OKTOBER ROZENKRANSMAAND 10

VIERDE DROEVE MYSTERIE

 

JEZUS DRAAGT ZIJN KRUIS NAAR GOLGOTHA

 

De doek van Veronica

 

‘k Bood Hem de zweetdoek, dat Hij zich zou drogen,

en Hij liet er Zijn lief gelaat als loon:

dit zijn de rozen van de doornenkroon

en dit Zijn onvergetelijke ogen;

 

de neus, bevlekt door ‘t speeksel van hun hoon,

met smartelijke vleugels, licht gebogen.

Dit is Zijn kuise mond – en zie, hoe schoon –

met lippen waar het leed op heeft gewogen.

 

Dit is de smart, van liefde overtogen,

dit is de haat, Hem in ‘t gelaat gespogen,

het laf verraad en ‘t lage Judasloon.

 

Dit is de onmacht en het alvermogen.

Dit is de Waarheid boven alle logen.

Dit is de beeltenis van God de Zoon.

 

Michael Deak

DERDE DROEVE MYSTERIE

 

JEZUS WORDT MET DOORNEN GEKROOND

 

O Hoofd vol bloed en wonden, bedekt met smaad en hoon.

O Hoofd, zo wreed geschonden, uw kroon een doornenkroon.

O Hoofd eens schoon en heerlijk en stralend als de dag,

Hoe lijdt Gij nu zo deerlijk! Ik groet U vol ontzag.

 

O Hoofd zo hoog verheven, o goddelijk gelaat,

Waar werelden voor beven, hoe bitter is uw smaad!

Gij eens in ’t licht gedragen, door engelen omstuwd,

Wie heeft U zo geslagen, gelasterd en gespuwd?

 

O Heer, uw smaad en wonden, ja alles wat Gij duldt,

Om mij is het, mijn zonden, mijn schuld, mijn grote schuld.

O God, ik ga verloren om wat ik heb gedaan,

Als Gij mij niet wilt horen. Zie mij in liefde aan.

 

Houd Gij mij in uw hoede, Gij die uw schapen telt.

O bron van al het goede, waaruit mijn leven welt.

Gij die mijn ziel wilt laven met liefelijke spijs,

Gij overstelpt met gaven tot in het paradijs.

 

Ik dank U, o mijn vrede, mijn God die met mij gaat.

Voor wat Gij hebt geleden aan bitterheid en smaad.

Geef dat ik trouw mag wezen, want Gij zijt trouw en goed.

Ik volg U zonder vrezen wanneer ik sterven moet.

 

Wanneer ik eens moet heengaan, ga Gij niet van mij heen,

Laat mij dan alleen gaan, niet in de dood alleen.

Wees in mijn laatste lijden, mijn doodsangst mij nabij.

O God, sta mij terzijde, die lijdt en sterft voor mij.

 

Wees Gij om mij bewogen en troost mijn angstig hart.

Voer mij uw beeld voor ogen, gekruisigde, uw smart.

Dan zal ik vol vertrouwen, gelovig en bewust,

Uw aangezicht aanschouwen. Wie zo sterft, sterft gerust.

TWEEDE DROEVE MYSTERIE

 

DE GESELING VAN JEZUS

 

 

PETRUS

 

Hij stond wreed voor de rechterstoel gebonden,

en zij verweten mij zijn vriend te zijn

en lasterden, wat heilig is en rein,

als laagheid en afschuwelijke zonden.

 

‘k Zag hoe zij Hem bespotten en verwondden.

Hij leed geduldig smaad en vuige pijn.

Ik vreesde hunner ogen valse schijn

en dat ze als Hem mij martelden en schonden.

 

Zij vroegen huichelend: gij hebt Hem lief?

Eer Hij naar mij zijn tedere ogen hief

had ik mij vloekend van Hem afgescheiden.

 

Toen stiet de haan zijn schelle morgenkreet.

‘k Voelde mijn hart, dat borst van bitter leed.

‘k Voelde mijn ogen, hoe ze brandend schreiden.

