ZONDAG 5 JUNI 2016

FEEST VAN HET HEILIG HART

 Misschien waren we wel eens bij de uitvaart van iemand over wie niets moois te zeggen viel. We kregen dan het gevoel: hoe arm is dit leven. Hij hield van niemand en niemand hield van hem. Hij haatte de anderen en hij gebruikte ze alleen maar voor zijn eigen geluk, dat hij toch nooit vond. Hij bleef alleen. Hij was er voor niemand en niemand was er voor hem.

En wij kennen ook de begrafenissen van goede mensen. Dan zien we allen, die van hen liefde hebben gekregen, en die er ook liefde aan geschonken hebben, en wij prijzen dan die goedheid, die warmte, die tederheid.

Daarom blijft het feest van het Heilig Hart betekenisvol. Niets, maar dan ook niets, is ons leven waard, zonder de liefde. In het licht van de liefde komt al de rest op de tweede plaats.

Wij weten alleen dat juist die liefde, gegeven en gekregen, bepalend is voor de waarde, de zin en de inhoud van ons leven. Het enige waar het op aankomt … en van deze liefde mogen wij geloven, dat zij sterker is dan de dood. En daarom bidden wij: ‘Heer Jezus, maak ons hart gelijk aan het Uwe!’

(gedeeltelijk geïnspireerd door een gedachte van Dietrich Bonnhoeffer)

 

--- --- ---

 

Geef ons een gemoed dat voor U ontvankelijk is…

 

Erbarm U over ons streven,

dat wij onder uw ogen

in liefde en geloof,

rechtvaardigheid en ootmoed,

U mogen volgen,

in zelftucht en trouw en moed,

en U ontmoeten in stilte.

 

Geef ons een zuiver gemoed,

dat wij U mogen zien,

een nederig gemoed,

dat wij U mogen horen,

een liefdevol gemoed,

dat wij U mogen dienen,

een gelovig gemoed,

dat wij U mogen loven.

 

U, die ik niet ken

maar aan wie ik toebehoor.

U, die ik niet begrijp

maar die mij hebt gewijd

aan mijn eigen lot.

U!

 

Dag Hammarskjöld

 

(Dag Hammarskjöld was secretaris-generaal van de Verenigde Naties van 10 april 1953 tot 18 september 1961 toen hij stierf als gevolg van een vliegtuigongeluk tijdens zijn vredesmissie in Congo)

SACRAMENTSDAG

 

Sacramentsdag, we kennen dat feest ongetwijfeld nog van lang geleden, toen we kind waren: de processie, die uitging, de huizen, die versierd waren, soms bloemen op straat, hier en daar een kapelleke aan de voordeur, en wijzelf, die als kind mochten meegaan in de processie … het zijn mooie herinneringen, waar we graag aan terugdenken.

We vieren dat Jezus in brood en wijn bij ons wil blijven. ‘Neemt en eet, dit is mijn lichaam, dat voor u gegeven wordt’. Het zijn de woorden van de consecratie, die een groot geloof uitdrukken … maar die woorden moeten ook zichtbaar worden in ons dagelijkse leven.

Als wij daar niet delen van onszelf, zijn het enkel woorden in de wind. Ons hele leven moet doordrongen worden door wat Jezus zegde bij het Laatste Avondmaal: ‘Dit is mijn lichaam, dat voor u gegeven wordt.’

--- --- ---

Er was eens een grote groep mensen bijeengekomen

en toen riep Jezus zijn leerlingen bij zich en zei:

‘Ik heb zo te doen met die mensen.’

 

Met mensen begaan zijn,

ermee te doen hebben,

ze niet uit je hart kwijt geraken,

zoeken wat je voor hen kan doen…

zo was zijn houding,

zo heeft Hij het voorgeleefd.

 

Hij zorgde dat ze te eten hadden,

want er waren erbij die van heel ver kwamen,

Hij zorgde dat ze leven konden

en niet van brood alleen.

 

Wij vragen ons soms af

wat wij moeten doen

om als mens, als christen, te leven.

 

Wie echt met de mensen begaan is,

zal ingaan op Gods wil

die voor zijn voeten ligt

en het uitschreeuwt:

laat ze niet in de steek.

