GEDICHT VAN DE WEEK

OKTOBER, MISSIES EN MIGRATIES

 

Hij heeft mij verteld over zijn moeder.

De zijne is blank, de mijne zwart,

maar om te strelen

gebruikten ze hetzelfde gebaar.

 

Ik heb hem verteld over mijn dorp.

Het zijne is van steen, het mijne van stro,

maar waar de ouderen bijeen zitten

vindt men dezelfde stilte.

 

Hij heeft mij verteld over zijn kinderjaren.

Hij herinnerde zich de sneeuw, ik het hete zand,

maar om de wereld te leren kennen

speelden we dezelfde spelletjes.

 

Ik heb hem verteld over verdriet.

Hij heeft het gekend, ik niet minder.

Maar om eroverheen te komen

waren er voor ons dezelfde tranen.

 

Ik heb hem verteld over het leven hierna.

Voor hem is daar volop zon, voor mij overal water.

Maar wij beiden hopen

dat we er elkaar terug zullen ontmoeten.

 

De stilte van de nacht heeft onze woorden opgeslokt

en aan de oever van de lagune

schitterden alleen nog onze ogen

en het goud van de bananen.

 

Jean Dodo, Ivoorkust

26^ste  ZONDAG A – 1 OKTOBER 2017

 ‘DE GEZINDHEID DIE OOK IN JEZUS WAS’

 

Zusters en broeders,

als vermaning in Christus en liefdevolle bemoediging,

als gemeenschap van Geest,

hartelijkheid en mededogen u iets zeggen,

maak mijn vreugde dan volledig

door uw eenheid van denken,

uw eenheid in de liefde,

uw saamhorigheid en eensgezindheid.

  

Geef niet toe aan partijzucht en ijdelheid,

maar beschouw in alle nederigheid

de ander als hoger dan uzelf.

 

Laat niemand alleen zijn eigen belangen behartigen,

maar ook die van de anderen.

 

DIE GEZINDHEID MOET ONDER U HEERSEN

DIE OOK IN CHRISTUS JEZUS WAS

(Filippenzen 2,1-5)

 

EEN MENS ALS BROOD

Hij leerde ons de betekenis en de waarde

van het eenvoudige onaanzienlijke leven.

Laag bij de grond, onder arme mensen,

zaaide hij zijn onweerstaanbare hoop.

 

Niet om te oordelen kwam Hij,

maar om op te richten,

om te genezen

waar een mens ook aan lijden mag.

 

Waar Hij kwam

begonnen mensen vrijer te ademen.

Blinden gingen de ogen open,

kleine mensen verhieven hun hoofd

en noemden God hun Vader.

Als nieuwgeboren kinderen werden ze.

Allen riep Hij op tot leven.

 

Een goede boodschap bracht Hij,

in heel het land een gebed,

een weg die men gaat,

een licht dat men in handen houden kan

tegen de duisternis.

 

Een mens als brood

dat smaakt naar hoop,

bitter en zoet.

 

Een woord dat zich uitdeelt,

dat zich weerloos wegschenkt

in de duizendvoudige dood

waaraan wij allen sterven.

 

Een woord

waartegen geen dood is opgewassen,

dat opstaat en in het leven roept,

onweerstaanbaar:

waarlijk deze mens was Gods Zoon.

 

Lothar Zenetti

DE SUPERRIJKEN

 

Bavo Claes voorspelt: er komt een dag dat we over absurde poenschepperij hetzelfde zullen zeggen als wat we nu over slavernij zeggen. ‘Hoe hebben we dat in godsnaam ooit kunnen toelaten?’

 

Op het gevaar af uw eetlust te bederven, wil ik het even over de graaiers hebben. Ik bedoel: die groep excessief rijke mensen, die weliswaar letterlijk op deze planeet woont, maar figuurlijk op 'n heel andere planeet. Zij die onvergelijkbaar veel meer bezitten dan hun kinderen en kindskinderen ooit op zullen kunnen. En nu komt het rare, zij vinden dat normaal! En als je d'r wat van zegt, zal zo'n puissant rijk persoon je antwoorden : u bent jaloers! En: u hebt zich niet met míjn zaken te bemoeien!