 

Willem de Mérode

EERSTE DROEVE MYSTERIE

 

DE DOODSANGST VAN JEZUS

 

Gethsemani

 

Jezus, de laatste der nachten,
Ging naar de hof der olijven,
Liet zijn discipelen blijven
Buiten de duistere gaard;
Toen koos Hij drie uit hun midden,
Met Hem te waken, te bidden,
Maar door het bidden en wachten
Werden hun ogen bezwaard.

Kon dan niet één met Hem waken ?
Eén in die smartelijke uren
Met Hem de droefheid verduren
Van Zijn verwerping, Zijn smaad ?
Moest Hij, die zwartste der nachten,
Eenzaam de kruisdood verwachten,
Eenzaam de bitterheid smaken
Van de triomf van het kwaad?

'k Wil bij Uw droefheid verwijlen,
In Uwe smarten verzinken,
Gij, die de beker moest drinken,
Die de verzoening ons bracht,
Wie zal de angsten doorgronden
Van deze nachtelijke stonden ?
Wie zal de duisternis peilen
Van deze duistere nacht ?

 

Jacqueline van der Waals

 

‘BIDDEN IN GELOOF’

 

29^ste ZONDAG C – 16 OKTOBER 2016

 

In die tijd

leerde Jezus in een gelijkenis aan zijn leerlingen 

dat zij steeds moesten bidden

en daarin niet versagen. 

Hij zei: 

‘Er was eens in een zekere stad een rechter 

die zich om God noch gebod bekommerde. 

Er was ook een weduwe in de stad 

die  bij hem kwam met het verzoek: 

Verschaf mij recht ten opzichte van mijn tegenstander. 
  

Een tijdlang wilde die rechter niet, 

maar daarna zei hij bij zichzelf: 

Al bekommer ik mij om God noch gebod, 

toch zal ik die weduwe recht verschaffen 

om niet langer geplaagd te worden

door haar eindeloze bezoeken.’

 

En de Heer sprak: 

‘Hoor wat de onrechtvaardige rechter zegt! 

Zou God dan geen recht verschaffen aan zijn uitverkorenen 

die dag en nacht tot Hem roepen, 

of zal Hij ten opzichte van hen onbewogen blijven? 

Ik zeg u:

Hij zal hun spoedig recht verschaffen. 

Maar:

zal de Mensenzoon bij zijn komst 

geloof op aarde vinden?’

 

(Lucas 18,1-8)

 

WAT MOET IK GOD ZEGGEN?

 

Sommigen vragen direct:

Wat moet ik God dan zeggen?

Hij weet toch alles al.

Natuurlijk weet God alles.

Hij heeft mijn gebed niet nodig. 

 

Maar ik heb het gebed nodig.

Mij doet het goed dat ik mij

met mijn innerlijke noden en verlangens

tot God kan wenden.

 

Wij zouden ons eens kunnen voorstellen wat het zou zijn,

als wij ons slechts tot mensen zouden kunnen wenden

en niet tot God, de grond van al wat bestaat.

 

Dan zouden wij ons uiteindelijk niet begrepen voelen.

Want mensen kunnen onze laatste vragen niet beantwoorden …

Het gebed geeft ons midden in de vreemdheid

en ongeborgenheid van ons bestaan

het gevoel van geborgenheid, begrepen zijn en geaccepteerd zijn.

 

(Anselm Grün)

 

 

VIJFDE BLIJDE MYSTERIE

 

JEZUS WORDT WEERGEVONDEN IN DE TEMPEL

 

Om zegen voor kinderen

Voor kinderen en jongeren bidden we U God:
Maak ze scherpzinnig en sterk,
Bestand tegen leugens en schijnwaarden,
Tegen de giftige lucht
Die ze tegen wil en dank moeten inademen.

Beloof ze uw licht op hun wegen,
En de moed om ook in het donker
hun weg te zoeken.

