LANG GELEDEN

7 FEBRUARI 2021 – 5^de ZONDAG B

EEN KLEINE OVERWEGING BIJ HET LIJDEN

 

Straks krijgen we in de eerste lezing een stukje uit het boek Job. De naam is ons wellicht nog bekend uit uitdrukkingen van vroeger: ‘Zo arm als Job’, of ‘Job op zijn mesthoop’.

Aanvankelijk is Job rijk en gelukkig, en ook zeer vroom en rechtvaardig. Maar dan wordt alles hem afgenomen: eerst verliest hij al zijn bezittingen, daarna zijn kinderen, en tenslotte wordt hij getroffen door een vreemde huidziekte.

Het gaat dus over de eeuwenoude vraag: waarom moeten mensen lijden? En daarbij in het bijzonder: waarom moeten goede mensen lijden?

 

Als ik ga slapen, vraag ik: “Wanneer sta ik weer op?”

Maar de avond duurt en duurt

en onrust vervult me tot de ochtendwind komt.

(Job 7,4)

 

In een mooi gedicht lezen we:

 

‘Vervloekt en ongezegend is het lijden

totdat men leert onder het kruis te staan.

En dat dit zo zal zijn in alle tijden,

Dit zijn de dingen die niet overgaan.’

 

Er schuilt veel waarheid in deze woorden van Werumeus Buning. We moeten geen antwoord zoeken op de vraag: waarom moeten goede mensen lijden? Dit lijden bestaat en we weten niet waarom. We hebben er geen echte verklaring voor en daar kunnen wij het echt moeilijk mee hebben.

Geen afdoende verklaring dus. Maar we kunnen wel leren om in rust, vreugde en innerlijke vrede te leven, ondanks leed, verdriet en pijn – hoe moeilijk dit soms ook kan zijn.

Jezus heeft ons in zijn kruis en zijn opstanding getoond, dat dit leed niet het einde is. Het gebeurt … maar er blijft toekomst en hoop, ook voorbij dit lijden. In geloof mogen wij dit aannemen, op het Woord van Jezus, de meest betrouwbare van alle mensen, die ooit geleefd hebben.

En diezelfde Jezus heeft ons ook getoond hoe wij het lijden wat draaglijker kunnen maken voor onze medemensen: door mee te leven, mee te dragen, mee te lijden. Door in ons leven hier reeds te tonen: lieve mens, je staat er niet alleen voor, ik sta bij je … Als een heel klein teken, hier en nu, van God, die ons beloofd heeft: ‘Ik zal er altijd zijn voor u’.

 

Job en wij

 

Zijn leven ging snel bergafwaarts.

Wat aanvankelijk zo mooi en goed leek,

veranderde heel snel in een debacle.

Hoewel hij rechtschapen was,

kreeg hij slag na slag te verduren.

Hij werd heel gevoelig getroffen.

Zijn vrouw en kinderen,

zelfs zijn eigen gezondheid,

werden niet gespaard.

Uit de grond van zijn hart

vraagt Job naar het waarom.

Hij ziet het niet meer zitten.

Al zijn gezwoeg en getob:

het lijkt allemaal zinloos.

Zelfs bij zijn beste vrienden

krijgt hij geen antwoord op zijn vragen.

 

Als ziekte en dood op onze weg komen,

als het leven ons tegenzit en pijn doet,

dan wordt de vraag naar het waarom

ook voor ons levensgroot.

Er is geen daarom.

Soms zien we geen uitweg, geen toekomst.

Duisternis alom!

 

Biddend ontdekt Job, dat God hem nabij blijft.

Hij is een solidaire God, Een die een hand reikt.

Hij is een God die zijn mensen

op handen blijft dragen

door alle ziekte en pijn heen,

zelfs over de grens van de dood.

Deze “Jobstijding” mag ons sterken

op onze weg door het leven.

Al laat iedereen ons vallen:

God reikt ons een hand ten leven.

Hij blijft staan achter zijn mensen.

 

Wim Holterman osfs

JE OPHAALBRUG

 

Je moet voor jezelf helder maken wie je toegang wilt geven tot je innerlijk leven en wanneer. Jarenlang heb je anderen bij je in en uit laten lopen, naargelang zij dat wensten en nodig hadden. Op die manier was je niet langer baas in eigen huis, en je voelde je in toenemende mate gebruikt. En daardoor werd je gauw moe, geïrriteerd, boos en lichtgeraakt.

Stel je een middeleeuws kasteel voor, met een slotgracht. Je kunt alleen via de ophaalbrug het kasteel binnen. De kasteelheer moet kunnen beslissen wanneer de brug opgehaald en neergelaten wordt. Als hij dat niet kan, wordt hij mogelijk het slachtoffer van vijanden, vreemde snoeshanen en zwervers. Hij blijft zich onveilig voelen in zijn eigen kasteel.

Het is belangrijk voor je om je ophaalbrug onder controle te houden. Je moet van tijd tot tijd je brug ophalen en de gelegenheid hebben om alleen te zijn of alleen met mensen die je na staan. Laat het nooit zover komen dat je publiek domein wordt, waar iedereen naar believen in en uit kan lopen. Je denkt misschien dat je edelmoedig bent als je iedereen maar laat komen en gaan. Het kost je evenwel je ziel, dat zul je spoedig merken.

Als je zelf de beschikking houdt over je ophaalbrug, zul je nieuwe vreugde en vrede in je hart vinden en in staat zijn die met anderen te delen.