Nog niet eens zó lang geleden werd de slavernij doodnormaal gevonden: wie met bedenkingen kwam, was een sukkel die er niks van begrepen had. Intussen zijn we wijzer.

Welnu, er komt een dag (over een eeuw, twee eeuwen...) dat we over die absurde poenschepperij in onze tijd hetzelfde zullen zeggen als wat we nu over de slavernij zeggen: hoe hebben we dat in godsnaam ooit kunnen toelaten! Onverdachte bronnen bevestigen het, cijfers in de hand: de inkomensongelijkheid fnuikt de economische groei, maakt het kapitalistische systeem kapot, ontwricht de samenleving. De kloof tussen arm en rijk is nu even groot als in het jaar 1900.

Misschien is er hoop. Slavernij werd indertijd door het gros als normaal beschouwd, alleen een verlichte minderheid dacht er anders over. Terwijl de exorbitante hebzucht, nu, alleen door de schatrijke minderheid zelf normaal gevonden wordt, al de rest weet beter. Toch vrees ik dat er nog generaties lang volgehouden beschavingswerk nodig zal zijn, om de superrijke medemens bij te brengen dat z'n inhaligheid een misdaad is, een volstrekt onaanvaardbare morele ontsporing. Om hem, beetje bij beetje, te leren zich te schamen over zijn graaizucht (zoals de Britse emeritus hoogleraar Richard Wilkinson zegt). En om de politici te overtuigen van 'an inconvenient truth': de sociaaleconomische opwarming van de aarde, die schreeuwt om een 'klimaatakkoord'.

Ik hoop dat mijn schatten van kleinkinderen (nu anderhalf en twee, ongeveer) het nog mogen meemaken...

 

(Bavo Claes, een jaar geleden, in het Journaal op Eén van 27 september 2016)

Perkloos de polder. Is hij water aarde

of onbegonnen weiland? Ligt te wachten

op voren, zaaigoed en basalten paarden?

 

Is hij de bodem waar in voorjaarsnachten

nieuw leven uitbarst van gebalde krachten

wanneer het windschip met gevulde zeilen

 

het voorland nadert en bij tij en wijle

de regen langer? Zal hij boezem worden

en broedplaats voor gedurige geboorte?

 

Perkloos de polder. Einder zonder einde.

Diep in de donkerbruine gorzing wonen

onzichtbaar goede geesten en demonen.

 

Anton van Wilderode

 

25^ste  ZONDAG A – 24 SEPTEMBER 2017

‘ZO HOOG ALS DE HEMEL IS BOVEN DE AARDE …’

 

Zoek de HEER nu hij zich laat vinden,
roep Hem terwijl Hij nabij is.

 Laat de goddeloze zijn slechte weg verlaten,
laat de onrechtvaardige zijn snode plannen herzien.
Laat hij terugkeren naar de HEER,
die zich over hem zal ontfermen;
laat hij terugkeren naar onze God,
die hem ruimhartig zal vergeven.

 

Mijn plannen zijn niet jullie plannen,

en jullie wegen zijn niet mijn wegen

 – zo spreekt de HEER.

‘Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, 

zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven

en mijn plannen jullie plannen.’

(Jesaja 55,6-9)

 

Nee, Heer,

ik tracht niet door te dringen

tot uw hoogverhevenheid,

want ik wil mijn verstand daarmee

absoluut niet vergelijken.

 

Nee, wat ik verlang is dit:

iets te vatten van uw waarheid,

uw waarheid waar mijn hart

in gelooft en van houdt.

 

Ik zoek namelijk geen kennis

om te kunnen geloven,

maar ik geloof om te kunnen begrijpen. 

 

Want ook hiervan ben ik overtuigd:

als ik niet eerst geloof,

zal ik niet begrijpen.

 

(Anselmus van Canterbury)

 

GIJ BLIJFT IN MIJ GELOVEN

 

Gij geeft het niet op, Heer,

Gij geeft mij niet op,

Gij laat mij naar U toe komen

zonder aanzien des persoons,

wie ik ook ben,

wat ik ook gedaan heb.