 

vrij naar Ward Bruyninckx

FEEST VAN DE HEILIGE DRIE-EENHEID:

VADER, ZOON EN HEILIGE GEEST,

OORSPRONG, WEG EN LEVEN.

 

Wie God zegt,

moet het verhaal vertellen

van Hem die heet:

' Ik zal er zijn voor u ',

die als een VADER

aan de OORSPRONG staat,

van alles wat goed en waar en schoon is.

Die ons de wereld heeft toevertrouwd

opdat wij ervoor zouden zorg dragen.

Die met ons meegaat,

ons zegent en zendt

om een zegen te zijn voor anderen.

Wie God zegt

moet het verhaal vertellen

van Jezus Christus,

de ZOON in wie zichtbaar werd

wie God is:

mens voor de mensen:

als BROOD aan anderen gegeven.

Wie God zegt

moet het verhaal vertellen

van zijn GEEST die in ons tot LEVEN komt:

'Ik ben er voor u '.

Die voor ons desem is en deeg

om zijn naam in ons leven

gestalte te geven.

ONZE GOD IS

EEN GROOT VERHAAL VAN LIEFDE

DAT IN ONS LEVEN TE LEZEN IS.

 

Vrij naar: ‘Zondagsvieringen Dominicanen’

KAPRIJKE KLEEMKAPEL

 

Te Kaprijke aan de weidse dries

ligt ’t mooi gemeentehuis.

Daarachter dan de grootse kerk

’t Lief Vrouwke toegewijd.

 

Wat verderop in ’t akkerland

staat er de Kleemkapel.

Een oord van stilte en van rust,

zijn klokje als een bel.

 

Ik kwam er telkens met halfoogst,

‘k ging er ter bedevaart.

Lijk heel wat ouders met hun kroost,

traditie trouw bewaard.

 

‘k Liep er de kapelletjesgang,

de rozenkrans in de hand.

‘k Volgde de leeuwerik en de vink,

ja vogels t’ allen kant.

 

‘k Kwam dan terug naar de suppoost,

de dorpskerk als een schrijn

van steen en hout, van goudbrokaat,

Maria zij gebenedijd.

 

Jozef Maenhout

PINKSTEREN

 

DE VRUCHTEN VAN DE GEEST

 

Heer God, geef ons de LIEFDE

om onze ogen te richten op Jezus

en eerlijk te verlangen

om zijn hart voor de mensen te zijn.

 

Geef ons de VREUGDE

om dankbaar te leven

voor wat wij hebben

en wat wij voor anderen mogen zijn.

 

Geef ons VREDE

om helder te zien

wat ons samenhoudt

en om te vergeten wat ons scheidt.

 

Geef ons GEDULD

om te aanvaarden

dat wij zwak zijn

en veel tijd nodig hebben om te worden

wat wij graag zouden willen zijn.

 

Geef ons VRIENDELIJKHEID

om gevoelig te worden

voor elkaars vreugde en pijn

en attentievol te leven.

 

Geef ons GOEDHEID

om iedereen het beste te gunnen

en om elkaar nooit een dienst te weigeren.

 

Geef ons TROUW

om het gegeven woord nooit te breken

en om in donkere dagen elkaar nabij te zijn.

 

Geef ons ZACHTHEID

om te beseffen

hoe kleine wonden pijn kunnen doen

en om nooit één mens te kwetsen.

 

Geef ons INGETOGENHEID

om af en toe stil te worden

en tijd te maken om elkaar te ontmoeten.

 

Valeer Deschacht

MOEDER VAN VER AL (1)

 

Terwijl het bitter waaide door de berken

zag ik mijn moeder in haar weekse kleren

een korfje dragend met gevallen peren

die zij gebukt geraapt had uit de perken.

Alsof zij de omgeving niet meer kende

liep zij schoorvoetend verder, in haar handen

het fruit geheven als een offerande.

 

En achter in de tuin gekomen wendde

zij zich niet om, met ogen die niets zagen

doodstil geworden in een hoek van hagen.

 

Anton van Wilderode.

7^de PAASZONDAG C

 

In de tijd tussen Hemelvaart en Pinksteren leven wij, in de verwachting van de Heilige Geest – maar met deze verwachting, en met deze Heilige Geest, hebben wij het misschien wel wat moeilijk.

