GEDICHT VAN DE WEEK

‘IK BID U VOOR HEN'

‘Vader, behoed hen voor de macht van het kwaad.

Zij zijn in de wereld, maar niet van de wereld,

zoals ook Ik niet van de wereld ben.’

(Johannes 17,14-15)

Dikwijls kijken wij met heimwee naar de tijd van de eerste christenen. Dikwijls bidden wij ook dat de geestdrift van de vroege Kerk ook onder ons zou leven.

Vandaag horen we de keerzijde van deze vroegste tijd. Jezus gaat weg uit deze wereld en bidt voor zijn leerlingen. Hij ziet reeds de moeilijkheden, die hun deel zullen worden. Hij weet dat hun leven niet zorgeloos zal verlopen, als Hij niet meer zichtbaar bij hen is. Hij kent hun vertwijfeling en Hij weet dat hun leven soms zwaar zal zijn. Daarom dat kleine zinnetje bij het Laatste Avondmaal: ‘Ik bid u voor hen’.

Jaren later zijn de moeilijkheden van de leerlingen geen toekomstmuziek meer. Het leven was verder gegaan, en de leerlingen waren al die jaren trouw gebleven aan het woord van Jezus. Maar, hoe aantrekkelijk de boodschap van Jezus ook was, zij werden niet begrepen door de wereld. Integendeel: zij werden verstoten en uitgesloten, ze werden vervolgd, omwille van zijn Naam. Petrus schrijft daarover.

‘Zusters en broeders, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks. Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen.’

Ook dat was het leven van de eerste christenen en het blijft nog altijd het leven van velen die Jezus willen volgen. Het kan hard vallen in het dagelijkse leven, maar de werkelijkheid kan niet anders zijn. Even voordien had Jezus nog gebeden: ‘Vader, de wereld kent U niet en ziet U niet.’ En daarom bid ik U voor hen: ‘dat Gij hen in deze wereld zou bewaren.’

Ik weet niet hoeveel mensen mij hebben geschreven

toen het slecht met mij ging:

‘We zullen een kaarsje voor je opsteken’.

Mensen uit alle lagen van de bevolking,

onder wie ook gelouterde mensen

die zelf ooit hard hebben moeten knokken.

Op die momenten voel je

dat zo’n kaarsvlammetje

niet zo maar een sentimenteel lichtje is.

Als iemand een kaars pakt en een lucifer,

en die kaars voor iemand anders aansteekt,

dan is er toch sprake van warmte

van de ene mens voor de andere mens.

Duizenden en duizenden mensen

steken op een dag een kaarsje aan.

Dat is iets heel anders dan wanneer duizenden mensen

geen kaars aansteken.

Bidden betekent niet alleen

‘vragen voor jezelf’,

maar het is ook vragen voor de ander.

Zoals je een kaarsje voor een ander opsteekt,

zo vindt door het gebed

een verbinding tussen mensen plaats

en dat is een grote kracht in de samenleving.

Toon Hermans

Ik ben met jullie,

alle dagen,

tot aan de voltooiing

van deze wereld.'

(Matteüs 28, 20)

Ze stonden er bedremmeld,
zeg maar: verslagen bij.
Eerst op die vrijdag
hadden ze Hem verloren aan de dood
en nu zijn Hemelvaart
aanstaande was,
verloren ze Hem opnieuw.

Toen Hij stierf op die vrijdag week Zijn lichaam,

niet Zijn geest.
De Geest was bij hen,
was gebleven,
levend, warm en zeer nabij,
vertrouwd en eigen,
als altijd.

En nu ineens,
starend naar de hemel,
was er de leegte.
Als van God verlaten
bleven ze bij elkaar
en uitzichtloos was de diepe,
de diepste duisternis.

Eén lichtpunt was er,
'n belofte, 'n toezegging,
meer niet.

Maar ze wisten dat
't bij 'n belofte meer gaat
om de waarde van hem,
die belooft,
dan om de inhoud van de belofte.

Kees Harte

MEI

Als de koe koekt in de bomen

en de nachte gaalt weer blij,

is de lente weer gekomen,

is het weer eens mei in mij.

Als de wiele weer gaat walen,

als de tor weer vrolijk telt,

vrij ik weer op grote schaal en

vaart de ooie boven 't veld.

Alle goud vinkt, elke mé relt,

elke mei kevert weer fit.

Eén nochtans die nu niet meetelt

is de kie die somber vit.

