leer mij

wandelen op water.

 

Christine Guirlande

3^DE DROEVIGE MYSTERIE

 

JEZUS WORDT MET DOORNEN GEKROOND

 

Hij droeg onze smerten

 

‘t En zijn de Joden niet, Heer Jesu, die u kruisten,

Noch die verradelijk u togen voor 't gericht,

Noch die versmadelijk u spogen in 't gezicht,

Noch die u knevelden, en stieten u vol puisten,

 

‘t En zijn de krijgslui niet die met hun felle vuisten

De rietstok hebben of de hamer opgelicht,

Of het vervloekte hout op Golgotha gesticht,

Of over uwe rok tsaam dobbelden en tuisten:

 

Ik ben 't, ô Heer, ik ben 't die u dit hebt gedaan,

Ik ben de zware boom die u had overlaen,

Ik ben de taaie streng waarmee gij ging gebonden,

 

De nagel, en de speer, de gesel die u sloeg,

De bloedbedropen kroon die uwe schedel droeg:

Want dit is al geschied, helaas! om mijne zonden.

 

Jacobus Revius

 

 

O Hoofd vol bloed en wonden, bedekt met smaad en hoon.

O Hoofd, zo wreed geschonden, uw kroon een doornenkroon.

O Hoofd eens schoon en heerlijk en stralend als de dag,

Hoe lijdt Gij nu zo deerlijk! Ik groet U vol ontzag.

 

O Hoofd zo hoog verheven, o goddelijk gelaat,

Waar werelden voor beven, hoe bitter is uw smaad!

Gij eens in ’t licht gedragen, door engelen omstuwd,

Wie heeft U zo geslagen, gelasterd en gespuwd?

 

O Heer, uw smaad en wonden, ja alles wat Gij duldt,

Om mij is het, mijn zonden, mijn schuld, mijn grote schuld.

O God, ik ga verloren om wat ik heb gedaan,

Als Gij mij niet wilt horen. Zie mij in liefde aan.

 

Houd Gij mij in uw hoede, Gij die uw schapen telt.

O bron van al het goede, waaruit mijn leven welt.

Gij die mijn ziel wilt laven met liefelijke spijs,

Gij overstelpt met gaven tot in het paradijs.

 

Ik dank U, o mijn vrede, mijn God die met mij gaat.

Voor wat Gij hebt geleden aan bitterheid en smaad.

Geef dat ik trouw mag wezen, want Gij zijt trouw en goed.

Ik volg U zonder vrezen wanneer ik sterven moet.

 

Wanneer ik eens moet heengaan, ga Gij niet van mij heen,

Laat mij dan alleen gaan, niet in de dood alleen.

Wees in mijn laatste lijden, mijn doodsangst mij nabij.

O God, sta mij terzijde, die lijdt en sterft voor mij.

 

Wees Gij om mij bewogen en troost mijn angstig hart.

Voer mij uw beeld voor ogen, gekruisigde, uw smart.

Dan zal ik vol vertrouwen, gelovig en bewust,

Uw aangezicht aanschouwen. Wie zo sterft, sterft gerust.

 

 P. Gerhardt - vertaling: J.W. Schulte Nordholt

De Christusdoorn

 

In mijn toorn van vergaan ivoor

staat een oude Christusdoorn; hij bouwt

met zijn stekels bars een wenteltrap

naar de hemel; daaglijks, voet voor voet,

volg ik hem, soms met het blote oog

bijna rakend aan zijn pantsertuig:

zwaarden worden dan zijn stekeldoornen,

zwaardviszwaarden, lemmeten van wilden,

messen van nomaden, Moorse dolken;

maar naarmate, hoger in de hemel,

klimmend, kleiner wordend, klauterende

ik hem volg, verschraalt geheel, verschrompelt

’t wapenarsenaal en ‘k zie de bloem

als een spijker in de top geslagen,

als een rode spijker die hij kleurt

met zijn bloed: o raadsel der genade.