 

Gij laat mij niet verloren gaan,

Gij gaat achter mij aan

op zoek naar mij

nog voor ik het wist.

 

Wanneer ik wegloop,

wacht Gij mij op.

Gij doet U niet groter

en niet kleiner voor,

zoals Gij zijt, zijt Gij

en nog veel meer.

 

Alles zijt Gij en ook weer niet.

Gij zijt meer en anders.

Alleen beelden zijn het, niet meer,

pogingen om U in beeld te brengen.

 

Op U springen beelden echter stuk.

Niets klopt van wat

over God is gezegd.

 

Meister Eckhart

 

TALENTEN IN DE HERFST VAN HET LEVEN    

 

Ik hou van de lente,

maar die is te jong.

 

Ik hou van de zomer,

maar die is te hooghartig.

 

Ik hou het meest van de herfst.

Zijn toon is milder,

zijn kleuren zijn rijker

en er spreekt een lichte treurigheid in mee.

 

Zijn gouden rijkdom

spreekt niet van de onschuld van de lente

en niet van de kracht van de zomer,

maar van de rijpheid en vriendelijke wijsheid

van de naderende ouderdom.

 

Hij kent de begrenzingen van het leven

en is tevreden.

 

Lin Yutang

HET HUISJE IN DE DUINEN

 

Muurbloemen bloeiden voor het lage raam,

Het late middaglicht was warm en bronzen,

En de ongerepte stilte klonk als gonzen

Van vele kleine vleugelen tezaam.

  

En achter het beschutte kleine huis

Verhieven zich de blakerende duinen;

Een strakke hemel stond boven hun kruinen,

Haast niet te horen was het zeegeruis.

 

Hier scheen de macht van 't onheil te vergaan,

Eén ogenblik. Hier scheen 't geluk bereikbaar,

De lome druk der daaglijksheid ontwijkbaar

Binnen de grens van een beperkt bestaan.

 

Welke is die mensen ingeschapen drang,

Die geen vervulling duldt van het begeerde,

Maar altijd van hun zwakke harten weerde

Waarnaar zij joegen heel hun leven lang?

 

J. C. Bloem

24^ste  ZONDAG A – 17 SEPTEMBER 2017

‘VERGEVEN …

DE MOEILIJKSTE VORM VAN GEVEN’

 

Kan een mens

die tegenover een medemens

in zijn gramschap volhardt,

bij de Heer zijn heil komen zoeken? 

(Uit de Wijsheid van Jezus Sirach 28,3)

In die tijd kwam Petrus naar Jezus toe en sprak: 
‘Heer, als mijn broeder tegen mij misdoet, 
hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven? 
Tot zevenmaal toe?’ 
Jezus antwoordde hem: 
‘Neen, zeg Ik u, niet tot zevenmaal toe 
maar tot zeventig maal zevenmaal. 
(Matteüs 18,21-22)

 

KOEKJES VAN VERGEVING   

 

Een jongedame zat in de ruimte van een grote luchthaven te wachten op haar vliegtuig. Daar ze nog een hele tijd zou moeten wachten, besloot ze een boek te kopen. En een pakje koekjes.

Dan ging ze in een stoel van de Vipruimte wachten en rustig lezen. In de stoel naast haar zat een man. Koekjes lagen op de leuning tussen beiden. Wanneer zij een koekje nam, nam de man naast haar ook een koekje. Ze voelde ergernis maar zei niets. Ze dacht: ‘Wat een vervelend iemand, moest ik in vorm zijn, ik verkocht hem een trap’.

Voor elk koekje dat zij nam, nam de man er ook eentje. Dat maakte haar van binnen woedend maar ze wou geen scène. Toen er nog één koekje overbleef, dacht ze: ‘Wat gaat hij nu doen?’ De man nam het laatste koekje, brak het in tweeën en gaf haar de helft.

Dat was haar te veel! Ze nam haar boek en haar spullen en rende weg. In het vliegtuig zocht ze haar zonnebril in haar tas. Tot haar verbazing zag ze daarin het pak koekjes, dat ze gekocht had. Ongeopend. Ze voelde zich beschaamd. Ze was vergeten dat ze de koekjes in haar tas had gestopt.