Gaston Durnez

‘ZOALS IK JULLIE HEB LIEFGEHAD’

Dit zeg Ik u

opdat mijn vreugde in u moge zijn

en uw vreugde volkomen moge worden.

En dit is mijn gebod,

dat gij elkaar liefhebt zoals Ik u heb liefgehad.

(Johannes 15,11)

Zusters en broeders,

we kunnen heel veel van elkaar verschillen, maar dit hebben we toch wel gemeen met elkaar: we willen gelukkig zijn. Daar gaan Jezus’ woorden vandaag over: ‘Ik zeg u dit alles, opdat mijn vreugde in u mag zijn en uw vreugde volkomen mag worden.’ Jezus verlangt ernaar dat zijn diepe vreugde ook in ons mag wonen. En Hij voegt eraan toe: ‘Als je die volkomen vreugde wil ervaren, moet je elkaar liefhebben, zoals ik jullie heb liefgehad.’ Een andere weg is er niet, alleen de liefde zoals Hij zelf ons liefhad.

Liefde! De eeuwen door is er over gezongen, geschreven en gepraat. Met zoveel verschillende betekenissen: huwelijksliefde, moederliefde, kalverliefde, naastenliefde, eigenliefde, liefdoenerij, liefdadigheid, verliefdheid … Van de ene kant is het woord tot op de draad versleten omdat het te pas en te onpas gebruikt wordt. En van de andere kant is het onverslijtbaar en onmisbaar, zoals een dichter schreef ’Liefde is het hart van het heelal’.

Vandaag zegt Jezus ons: ‘Geen groter liefde kan iemand hebben dan dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden’. Het gaat hier niet over sterven voor elkaar, maar over leven voor elkaar: jezelf geven, jezelf vergeten in gewone dagelijkse dingen. Het is ‘iets doen’ en ook ‘iets gaarne doen’, om de ander gelukkig te maken … ook als dit moeite kost . Het is jezelf vergeten omwille van de ander. Meer nog: liefde is jezelf geven, met wat je hebt en met wat je bent – zoals Jezus heeft voorgedaan.

We kunnen mensen gaarne zien, omdat ze goed zijn voor ons. Bij Jezus wordt die volgorde omgekeerd. Zijn liefdevolle blik of gebaar komt eerst en daardoor wordt iemand goed. Hij bemint Zacheüs, een egoïstische uitzuiger, en daardoor geeft die de helft van zijn bezit aan de armen. Hij bemint Petrus die hem driemaal verloochende en Petrus wordt een rots van geloof. Jezus’ liefde maakt iemand goed. Ook onze liefde kan mensen anders maken.

Daarom heeft iemand terecht gezegd: ‘Liefde verandert de wereld niet … maar liefde verandert de mensen, en mensen veranderen de wereld.’

Hij is mijn broertje

Eens wandelde ik, ver weg van de bewoonde wereld.

Het was in Bolivië, in het Andesgebergte,.

Op een steil bergpad ontmoette ik een klein meisje,

ze was op weg naar school in een gehucht,

waar ik een uur tevoren langsgekomen was.

Voor haar broertje was de weg te lang en te zwaar.

Daarom droeg ze hem, die vele kilometers lang,

op haar smalle rug.

Eigenlijk was ze zelf nog een kind.

'Wel', zei ik, 'kind, wat draag jij toch een zware last'.

Maar heel verwonderd keek het meisje mij aan

en zei alleen maar:

'Ik draag geen last, en hij is ook niet zwaar.

Hij is mijn broertje.'

(Auteur onbekend)

IS DIT EEN ABDIJ?

Wat kan ik zeggen over de kloosters in onze dagen? De huidige abt van Ampleforth, Patrick Barry, vertelt in een boekje over de heilige Benedictus de volgende anekdote. Onlangs – schrijft hij – ontmoette ik buiten onze abdijkerk een groepje mensen die me de vraag stelden: 'Is dit een abdij?' Toen ik bevestigend antwoordde, zei een van hen een beetje sceptisch en teleurgesteld: 'Waar is dan de ruïne?'

BASIL HUME

Met rood en blauw op gouden grond

maal ik mijn englen en Madonen,

en wat men van ons Heer verkondt;

‘k meng er nog wat groen en purper bij

voor ’t loof en Gods doorboorde zij.

Een droom van vleuglengeur, en kronen

op fijne vingren, ranke tronen …

‘k Laat d’aarde over aan haar lot,

ik droom uiteen in mijn ikonen,

dan word ik geest, ik groei in God,

de Hemel druipt over zijn randen!