Een kleine vaststelling kan helpen; onze kerk heeft het dezer dagen zeker niet gemakkelijk; dat is ook vroeger zo geweest. Dat zij standhoudt, ondanks problemen en vele eigen tekorten kan erop wijzen dat zij gesteund wordt door Gods eigen kracht.

 

Ze stenigden Stefanus, terwijl hij bad:

`Heer Jezus, ontvang mijn geest.'

(Handelingen 7,59)

 

Rechtvaardige Vader,

hoewel de wereld U niet heeft gekend

– Ik heb U gekend –

zijn zij het die hebben erkend

dat U Mij gezonden hebt.

(Johannes 17,25)

 

KOM, HEILIGE GEEST

De marteling van de Heilige Stefanus blijft één van die verhalen uit de vroege Kerk, die ons nog altijd aangrijpen. Ook hier kunnen we zeggen: het is een verhaal van vroeger, maar het is evenzeer een verhaal van onze tijd. Ik zou dit alleen maar willen illustreren met een berichtje uit het bisdom Ruy Barbosa, dat ik enkele weken geleden ontving. In een klein stadje, Mairi, was een oude winkelier van bijna 80 jaar vermoord, voor wat luttele centjes, die hij met zijn kleine winkeltje verdiend had. Men verdenkt 2 jongens van 16 en 17 jaar, later blijkt dat zij niet de daders waren. Maar een volkswoede was al losgebarsten, en een aantal mensen uit het stadje hadden de 2 jongens gelyncht, vermoord dus. Een spiraal van geweld leek uit te breken in het kleine stadje. De bisschop heeft dan gereageerd om het geweld te stoppen, en in zijn brief aan de mensen van Mairi, schrijft hij deze mooie woorden:

 

‘Ik denk nu aan Onze Lieve Vrouw,

aan de voeten van het kruis van haar zoon Jezus,

onschuldig, maar veroordeeld en vermoord.

In Mairi vereren wij Moeder Maria

precies als Onze Lieve Vrouw van Smarten.

Zou er enig verschil zijn in het verdriet

van de familieleden van de oude winkelier Nicanor,

het verdriet van de moeders van die jongens die afgemaakt werden,

en het verdriet van de moeder van Jezus?’

 

De woorden van de bisschop bleven niet zonder gevolg. Enkele dagen later wordt er spontaan een vredesmars gehouden. ‘Er waren er geen die vooroplepen, omdat zij opgeroepen hadden tot deze mars. Het was een initiatief van het volk zelf: duizenden mensen, mannen en vrouwen, van alle groepen en kerken, van de allerkleinsten tot de alleroudsten: allen samen voor deze betoging van menselijke waardigheid en vrede.’

Het is het verhaal van Stefanus, zoals het vandaag gebeurt: onschuldigen die, net als Stefanus, gedood worden…en die evenzeer als hij als het ware de woorden hernemen: ‘Heer, reken hun deze zonde niet aan.’

Laten wij hopen dat van ons niet letterlijk hetzelfde gevraagd wordt. Maar laten wij proberen om ons geloof te beleven in de gewone dingen van elke dag; dan is de Geest van Jezus ook nu nog werkzaam in onze wereld: ‘Kom, Heilige Geest… ‘. Het is een mooi gebed. Mogen het geen holle, inhoudsloze woorden zijn.

 

OM EENHEID

 

Erbarmen, Heer,

die in uw doodsangst hebt gebeden

om eenheid onder ons, om vrede:

duld onze oorlogen niet meer.

 

Laat niet meer toe,

O Heer, dat wij elkaar bevechten

met het gelijk van onze rechten;

ach, wij zijn zelf de veten moe.

 

Breek af de wal

die ons omsluit, de hoge toren

waarin wij weigeren te horen

wat broeders vragen in het dal.

 

En demp de kloof,

gegraven door ons beter weten,

waarachter wij zijn neergezeten

in ons hoogmoedige geloof.

 

Want met elkaar

zijn wij eenmaal u, Heer, gegeven,

zijn wij met ons gespleten leven

alleen in u verenigbaar.

 

Maak ons dan één,

breng ons voortaan elkander nader,

de kinderen van dezelfde Vader,

zijn liefde om ons allen heen.