De man verdeelde koekjes, zonder zich kwaad of bitter te voelen. En zij was vol woede geweest en had gedacht dat háár koekjes werden gedeeld. En nu kon ze het niet meer uitleggen of zich verontschuldigen.

Vergeet dus niet, er zijn drie dingen die je niet kan terugnemen:

-      een steen die is geworpen

-      een woord dat is gezegd

-      en de tijd die is verstreken.

 

(Auteur onbekend)

OVERWEGING BIJ: ‘MARIA, MOEDER VAN SMARTEN’

 

(Maria)

 

Wie bracht mij van Golgotha thuis?

Ik lag in een niemandsland

als het zwarte wrak van een boot

op een eindeloos ledig strand.

 

De dag, dacht ik toen, is voorbij,

de lange dag van zijn dood

want ik voelde mijn zoon in zijn bloedrood kleed

zo zwaar en zoet op mijn schoot.

 

De storm, dacht ik toen, is voorbij,

de donder, de regen van vuur

want de stad stond opnieuw rondom mij

met zijn heilige, veilige muur.

 

Anton van Wilderode

MEDITATIE BIJ HET FEEST VAN DE KRUISVERHEFFING

 

Als God bestaat

als God liefde is

waarom dan zoveel lijden

waarom dood gaan,

waarom zoveel kwaad in de wereld?

 

Een antwoord

kan maar zinvol zijn

en bevredigen,

als het universeel

en diep genoeg is

om alle mensen te omvatten

en inhoud te geven aan het leven

van een man,

die levenslang in een karretje zit,

van een moeder

met een zwaar gehandicapt kind,

van mensen,

die door het noodlot achtervolgd worden

en van iemand, die,

veel te jong weet dat hij kanker heeft.

 

Het christendom

gaat de confrontatie aan met het lijden

en sterven van mensen

en neemt de angst en de nood,

de duisternis en de vervreemding

en de schuld van de mens au sérieux.

De boodschap van Jezus is geen zoete koek,

geen vlucht uit de werkelijkheid,

geen doekje voor het bloeden,

geen pleister op een houten been.

Midden in de boodschap staat het kruis geplant.

We worden geconfronteerd

met de werkelijkheid van het kruis

in ons eigen leven

en in heel de wereld.

De angst en de nood worden niet weggenomen.

De pijn en de duisternis blijven bestaan.

 

Er is geen verdringing.

Er is bevrijding.

Bevrijding tot dieper leven,

tot zinvolheid, tot liefde,

tot dankbaarheid, tot hoop.

 

(Phil Bosmans: ‘God, niet te geloven’)

Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Neeltje Maria Min

23^ste  ZONDAG A – 10 SEPTEMBER 2017

‘TWEE OF DRIE IN MIJN NAAM’

 

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: 

‘Waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn,
daar ben Ik in hun midden.’

(Matteüs 18,15 en 20)

 

DEEG ZONDER GIST

 

Hij praatte als een mitraillette en lachte voortdurend om zijn eigen geestigheden. Hij kon gewoon niet luisteren en zag nooit het verdriet in iemands ogen, was nooit ontroerd van binnen om een wonder of een geluk dat zo vlak bij kon zijn. Eigenlijk was hij nog steeds niet aangekomen bij zichzelf ...

Een mens zonder gist, een klomp deeg dat nooit de kans kreeg om te rijzen. In dat huis gaan de ramen nooit open en de meubels staan al jaren op dezelfde plaats, worden nooit verzet. Er wordt immers ook nooit feest gevierd en er komt ook nooit iemand binnenlopen om eens uit te huilen. Er staat nooit iets op zijn kop en toch heerst er een benauwende stilte. Zelfs de maaltijden verlopen zwijgzaam.