Zegen ze met vriendschap en liefde
En met kracht in uren van eenzaamheid,

Zegen ze met vreugde
Zegen ze met tranen,

Vul hun dagen met werk en rust,
Met ernst en spel

Roep ze tot vrijheid
Roep ze tot dienst

Bewaar ze zoals ze zijn op deze dag
En laat ze toch veranderend groeien,
Maak ze hoopvol voor de dagen die komen,

En wees Gij voor alle mensenkinderen,
De Vader en de Moeder,
De ongeziene bondgenoot,
De Stem in het huis van het hart.

 

(Auteur onbekend)

 

VIERDE BLIJDE MYSTERIE

 

DE OPDRACHT VAN JEZUS IN DE TEMPEL

 

God van leven en van licht

die zich altijd weer

aan ons wilt wagen,

nooit waart Gij zo dicht

als in het Kind

dat U werd opgedragen.

 

Het openbaart Uw liefde en nabijheid

in zijn ouders hart en handen;

door Simeon herkend

als hoop voor alle landen,

voor Hanna het geloof

in recht en vrijheid.

 

Laat dit Kind

ook onze Messias zijn

die ons verzamelt en bevrijdt

van alles wat Uw licht verduistert:

wij zijn Uw Rijk van vrede toegewijd.

 

MARCEL VERHELST

 

 

 

DERDE BLIJDE MYSTERIE

 

DE GEBOORTE VAN JEZUS

 

(Maria mijmert)

 

Mijn zoon is mijn zoon niet alleen,

mijn huis is een huis zonder wanden,

mijn vrucht ligt in alle handen

en mijn vreugd is voor iedereen.

 

Mijn zoon is mijn zoon voor altijd,

voor de duur van zijn kinderjaren

kan ik hem verwarmen, bewaren,

Maar Hij kiest zijn uur en zijn tijd.

 

Mijn zoon is mijn zoon voor de pijn

voor de honger van alle geslachten

voor de wind van de winternachten

en voor allen die eenzaam zijn.

 

Mijn zoon is mijn zoon voor het kruis,

voor het teken van zegen en schande,

voor al de eeuwen ophanden,

voor de deur naar het vaderhuis.

 

(Anton van Wilderode)

TWEEDE BLIJDE MYSTERIE

HET BEZOEK AAN ELISABETH

 

(Maria)

 

Mijn ziel in mij zingt voor de Heer haar lof,

een lied van dankbaarheid voor God-de-Redder.

Ik ben zijn dienares en de geringste,

maar in den hoge blijft Hij voor mij zorgen.

 

Ik mag mij voor altijd gelukkig noemen

tezamen met de komende geslachten,

want Hij die heilig is, Heer-in-de hemel,

heeft mij zijn liefde grotelijks bewezen.

 

Van vroeger tot vandaag was Hij de Helper

van wie gevoelig is voor zijn genade,

zijn rechterarm vormde met kracht de wereld

maar weert hooghartigheid en trots terzijde.

 

De machtigen verdreef Hij uit hun zetels,

van kleinen en geringen maakt Hij meesters,

wie honger had heeft Hij meer dan verzadigd,

de rijken weggezonden als berooiden.

 

Om Israël zijn knecht was Hij bekommerd,

want zijn barmhartigheid blijft nu en eeuwig.

Zo had Hij met de vaders afgesproken,

met Abraham en nakroost, voor altijd.

 

(Anton van Wilderode)

EERSTE BLIJDE MYSTERIE:

DE BOODSCHAP VAN DE ENGEL GABRIËL AAN MARIA

 

De engel aarzelde
een korte stond,
ontroering sloot
zijn gezegende mond
en in zijn licht
stond hij verblind:
Hij zocht een vrouw
en vond een kind,
dat naar hem opkeek,
argeloos rein,
en te verbaasd
om moeder te zijn.
Hij sprak de boodschap
met fluisterende mond
toen hij van vreugde
de woorden vond.