 

Bertus Aafjes

5^de PAASZONDAG A – 18 MEI 2014

‘IK BEN DE WEG, DE WAARHEID EN HET LEVEN’

 

In deze tijd verkondigt men allerlei manieren om gelukkig te worden: zo zijn er mensen die alleen maar hun geluk zoeken bij natuurwijsheid, geloof in sterren en aardse stralingen, goede en boze geesten zelfs. Weer andere mensen leven een heel leven lang alleen maar om te werken en om wat luxe en comfort te verzamelen.

 

Heel veel mensen zijn op zoek naar een houvast, een geloof. En Jezus zegt vandaag: ik ben de weg die gij zoekt. De waarheid boven alle leugen uit. Het leven waarnaar gij zo hunkert omdat het volkomen vreugde geworden is. Zoek niet verder op die dwaalwegen, ik ben de weg, ik ben de poort naar het geluk.

Uit de eerste brief van Petrus 2,4-9

Zusters en Broeders,

voeg u bij de Heer, de levende steen, door de mensen verworpen, maar uitverkoren en kostbaar in Gods ogen. 

Laat u ook zelf als levende stenen gebruiken voor de bouw van een geestelijke tempel. 

 

Evangelie volgens Johannes 14,1-12

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Laat uw hart niet verontrust worden. 
Gij gelooft in God, gelooft ook in Mij. In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen. Gij weet waar Ik heenga en ook de weg daarheen is u bekend.’ 

Tomas zei tot Hem: ‘Heer, wij weten niet waar Gij heengaat: hoe moeten wij dan de weg kennen?’ Jezus antwoordde hem: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. ‘Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij. 

 

‘LAAT UW HART NIET VERONTRUST WORDEN’

 

De diepste dingen hebben geen grote woorden nodig. Jezus toont het eens te meer. De sfeer is geladen bij het Laatste Avondmaal, want Hij zal verraden en gekruisigd worden. Maar net in die geladen sfeer spreekt Hij zelf zijn leerlingen nog moed in: ‘Laat uw hart niet verontrust worden!’ Hij had dat al zo dikwijls gezegd: ‘Wees niet bang. Wees niet bevreesd.’ Vandaag worden Thomas en Filippus genoemd, het hadden ook onze namen kunnen zijn. Want angst kan ook ons hart kwellen, bij verdriet en onmacht, als wij zware klappen krijgen, ondanks alle goede wil. Zoveel kan ons onzeker maken.

 

Als geen ander kent Jezus ons hart, zijn twijfels en zijn slapeloze nachten. Daarom zegt Hij zo dikwijls: ‘Wees niet bang. Ik zal er altijd zijn’. Eenvoudiger kan het niet, maar toch is DAT en DAT ALLEEN de kern van de verrijzenis. Misschien is ons geloof verworden tot een harteloze plicht zonder vreugde. Terwijl Gods Woord een blijde boodschap is van VOLKOMEN LEVEN en VOLKOMEN VREUGDE. Waar die gedood worden – LEVEN en VREUGDE – daar is elk geloof dood, en wordt Jezus weer gekruisigd. Zelfs in zijn eigen naam, door mensen die zich op Hem beroepen. Zo was het al, toen Hij zelf op aarde leefde: zij, die Hem vervolgden en kruisigden, schermden met de wet van Mozes en hun eigen groot geloof. ‘Witgekalkte graven’, zo noemt Jezus hen!

 

Leven geven, vreugde brengen. Eenvoudiger kan het niet gezegd, maar daar gaat het om en zo neemt Jezus de onrust uit ons hart. Daarbij zijn wij zijn hoofd en hart en handen, want Hij werkt door ons. En Hij zegt ook hoe dit kan. Zelf is Hij de weg: een christelijke gemeenschap zal Jezus aanwezig stellen. Wie Jezus wil volgen, zal met de mensen omgaan zoals Hij dat deed, met dezelfde liefde en dezelfde goedheid. Wie christen wil zijn zal met zijn woorden troosten en bemoedigen.