Een gezin zonder gist is een brood dat niet kan versneden worden. Een volk waar geen fanfare meer is en geen bloemen aan de gevels en geen kermiskoersen op de weg; een volk waar alleen gekibbeld wordt over geld en politiek ... een volk zonder kinderen en zonder uilenspiegels, zonder joggers op straat en zonder zonnekloppers aan het strand ... Een volk zonder teledienst en zonder Bond zonder Naam is een volk waar de gist uit is, een baksel dat zijn vorm niet vindt.

En een kerk waar men de kinderen niet laat meespelen en de vrouwen opzij zet, waar men bang is voor God en zelfs voor elkander ... een kerk waar men niet leert lachen en niet gelukkiger wordt, een kerk waar men nooit gevraagd wordt om te helpen en om samen iets te doen aan het leed in de wereld, een kerk waar men ademnood krijgt omdat men zichzelf niet kan zijn ... Zo'n kerk draagt geen gist in zich en kan deze ook niet vermenigvuldigen.

Een wereld met veel beton en weinig groen, met veel zure regen en dode bossen, een wereld met terreur van links en van rechts en een maffia op elk niveau, een wereld met een klein hart en een grote Sahel.

Een wereld met te veel papier en te weinig gezicht is een wereld zonder gist ... Of een wereld waar de gist zich niet vermengt met de drie maten meel zoals Jezus het had gewild.

(Manu Verhulst: 'Leven voelen in kleine dingen', 1987)

Als de rode jager

tijdens de dagelijkse jacht

op een wonderschoon tafereel stuit

 

– een zwarte donderwolk

met een oplichtende regenboog

boven een berg;

 

een witte waterval

in het hart van een groene ravijn;

 

een uitgestrekte prairie

die door een bloedrode zonsondergang wordt gekleurd –

 

houdt hij een ogenblik stil

in een houding van verering.

 

Hij heeft er geen behoefte aan

één bepaalde dag

van de zeven dagen in een week

apart te zetten als een heilige dag

want voor hem behoren alle dagen God toe.’

 

Dr. Charles Eastman

 

VOORIJ GAAT HET WATER, EN WIJ.

 

Komen de morgens van mei

krokus en akelei –

voorbij gaat het water, en wij.

 

Legt roeper koekoek een ei

loopt een wit lam in de wei –

voorbij gaat het water, en wij.

 

Wind van de overzij

regens en averij –

voorbij gaat het water, en wij.

 

Binnen of buiten de rij

altijd te loef of te lij –

voorbij gaat het water, en wij.

 

Droef zijn of dartelend blij

beurtelings allebei –

voorbij gaat het water, en wij.

 

Voorbij gaat het water, en wij.

 

Anton van Wilderode

22^ste  ZONDAG A – 3 SEPTEMBER 2017

WIE MIJN VOLGELING WIL ZIJN …

 

En daarna zei Jezus nog tot zijn leerlingen: 
‘Wie mijn volgeling wil zijn, 
moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen 
en zijn kruis op te nemen. 
(Matteüs 16,24)

 

Soms doen wij dingen die ‘wetenschappelijk niet verantwoord’ zijn. Dingen die we normaal gesproken niet zouden doen. We doen dat soms uit edelmoedigheid, soms uit dommigheid. Ook in de meest belangrijke beslissingen van ons leven laat het verstand het soms afweten en zijn er andere redenen die ons in beweging brengen. ‘Durven leven vanuit uwen buik’ noemen ze dat, iets dat vandaag sterk gewaardeerd wordt.

Men heeft zelfs de neiging om al wat een mens doet, te verklaren vanuit louter lichamelijke factoren: het zijn uw genen, of uw hormonaal stelsel of een bepaalde stof die door één of andere klier afgescheiden wordt die uw hersenen activeert. Het menselijk gedrag wordt zogezegd bepaald door de materie, van onderuit.

 

Maar zou het ook niet kunnen dat het bepaald wordt door iets geestelijks. Zou het niet kunnen dat Iemand van bovenuit ons leven leidt? Als we dingen doen die we normaal gesproken nooit zouden doen, zou het niet kunnen dat we die dan doen enkel en alleen omdat we denken daarmee Gods wil te vervullen? Jezus had nog vele jaren in Galilea kunnen blijven. De mensen hielden van Hem en zij luisterden naar zijn woorden. Met zijn glasheldere parabels had Hij hen en ons nog zoveel wijsheid kunnen bijbrengen. Maar neen, Hij wil naar Jerusalem ook al voorziet Hij daar de confrontatie, met aanhouding en terechtstelling voor gevolg. En toch gaat Hij, met als enige reden: de wil van de Vader volbrengen.