 

Michel van der Plas

 

HEMELVAART

 

Toen is hij opgevaren.

Zijn tijd op aarde was voorbij,

zijn drieëndertig korte jaren.

Nu was hij hoog en vrij.

 

Ons heeft hij nog gezegend

en uit het treuren op doen staan

en uitgezonden langs de wegen

die hij was afgegaan.

 

En nu gaat het beginnen:

hij liet aan ons per testament

de wereld om voor hem te winnen,

tot zij de Vader kent.

 

Wij staan op eigen benen,

en straks wanneer zijn heilig vuur

ons heeft veroverd en doorschenen,

is het ons eigen uur.

 

Tot hij zal wederkomen

is ons zijn aarde toevertrouwd

om te herscheppen naar zijn dromen:

een stad voor God gebouwd.

 

Wij zullen met hem varen,

omhoog, zijn nieuwe hemel in,

een eeuwigheid van nieuwe jaren.

Dit is maar het begin.

 

Michel van der Plas

 

MARIA ZINGT IN GOUDEN AVONDSTOND

 

Maria zingt in gouden avondstond

met blanke kele

en rode mond.

De rozen staan op hoge stelen,

een vogel luistert in het riet.

Dan sluimert 't kind in hare schoot,

haar ogen zijn van weelde groot

en in haar mond verzoemt het wiegelied.

De maanschil perelmoert in 't water,

maar in de schaduw sluipt de dood.

Gelukkiglijk, dat ziet ze niet,

dat is voor later.

 

Felix Timmermans

 

1 MEI

 

SINT-JOZEF, ARBEIDER

 

Alle arbeid is ledig, tenzij er liefde in woont:

wanneer je met liefde arbeidt,

maak je een band met jezelf,

met elkander en met God.

 

En wat is vol liefde arbeiden?

Het is het kleed weven

met draden gewikkeld van ons hart,

alsof de geliefde dat kleed zou dragen.

Het is vol aanhankelijkheid een huis bouwen,

alsof je geliefde daarin wonen zou.

Het is met tederheid het zaad zaaien

en vol vreugde de oogst binnenhalen,

alsof je geliefde eten zou van de vrucht.

Het is alle dingen die je maakt

de adem inblazen van je eigen geest.

En weten dat alle geliefde doden

om je heen staan en toezien.

 

Arbeid is zichtbaar gemaakte liefde.

 

(Kahlil Gibran: ‘De profeet’)

6^de PAASZONDAG C – 1 MEI 2016

‘NU IK NOG BIJ JULLIE BEN’

 

Straks horen we in het evangelie weer eens enkele woorden van Jezus bij het laatste Avondmaal. Hij wijst zijn leerlingen erop dat Hij weldra zal heengaan, maar Hij wil hen niet als wezen vereenzaamd achterlaten. Hij zal bij hen, en ook bij ons, op verschillende wijzen aanwezig blijven:

door de Blijde Boodschap van bevrijding die Hij ons gebracht heeft,

door de Helper die de Vader ons schenkt: de heilige Geest,

en door de vrede die Hij neerleg in ons hart.

Het zijn woorden van bemoediging en troost als we ervoor openstaan!

 

Dat is het wat Ik jullie te zeggen had,

nu Ik nog bij jullie ben.

De helper die de Vader jullie in mijn naam zal zenden,

zijn heilige Geest, zal jullie verder in alles onderrichten:

Hij zal jullie alles laten begrijpen wat Ik jullie gezegd heb.

(Johannes 14, 25-26)

 

‘DE HELPER, DIE IK ZAL ZENDEN’

 

Opnieuw waren we in het evangelie aanwezig bij het Laatste Avondmaal. We waren getuigen van de laatste uren van Jezus hier op aarde, zoals we misschien ooit aan een sterfbed stonden en bedroefd waren. Die stemming – als bij een sterfbed – was er die avond! En dan gebeurt er iets heel wonder: Jezus zelf – Hij, die gaat sterven – Hij zelf troost en bemoedigt: ‘Je mag de moed niet verliezen. Want de Vader zal een Helper zenden.’