 

Alleen zo gaan we de weg, die Jezus is: niet door liefdeloos de letter van de wet te volgen, maar door Hem weer tot leven te brengen, door Hem te laten verrijzen. Dan zal ons hart niet verontrust worden. Want liefde neemt alle angst weg. En zelf had Hij toch gezegd: hieraan zal men zien dat gij mijn leerlingen zijt, als gij elkander liefhebt. Waar die liefde ontbreekt, rijst de vraag: gaan wij wel de weg, die Jezus is? Die weg die leidt tot volkomen vreugde en leven in overvloed.  

 

Maak ons wegwijs, God,
in de doolhof van het leven,
in de jungle van wat op ons afkomt.

Leer ons ontdekken wat wordt verzwegen,
leer ons de leugen ontmaskeren.
Help ons om onszelf te blijven
ook als we tegen de stroom in moeten roeien.

Leer ons uw wegen te zien
in de vele manieren van leven
die ons worden aangeprezen en voorgeleefd.
Geef ons de wijsheid
om te kunnen afwegen wat waarde heeft in uw ogen.

Neem ons bij de hand, God,
als wij moeten uitmaken waar het op aan komt.
En geef ons een opmerkzaamheid
die zich niet laat verleiden door schijn en grootspraak.

Dan zullen wij kunnen kijken met de ogen van een kind,
verwonderd en blij om elke morgen.
Dan zullen wij zien wat nooit werd getoond:
kleine dingen die vreugde geven.
Dan zullen wij mensen beluisteren
die nooit mogen vertellen van hun heldhaftige daden.

Maak ons wegwijs, God,
in dit korte maar boeiende leven,
dan zullen wij uitkomen waar Gij ons verwacht.

 

Bron onbekend

2^DE DROEVIGE MYSTERIE

 

JEZUS WORDT GEGESELD

 

SANHEDRIN

 

Zij hebben u vernederd, maar niet klein gekregen;

Zij hebben u ontkleed, en ziet, gij waart niet naakt;

Zij sleepten u voor ‘t recht en eisten dat gij spraakt.

Uw enig antwoord was: ‘Nooit heb ik iets verzwegen.

 

Gaat naar het ganse volk ter kerk en langs de wegen,

Want nergens heb ik van mijn woord geheim gemaakt,

En dient er in mijn leer of leven iets gewraakt,

Dan schreeuwen het de stenen van de straat u tegen.’

 

Uw beulen ken ik van nabij, en vooraleer

Ik vonnis, zal ik ‘t oordeel naar mijzelve richten,

Doch, Jesus, welk een troostend voorbeeld gaaft gij hier:

 

Die need’rig waart als geen, bleeft voor de rechtbank fier,

Die voor uw beulen boogt, verhieft u tegen ‘t schenden

Door laffe lasten, en het roven van uw eer.

 

Anton van Duinkerken

  

Petrus

 

Hij stond wreed voor de rechterstoel gebonden,

en zij verweten mij zijn vriend te zijn

en lasterden, wat heilig is en rein,

als laagheid en afschuwelijke zonden.

 

‘k Zag hoe zij Hem bespotten en verwondden.

Hij leed geduldig smaad en vuige pijn.

Ik vreesde hunner ogen valse schijn

en dat ze als Hem mij martelden en schonden.

 

Zij vroegen huichelend: gij hebt Hem lief?

Eer Hij naar mij zijn tedere ogen hief

had ik mij vloekend van Hem afgescheiden.

 

Toen stiet de haan zijn schelle morgenkreet.

‘k Voelde mijn hart, dat borst van bitter leed.

‘k Voelde mijn ogen, hoe ze brandend schreiden.