 

Henri Nouwen (In:‘Een jaar wijsheid uit de abdijen’. Samengesteld door Maria ter Steeg)

3^de zondag B - ‘Kom, volg mij’

 

In het evangelie van vandaag horen we dat Jezus de mensen in zijn omgeving oproept om zich te bekeren en te geloven in de Blijde Boodschap van het Koninkrijk van God. Enkele vissers roept Hij daarbij meer uitdrukkelijk: ‘Kom en volg Mij’. En zo ontstaat een eerste groepje van leerlingen of dichte vrienden, die met Hem meetrekken en Hem volgen op zijn weg.

Vandaag – zoveel eeuwen later – zijn wij zijn leerlingen, zijn volgelingen, zijn vrienden. Daarom zijn we hier samen. Om Hem beter te leren kennen, inniger met Hem verbonden te zijn en Hem te blijven volgen.

 

In die dagen sprak de Heer tot Jona: 

Sta op, ga naar Ninivé…

…Jona ging op weg

zoals de Heer hem bevolen had.

(Jona 3,1-2)

 

Jezus sprak tot hen: 'Komt, volgt Mij, …

… Terstond lieten zij hun netten in de steek

en volgden Hem.  

(Marcus 1,16)

 

TWEE LICHTENDE VOORBEELDEN

Heb je al gehoord van Zuster Emmanuelle ? Neen, laat me jullie iets vertellen over deze kranige dame… . Een glimlach als een zonsopgang, een grote mond en dito hart. Dat is het minste wat je van haar kan zeggen!

In november 1908 werd ze geboren, in Brussel, als Madeleine Cinquin. Ze was een ‘mevrouwtje Nee !’,  ondeugend en zelfbewust, altijd in voor een grapje, die opeens wèl wou opletten toen er, door een vurige godsdienstleraar, verteld werd over Jezus ‘alsof Hij naast hem stond’.

Tegen het advies van iedereen in, koos ze ervoor de weg van Jezus te volgen en kloosterzuster te worden. Hoe dat kwam ?  Ze vertelt : ‘Niet ik wilde dat’, zegt ze, ‘ maar Hij’. In mijn  jonge jaren hield ik veel van reizen, dansen, plezier maken, maar dat alles bracht me toch niet de echte vreugde. Mijn hart bleef leeg.

Als tiener was ik al gefascineerd door Pater Damiaan. Hij gaf zijn leven voor de melaatsen op het eiland Molokaï en stierf eraan. Zijn voorbeeld heeft mijn leven veranderd. Op mijn beurt voelde ik een diepe roeping in mij : ‘Jezus liefhebben in armen en ongelukkige kinderen’.

Ze werd een heel geliefde missiezuster die jarenlang lesgaf aan arme kinderen in Turkije, Tunesië en Egypte. Toen ze met pensioen mocht, besloot ze haar leven te delen met de voddenrapers in Caïro, Egypte. De ‘zabbaline’ of voddenrapers wonen bij de Dodenstad. Daar ligt de grote vuilnisbelt van de stad Caïro. De voddenrapers moeten hun voedsel op deze vuilnisbelt trachten te vinden. Bovendien proberen ze weggegooid maar nog bruikbaar materiaal door te verkopen voor recyclage. Deze mensen leven dus letterlijk van de vuilnis van de rijken. Bij deze armsten der armen wou Zuster Emmanuelle werken en wonen om hen een menswaardiger leven te geven. Ze zette er zich in om de ellende en het analfabetisme te bestrijden. Op deze plek wou ze echt leven en sterven, in het stinkende stof, dicht bij haar voddenrapers.

Maar in 1993 riepen haar oversten haar terug naar Frankrijk. Ze had toen de respectabele leeftijd van 84 bereikt. En nog steeds kon Zuster Emmanuelle het niet laten: ze start er een project ‘begeleid wonen voor drugsverslaafde jongeren’ op en brengt haar tijd door bij daklozen. Naast al deze activiteiten neemt ze haar toevlucht tot het gebed, samen met andere bejaarde religieuzen, ergens in een okerkleurig dorpje in de buurt.

Jezus roept ons voortdurend op om het goede te doen, onze naaste te helpen. Zuster Emmanuelle volgt op hoge leeftijd nog steeds haar roeping. Hààr grote voorbeeld was Pater Damiaan. Zij wou, net zoals hij, een leven leiden waarbij ze zich kon inzetten voor en bij de armsten der armen. Hiermee beantwoorden zij beiden de oproep van Jezus op een onnavolgbare manier: ze gaven àlles van zichzelf voor hun naaste.

Zuster Emmanuelle kan ook op haar beurt een levend voorbeeld zijn voor ons. Vanzelfsprekend is niet iedereen geroepen om zo een zware taak als die van deze twee zendelingen te volbrengen. Maar wèl wordt elke mens door God geroepen om zijn eigen opdracht te vervullen. Iedereen heeft zijn eigen talenten, en met deze mogelijkheden worden wij door God opgeroepen om goed te zijn voor elkaar. Ons leven is een opgave om altijd het goede te doen en het beste in de anderen naar boven te brengen.

Allemaal kennen we wel iemand in de klas of op het werk die we niet zo leuk vinden omdat hij of zij dingen doet die niet echt lief zijn. Op dat ogenblik vraagt Jezus van ons dat we ook voor deze mensen vriendelijk zijn en het positieve in hen blijven zien. Dat is wat Jezus van ons vraagt. Dat heeft Hij duidelijk willen maken met zijn hele leven. Wij kunnen zijn levensverhaal, zijn boodschap na tweeduizend jaar nog altijd horen in het evangelie.

Jezus roept ons en vraagt ons Hem te volgen.  Door ‘ja’ te zeggen op zijn vraag kunnen we niet alleen de wereld beter en mooier maken, maar dragen we zelf zijn boodschap verder uit. Indien we zijn vraag met een overtuigend ‘ja’ beantwoorden en goed zijn voor alle mensen, zullen we ook zèlf gelukkigere mensen worden, omdat we op die manier meebouwen aan een stukje hemel op aarde.