Hij zal gemarteld en gedood worden, maar ook nadien zal Hij bij ons blijven. Niet zichtbaar of tastbaar, maar wel even LEVEND en even aanwezig. Het is moeilijk om het ons voor te stellen, maar het gebeurt DAN en DAAR waar mensen Hem tot leven brengen. We zeggen dat soms in een heel mooi gebed: ‘Goede God, laat de Geest van Jezus in ons wonen en vervul ons met uw liefde. Maak nieuwe mensen van ons; dat wij op Jezus mogen gelijken. Maak ons herbergzaam van hart voor alle mensen rondom ons; dat wij delen in hun vragen en hun pijn, in hun vreugden en hun hoop.’ Waar dat gebeurt, blijft Jezus LEVEND onder ons. DAAR en DAN leeft zijn Geest.

Het is een beetje zoals op die koperen plaat stond, die vroeger misschien bij ons thuis aan de muur hing, toen we nog kind waren: ‘Daar alleen kan liefde wonen, daar alleen is het leven goed, waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet.’ DAAR en DAN leeft de GEEST van Jezus: waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet.

Jaren geleden moest er eens een belangrijke politieke benoeming gebeuren. Het was rond Pinksteren en iemand zei spottend: ‘Het is natuurlijk niet de Heilige Geest, die de goede keuze zal maken.’ We mogen die spot ook ernstig nemen, want Hij sluit aan bij Jezus’ eigen woorden: ‘De wereld staat niet open voor mijn Geest, ze kent Hem niet.’ Als die wereld zich liet leiden door de Goede Geest van Jezus, zou hij er inderdaad heel anders uitzien.

Als die wereld zich zou laten leiden door die Heilige Geest, dan zou Jezus LEVEND onder ons aanwezig zijn, en de vruchten van zijn Geest zouden rijkelijk bloeien: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid en trouw, zachtheid en ingetogenheid ...

 

Wie of wat de heilige Geest is,

is moeilijk te zeggen.

Een geest kan je trouwens

zo moeilijk vastpakken.

 

Je ziet het wel aan mensen

waar iets van uitgaat:

wat ze zeggen, is gemeend;

Wat ze doen, is echt.

 

Ze stralen iets uit:

die Geest heeft te maken met

warmte, goedheid, vrede,

geduld, begrip,

aandacht voor de minsten.

 

Ook al zijn er velen

wiens levenspad niet over rozen loopt,

gaat er een kracht van hen uit

waar je zelf beter van wordt.

Zij zijn 'geestige' mensen.

 

Geestige mensen

tonen vaak met weinig woorden

hoe de Geest

vandaag aan het werk is.

 

(Carlos Desoete)

LOSLATEN, DULDEN, MINNEN

 

Als je God en de eeuwigheid zoekt, moet alles wat je gewend bent ondersteboven.

Ten eerste: leer LOSLATEN. Niet alleen materiële dingen, maar ook gewoontes of gedachten waar je aan gehecht bent. Laat alles verloren gaan waarmee je jezelf overeind houdt. Daardoor ontstaat er plaats voor God. God daalt in je neer en neemt je in zich op. Je wordt in God veranderd.

Ten tweede: leer DULDEN. Wees geduldig en verdraag wat je overkomt naar best vermogen, lief of leed, geluk of ongeluk. Zeg tegen God: ik weet niet waarom U dit laat gebeuren, mij lijkt het niet goed, maar ik weet niet hoe U daarover denkt. Ik vertrouw op uw goedheid.

Ten derde: leer MINNEN. Je leert nooit beter liefhebben dan door dat loslaten en dulden. In de grondeloze, gelaten, geduldige mens daalt God neer, en de ziel heeft God lief, en God neemt haar in zich op.

Bron: DIE GROOTE EVANGELISCHE PEERLE

(overgenomen uit: ‘Een jaar wijsheid uit de abdijen’. Samengesteld door Maria ter Steeg)

ENGELEN

 

Er waren engelen in mijn leven,

zij kwamen niet met trompetgeschal

en evenmin met trommelgeroffel.

Toch wist ik dat ze er waren.

 

Ze deden wat ze moesten doen,

op een manier van mensen.

Soms leenden ze het gezicht

van familie of vrienden.

Soms deden ze het

als een vreemde die een hand reikte.

 

Jij hebt ze ook gekend.

Wanneer je het juiste woord nodig had.