 

Willem de Mérode

1^STE DROEVIGE MYSTERIE

 

DE DOODSANGST VAN JEZUS IN DE HOF VAN OLIJVEN

 

Getsemane

 

Jezus, de laatste der nachten,
Ging naar de hof der olijven,
Liet zijn discipelen blijven
Buiten de duistere gaard;
Toen koos Hij drie uit hun midden,
Met Hem te waken, te bidden,
Maar door het bidden en wachten
Werden hun ogen bezwaard.

Kon dan niet één met Hem waken ?
Eén in die smartelijke uren
Met Hem de droefheid verduren
Van Zijn verwerping, Zijn smaad ?
Moest Hij, die zwartste der nachten,
Eenzaam de kruisdood verwachten,
Eenzaam de bitterheid smaken
Van de triomf van het kwaad?

'k Wil bij Uw droefheid verwijlen,
In Uwe smarten verzinken,
Gij, die de beker moest drinken,
Die de verzoening ons bracht,
Wie zal de angsten doorgronden
Van deze nachtelijke stonden ?
Wie zal de duisternis peilen
Van deze duistere nacht ?

 

Karel van den Oever

  

Getsemane

 

Een boomgaard, even buiten de stad,

vriendelijk, bijna een klein park.

Kinderen komen er graag, het is

innemend van schaduw, de wind

fluistert met zilvergroen, onbezorgd

het voorjaar, een kleine oude vrouw

proeft glimlachend wat nog leven is,

een parmantige hond ziet een wit

steentje en snuffelt, tegen een rest

rossige muur ritselt een krant,

ook papier is thuis. Alleen straks,

over een paar uur, bijna nacht,

komt een jonge man, staat, ziet,

zegt schepping, omhelzing, maar is

de enige die hier niet wonen mag,

die als een worm wordt doodgetrapt.

 

Gabriël Smit

4^de PAASZONDAG A – 11 MEI 2014

‘IK BEN DE DEUR VOOR DE SCHAPEN …’

 

‘Ik ben de deur voor de schapen’, zegt Jezus vandaag over zichzelf. Het is beeldspraak uit een tijd die al lang voorbij is, maar die we toch nog kunnen verstaan, als we ontvankelijk zijn en Jezus in ons hart willen toelaten:

ZIJN leven biedt een spoor voor ONS leven, in de doolhof van gebeurtenissen, waar zoveel valse herders, – rovers en dieven, noemt Jezus hen – met hun mooiste glimlach mensen misleiden voor eigen winst, eigen voordeel en eigen macht.

 

Eerste Lezing uit de eerste brief van Petrus 1,20b-25

Zusters en broeders, het is een blijk van Gods genade wanneer u verdraagt wat u moet lijden voor uw goede daden. Dat is uw roeping; ook Christus heeft geleden, om uwentwil, en u daarmee een voorbeeld gegeven.

Treed dus in de voetsporen van hem die geen enkele zonde beging en over wiens lippen geen leugen kwam.

Eens dwaalde u als schapen, nu bent u teruggekeerd naar hem die de herder is, naar hem die uw ziel behoedt.

 

Evangelie volgens Johannes 10,1-10

Een andere keer zei Jezus tot hen: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Ik ben de deur van de schapen. Als iemand door Mij binnengaat, zal hij worden gered; hij zal in- en uitgaan en weide vinden. De dief komt alleen maar om te stelen, te slachten en te vernietigen. 

Ik ben gekomen, opdat zij leven zouden bezitten, en wel in overvloed.’

 

‘HIER BEN IK, HEER!’

ROEPING IN VEELVOUD

 

Vroeger had bijna iedereen een tante nonneke of een nonkel de pater. Zij waren de geroepenen. Maar de tijd leerde ons dat we allen samen geroepen zijn tot een levende gemeenschap om Jezus' evangelie zichtbaar te maken! Onze eerste roeping is een goed christen te zijn, pas dan wordt het concreter: gehuwd, ongehuwd of een religieuze roeping. De tekst op de affiche: ‘Hier ben ik, Heer! Roeping in veelvoud’ is tot elk van ons gericht.