Hij kiest voor het lijden. Om Gods wil! Dat woord is in onbruik geraakt, maar niet alleen het woord, ook de gedachte: Gods wil volbrengen schijnt een inbreuk te zijn op onze autonomie. Het evangelie geeft ons een antwoord op die eeuwige vraag: waar ligt onze levensvervulling? Is dat in het bevredigen van onze klein menselijke ambitie of is er Iemand, Iemand die groter is dan ons hart en die met respect voor onze menselijke vrijheid ons wil optillen boven onszelf.

Het is goed dat we de impulsen van ons lichamelijk stelsel kennen en er rekening mee houden maar dat mag ons niet beletten om even attent te zijn  op een geestelijke input. Het mag ons niet beletten om te geloven in Gods droom over ons leven en te bidden: Heer, wat wilt gij dat ik doe?

(Manu Verhulst)

 

U achterna

 

U achterna, dat worden smalle wegen,

de stilte tegemoet, de bergen in, -

een kale wereld, kil en afgelegen,

en elke draai een hachelijk begin.

 

U achterna, dat wordt een pijnlijk wagen,

ver van vertrouwd geluk, al is dat klein;

dat wordt eenmaal uw zware last meedragen

en altijd onderweg en dakloos zijn.

 

U achterna, dat is voor armoe kiezen,

voor honger en voor dorst en voor gemis

en elke droom van zekerheid verliezen

in een ontmoedigende duisternis.

 

U roep ik aan, u die ik na moet leven

en die uw kruis nog krijgt en Golgotha:

o Jezus, help me, als ik het zou begeven

aan ’t einde van de reis U achterna.

 

Michel van der Plas

O Grote Geest

wiens stem ik hoor in de wind

en wiens adem heel de wereld leven laat

hoor mij aan!

 

Laat mij omringd zijn door schoonheid.

Laat mijn ogen steeds weer genieten

van het rood en purper van de zonsondergang.

 

Maak dat mijn handen Uw schepping eerbiedigen

en mijn oren luisteren naar Uw stem

 

Laat me de lessen leren

die U heeft verborgen in elk blad en in elke rots.

 

Ik zoek kracht,

niet om mijn broeder te overtreffen,

maar om mijn grootste vijand te bevechten,

mijzelf.

 

Maak dat ik altijd

met schone handen en eerlijke blik

gereed ben naar U toe te gaan,

opdat als het leven langzaam verdwijnt

als de ondergaande zon

mijn geest zonder schaamte

tot U kan komen.

 

(Indiaans gebed)

 

GEESTIG LIED

 

Wat dat de wereld is
Dat weet ik al te wis
(God betert) door ’t verzoeken:
Want ik heb daar verkeerd
En meer van haar geleerd
Als van de beste boeken.

Want of ik schoon al las
Hetgeen zo kunstig was
Als goddelijk geschreven,
‘t En ging ter ziel noch zin
Zo nijver mij niet in
Als ’t eigen zelf beleven.

Nu heb ik ’t al verzocht,
Zo dol als onbedocht,
Zo rauw als onberaden.
Och God ! ik heb te blind
En al te zeer bemind
De dingen die mij schaden.

Een hoofd vol wind en wijn,
Een hart vol zucht en pijn,
Een lichaam gans vol kwalen
Heeft Venus, en de kroes,
Of zelfs die leide droes
Mij dikwijls doen behalen.

Och een bedroefd gemoed
En een hart zeer verwoed
Van duizend naberouwen
Van overdaad en lust,
Met een ziel ongerust
Heb ik in ’t lest behouwen

Hoe streng breekt mij dit op :
Mijn kruifde, krulde kop
Die brengt mij voor de jaren
In mijns tijds lente voort
Op ’t zwart en zwetig zwoord
Veel grijze grauwe haren.