Want, het evangelie mag dan al ‘goed nieuws’ heten en ‘de Blijde Boodschap voor mensen van alle tijden’ zijn, één ding is zeker: het evangelie kan alléén maar goed nieuws worden voor ons als wij vandaag de handen in elkaar slaan en dat evangelie in daden gaan omzetten!

(Kim Decatelle)

 

Heer God, Gij alleen weet hoe zwak ik sta

om U elke dag te volgen.

 

Toch is mijn vreugde volkomen

want Gij hebt vertrouwen in mij.

 

Leer mij dan, Heer, tot de mensen te gaan

als Uw gezant, met Uw kracht.

 

Leer mij het geluk van de mensen te betrachten,

meer dan hun gunsten.

 

Mocht ik steeds tot hen gaan

met goedheid en waarheidsliefde.

 

Albert Van Londersele

JEZUS WAAGHALS

 

Ook een kerk die geen kerk meer is, kan je helpen om meer christen te worden.

Een poos geleden bezochten we Eindhoven, de plek waar mijn man opgroeide. Bij het binnenrijden van de stad doemde er een grote kerk op. ‘A ja’, riep mijn man uit. ‘Dat is de kerk van Jezus Waaghals.’ In de behoorlijk veranderde omgeving bleek die kerk een vast herkenningspunt.

Jezus Waaghals? Niet bepaald een omschrijving die bij mij een Bijbels belletje deed rinkelen. ‘Zo noemen de mensen die kerk’, legde mijn man uit, ‘vanwege het beeld op de toren. Het is eigenlijk de Heilig Hartkerk of de paterskerk, geloof ik.’

Ik keek omhoog. Op de torenspits stond een groot Heilig Hartbeeld. 

 

Jezus met wijd open armen en een soort kroon op zijn hoofd. 

Zo hoog en het zag er nog groot uit, dus in het echt moest het wel gigantisch zijn. (4 meter hoog en 800 kilogram, las ik later.)

Jezus Waaghals, geen echt eerbiedige naam, maar toch ook geen spotnaam. Want om daar zo hoog in die houding op de toren te staan, moest je wel iets van een waaghals hebben. Duidelijk niet bang om te vallen. Vol vertrouwen, met die gespreide armen. Niet als een evenwichtskunstenaar, maar in een uitnodigend gebaar naar ons toe.

 

Het was gedurfd van God om zijn Zoon naar de mensen te sturen. 

Het was een waagstuk om te leven zoals Jezus, radicaal van God en van mensen te houden, en zich niets aan te trekken van machthebbers allerhande. 

Paulus was een waaghals om overal over Jezus te gaan vertellen. En zoveel christenen na hem riskeerden heel veel (soms hun eigen leven) om die rare droom van vrede en gerechtigheid mee vorm te geven, tot in onze tijd.

Er is veel veranderd in Eindhoven. De paters Augustijnen wonen niet meer in het klooster, waar de kerk bij hoorde. De kerk is niet meer als kerk in gebruik. Hij is nu eigendom van Dela, een uitvaartverzekeraar. Voor rituelen rond trouwen en rouwen kun je de kerkruimte huren als ceremoniehuis. 

Je kunt sinds kort het Jezusbeeld op de spits tegen betaling laten oplichten in een kleur naar keuze als je een baby hebt gekregen, zodat iedereen in de stad kan meegenieten van het nieuwe leven. 

 

En in coronatijden wordt Jezus Waaghals elke donderdagavond groen verlicht, als teken van hoop.

Jezus Waaghals omarmt het allemaal. Paters of geen paters, kerk of niet, verlicht of niet, hij spreidt zijn armen om iedereen op te vangen. Nederig neem ik me voor om af en toe wat meer waaghals te worden.

 

Kolet Janssen, Kerknet NieuwsBrief 17 januari 2021

2^de zondag B - ‘Spreek, uw dienaar luistert’

 

Vandaag horen we twee verhalen over de roeping van mensen: de kleine Samuel, en ook enkele vissers. Het zijn oude verhalen, maar we kunnen ze toepassen op ons eigen leven.

De mens worden zoals God van ons verwacht – want dat is toch onze persoonlijke roeping – dat gaat niet vanzelf. We zien in onszelf ook andere neigingen en we leven niet altijd zoals God hoopt en vraagt.

 

Samuel legde zich weer te slapen,

en de HEER kwam bij hem staan

en riep net als de voorgaande keren:

‘Samuel! Samuel!’

En Samuel antwoordde:

‘Spreek, uw dienaar luistert.

(Uit het 1^ste Boek Samuel 3,10)

 

Jezus keerde zich om 

en toen Hij zag dat zij Hem volgden,

vroeg Hij hun: ‘Wat verlangt gij?’ 

Ze zeiden tot Hem: 

‘Meester,  waar verblijft Gij?’ 

Hij zei hun: 

‘Ga maar mee om het te zien.’ 

Daarop gingen zij mee en zagen waar Hij zich ophield. 

(Johannes 1, 37-39)

 

‘Daarop gingen ze mee … ‘

 

We hoorden hoe mensen – Samuel en de twee leerlingen – door God aangesproken en geroepen werden. Dat gebeurt ook met ons. Ook wij worden, op een of andere wijze, door God aangesproken en geroepen.

Dan moeten we eerst leren zien of luisteren. We moeten leren aandachtig zijn voor God, die in ons leven kan opduiken. Dat kan gebeuren in heel gewone dingen, zoals iemand die goed is en zorgt voor een andere mens. God leren zien in gewone, kleine dingen, dat is een eerste stap.