 

Albe

‘DANKEND DOOR HET LEVEN ZOALS HET IS’

28^ste ZONDAG C – 9 OKTOBER 2016

 

De wonderen in de Bijbel lijken op onze dagen zo veraf. Dat zijn verhaaltjes van vroeger, zoiets krijgen we toch niet meer te zien in onze tijd. Het wordt weleens meer gezegd, of er wordt eens meewarig geglimlacht. ‘Je moet toch wel naïef zijn om dat nog te geloven … en naïef, sorry, neen, dat ben ik niet.’

Vandaag horen we tot tweemaal toe een mirakel. Naäman, een Syriër, wordt genezen van een huidziekte, zo vertelt ons de auteur van het tweede Boek der Koningen. En in het evangelie worden tien melaatsen – bijna toevallig in het voorbijgaan, gewoon onderweg – door Jezus van hun ziekte verlost. Zo zegt Lucas ons, zonder veel details of franje. De evangelist voegt er wel aan toe dat er slechts één terugkwam om Jezus te danken, een Samaritaan dan nog.

De diepe betekenis is in beide gevallen: God is bekommerd om mensen. Ook al zegt een wonderbare genezing van melaatsheid nog weinig of niets aan de moderne mens, dat diepere geloof van Gods aanwezigheid in onze wereld is een gegeven voor altijd.

 

In die dagen daalde Naäman, de Syriër, af naar de Jordaan

en dompelde zich daar zevenmaal onder,

zoals de profeet Elisa had gezegd.

Zijn huid werd weer gezond,

zo gaaf als de huid van een kind,

en hij was weer rein.

(2 Koningen 5,14)

 

Toen Jezus een dorp binnenging,

kwamen Hem tien melaatsen tegemoet.

Ze bleven op een afstand staan en riepen luidkeels: 

‘Jezus, meester, heb medelijden met ons!’ 

Toen Hij hen zag, zei hij tegen hen:

‘Ga u aan de priesters laten zien.’

Terwijl ze gingen werden ze gereinigd. 

(Lucas 17,11-14)

 

 

DANKEND DOOR EEN DOOLHOF

Evangelieverhalen gaan over mensen van altijd. Melaatsen zijn door hun ziekte in hun diepste wezen geraakt. Dikwijls moeten zij afgezonderd leven. Pater Damiaan en het eiland Molokaï zijn genoegzaam bekend. Maar, hoe mooi ook, het blijft ver van ons. Dichterbij zijn er ook nu mensen, die in hun diepste binnenste gekwetst zijn, en zich niet thuis voelen in hun wereld of soms zelfs niet ‘thuis’ mogen zijn in hun eigen midden, gepest, uitgesloten, verworpen. Vele kinderen kunnen ervan meepraten, vele volwassenen ook.

Jezus merkt de tien melaatsen op. Hij hoort hun bede, ziet hen niet over het hoofd of loopt niet in een boog om hen heen. Maar zoals Lucas het vertelt, schenkt Hij toch niet zoveel aandacht of tijd aan hen. Hij stuurt hen gewoon weg, op weg naar de priesters, die de genezing moesten constateren en beamen. Maar er was – bij hun vertrek – nog niets gebeurd. Onderweg gebeurt het wonder. Dat blijft veelbetekenend: ook wij worden onderweg genezen, als wij het aandurven op weg te gaan. Met Hem, in de concrete situatie van ons leven. ‘Genezen worden’ wordt dan: en toch verder doen, ondanks de innerlijke kwetsuren. Altijd weer in een nieuwe toekomst blijven geloven ondanks. Ook als dit moeilijk lijkt. Ondoenbaar zelfs en ongezien.

Eén man – één slechts – komt terug om Jezus te danken. Een uitzondering dus, of een zonderling, die ons evenwel veel te leren heeft: geloof bloeit open in dankbaarheid. Maar hij staat daar wel alleen. Slechts één op de tien. En deze man is dan nog een Samaritaan, niet goed gezien maar scheef bekeken. Zeg maar de buitenstaander, die er echt helemaal niet bijhoorde. Hoe was hij in ’s hemelsnaam wel bij die anderen verzeild geraakt?