 

Geroepen zijn … het wil zeggen: getuige zijn, navolgen, beschikbaar zijn ook. Laten we het niet te ver zoeken. Het komt er op aan: hoe je beeld van God kunt zijn met je eigen talenten, op de plaats waar je leeft en werkt. Beeld van die God, voor wie elke mens kostbaar is. Elke dag biedt ons kansen, om te leven in de gezindheid van Jezus. Dan komen de vragen: herkent mijn medemens Jezus in mijn manier van leven? Kijken mensen nog uit naar God?

 

Enkele jaren geleden stond, daags voor Kerstmis, in de krant: 'Alles bij elkaar hebben wij het nog nooit zo goed, gezond en wel gehad. En toch is de onvrede groot, de leegte voelbaar. Onze draagtassen scheuren van cadeaus, maar bij velen, gelovig of niet, is het verlangen naar niet-materiële waarden groot. Waarden die van alle mensen, alle tijden, alle godsdiensten en gezindheden zijn. Waarden waarmee we op weg kunnen gaan, op zoek naar een betere wereld.'

 

Het brengt onze wereld duidelijk in beeld: zoekende mensen. De lokroep van de consumptie schenkt geen voldoening. De maatschappij zonder God, met haar zinloze genoegens, doet het niet. Dan begint de zoektocht naar de zin van het leven en naar wat echt waardevol is. In het beste geval leidt dit tot God. Maar dan heb je een gids nodig, iemand die zelf een zoeker was en die bij God is uitgekomen! Iemand, die door zijn manier van leven en in zijn woorden, iets laat zien van God! Dan krijgen die oude evangelieverhalen weer glans. Want het was toen niet anders dan nu: mensen hadden dezelfde vragen en kenden dezelfde leegte in hun hart en dezelfde blindheid.

 

We hoeven niet alles achter te laten, zoals de eerste leerlingen, maar we kunnen met de mensen die ons gegeven zijn, omgaan met dezelfde fijngevoeligheid en aandacht van Jezus. Wij zijn geroepen de mensen te omringen met de goedheid van Jezus. Wij zijn geroepen om met dezelfde woorden te troosten, te bemoedigen, te vergeven.

 

Op het einde van elke eucharistieviering, worden wij gezonden en gezegend om als plaatselijke kerkgemeenschap een teken te zijn voor de wereld waarin wij leven. Dit zal altijd onze roeping blijven, een levende gemeenschap, die verwijst naar Hem: Jezus, de Goede Herder, de gids, die betrouwbaar is.       

 

 

Met stok en staf gaat Hij hen voor,

de herder die de kudde leidt.

De heuvels over, de dalen door,

op zoek naar land waar gras gedijt.

 

Naar water dat men drinken kan,

naar een oase waar men rust

en vrede en koelte vindt, zich van

geen strijd of onheil meer bewust.

 

’t Gebeurt wel dat een lam verdwaalt.

Dat komt in elke kudde voor.

De herder zoekt het op en haalt

het ijlings terug en zorgt ervoor.

 

Hij heeft het op zijn rug getild

en het gedragen als een kind.

Zo zie je maar: wat je ook wilt,

er is een God die je bemint.

 

Hij haalt je uit het kwade terug

en richt een feestmaal voor je aan.

Wees dus niet langer wild of stug.

Wat God doet, het is goed gedaan.

 

Piet Thomas

5^DE BLIJDE MYSTERIE

 

JEZUS WORDT TERUGGEVONDEN IN DE TEMPEL

 

‘WISTEN JULLIE NIET DAT IK BIJ MIJN VADER MOEST ZIJN?’

 

Het evangelie tekent geen gezin, waar alles gesmeerd loopt. Er is een 'conflict', zoals in elk gezin gebeurt. En het conflict is er niet omdat het kind minder goede wegen kiest. Maar omdat het, al is het nog maar twaalf, al heel bewust zijn eigen goede keuze maakt. Het kan ook nu: jongeren die een heel persoonlijke goede weg gaan. Een weg, die hun ouders vreemd vinden omdat zij dit vreemde een tijd lang niet kunnen vatten als de diepe roeping van hun kind.