De tweede stap is dan dat we ons daardoor laten raken. Die mens, die zo goed is en zorg draagt, dat wordt een beeld van God die oneindig goed is. God spreekt ons aan en komt tot ons door die andere mens. We zien God in die andere mens. En dat raakt ons.

En dan komt de derde stap: we luisteren naar God die ons aanspreekt en komen in beweging. We gaan – ondanks onze kleine kanten en gebreken – ook zelf proberen even goed te zijn. Dan kunnen we voor andere mensen een beetje zoals God worden. We stralen dan een beetje Gods eigen goedheid uit.

Zo eenvoudig is roeping: God spreekt ons aan, wij worden daardoor geraakt en luisteren, en dan gaan we zelf een beetje anders worden.

 

Trekvogels

 

Wat hebben ze gehoord,

dat ze hoog boven onze hoofden doet samentroepen

en op weg zet voor de lange trek?

Het zuchten van de wind over de kaalgeschoren velden?

Een roep, een onweerstaanbaar heimwee?

Of luchten die ijl beginnen te worden in de bomen?

 

Het zijn maar vogels.

En toch beschrijven zij de eeuwige beweging

die het leven eigen is.

 

Van de seizoenen, die je leren groeien.

Van komen en gaan.

Van verder durven kijken dan de ogen raden.

Van het gekregene weer los te laten

tot je zelf bijna gewichtloos wordt,

om je dan te wagen,

onbevangen, aan een nieuwe vlucht.

 

De twijfelwolken in,

duikend, maar vliegend op het licht.

De enige manier om perspectief te vinden,

voorbij de horizon.

 

Of, na de winter,

terug te keren, met een groene tak.

 

Kris Gelaude 

De homilie, die hier gegeven wordt, is bestemd voor bejaarden in een WZC, die dementerend zijn. Daarom wordt een zeer eenvoudig taalgebruik gekozen. Dank, Omer

De woekerende bermen toegestapeld

met groeiselen van groen tegen de dennen.

Daarachter ligt tot aan het onbekende

een innig land dat ik in zomerdagen

van toen gezien heb en zeer liefgekregen,

waar in verholen schuilplaatsen en legers

fazanten eieren en hazen lagen.

 

Ik was dertien en liep die wereld binnen

in stemmingen van welbehagen

toen alles nog onmerkbaar moest beginnen.

 

Anton van Wilderode

ZONDAG 10 JANUARI 2021

DOOPSEL VAN JEZUS IN DE JORDAAN

 

Kerstmis en de kersttijd zijn voorbij nu. Wij hebben de geboorte van Jezus en zijn eerste levensjaren hier op aarde met vreugde gevierd.

Vandaag gaan we een heel eind verder, wanneer Jezus rond zijn dertigste in het openbaar gaat optreden. En we horen in het evangelie dat Jezus door Johannes gedoopt wordt in de Jordaan.

Het is een uitnodiging om eens na te denken over ons eigen doopsel, en over onze bewuste keuze om Jezus na te volgen.

 

Hier is mijn dienaar, hem zal ik steunen,

hij is mijn uitverkorene, in hem vind ik vreugde,

ik heb hem met mijn geest vervuld.

Hij zal alle volken het recht doen kennen.

Hij schreeuwt niet, hij verheft zijn stem niet,

hij roept niet luidkeels in het openbaar;

het geknakte riet breekt hij niet af,

de kwijnende vlam zal hij niet doven.

(Jesaja 42,1-4)

 

Meteen toen Jezus uit het water kwam,

zag Hij de hemel openbreken

en de Geest als een duif op zich neerkomen.

En er klonk een stem uit de hemel:

`Jij bent mijn geliefde Zoon, in wie Ik vreugde vind.'

(Marcus 1,10-11)

 

 

MIJN KIND, IN WIE IK VREUGDE VIND

 

Het waren mooie woorden in het evangelie. Wanneer Jezus uit het water komt, ziet Hij de hemel opengaan en de Heilige Geest daalt op Hem neer onder de vorm van een duif. En dan klinkt er een stem uit de hemel: `Jij bent mijn geliefde Zoon, in wie Ik vreugde vind.'

Toen wij zelf als klein kindje gedoopt werden, heeft God op dezelfde wijze ook tot ons zijn liefde uitgesproken: 'jij bent mijn kind, van wie Ik heel veel hou en in wie Ik vreugde vind'. Helemaal heeft Hij ons toen zijn vriendschap en zijn liefde geschonken. En wij werden door en door kind van God.

Helemaal doordrongen van die liefde zijn wij dan onze lange weg gegaan van lief en leed tot op vandaag. Er waren dagen dat die liefde van God in ons zichtbaar was. En er waren ook andere dagen waarin wij verder van God verwijderd leken!

Laten wij dan altijd proberen om met heel ons hart te blijven geloven in de liefde, die Hij ons geschonken heeft en die Hij ons nog steeds toedraagt. En laten wij ook altijd proberen om vanuit die liefde te leven en op die manier onze omgeving een beetje meer tot een Rijk van God te maken.

 

Johannes doopt in de Jordaan,
wanneer opeens de wolken breken
en Jezus in gebed blijft staan,
omdat een stem begint te spreken.

“Dit is mijn zoon van wie ik houd
en heden geef ik hem uit handen,
de Christus die mijn plan ontvouwt
voor alle volken, alle landen.

Dit is mijn woord, dit is mijn stem,
hem heb ik eeuwig uitverkoren,
in hem kom ik tot u, door hem
laat ik mij op de wereld horen.