Maar d’uren gaan, de dag snelt heen

en neemt de borstels uit mijn handen

en heel mijn weelde spat uiteen.

Ik sta weer moederziel alleen

een arme mens in zak en asse,

die angstig op zijn ziel moet passen,

zo wordt zij door de stof verdwaasd.

Hoe kan een mens zo in elkander steken?

Ik ben de stenen pijp, die ieder uur kan breken

en elken dag voor U een nieuwe zeepbel blaast.

Felix Timmermans

Houd mij vast

Heer Jezus, door uw vaders hand

in onze mensengrond geplant,

en bloeiend in dit barre land,

o houd mij vast.

Zoals de wijnstok sappen geeft

aan elke rank die van hem leeft

en vreugde aan zijn vruchten heeft

houdt U mij vast.

Ik kan niet zonder U, ik moet

het hebben van uw hartenbloed

dat alle leven kloppen doet.

Dus houd mij vast.

Laat mij, al doet het groeien pijn,

een kleine rank van waarde zijn;

maak mij een druppel van uw wijn.

O, houd mij vast.

Michel van der Plas

SALVE REGINA

Gegroet, Jij,

vol van barmhartigheid,

die leven schenkt

en tederheid en hoop geeft:

wees gegroet.

Wij zijn ontheemden,

die een paradijs verloren,

en doen beroep op u.

Diep in de zorgen

en met tranen in de ogen

kijken wij uit naar u.

Help ons dan, verdedig ons

en laat uw lieve ogen

toch onze kant uitgaan.

En laat ons zegen zien:

Jezus, uit u geboren.

Dan breekt bevrijding aan!

Maria, zo goedhartig en zacht,

en zo vol barmhartigheid.

--- --- ---

Salve, Regina, Mater misericordiae,

vita, dulcedo, et spes nostra, salve.

Ad te clamamus, exsules filii Evae.

Ad te suspiramus, gementes et flentes

in hac lacrimarum valle.

Eia, ergo, advocata nostra, illos tuos

misericordes oculos ad nos converte;

et Jesum, benedictum fructum ventris tui,

nobis post hoc exilium ostende.

O clemens, O pia, O dulcis Virgo Maria.

LEREN

Van de zon leren om warmte uit te stralen.
Van de wolken leren om te zweven.
Van de wind leren om impulsen te geven.
Van de vogels leren om hoogte te winnen. Van de bomen leren om standvastig te zijn.
Van de bloemen leren om te schitteren.
Van de stenen leren om te blijven.
Van de struiken leren om in het voorjaar nieuw te worden.
Van de bladeren leren om in de herfst los te laten.
Van de storm hartstocht leren.
Van de regen leren te vervloeien.
Van de aarde leren ontvankelijk te zijn.
Van de maan leren te veranderen.
Van de sterren leren één onder velen te zijn.
Van de jaargetijden leren dat het leven
telkens opnieuw begint.

Ute Lautendorf

VOORJAAR

Mijn hof ontwaakt, wordt groen, wordt wit

Van bloesems aan de twijgen:

Reeds zoo veel malen zag ik dit,

Maar kon er nooit bij zwijgen.

Het blijft een wonder in mijn oog,

Zoo wonderschoon te aanschouwen,

Dat krachtig opwijst naar omhoog,

En aanspoort tot vertrouwen.

Hij leeft nog, die het leven geeft

En weergeeft uit de doden!

Hem lieve en loov' wat adem heeft,

En zoek' hem in zijn noden!

Nicolaas Beets

Heb je ook soms dat heerlijk gevoel: ik leef. Met iedere lente wordt het nog sterker. Met iedere genezing nog intenser.

Wij leven: wij worden wakker, wij ademen, we lopen en nog zoveel meer. We vinden dat alles normaal maar eigenlijk is het een onverdiend geschenk dat we niet genoeg kunnen waarderen.

Want leven is meer dan ademen en lopen, meer dan een proces van spontane celdeling, groei en voortplanting. Leven is meer dan een biologisch proces.

Het is ook een verhaal. Het zou een boek kunnen zijn. Een verhaal van blijdschap en droefheid, van onverhoopte vreugde en vlagen van melancholie.

Waarom? Omdat we niet alleen leven. Leven is communicatie, leven is relatie.

Leven op zijn best is zorg dragen voor mekaar, meer nog dan de meesjes voor hun jongen. Het is een zorg vol liefde en mekaar kennen tot op een draadje.