 

De eenheid van Maria en Jezus moet heel diep geweest zijn. Haar hele hart was een warme woning voor Hem. En toch gaat Hij zijn eigen weg en spreekt Hij over een diepere thuis, bij zijn Vader. Wat doet mijn jongen daar tussen die geleerden? Hoe zou Maria toen al haar Kind kunnen verstaan hebben?

 

We begrijpen dan ook dat moeder Maria haar pijn niet verzwijgt. Maar zij gaat ook niet kwetsen of verwijten maken. Vermoedde zij dat God zelf aan het werk was? Zij bewaart dit woord van haar Kind in haar hart. Zij overweegt het in haar dagelijkse doen, als ze water haalt aan de bron, als ze kookt, wast, het huishouden doet. Zij zal er vooral in haar bidden mee bezig geweest zijn.

 

En wat doet dit Kind? Het gaat mee naar huis, speelt en groeit op zoals elk kind. Het doet wat thuis vreugde brengt. En in dit alles is zijn droom toch voortdurend aanwezig. Ook deze jongen overweegt alles in zijn hart, even stil als zijn moeder. Zo begrijpen zij elkaar. Die jongen is nog thuis in Nazareth en toch reeds elders thuis.

 

Zalig die jongeren, die thuis vreugde brengen en toch hun eigen diepe droom bewaren!

 

Om zegen voor kinderen
 

Voor kinderen en jongeren bidden we U God:
Maak ze scherpzinnig en sterk,
Bestand tegen leugens en schijnwaarden,
Tegen de giftige lucht
Die ze tegen wil en dank moeten inademen.

Beloof ze uw licht op hun wegen,
En de moed om ook in het donker
hun weg te zoeken.

Zegen ze met vriendschap en liefde
En met kracht in uren van eenzaamheid,

Zegen ze met vreugde
Zegen ze met tranen,

Vul hun dagen met werk en rust,
Met ernst en spel

Roep ze tot vrijheid
Roep ze tot dienst

Bewaar ze zoals ze zijn op deze dag
En laat ze toch veranderend groeien,
Maak ze hoopvol voor de dagen die komen,

En wees Gij voor alle mensenkinderen,
De Vader en de Moeder,
De ongeziene bondgenoot,
De Stem in het huis van het hart.

 

Bron onbekend

4^DE BLIJDE MYSTERIE

 

DE OPDRACHT VAN JEZUS IN DE TEMPEL

 

‘EEN LICHT VOOR DE VOLKEN’

 

Jozef en Maria brengen Jezus naar de tempel. Ze worden er opgewacht door Simeon, een oude man, die door het leven getekend is, maar blijft bidden, en hopen.

De eerste vraag die oudere mensen aan jonge ouders stellen, is doorgaans: ‘En hoe heet het kindje?’ Maria en Jozef zullen dan dankbaar hebben geantwoord: ‘Jezus’. Zoals we weten heeft deze naam een bijzondere betekenis: ‘God brengt redding!’ En Simeon erkent het Kindje ook als dusdanig: als de Redder van alle volkeren.

Blijkbaar zien mensen die bidden en hopen meer dan anderen. Simeon ziet doorheen het schamele uiterlijk de diepe, echte persoonlijkheid van een klein kind. Hij herkent in Jezus de beloofde Bevrijder.

Jezus is het Licht voor alle volkeren. Maar soms wordt dat Licht verduisterd door onze hoogmoed, hardheid, of gemakzucht. Dit Licht nodigt ons uit tot bescheidenheid, tot tederheid, tot aanhankelijkheid, tot gave van onszelf. Moge Jezus' Licht weer stralen over groot en klein.