Die armen, als hij van mij spreekt,
in recht en redding doet geloven;
die het geknakte riet niet breekt,
de kleine vlaspit niet zal doven.

Dit is mijn liefde en mijn licht,
dit is mijn heil vanuit de hoge
dat vrijheid brengt en vrede sticht.
In hem kom ik u onder ogen.”

Michel van der Plas

LICHT IN DE NACHT

 

Ik ben die voor je uitgaat op je wegen.
Mijn sporen vind je op de weg waarlangs je gaat,
soms in een woord dat zin geeft aan je leven,
dan in een mens, die om je luist’ren vraagt.

 

Mijn boodschap lees je niet in sterrenbeelden,
al praat men ook van eng’len in de nacht.
Ik heb mijn vragen naar jou toegeschreven
gewoon in mensen, in de taak die op je wacht.

 

Ik ben geen uitkomst van veel redeneren.
Ik woon niet in wat zwevende gepraat.
Ik kom je tastbaar in je kleine leven tegen
en ben zo bang dat je me vallen laat.

 

Nu is het nacht en heel veel mensen zingen.
Ook jij hebt voor dit feest een kerstboom opgericht.
Maar mag ik in dit uur jou ook wat vragen?
“Breng daar waar ’t donker is een vonkje van mijn licht.”

 

Toon Rabou. Kerstmis 1989

(Overgenomen uit: Ignatiaanse Adventsretraite 2020)

Driekoningen – 3 januari 2021

Feest van de Openbaring

Driekoningen! De wijzen uit het Oosten volgden een ster, het was hun houvast. Ook wij zoeken houvast in ons leven, sterren, die ons de goede weg wijzen. En die licht en warmte geven, als kou en duisternis in ons de bovenhand hebben. Of die voor rust en vrede zorgen als we onzeker zijn.

Wij hopen op wondere dingen, die ons iets van God laten vermoeden en ons dichter bij Hem brengen .

Het is onder vorige generaties niet aan de mensen onthuld,

maar nu door de Geest geopenbaard

aan zijn heilige apostelen en profeten:

de heidenen delen door Christus Jezus ook in de erfenis,

maken deel uit van hetzelfde lichaam

en hebben ook deel aan de belofte,

op grond van het evangelie.

(Paulus aan de christenen van Efese 3,5-6)

 

Toen ontbood Herodes in het geheim de Wijzen 

en hij vroeg hun nauwkeurig naar de tijd 

waarop de ster verschenen was. 

Daarop zond hij hen naar Betlehem met de opdracht: 

‘Gaat een zorgvuldig onderzoek instellen naar het Kind, 

en wanneer gij het gevonden hebt, bericht mij het dan 

opdat ook ik het hulde kan gaan brengen.’ 
…

En in een droom van Godswege gewaarschuwd 

niet meer naar Herodes terug te keren, 

vertrokken zij langs een andere weg naar hun land.

(Uit Matteüs 2,1-12)

 

‘LANGS EEN ANDERE WEG’

Een mooi kerstlied zingt, met de woorden van het engelenkoor, uit het geboorteverhaal van Lucas: ‘Vrede op aarde aan alle mensen, die van goede wille zijn.’

‘Van goede wille zijn’, is ontvankelijk zijn voor God en zijn genade. En vanuit die genade doen wat Jezus ‘zalig’ noemt in zijn Bergrede.

Mensen van goede wil zijn zalige mensen. Ze ontvangen Gods vrede en zien het goede, dat leeft in andere mensen. Zo brengen zij zelf ook vrede. En door hen zullen anderen ‘langs een andere weg’ leren gaan. Zoals de wijzen een andere weg kozen, na het zien van het kind in de kribbe.

De wijzen zochten met een ster een koning op een troon. Hoog gezeten. Iemand om naar op te kijken. Ze vonden een kind in een kribbe. Ze moesten naar beneden kijken. Die nieuwe invalshoek toonde de andere weg, die ze moesten gaan.

Ook wij zoeken het vaak bij de sterren en de sterken, terwijl God bovenal zichtbaar wordt in wat zwak, kwetsbaar en misschien gekwetst is. Eens we dat begrepen hebben, zullen ook wij een andere weg gaan om thuis te komen.

Welke weg?

‘Gods wegen zijn de wegen die Hij zelf is gegaan en die wij met Hem moeten gaan’, schreef Dietrich Bonhoeffer. Jezus kwam als een kind, niet als een koning. Alleen vanuit het onmogelijke kan de wereld vernieuwd worden.

Vanuit het onooglijke.

(Geïnspireerd door een kerstbezinning van Mark Van de Voorde)

 

Als 't Nieuwjaar is
- 't is schoon om zien -
schijnt elke mens een maatje groter,
de gebaren wat ruimer,
de glimlach veel breder.

Als 't Nieuwjaar is
- 't is schoon om horen -
wordt elke mens een beetje kleiner
met meer en mooiere voornemens in de mond
en wat uitgesproken spijt.

 

Als 't Nieuwjaar is
- 't is goed om voelen -
wordt elke mens een beetje week van binnen,
zou hij ieder willen kussen en omhelzen
en ieder mens het beste wensen.

Manu Verhulst

GEBED OM ZEGEN

BIJ DE OVERGANG VAN OUD NAAR NIEUW 

Dit gebed werd oorspronkelijk geschreven door Dries Morel, zaliger gedachtenis, in 1997, bij zijn 50-jarig priesterjubileum op zijn geliefde Sint-Bernadetteparochie in Gent. Maar het kan evengoed vandaag, bij het begin van een nieuw jaar, gelezen en gebeden worden.