Leven is beminnen en bemind worden. En juist omdat dit de kern van ons bestaan is blijft ieder mensenhart hongerig naar een liefde zonder berekening, zonder voorwaarde, zonder grenzen, zonder te zeggen: tot hier en niet verder.

Augustinus wist hierop te zeggen. Dat mensenhart blijft hongerig, blijft onrustig totdat … en hier komt het evangelie van daarnet ter sprake, totdat wij de deur van ons hart openzetten voor die wondere gast die zich een herder noemt.

Als een herder draagt hij zorg voor ons en kent hij ons tot op een draadje.

Hij spreekt van een liefde die heel intiem en heel persoonlijk is, en die zover gaat dat Hij zijn leven voor ons zou geven.

Veel mensen houden de deur van hun hart voor Hem gesloten, uit argwaan. Hijzelf zal niet binnenbreken, we moeten Hem binnenlaten maar wie Hem binnen laat in het intiemste van zijn leven, komt er niet bedrogen uit.

Leven is zo veel meer dan zich biologisch of relationeel uitleven. Het is wakker worden in de liefde van Jezus, delen in dezelfde liefde als die van de Vader tot de Zoon: de liefde waaruit alle leven ontstaat.

Manu Verhulst

Toen H. klein was, ging ik dikwijls met haar door de velden wandelen. Op een keer vond ze in een wei een paddenstoel die groter was dan zij. Verrukt plukte ze het ding. Op de terugweg heeft ze er onverhoeds een stuk uit gebeten, nog voor ik het kon verhinderen. Ik vreesde dat het om een giftige paddenstoel ging en ik heb er terstond ook een stuk van gegeten.

Toegegeven, erg verstandig was dat niet, maar als ik iemand graag zie, is meegaan met elke stap die hij of zij zet, hoe wankel ook, altijd mijn manier geweest om hem of haar te begeleiden.

Christian Bobin: ‘Verrijzen’, p. 111

FRANCISCUS EN DE VLAAMSE GAAI

Eens, tussen karekiet en kraai

Streek er een felle Vlaamse gaai

Op Sint Franciscus’ schouder neer

En schonk hem fier zijn schoonste veer

Franciscus blijkbaar erg vereerd

Had daags voordien wat Vlaams geleerd

En zei: ‘ Ik dank u goede gaai!

Ik vind uw veer bijzonder fraai!’

Daarop werd urenlang verteld

Hoe het in Vlaanderen was gesteld…

Een hemel blauw of parelgrijs

Gans Vlaanderen een paradijs!

Noch lucht noch water leek verpest

De vogels bouwden er hun nest

In geurig groen, bij riet en lis

Nog nooit dreef er een dode vis!

Acht eeuwen gleden sinds voorbij;

Het water werd een grauwe brij,

De wolken drijven zwart als roet,

Geen vogel die nog rustig broedt…

Alleen de Vlaamse gaai hield stand.

Geen stond door wanhoop overmand,

Blijft hij met Bredero beweren:

‘Hoe zwaar het lot, het kan verkeren!’

Bert Peleman

‘Waarom zijn jullie zo in de war?’ vroeg Hij.

‘Waarom die twijfel in je hart?

(Lucas 24, 38)

Toen opende Hij hun verstand

om de Schriften te begrijpen.

(Lucas 24, 45)

GEEF ONS EEN GEMOED

DAT VOOR U ONTVANKELIJK IS

Erbarm U over ons.

Erbarm U over ons streven,

dat wij onder uw ogen

in liefde en geloof,

rechtvaardigheid en ootmoed,

U mogen volgen,

in zelftucht en trouw en moed,

en U ontmoeten in stilte.

Geef ons een zuiver gemoed,

dat wij U mogen zien,

een nederig gemoed,

dat wij U mogen horen,

een liefdevol gemoed,

dat wij U mogen dienen,

een gelovig gemoed,

dat wij U mogen loven.

U, die ik niet ken

maar aan wie ik toebehoor.

U, die ik niet begrijp

maar die mij hebt gewijd

aan mijn eigen lot.

U!

Dag Hammarskjöld

In de grote massa mannen en vrouwen

– of ze nu christen zijn of niet –

zijn er mensen op zoek

naar een mensheid die echt menselijk is

en die zich opent naar God toe.

Hopelijk ontmoeten die mensen op hun weg

een kerk, die zich van macht heeft ontdaan,

een kerk, die arm is, zoals God arm is,

een kerk, die is teruggekeerd naar het wezenlijke,

een kerk, die rijk is met het evangelie alleen.