Wanneer een klein gebaar van vriendelijkheid

een groot verschil maakte.

 

Of je hoorde een stem fluisteren

in de nacht met zorgen.

De woorden waren niet duidelijk

maar de bedoeling was overduidelijk:

‘Er is hoop, er is hoop.’

 

Dat de engelen over jou waken

en jou altijd veilig bewaren

en in jouw oor fluisteren

om haat en vrees te verbannen.

 

Bron onbekend

5^de PAASZONDAG – ‘KINDERTJES …’

 

‘Kindertjes’, zo spreekt Jezus ons vandaag aan op een onnoemelijk tedere wijze! ‘Kindertjes, een nieuw gebod geef ik u: heb elkander lief’. ‘Nieuw’, noemt Hij dit gebod, en dan geeft Hij een toelichting daarbij: ‘zoals ik u heb liefgehad’. Daarin bestaat het nieuwe: ‘zoals Hij ons heeft liefgehad’. Want zijn manier van liefhebben is anders dan anders!

Jezus geeft ons niet alleen dit nieuwe gebod. Hij straalt die nieuwe liefde ook uit: vanuit die nieuwe liefde heeft Hij onder ons geleefd. Zo wordt Hij die unieke mens, om mee op weg te gaan: DE WEG, DE WAARHEID en HÉT LEVEN voor ons eigen, kleine leven doorheen onze eigen, kleine dagen. De mens, die ons wegwijs maakt, de waarheid toont, en een leven vol vreugde aanreikt.

Paulus en Barnabas bemoedigden de nieuwe leerlingen

en spoorden hen aan te volharden,

maar ze wezen er ook op

‘dat wij pas na veel beproevingen

het koninkrijk van God binnen kunnen gaan’.

(Handelingen 14,22)

 

Daaraan zal iedereen kunnen zien

dat jullie leerlingen van Mij zijn:

als jullie onder elkaar de liefde bewaren.’

(Johannes 13,35)

 

DE PRIJS VAN DE LIEFDE

 

'Liefde is een zeldzaam kruid', is de titel van een boek van Maria Rosseels. Wat zeldzaam is, lokt tot namaak. Zo zijn er kunstbloemen, en die kunnen mooi zijn. Maar ze maken het heimwee naar echte bloemen alleen maar groter.

Er bestaan veel liedjes over de liefde. Willem Vermandere zong eens: ‘Er zijn van die zangers, die de liefde bezingen, lijk da wieder klappen van ‘t were’. Maar het lied van de echte liefde is uniek. Dat is iets helemaal anders dan ‘klappen van ’t were’.

Zo was de ervaring van Chiara Lubich, en haar vriendinnen, toen zij op het einde van de oorlog, tussen de bombardementen, het evangelie begonnen te lezen. Zij wisten natuurlijk dat de liefde belangrijk is. Maar in een flits zagen ze: dit is het nieuwe gebod, dat ons leven een nieuwe wending kan geven!

Het gaat erom te beminnen zoals Jezus liefhad. Het nieuwe van die liefde is Jezus zelf. In ons dagelijkse leven, gaan we naar Jezus kijken: wat zou Hij nu doen? Eén keer heeft Jezus gezegd: 'Leer van Mij ...'. Wat wij, volgens zijn woord, van Hem moeten leren, is dat Hij mild is en zachtmoedig van hart. Dit woord kan ons hart nieuw maken.

De context van het nieuwe gebod is het Laatste Avondmaal en het lijden van Jezus: in zijn lijden blijkt zijn liefde. Zijn liefde heeft alles te maken met de weg van het lijden. En dat lijden van Jezus begint bij het verraad van Judas. Met dit donkere verraad op de achtergrond schijnt het licht van zijn liefde nog feller. Ook nu nog worden mensen door vermeende vrienden in de steek gelaten. En kan de noodzaak van die nieuwe liefde feller schijnen.

Wat nieuw is, kan veel veranderen. Dit is ook zo voor de nieuwe liefde in een wereld vol wonden. Die nieuwe Liefde opent nieuwe einders. Daarom zegt Jezus dat men mensen als zijn leerlingen herkent, als zij elkaar liefhebben. Als zij liefhebben zoals Hij zelf liefhad. Niet het spreken over Jezus, niet de vergaderingen, maar het nieuwe gebod van Jezus spreekt tot het hart van de mensen. En kan alles nieuw maken … ook vandaag!