Wanneer een ander leit
Gestrekt en uitgespreid
En rust met lijf en leden :
Dan plaagt mij aldermeest
De kwelling van mijn geest
Met beulse wredigheden.

Dan dringt mij door de huid
Het bange water uit
Door kommerlijke zorgen,
Dies mij het herte berst,
En wenst alzo geperst
Den ongeboren morgen.

En nimmer ik den dag
Alzo gelukkig zag
Dat zij mij vol verblijdde :
Voorwaar ’k heb uur noch tijd,
Of ellik heeft zijn strijd,
Zijn lief, zijn leed, zijn lijden.

Al ’tgene dat de liên
Ter wereld mogen zien
Of immermeer verwerven,
En wens ik niet zo zeer
Als zalig in den Heer
Te leven en te sterven.

 

Gerbrand Adriaenszoon Bredero (1585-1618)

MARIA HEMELVAART

 

Met wat een stoet en majesteit en zegen

Onthaalden U de Vader, Zoon en Geest,

Toen Gij van hier ten hemel voert, te feest,

Langs hyacinthe en langs turkoise wegen.

Jeruzalem scheen boven uitgelaten,

Het weerlichtte ál karbonkels en robijn.

Ai starren, duikt, en zon en maneschijn

Voor eeuwig licht, safier en gouden straten.

Daar juicht het al, dat van geen vlek geschonnen,

Het aanschijn keert naar U en ’t zuiver Lam.

Daar kent men God, drie glansen, éne vlam.

Gelukkig die Gods blijdschap heeft gewonnen.

 

Joost van den Vondel

‘LAAT MIJ OVER HET WATER NAAR U TOEKOMEN’

 

Toen Petrus merkte hoe hevig de wind was, werd hij bang; 
hij begon te zinken en schreeuwde: ‘Heer, red mij!’ 
(Matteüs 14,30)

 

Toen Petrus vol moed op de zee liep, wankelden zijn passen, maar zijn liefde en vertrouwen werden sterker. Zijn voeten zonken, maar hij hield zich vast aan de hand van Christus. Zijn geloof ondersteunt hem terwijl hij voelt dat de golven zich openen. In zijn angst voor de storm, bevestigt hij zijn liefde voor de Verlosser. Petrus loopt op de zee, en wordt daarbij eerder gedragen door zijn liefde en vertrouwen dan door zijn voeten.

Hij ziet niet waar hij zijn voeten neerzet: hij ziet slechts het spoor van de stappen van Degene van wie hij houdt. Vanuit de boot, waar hij veilig was, zag hij zijn Meester en gegidst door zijn liefde, daalde hij af in de zee. Hij ziet de zee niet meer, hij ziet alleen Jezus.

Maar vanaf het moment dat de vrees zijn geloof begon te versluieren, doordat hij bezorgd werd over de kracht van de wind en afgeleid werd door de storm, wijkt het water onder zijn voeten. Zijn geloof verzwakt, en tegelijkertijd verzwakt ook het water.

Dan roept hij: ‘Heer, red mij!’ Meteen steekt Jezus zijn hand uit, bevrijdt hem en zegt tegen hem: ‘Kleingelovige, waarom twijfelde je?’ ‘Heb je zo weinig geloof dat je het niet tot bij Mij hebt kunnen volhouden? Waarom heb je niet genoeg geloof om tot het eind door te gaan? Weet voortaan dat alleen je geloof je zal ondersteunen op de golven.’

Zo, mijn broeders en zusters, twijfelde Petrus voor een ogenblik, en gaat hij ten onder, maar hij redt zich door de Heer aan te roepen. Welnu, deze wereld is een zee, waarin de duivel de golven opzweept en waar de verleidingen de schipbreuken vermeerderen; wij kunnen ons slechts redden door te roepen naar de Verlosser, die de hand uit zal steken om ons vast te pakken. Laten we Hem zonder ophouden aanroepen.

 

(Vrij naar een homilie van de Heilige Augustinus (354-430), bisschop van Hippo,Noord-Afrika)