Jezus drukt zijn verwondering uit in drie zinnetjes: ‘Zijn niet alle tien genezen? Waar zijn de negen anderen? En die éne, dat is dan nog een vreemdeling!’ De zeldzame deugd van dankbaarheid groeit soms bij mensen die vreemden zijn, mensen die allang geen God meer kennen. Een anekdote van enkele jaren geleden. Tijdens de voorbereiding op zijn vormsel vroeg ik aan een jongen of hij ’s avonds bad. Zijn antwoord was: ‘Nog niet, want ik ken geen enkel gebed. Maar vanaf nu ga ik elke avond God danken!’ Je zou hem zo’n dankbare, zonderlinge vreemdeling kunnen noemen.

Geloof en dankbaarheid. Wie dankbaar bidt, vindt genezing en wordt anders. Het is een grote stap in ons bidden, wanneer wij niet alleen meer vragen, maar ook God danken, bij alles. Ons hart wordt dan vrijer en onbaatzuchtiger. Op die manier bidden, leidt ook tot een nieuwe manier van leven. Je beweegt je met meer vreugde in de wereld van de mensen. Je kan nog verwonderd zijn dan, en je vindt niet langer alles normaal … als een mens, die verwend is, en voor wie alles toch zo gewoon is.

Ik zou willen eindigen met een tekst over een wonde – wellicht van alle tijden, maar toch zeer opvallend in onze tijd –, met name de onverdraagzaamheid tegenover al wie anders is. En met een bescheiden poging om daartegenin te gaan, klein en over het hoofd gezien. Eigenlijk een soort van bloempje, platgereden of platgetreden tussen twee platen van het beton of in een putje van het asfalt. Het is begonnen kort voor de eeuwwisseling, nog voor de 11^de september 2001, ‘nine eleven’. En alles wat nadien gebeurd is.

‘De vertegenwoordigers van de christelijke kerken en de imams van Gent, die sinds drie jaar regelmatig bijeenkomen om elkaar beter te leren kennen en stappen te zetten van dialoog en ontmoeting, zijn erg bezorgd omwille van de gebeurtenissen van 11 september en de huidige ontwikkelingen.

Ze belijden hun geloof in de éne God, die vrede wil en geluk voor alle mensen. Ze zijn vastberaden om samen verder de weg te gaan van dialoog en ontmoeting. Ze roepen alle moslims en christenen op om in de wijken, buurten, parochies en moskeeën ook hieraan te werken. We willen in onze stad samenleven in goede verstandhouding en samenwerking en zo bouwen aan een gemeenschappelijke toekomst.  

Vrede zij u.’

 

Danken is

gelukkig mogen zijn

om kleine en grote dingen

 

om wat mensen

voor elkaar kunnen zijn,

 

om het diepe mysterie

 

van het onuitsprekelijke

goede

 

in het leven.

  

Vrij naar Ward Bruyninckx

EEN WEEK VERWIJLEN BIJ FRANCISCUS VAN ASSISI

 

LOFZANG OP DE ALLERHOOGSTE GOD

 

Gij zijt de heilige Heer, de enige God,

Gij die wonderbare dingen doet.

Gij zijt sterk,

Gij zijt groot,

Gij zijt de Allerhoogste,

Gij zijt de Almachtige,

Gij, heilige Vader, koning van hemel en aarde.

Gij zijt drievuldig en één, Heer, God van de goden.

Gij zijt het goede, al het goede, het hoogste goed,

Heer, levende en ware God.

Gij zijt liefde, genegenheid,

Gij zijt wijsheid,

Gij zijt nederigheid,

Gij zijt geduld,

Gij zijt onbezorgdheid,

Gij zijt rust,

Gij zijt vreugde en blijdschap,

Gij zijt gerechtigheid en matigheid,

Gij zijt alles, onze rijkdom tot verzadigend toe.

Gij zijt schoonheid,

Gij zijt zachtmoedigheid,

Gij zijt beschermer,

Gij zijt behoeder en verdediger,

Gij zijt sterkte,

Gij zijt toevlucht,

Gij zijt onze hoop,

Gij zijt ons geloof,

Gij zijt liefde,

Gij zijt heel onze zoetheid,

Gij zijt ons eeuwig leven,

grote en bewonderenswaardige Heer,

almachtige God,

barmhartige Redder.