Guy Riobé, bisschop van Orléans, + 1978  

ZOLANG NATUUR IN SAPPEN OPENSCHIET

Zolang natuur in sappen openschiet,

staan wij niet in de tijd verloren.

O boomgaarden, o velden, koren

vol bloesemsmaak en vogellied.

Beloften van geluk laten niet los.

O er weer telkens in geloven!

Spel van de knaap zijn in de hoven

en kinderjubel door het bos.

Er is geen bolster die niet barsten wil,

geen knop die niet rijk wil ontluiken.

Met alles wat het kan gebruiken,

herhaalt het leven zijn april.

Tastende lentes, waar wij, blind verblijd,

de hemel liggen op te drinken,

en weide zijn, en zalig zinken

in avonden oneindigheid,

u raden in de kleinste kiem die zwelt,

u meenemen als straks de herfsten komen,

en naar u omzien in mijn dromen

als winterkou dit hart ontstelt.

Herwig Hensen

TWIJFELEN IS TOEGESTAAN

'Twijfelen is toegestaan' kon de titel zijn boven het evangelie dat vandaag wordt gelezen. Allemaal hebben we veel sympathie voor Tomas. Hij is ongetwijfeld een van de meest bekende apostelen. Vraagt men aan mensen enkele namen te noemen van apostelen, dan is Tomas er steeds bij.

We kennen het verhaal haast van buiten. Misschien komt dat door zijn bijnaam: de ongelovige Tomas. Hij heeft nog een andere bijnaam: Didymus. Dit betekent dat hij van een tweeling is. Als gelovigen voelen we ons verwant met hem. We ervaren hem nogal eens als onze tweelingbroer.

Maar was Tomas wel zo ongelovig? Was hij meer ongelovig dan de andere leerlingen? Waarom? Omdat hij niet meteen geloof hechtte aan wat de leerlingen hem wisten te vertellen, namelijk dat zij de Heer hadden gezien en dat hij verrezen was?

We stellen vast dat de andere leerlingen ook niet onmiddellijk hebben geloofd toen de vrouwen hen hetzelfde kwamen vertellen. Op het getuigenis van de vrouwen werd er door de leerlingen zelfs minachtend gereageerd. Luister maar naar de Emmaüsgangers: ‘Wel hebben enkele vrouwen uit ons midden ons in verwarring gebracht. Toen ze vanmorgen vroeg naar het graf gingen, vonden ze zijn lichaam daar niet en ze kwamen zeggen dat er engelen aan hen waren verschenen. De engelen zeiden dat hij leeft. Een paar van ons zijn toen ook naar het graf gegaan en troffen het aan zoals de vrouwen hadden gezegd, maar Jezus zagen ze niet’ (Lucas 24,22-24). In de grond zijn ze dus even ongelovig als Tomas. Of is het misschien zo dat men op het getuigenis van een man onmiddellijk moet geloven terwijl het getuigenis van een vrouw mag afgedaan worden als kletspraat?

Wat in dit verhaal opvalt is dat de andere leerlingen Tomas zijn ongeloof of zijn kritische houding gunnen. Hij moest van de andere apostelen niet geloven wat zij geloofden. Hij wordt ook niet uitgesloten of buiten geworpen als de ongelovige. Tomas mag zichzelf zijn en blijven. De anderen gunnen hem de tijd en de ruimte om tot geloof te komen. Uiteindelijk moest Tomas zich ook wel gewonnen geven. ‘Mijn Heer en mijn God’ riep hij uit. Dit was geen van buiten geleerde geloofsbelijdenis. Dit kwam niet uit een boek, maar uit het hart.

Getuigen van de verrezen Heer is elkaar de twijfel gunnen, en de tijd van de twijfel. Niemand verplichten te geloven wat ik geloof of de manier waarop ik geloof. Het is de ander de tijd en de ruimte gunnen om tot een persoonlijke geloofsovertuiging en een persoonlijke geloofsbelijdenis te komen. Dat deze weg naar een persoonlijk geloof moeilijk kan zijn, weet het evangelieverhaal ook. Als je het niet ziet zitten, is het moeilijk erin te geloven. Onmogelijk is het niet, maar het is niet iedereen zo maar onmiddellijk gegeven. ‘Zalig zij die niet zien en toch geloven’, zei Jezus. Het komt er op aan dat men uiteindelijk, zoals Tomas, op een heel persoonlijke manier kan zeggen: 'Mijn Heer en mijn God'. Geen napraten van een boek, een formule, het geloof van een ander, maar tot een heel persoonlijk belijden dat komt uit het eigen hart.