Toch hangt over dit intieme tafereeltje een sfeer van tegenkanting en lijden. Gods Licht is geen klatergoud. Het is een Licht dat geboren wordt uit duisternis en pijn. Daarom zegt Simeon tot de jonge moeder, Maria: ‘Een zwaard van droefheid zal ook uw ziel doorboren’.

Gods leven wordt geboren doorheen zelfgave, opoffering, kruis en lijden. Het is een ervaring die ouders van opgroeiende kinderen heden ten dage maar al te vaak meemaken.

Laten wij dat Licht van de Heer vandaag binnenhalen in de tempel van ons hart. Laten wij ook met gelovige ogen kijken en de diepte erkennen in de kinderen onder ons. Laten wij het licht dat voor ons straalt niet verduisteren, maar gloed geven door onze dankbare zelfgave.

En moge dezelfde eenvoudige kinderlijkheid ook in ons groeien en toenemen, zodat wij stilaan meer en meer vervuld worden van Gods wijsheid en genade.

Geïnspireerd door een homilie van Pater Frans SJ

 

 

Onverwacht Licht

 

God vol Liefde,

U wenst voor ieder van ons

de vreugde van het evangelie.

Ook al gaan wij door een beproeving,

er blijft een weg open,

als wij ons aan U toevertrouwen.

 

God van barmhartigheid,

U verlicht onze zielen

met een onverwacht licht.

Daardoor ontdekken we dat

er in iedereen,

ondanks het duister

dat nog in ons woont,

het mysterie leeft van uw

tegenwoordigheid.

 

God van Liefde,

door de heilige Geest

bent U altijd aanwezig.

Uw tegenwoordigheid is onzichtbaar,

maar U leeft in de kern van onze ziel,

zelfs als we dat niet beseffen.

 

Frère Roger - Taizé

3^DE BLIJDE MYSTERIE

 

DE GEBOORTE VAN JEZUS

 

BETHLEHEM

 

De nacht is zwart als een andere nacht,

de wind is wind van altijd

en onder de lamp van een lage ster

ligt het dagelijks stro gespreid.

 

Maria, de maagd die gehoorzaam is,

gaat zonder misbaar in de stal,

door de blauwe reten in dak en deur

is de hemel nog overal.

 

Zij legt haar kindje behoedzaam neer

op de aarde die Hem verwacht

en die met haar bomen, dieren en gras

onhoorbaar ademend lacht.

 

Anton van Wilderode

 

DE HERDERS

 

Omdat eenvoudigen verstaan

Wat door geen ingewikkeld zoeken,

Noch lezen in geleerde boeken

Begrepen wordt of nagegaan,

 

Zijn herders toen in uwen stal

Geknield en hebben u aanbeden:

Dit is tweeduizend jaar geleden

En nog weet elk het overal.

Geen mens heeft ooit hun naam gemeld

De rest van hun onschuldig leven

Is door geen wetenschap beschreven,

Wordt slechts aan kinderen verteld.

 

Anton van Duinkerken

2^DE BLIJDE MYSTERIE

 

BEZOEK VAN MARIA AAN ELISABETH

 

‘Maria haastte zich door het bergland naar een stad in de bergstreek van Judea’. Er is iets losgebroken in dit meisje uit Nazaret en ze loopt haastig naar haar nicht Elisabeth. Dit stukje evangelie is weer heel bijzonder: Maria loopt met spoed door het bergland om te dienen en lief te hebben. Wat een contrast met de stilte en de geborgenheid van het verhaal van de boodschap: daar is alles verstild, ingehouden, gespannen op dit ene woord: ‘Fiat’.

 

Maar daarna breekt plots alles los. Maria plooit zich niet terug op die intimiteit, op de gedachte aan het kind dat in haar aan het groeien is. Het is geen droomtijd voor haar. God in haar is geen koestering maar een vuur, geen stil genieten maar een omgekeerd worden, binnenste buiten, om lief te hebben en naar anderen toe te gaan. Wie God ontvangen heeft, sluit zich niet op, hij gaat open, denkt aan anderen en vergeet zichzelf. Daaraan kan je weten of je vreugde en je pijn van mensen komen of van God.