 

Franciscus van Assisi

Uit: 'Kennismaken met Franciscus', Walter Verhelst, Halewijn.

EEN WEEK VERWIJLEN BIJ FRANCISCUS VAN ASSISI 

'Franciscus' levenseinde’ – 4

'Franciscus' overlijden’

 

De weinige dagen die Franciscus tot zijn heengaan restten, bracht hij door met lofprijzingen en hij vroeg zijn meest geliefde gezellen Christus met hem te prijzen. Zo goed en zo kwaad als het ging, hief hij de psalm aan: 'Ik verhef mijn stem tot de Heer, mijn stem tot de Heer om erbarmen' (Ps. 142).

Hij nodigde ook alle schepselen uit de Heer te prijzen, en door de woorden die hij ooit zelf gedicht had, spoorde hij hen aan God lief te hebben.

Ja zelfs de dood zelf, toch voor iedereen verschrikkelijk en afschuwelijk, spoorde hij tot die lofprijzing aan. Opgetogen ging hij haar tegemoet en nodigde hij haar bij zich uit: 'Wees welkom, mijn zuster Dood.

Tegen zijn dokter zei hij: 'Vertel me maar onverbloemd, broeder dokter, dat mijn dood nabij is, want voor mij is het de deur naar het leven.

Tot slot richtte hij zich tot zijn broeders: 'Wanneer jullie zien dat ik stervende ben, leg me dan naakt op de grond. Laat me daar als ik dood ben nog zolang liggen als iemand nodig heeft om de afstand van een mijl af te leggen.

Eindelijk kwam dan dat moment. Nadat de geheimen van Christus zich aan hem voltrokken hadden, steeg hij gelukzalig op naar de Heer.

 

Uit: ‘Een jaar met Franciscus van Assisi’, door Gerard Pieter Freeman en Erik Kerkhoff

 

EEN WEEK VERWIJLEN BIJ FRANCISCUS VAN ASSISI

 

'Franciscus' levenseinde’ – 3

 

Op een nacht had Franciscus erg veel te lijden van zijn kwalen. De pijnen waren zo hevig dat hij de hele nacht bijna geen ogenblik rustig kon blijven liggen of slapen. Tegen de morgen nam de pijn wat af en liet hij alle broeders bij zich komen die daar woonden. Hij liet zijn blik peinzend over hen heengaan.

Beginnend bij de eerste de beste legde hij zijn rechterhand op het hoofd en zegende hen. En in hen zegende hij alle broeders die in de broederschap waren en er ooit in de toekomst nog in zouden komen. Hij kon er zich maar moeilijk bij neerleggen dat hij niet al zijn zonen en broeders voor zijn dood terug zou zien.

Nadat hij allen gezegend had, vroeg hij hun wat broden te brengen en zegende die ook. Omdat hij er zelf te zwak voor was, liet hij ze door een broeder in stukjes breken. Hij nam die, gaf iedere broeder een stukje en drong er bij hen op aan het helemaal op te eten. Zoals de Heer immers op de donderdag voor zijn dood met zijn apostelen de maaltijd had gebruikt, zo wilde Franciscus de broeders voor zijn dood zegenen en dat gezegende brood laten eten.

 

Een van de broeders heeft een stukje van dat brood bewaard. Na de dood van Franciscus zijn enkele zieken die daarvan gegeten hebben, meteen genezen.

 

Uit: ‘Een jaar met Franciscus van Assisi’, door Gerard Pieter Freeman en Erik Kerkhoff

 

EEN WEEK VERWIJLEN BIJ FRANCISCUS VAN ASSISI

 

'Franciscus' levenseinde’ – 2

 

Enkele uren voordat Franciscus stierf, kwam er laat in de avond een zwerm leeuweriken laag boven het dak vliegen van het huis waar hij lag. Ze vlogen daar kwinkelerend in een kring rond.