 

De jaren ons gegeven,

tijd van leven, van werk en van spel,

van succes en mislukking, alles wat voorbij is,

de mens, die we geworden zijn,

zegen dat alles, God,

zegen lief en leed.

 

De mensen die me hebben opgevangen

en aanvaard al die jaren,

de mensen, die me hebben geholpen,

geïnspireerd en gesteund,

zegen hen allen, God.

 

De kinderen die ik mocht opnemen

in onze gemeenschap,

de gezinnen, die gelukkig zijn,

en zij, die het moeilijk hebben,

de zieken, de eenzamen, de bedroefden,

die ik kon bezoeken en bemoedigen,

allen met wie en voor wie ik het Brood mocht breken,

allen tot wie ik over U mocht spreken,

zegen hen allen, God.

 

Allen van wie ik afscheid moest nemen,

die ons zijn voorgegaan naar de eeuwige vreugde,

zegen ons door hen, Vader.

 

De jaren die komen,

het nieuwe, het onbekende,

dat we verlangen en vrezen,

de mens, die we nog hopen te worden,

zegen dat alles, God.

Dries Morel

MARIA LEEFT …

Maria leeft in elke vrouw
in elke kleine mens
die om het even waar wordt vergeten
en over het hoofd gezien.

Maria leeft in elke vrouw
in elke kleine mens
van wie niemand nog iets verwacht.

Maria leeft in elke kleine mens
die niet berust
bij minachting of onmacht
maar die

– tenminste bij zichzelf –

de hoop wakker houdt
dat ook een neergeslagen mens
ooit rechtop zal komen.

Maria leeft in elke mens
die weigert te verlammen
in de angst en durft geloven in dat woord:
vrees niet,
met jou wil God
iets nieuws beginnen.

Ieder mens
kan in zijn leven
de kiemen dragen van een nieuwe toekomst.

(bron onbekend)

---

MOEDER MARIA, LAAT MIJN HART …

Heilige Maria, moeder van God

laat mijn hart een kinderhart blijven

helder en puur als water uit de bron.

Vraag voor mij een hart vol eenvoud

dat het leed niet koestert

een hart dat zich grootmoedig weet te geven

dat mensen-zwakheid verstaat

en teder weet mede te lijden.

Een trouw en edelmoedig hart

dat geen weldaad vergeet

dat geen aangedaan leed ooit nadraagt.

Maak mijn hart mild en ootmoedig

dat liefde geeft zonder wederliefde te vragen

dat zijn plaats in andermans hart

blij weet te ruimen voor uw goddelijke Zoon.

Een hart groot en onoverwinnelijk,

dat geen ondank sluit,

dat geen onverschilligheid moedeloos maakt.

Een hart, hunkerend naar de verheerlijking van uw Zoon,

gewond door zijn liefde

en voor wiens kwetsuur slechts de hemel

genezing kan brengen. Amen.

Léonce de Grandmaison

OVER KOORBANKEN … IN ERNST

DE OUDSTE KOORBANKEN VAN BELGIË 

Je hoop en je wanhoop bij God leggen, het is van alle tijden. Dat wordt op sommige plekken heel concreet.

Je moet er in ons land zelfs geen tijdscapsule voor hebben. Gewoon op bezoek gaan naar één van de mooiste dorpjes van Wallonië volstaat. Er bestaat daar een hele lijst van en het zijn stuk voor stuk goed bewaarde geheimen.

De Franse priester Hadelin was in de zevende eeuw druk bezig in onze streken. Hij was de leraar van de 9-jarige koning Siegbert en stichtte samen met Remaclus de abdij van Stavelot. In 669 had hij genoeg van al die drukte en gaf hij zijn leven een radicale draai. Hoe modern klinkt dat in onze oren!

                

Hij trok zich terug in een grot in een verlaten vallei.

Een paar vrienden van hem deden dat ook en woonden in ‘cellen’ in zijn buurt. Zo ontstond het dorpje dat tot op vandaag ‘Celles’ heet. Mensen kwamen van overal naar Hadelin toe, met hun hoop en hun wanhoop, hun pijn en hun liefde.

                        

En zoals dat gaat als er iemand luistert met God in zijn hart: er gebeurden wonderen.

Mensen gingen gesterkt en getroost naar huis. Ook na de dood van Sint Hadelin bleven de pelgrims komen. Rond het schrijn met zijn overblijfselen werd een heiligdom gebouwd en later een Benedictijnerklooster. De Noormannen vallen er binnen, roven het leeg en steken het in brand. Maar het wordt weer opgebouwd en er strijken 12 kanunniken neer. Er zijn zoveel pelgrims dat het dorpje er welvarend van wordt. Tot ook dat weer voorbijgaat.

Alleen het kerkje blijft en je kunt er nog steeds zo binnenstappen. In de muur van de crypte zie je de nis, helemaal op maat voor het schrijn van Hadelin. Er staat ook een steen die een Gallische soldaat uit het Romeinse leger schonk als dank. Het wijwatervat, nu even buiten gebruik, is een doopvont uit de dertiende eeuw.

De houten koorbanken waarop de kanunniken zaten, zijn de oudste van België. Heel eenvoudig, aan de zijkant zie ik een uitgesneden haan. Er staat ook een kleine stenen koorlessenaar waarin sierlijke blaadjes zijn uitgekapt.

                    

Het is heel bijzonder om op één plaats zo bewust terug te kunnen gaan naar al die momenten uit de geschiedenis.

De Romeinen, de Noormannen, de middeleeuwse pelgrims, ze lopen hier kriskras door elkaar en lieten hun sporen achter. Wie hier kwam met een eerlijk hart, legde zijn verlangens bij onze God en Vader, voor wie de eeuwen niet meer zijn dan een ademtocht. 