 

Elke vreugde die zich opsluit in zichzelf – genietend van zichzelf in dit zalig uur – is onaf, daar is de geest niet los, hij is gebonden. Zoals een kind dat in een hoek van de zetel gaat zitten, alleen met het stuk speelgoed dat het heeft gekregen. Dit gevoel van geborgenheid en vreugde om wat men gekregen heeft, is er nog een van de eerste schepping, van de oude orde. De vreugde van de nieuwe schepping, die zet je op weg, naar anderen toe, zelfvergeten. Vreugde die van God komt, maakt los. Zo ging Maria met spoed door het bergland op weg naar Elisabeth en ze bleef er drie maand, zegt het evangelie.

 

Zo is het ook met pijn. De pijn uit de eerste schepping doet je ineenkrimpen, opgesloten in jezelf: ‘ik heb toch het recht om aan mezelf te denken, want ik heb zo’n pijn.’ In de nieuwe schepping, waar de pijn door het kruis en de verrijzenis is heengegaan, is het andersom. Op het kruis doet de pijn precies aan anderen denken: ‘Vader, vergeef het hun’, of ‘Vanavond zal je met mij zijn in het paradijs’, of nog ‘Vrouw, ziedaar je zoon, zoon, ziedaar je moeder’. De pijn uit de nieuwe schepping sluit niet op, ze is vruchtbaar.

 

Als God in je gekomen is, met zijn vreugde of met zijn pijn, keer je dan niet in jezelf, noch om te genieten, noch om te klagen. Keer je naar buiten, naar je broers en je zussen. Want waar God komt is er ruimte en ga je naar de anderen. Niet enkel je voeten moeten los om te gaan helpen, maar vooral en bovenal je tong en je lippen en je hart. Niet om over jezelf te spreken, maar over God. Maria’s antwoord op de gelukwens van Elisabeth begint met een totaal zelfvergeten woord. Wanneer Elisabeth haar feliciteert, zegt zij niet: ‘Dank u, wat ben ik gelukkig’. Zij zegt: ‘Mijn ziel prijst hoog de Heer, van vreugde juicht mijn geest in God, mijn Redder’.

 

Om God gaat het bij haar. En om de mensen. De grote vreugde van Maria gaat als vanzelf over in dienstbaarheid aan Elisabeth. Elke vreugde en ook elke pijn, die door Gods genade en Geest doordrongen en gezuiverd is, is zelfvergeten en laat naar anderen toegaan.

 

HET BEZOEK

 

Op tijd en stond vallen machtigen neer,

dictators moeten vluchten.

presidenten vallen in ongenade bij het volk.

ministers en generaals moeten rekenschap geven.

 

Kleine mensen hebben niets te verliezen.

Op tijd en stond worden ze uitgekozen

en zij, die het nooit hadden verwacht,

worden van ‘tussen de kudde’ gehaald.

 

Ze staan in dienst van het volk,

bekommerd om vrede,

ze hebben het immers zelf ondervonden,

wat het is, verdrukt te worden en te lijden.

 

Maria’s eerste vredeswerk is.

de ‘vredevorst’ groot brengen

in het kleine nest van Nazareth, in het verborgen

en daar toekomst open trekken.

 

Dat wil ze gaan vertellen aan Elisabeth.

Vredeswerk is geen één-vrouws-werk.

Samen willen ze er wat gaan aan doen,

al lijkt hun inzet voor de wereld

niet groter dan een mosterdzaadje.

 

Maar God is er ook mee gemoeid.

Is het bij ons ook niet zo,

dat het bij Hem begon?

 

Roland van Rostenberge

 

‘Machtigen haalt Hij omlaag van hun troon,

geringen verheft Hij’.