Wat ons misschien nog intrigeert in het verhaal van vandaag is de manier waarop Jezus is binnen geraakt in de verblijfplaats van de leerlingen. Alles was immers potdicht en gesloten. Heel eigenaardig: we stellen ons wel allerlei vragen hoe Jezus binnen geraakt in een gesloten ruimte; we stellen ons nooit vragen hoe Jezus binnen geraakt in een mens. Het binnentreden bij een mens is voor Jezus wellicht heel wat moeilijker dan binnenkomen in een gesloten huis. Daarvan is Tomas, en zijn ook wij, zijn tweelingbroers of zussen, vaak getuigen.

Nochtans, waar de verrezen Heer mag binnentreden, verandert het leven, verandert de mens. Dat zagen we reeds tijdens Jezus aardse leven. Waar Jezus binnen mag, verandert alles: een blinde wordt ziende, een dode wordt weer levend, enz. We zouden kunnen zeggen dat al die wonderen die Jezus tijdens zijn leven heeft voltrokken aan zoveel mensen, na zijn dood ook moest voltrekken aan zijn leerlingen. Hij heeft hen moeten bevrijden van hun blindheid, hun angst, hun lamlendigheid, hun ongeloof, hun dood zijn.

Toen Tomas zich openstelde voor de verrezen Heer, toen deze bij hem binnen mocht, veranderde zijn leven totaal. Waar mensen, dus ook wij, zich openstellen voor de verrezen Heer, worden ze van binnenuit veranderd. Dit vinden we terug in de eerste lezing. Slechts één zinnetje daaruit: ‘Allen die het geloof hadden aangenomen waren eensgezind en bezaten alles gemeenschappelijk. Ze waren gewoon hun bezittingen en goederen te verkopen en die onder allen te verdelen naar ieders behoefte.’ Als men zijn verblijfplaats opent voor de verrezen Heer, opent men ze tegelijk voor zijn medemensen.

Wij komen hier samen vieren. De verrezen Heer wil hier bij ons aanwezig komen in brood en beker. Vragen we ons niet te veel af: hoe kan dat, hoe is dat mogelijk? Ook wij willen misschien eerst zien en dan geloven, terwijl Jezus zegt: eerst geloven, dan ga je de dingen anders zien, dan worden er ook dingen mogelijk die anders onmogelijk zijn.

‘Preek van de week – Dominicanen’

HET KRUISBEELD

Een man wandelde in een winkelstraat.

Even later stopte hij voor een antiekzaak.

Daar keek hij aandachtig in de etalage

naar een prachtig kruisbeeld.

Een kind kwam naast hem staan.

En keek ook naar het beeld.

‘Dag, jonge heer,’

zei de man,

‘weet jij wie dat is op dat kruis?’

‘Natuurlijk’, zei de jongen,

‘dat is Jezus.

Lang geleden hebben ze Hem gedood.’

‘Heel goed,’ zei de man

en hij liep verder door.

Ineens hoorde hij iemand achter hem lopen.

Hij draaide zich om

en zag de jongen van bij de winkel.

‘Meneer, meneer,’ riep hij,

‘ik ben het belangrijkste vergeten:

Nadien is Hij verrezen.’

Naar Pierre Teilhard de Chardin

(overgenomen uit: Chantal Leterme: 'Een parel voor elke dag')

1943

Het Amerikaans bombardement van 5 april

’s middags rond half vier

duurde nauwelijks acht minuten.

Mijn vader was veertig jaar oud,

ik tien jaar, drie maanden en een week.

Twee uren wroetten wij samen

in het puin van de gemeenteschool

waar Greta in de zevende klas zat.

Toen wij haar vonden

lag zij met één hand voor haar ogen,

ongeschonden, slechts drie blauwe vlekjes

door de vingertoppen in haar voorhoofd gedrukt.

Daarom was het zo moeilijk te geloven

dat zij net zo dood was

als al de meisjes die wij vóór haar vonden.

Mijn vader was veertig jaar oud,

ik even oud als hij.

Clem Schouwenaars

(5 april 1943: Amerikaanse vliegtuigen bombarderen de Erla-fabriek in Mortsel. De meeste bommen misten hun doelwit en vielen op de wijk Oude-God. 936 mensen kwamen om.)