 

Wanneer Franciscus het over de leeuwerik had, zei hij: 'Zuster Leeuwerik heeft een kapje als wij, religieuzen. Ze is een nederige vogel die graag op de weg wat voedsel zoekt, en die wanneer ze het soms in dierenmest vindt, zich niet geneert het eruit te pikken en op te eten.

 

Vliegend zingt ze haar loflied voor de Heer zoals goede religieuzen in gedachte steeds in de hemel verkeren. Haar kleed, haar verendek, gelijkt in kleur op de aarde waardoor ze religieuzen er opmerkzaam op maakt dat ze geen verfijnde kleurige kleren dienen te dragen, maar vrijwel kleurloze zoals de kleur van de aarde.

 

Omdat Franciscus in zuster Leeuwerik die kenmerken zag, hield hij veel van haar en mocht hij haar graag.

 

Uit: ‘Een jaar met Franciscus van Assisi’, door Gerard Pieter Freeman en Erik Kerkhoff

 

EEN WEEK VERWIJLEN BIJ FRANCISCUS VAN ASSISI

 

'Franciscus' levenseinde’ - 1

 

Tegen het einde van Franciscus' leven zei een broeder tot hem: 'Vader, uw leven is een lichtend voorbeeld voor ons en heel de Kerk van God; uw dood zal dat ook zijn. Hoe droef uw dood voor ons allemaal ook zal zijn, voor u komt ze zeker als een grote troost en een vreugde zonder einde. Voor u is ze de overgang van gezwoeg en geploeter naar ongestoorde rust, van pijn en beproevingen naar een nooit eindigende vreugde, van de armoede die u liefhad en trouw bleef naar overvloedige en onvergankelijke rijkdom, van een broos, vergankelijk bestaan naar het eeuwige leven waarin u voor altijd de Heer uw God van aanschijn tot aanschijn zult aanschouwen. Vervolgens zei hij: 'Vader, houd er rekening mee dat als er geen wonder gebeurt, u nog maar kort te leven hebt. Dat hebben de dokters gezegd. Ik vertel u dit om u moed in te spreken, want dan treffen de broeders u vol vreugde in God aan terwijl ze toch weten dat u spoedig zult sterven.

 

Hoewel Franciscus er door zijn kwalen erg aan toe was, voelde hij zich innerlijk blij en begon de Heer te prijzen. Tot de broeders zei hij: 'Als jullie merken dat mijn einde niet ver meer is, roep dan Angelo en Leo bij mij om te zingen over zuster Dood. Toen die broeders kwamen, zongen ze onder veel tranen het Lied van broeder Zon, dat Franciscus zelf tijdens zijn ziekte had gemaakt tot troost voor zijn ziel en die van anderen. In dat gezang laste hij toen de volgende strofe in over zuster Dood:

 

Wees geprezen, mijn Heer,

door onze zuster de lichamelijke dood,

aan wie geen levend mens ontkomt.

Wee hen die in doodzonde sterven;

gelukkig wie sterven in uw allerheiligste wil,

want de tweede dood zal hun geen kwaad doen.

 

Uit: ‘Een jaar met Franciscus van Assisi’, door Gerard Pieter Freeman en Erik Kerkhoff.

27^ste zondag C – 2 oktober 2016

‘Heer, geef ons meer geloof!’

 

Op een dag

zeiden de apostelen tegen de Heer:

‘Heer, geef ons meer geloof!’ 

(Lucas 17,5)

 

 

Zelfs Tia Hellebaut kon er niet meer over!

De lat wordt tegenwoordig zo hoog gelegd, de eisen zijn zo veelvuldig geworden.

Kijk eens wat kinderen vandaag moeten presteren: zij moeten slagen in hun examens, zij moeten muziekschool volgen en sporten en ballet en paardrijden. De speeltijd is nu veel vroeger gedaan dan in de tijd dat kinderen op hun veertiende moesten gaan werken. 