LOSLATEN IN LIEFDE

 

Wij hebben het geheim van de graankorrel

nog altijd niet begrepen.

Als we grijpen,

groeien we niet in menselijkheid.

We moeten durven loslaten.

 

Als de graankorrel niet in de aarde valt,

blijft hij alleen.

Hij moet sterven

om te kunnen groeien.

 

Jezus heeft zijn boodschap

geïllustreerd met zijn leven:

Hij werd geleidelijk aan

zelf de graankorrel die vermorzeld zou worden.

Loslaten in liefde is groeien in menselijkheid,

fijngevoelig voor de mensen dichtbij,

in groeiende verantwoordelijkheid

voor de mensen ver weg.

 

Manu Verhulst

DE BARST IN DE KRUIK

Vertaald uit het Duits. Freddy Storm 06/2010

Er was eens een oude Chinese vrouw die twee grote kruiken had. Deze droeg ze op haar schouders aan de uiteinden van een stok. Een van de kruiken had een barst, de andere was perfect en bevatte steeds een volle lading water.

 

Op het einde van de lange wandeling van de rivier naar huis was de eerste kruik echter telkens maar half vol. Dit gebeurde twee jaar lang elke dag: de oude vrouw bracht telkens anderhalve kruik water mee naar huis. De perfecte kruik was natuurlijk erg trots op haar prestatie. Maar de arme kruik met de barst schaamde zich voor haar gebrek, omdat ze slechts de helft kon presteren van hetgeen van haar werd verwacht.

 

Na twee jaar, die haar als eindeloos falen voorkwamen, zei de kruik tegen de oude vrouw: Ik schaam me zo voor mijn barst waaruit de ganse weg naar jouw huis altijd water stroomt. De oude vrouw lachte. ‘Is het jou opgevallen dat er aan jouw kant van de weg bloemen bloeien, maar aan de kant van de andere kruik niet? Ik heb aan jouw kant bloemen gezaaid, omdat ik me van jouw gebrek bewust was. Je hebt mijn bloemen elke dag bij onze terugkeer water gegeven. Twee jaar lang heb ik die wondermooie bloemen kunnen plukken en er de tafel mee kunnen versieren.’ Ieder van ons heeft zo zijn heel eigen gebreken en fouten, maar het zijn de gebreken en de barsten die ons leven zo interessant en lonend maken.

 

Auteur onbekend. Overgenomen uit: ‘Kerkkoerier’, juni 2015

(‘Kerkkoerier’ is de periodiek van de parochie H. Maria, Sterre der Zee, Oost Zeeuws-Vlaanderen)

De wonderen zijn de wereld nog niet uit,

maar of dat waar is, moet je zelf ontdekken.

Misschien wel aan de trekvogels die trekken,

of aan de klimroos, of het fluitenkruid,

of aan het vliegtuig, sneller dan 't geluid,

aan de giraffen met hun lange nekken.

 

De wonderen zijn de wereld nog niet uit,

ontdek het maar en zoek op alle plekken,

de sterrenpracht, je hand, je eigen huid,

de dorre boom waaraan een twijgje ontspruit,

de zon die uit de regen kleur kan wekken.

Luister, en kijk! Ontdek wat het beduidt:

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

 

Han G. Hoekstra

4^de PAASZONDAG C – ‘DE GOEDE HERDER’

 

Vandaag viert de Kerk ‘roepingenzondag’, met het evangelie van de Goede Herder. Elke roeping begint bij Jezus die op vele wijzen tot ons hart spreekt. Naar Hem hebben we misschien lang geleden voor het eerst geluisterd, als kind ontroerd en geraakt door die vele verhalen over Hem. Naar Hem willen we ook vandaag blijven luisteren.

Zijn vraag om zijn boodschap uit te dragen is een uitnodiging aan alle mensen van alle tijden en roept ook ons op tot toewijding en getuigenis, in woord en levenswijze. Laten wij dan ook een glimp van Jezus tonen en Gods liefde uitstralen bij de mensen, die de loop der dagen op onze weg plaatst.