Mensen zijn hier gekomen met persoonlijk verdriet, met zorgen om oorlog en ziekte, met wanhoop om verlies van have en goed door branden, misoogsten of gevechten.

 

Corona kan er ook nog wel bij, denk ik.

We lijken veel meer op de mensen van vroeger dan we denken. Gelukkig laat God ons nooit in de steek.

 

Bij de eerste twee foto’s:

‘De houten koorbanken waarop de kanunniken zaten, zijn de oudste van België.’ © Kolet Janssen

 

Bron: Kolet Janssen, in: Nieuwsbrief KerkNet, 9 augustus 2020

---

EN OVER KOORBANKEN … IN LUIM

DE BRILLENVENTER      

Sint-Katarinakerk Hoogstraten

 

Voor de verlaten poort van het kasteel

verschijnt een leurder met een kist monturen

van leesbrillen, goedkopere en dure.

De burchtheer weert hem af 'Ik kan nog heel

 

scherp zien,' zegt hij, 'zelfs door mijn vingers!'

De venter geeft niet af: 'Je ziet veel

 

méér door deze bril, bijna door muren,

 

en je kijkt zó naar binnen bij de buren!'

Hij zet een van de fokken op zijn neus

en decreteert: 'Hiermee bezit je heus

een tuig om dwars door alles heen te turen,

 

en kan je zelfs iemands gedachten lezen!'

De ander zegt: 'Doe dat meteen bij dezen,

 

dan zie je zó dat ik geen koper ben!'

 

Anton van Wilderode: ‘Barmhartig hout. Dertig Middeleeuwse Misericordes’

19^de ZONDAG A – 9 AUGUSTUS 2020

OVER WATER WANDELEN

 

God is niet angstaanjagend, zoals in het verleden wel eens voorgehouden werd. Hij is heel anders, Hij wil ons ter hulp komen en nabij zijn. Dat horen we vandaag in de twee lezingen.

Hij komt niet in het geweld van storm, donder en bliksem. Integendeel, zijn nabijheid doet deugd als een zachte, verkwikkende bries.

En als Petrus dreigt onder te gaan, omdat Hij vertrouwt op het woord van de Heer, en zijn Heer – over het water – tegemoet gaat, komt Jezus zelf naar hem toe en reikt hem de hand.

Ook wij kunnen soms op het punt staan om onder te gaan: daarom bidden wij dat Hij ook ons voelbaar en tastbaar de hand reikt.

 

‘HIJ IS MIJN VADER’

 

Vele jaren geleden las ik een verhaaltje, dat goed aansluit bij het evangelie van vandaag. De auteur ben ik – helaas – vergeten, maar het verhaaltje ging ongeveer zo.

Hoog boven een marktplein had een koorddanser een koord gespannen. Alle mensen stonden aan de grond genageld toen de koorddanser heel rustig wandelde over de koord.

Het einde van het nummer was een sensatie. Er stond daar een pyloon, en er was ook een kruiwagen. De koorddanser riep: ‘Durf ik er overgaan, met de kruiwagen?’

Uit meer dan duizend kelen klonk het antwoord: ‘Ja’.

‘Heb je genoeg vertrouwen in wat ik kan?’ ‘Ja’, klonk het even luid.

‘Wil er dan iemand in de kruiwagen komen zitten?’ Dat was teveel gevraagd. Niemand durfde, niemand had de moed, niemand had genoeg vertrouwen.

En dan was er opeens een stemmetje, heel achteraan en ongezien. Het stemmetje zei: ‘Ik durf het, ik vertrouw je.’

Het was een kindje, en het klom hoog in de pyloon, en dan ging het in de kruiwagen zitten. De koorddanser ging over de koord, met het kindje in de kruiwagen. De mensen klapten in de handen.

Toen het kindje weer beneden was, vroegen de mensen: ‘Heb je geen schrik gehad, ben je niet bang geweest?’

‘Schrik of bang?’ zei het kindje. ‘Waarom? Hij is mijn vader.’

Laat dit zinnetje ons bijblijven: ‘Hij is mijn Vader’. Dan kunnen ook wij aan wat ondoenbaar of onmogelijk lijkt. Dan krijgen wij opnieuw vertrouwen als de moed ons in de schoenen zinkt. Dan kunnen ook wij, om het met de woorden van het evangelie te zeggen: over water wandelen.

Tijdens deze vakantie wordt ’s ochtends op ‘KLARA’ een auteur uit ‘De nieuwe literaire Canon’ besproken. Deze ochtend kwam J. C. Bloem aan de beurt, met twee van mijn geliefde gedichten, die vroeger reeds op deze blog geplaatst werden, maar die een herhaling zeker waard zijn.

 

DE DAPPERSTRAAT

 

Natuur is voor tevredenen of legen
En dan: wat is natuur nog in dit land?
een stukje bos, ter grootte van een krant.
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen.
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Verregend, op een miezerige morgen,
Domweg gelukkig in de Dapperstraat.

J. C. Bloem

---

AANVAARDING

Toen ik jong was, bestond ik in vormen  
Van het leven dat komen zou:
Een vervoerend de wereld doorstormen,
Een lied en een eindlijke vrouw.

Het is bij dromen gebleven;
Ik heb, wat een ander ontsteelt
Aan het immer weerbarstige leven,
Slechts als mogelijkheden verbeeld.

Want ik wist door een keuze verloren
Ieder ander verlokkend bestaan.
Ik heb dan ook niets verkoren,
Maar het leven is voortgegaan.

En het eind, dat ik wilde ontvluchten,
Is de aanvang gelijk, die het had:
Onder Hollandse regenluchten,
In een kleine Hollandse stad.