Ja maar, zult ge zeggen, dat is nodig want om het in het leven ergens te brengen hebt ge niet alleen diploma’s nodig, ook uw parate kennis, uw culturele achtergrond, uw flexibiliteit, uw uiterlijk, het speelt allemaal mee.

Ik hoorde inderdaad onlangs iemand, die een sportje hoger wilde geraken in zijn carrière maar moest afhaken. Ze zeggen dat ik geen présence heb, zei hij. Wat is dat: présence? En charisma heb ik ook niet? Ik kon hem ook niet zeggen waar hij dat kon halen.

De lat ligt heel hoog. Dat is erg want hoe meer een mens ‘moet’, hoe hoger de eisen zijn die hem of haar gesteld worden, hoe hartelozer die mens wordt.  Hoe hoger de lat, des te harder de samenleving. Dan gaat niemand nog voor iemand uit de weg, niet als voetganger, niet in het verkeer maar ook niet in het leven, zelfs niet in het eigen gezin. Dan is het overal: hard tegen hard.

De blijde boodschap van Jezus zegt: doe die lat weg. Heel radicaal: een beetje geloof in mekaar, een beetje vertrouwen in God en in de mensen, ’t moet maar zo groot zijn als een mosterdzaadje, klein maar pittig, is genoeg.

Zijn boodschap is bevrijdend.

Geloven is veel meer dan enkele waarheden aanvaarden. Geloven is een andere manier om in het leven te staan, fundamenteel anders.

Het is bevrijd worden van die druk van het moeten en durven vertrouwen: ‘Alles komt goed. We weten alleen nog niet wanneer.’ Dat is geloven, zo licht en tegelijk zo sterk dat men er bomen kan mee verplanten.

(Homilie van Manu Verhulst)

 

Doen wat je moet doen,
telkens weer,
en netjes nagaan
of alle puntjes op de i staan
en of je plichtenlijstje is afgewerkt…
Neen, zo werkt ‘geloven’ niet;
zo werkt ook ‘beminnen’ niet.

 

Wie gelooft en wie bemint
handelt niet uit plichtsgevoel,
omdat ‘het moet’.

Die doet
omdat hij het graag doet,
zomaar,
vrijwillig,
omwille van de liefde,
of uit puur geloof.

 

Geloven en beminnen zijn werkwoorden,
uit vrijheid,
uit blijheid,
uit het hart geboren.
Het zijn krachtbronnen
waarmee je bergen kunt verzetten
en bomen verplanten.

 

Heer,
leer mij die werkwoorden vervoegen
met heel mijn hart,
en met een glimlach.

naar Ida Guetens

 

(Bron: Zondagsvieringen Dominicanen)

 

 

KERKEN IN HET MEETJESLAND 5

WAARSCHOOT 2

Een aantal foto’s van de nieuwgebouwde kerk met eveneens een kleinere gebedsruimte voor vieringen met minder aanwezigen. Enkele goed bewaarde beelden uit de vroegere kerk werden zeer smaakvol in de nieuwbouw geïntegreerd, naast recente beeldhouwwerken.

KERKEN IN HET MEETJESLAND 4

WAARSCHOOT 1

De Sint-Ghislenuskerk werd op oudejaarsavond 2001-2002 door een brand verwoest. Via de open oproep procedure bij de Vlaams bouwmeester werd gekozen voor een nieuwbouw met behoud van de kerktoren, het enige als monument beschermde gebouwdeel. De nieuwbouwkerk werd tegen het oude schip van de oude kerk aan gebouwd. De opstaande kolommen en het hoogkoor van de kerkruïne werden als binnentuin in het ontwerp geïntegreerd. De kerktoren kreeg een dubbele functie als toegang tot de nieuwe kerk en tot deze binnentuin.

Op 10 september 2005, precies 1.350 dagen na die legendarische oudejaarsnacht, werd officieel de eerste steen gelegd van de gloednieuwe Sint-Ghislenuskerk. Op 24 juni 2007 werd de nieuwe kerk officieel ingehuldigd. 

(Bron: Gemeente Waarschoot)