 

De leerlingen echter waren vervuld van vreugde

en van de heilige Geest.

(Handelingen 13,52)

 

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: 
‘Mijn schapen luisteren naar mijn stem. 
Ik ken ze en ze volgen Mij.’

 (Johannes 10,27)

 

‘GEROEPEN OM JEZUS TE VOLGEN’

 

Allen zijn we geroepen om Jezus van nabij te volgen. Om met Hem op weg te gaan, ook als die weg ons misschien naar Jeruzalem brengt, de stad van zijn lijden maar ook van zijn verheerlijking.

Allen zijn we geroepen om net als Hij alles te geven opdat zijn Rijk zou komen.

Op de wegen van ons leven worden we opgeroepen om de minste te willen zijn en niet te heersen. Om de lasten van anderen te dragen en geen lasten op te leggen. Om arm te worden in gulle mildheid voor anderen. Om het kruis op te nemen als dit in ons leven komt. Om anderen vreugde te verschaffen. Om ons eigenbelang te laten varen ten bate van het leven van anderen.

Dit is de weg van het evangelie … Een weg die niet vanzelfsprekend is. Een weg die in tegenstroom durft roeien en tegen de tijdsgeest durft ingaan. Een weg ook die zijn waarde pas toont aan wie hem volgt.

Laten we daarom Jezus voor ogen houden. Laten we ook niet aarzelen om die weg te gaan die Hij is voor voorgegaan. En laten we hoopvol en vol verlangen uitzien naar wat ons beloofd is: liefde, vreugde en vrede.

 

HIJ ROEPT ZIJN SCHAPEN BIJ HUN NAAM

 

Hoe goed is het

met U te leven, Heer,

en in U te geloven.

Hoe goed is dat voor mij!

 

Wanneer ik twijfelend niet meer verder kan,

met mijn verstand geen uitweg weet,

wanneer zelfs de slimsten niet

verder zien dan tot de avond van de dag

en niet meer weten

wat ook morgen dient gedaan...

 

Dan geeft Gij mij, onwrikbaar vast,

de zekerheid,

dat Gij er zijt

en ervoor zorgen zult

dat mij niet alle wegen naar het goede

versperd zullen geraken.

 

Alexander Solzjenitsyn

EEN GEHAVENDE KERK

 

‘Ik verkies een gehavende Kerk, gekneusd en vuil, omdat ze de straat is opgegaan, eerder dan een Kerk die ziek is, omdat ze in zichzelf zit opgesloten, gehecht aan het comfort van haar eigen zekerheden.

 

Ik hou niet van een Kerk die in het middelpunt wil staan en die uiteindelijk de gevangene wordt van een kluwen van bepalingen en procedures.

 

Als iets ons een heilige onrust en wakker geweten moet blijven bezorgen, dan is het dat zovelen van onze broeders en zusters zonder de kracht, het licht en de troost van de vriendschap van Jezus Christus leven, zonder een geloofsgemeenschap die hen opneemt, zonder een horizon die zin en leven geeft.

 

Meer dan de vrees ons te vergissen, hoop ik dat we bezield blijven door de vrees opgesloten te zitten…

– in structuren die ons een valse bescherming geven,

– in normen die ons tot onverbiddelijke rechters maken,

– in gewoontes waarin we ons comfortabel voelen, terwijl er buiten een uitgehongerde menigte wacht en Jezus maar tot ons blijft herhalen: ‘Jullie moeten hun te eten geven!’

 

(Paus Franciscus: ‘De vreugde van het evangelie’)

 

(Bron: ‘Ignatiaans Bidden’)

DE SCHEPPING DER VOGELS

 

Toen, rustend op de wolken, boog Hij Zich voorover;

de eerste vogels vlogen van Zijn hand;

en Hij vond vreugde in het kleurgetover;

de schoonste zond Hij naar het tropisch land.

 

En telkens weer ontvloog zijn hand een ander,

de kleinste zanger en de adelaar;

en zij betrokken palm en oleander;

tot in het Nijldal vloog de ooievaar.

 

En wat Zijn dag mocht zijn aan menseneeuwen,

Hij heeft ons land zo tederlijk bedacht:

de grijze luchten vol van witte meeuwen

en dan in mei de zanger van de nacht.

 

Jac. Van Hattum