Ingelijfd bij de bedaarden
Wordt het hart, dat geen tegenstand bood.
Men begint met het leven te aanvaarden
En eindlijk aanvaardt men de dood.


J.C. Bloem

 

Op de website van ‘KLARA’ kan je, als podcast, een voorstelling van de auteur van elke dag vinden.

BLIJDSCHAP IS EEN BOOM

 

Blijdschap is een boom

waarin de sappen stijgen

onder de veilige schors

naar de heilige vleugels der twijgen.

 

Blijdschap is een boom

met bloesems en vogels en vruchten

en het onaanrandbare nest

voor de koninklijke droom.

 

Blijdschap is een boom

van brons in de najaarsdauw.

O vlamdorstige takken:

mijn brandhout voor de kou.

 

Pieter G. Buckinx

REBUS IN DE BUS

 

Wie zaten er vanochtend in de bus

behalve de chauffeur wiens roze wang

zo vloekte met zijn mooie rooie haar.

Een woeste oude boer met grijze ogen

en zijn gezicht in aanslag, en een woelig kind

doofstom, dat met zijn eigen dunne vingers praatte.

Een vrouw van vijftig, een zigeunerin of zo

ze stapte uit bij het woonwagenkamp

ze had een luipaard-jasje aan en kleine oren.

Een papoea-familie, drents van spraak

zo lief, zo lelijk en zo onbevangen.

Ik zat en luisterde en zag het aan

eerlijk gezegd en tegen beter weten in

verwachtend dat nu eindelijk ‘De Zin’

zichzelf in deze bus zou openbaren

van al die raadselachtige aanwezigheden.

Maar nee - natuurlijk nee. De enige conclusie was:

ik houd van mensen in een bus, ik houd van gras

en lucht. Ik rij van Groningen naar Roden.

Ik leef een tijdje. Ik begrijp het niet,

zelfs niet als ‘Het’ zo duidelijk wordt aangeboden.

M. Vasalis

ZONDER MASKER 

 

Alleen kinderen dragen geen masker. Dat is nu nog meer waar dan anders.

Onlangs nam ik voor het eerst sinds lang de trein naar Brussel. Bij mijn eerste stap op het perron kreeg ik het gevoel dat ik verzeild was geraakt in een scène uit een goedkope rampenfilm. De stationschef en de treinbegeleiders liepen rond met mondmaskers en lichtgevende bordjes. Om de vijf minuten klonk er een bericht uit de luidsprekers over het verplicht dragen van mondmaskers door iedereen.

Alle volwassenen waren voorzien van zo’n mondkapje: de meeste in steriel wit of lichtblauw, hier en daar eentje met een grappig logo of een zelfgemaakt bloemetjesexemplaar. Jongeren zag je frunniken in hun broekzakken als ze het perron op kwamen en er meteen eentje voorbinden. Een jonge student die het waagde om de hele lengte van het perron langs te stappen zonder neus- en mondbedekking, werd door iedereen met grote, verwijtende ogen nagekeken.

 

Alleen de kinderen huppelden er vrolijk met een bloot gezichtje tussendoor.

Ze hingen als vanouds aan de arm van hun papa of mama, renden heen en weer op het perron, legden elke afstand drie keer af en kwebbelden er ongehinderd op los. Veel meer dan anders viel op dat kinderen radicaal andere wezens zijn dan grote mensen.

Als dit een slechte religieuze scifi-film zou zijn, zou je zeggen dat alle grote mensen ‘getekend’ waren. Dat de godheid hen niet liet wegkomen met wat ze ervan gebakken hadden tot nu toe.

 

Dat volwassenen hun kans op een normaal leven voorlopig verspeeld hadden.

Dat ze een masker moesten dragen als teken van hun falen. Zowel tachtigplussers als tieners waren medeplichtig en ontsnapten er dus niet aan.

Alleen heel jonge kinderen, die nog konden huppelen en fantaseren, die nog droomden en dansten, gingen vrijuit. Zij hoefden hun neus en hun mond niet te bedekken. Zij waren niet verantwoordelijk voor hoe de wereld draaide.

Ik dacht opeens aan die Bijbelpassage waar Jezus zegt: ‘Laat de kinderen bij me komen. Hou ze niet tegen. Want Gods nieuwe wereld is er juist voor hen.’

Ik geloof niet in een wraakzuchtige God, maar die huppelende kinderen met hun frisse gezichtjes tussen de gemaskerde volwassenen die probeerden te doen alsof er niets aan de hand was, lieten zich niet negeren.

En dan schoot me die andere Bijbelpassage te binnen, waar juist de onschuldige kinderen door Herodes werden vermoord, in de eerste levensdagen van Jezus op onze aarde.

 

Het voordeel van mondmaskers is dat je elkaar als volwassene ongegeneerd diep in de ogen kunt kijken.

Laten we samen afspreken dat we het niet opnieuw tot een onschuldige kindermoord laten komen. Laten we het kwaad uitroeien waar we kunnen, in ons eigen leven, in onze samenleving. Dan pas kunnen de maskers weer af.

 

Kolet Janssen

ZONDAG 12 JULI 2020 – 15^de ZONDAG A

‘EEN ZAAIER GING UIT …’

 

Zo spreekt de Heer:

Zoals regen of sneeuw neerdaalt uit de hemel

en daarheen niet terugkeert

zonder eerst de aarde te doordrenken,

haar te bevruchten en te laten gedijen,

zodat er zaad is om te zaaien

en brood om te eten –

zo geldt dit ook voor het woord

dat voortkomt uit mijn mond:

het keert niet vruchteloos naar mij terug,

niet zonder eerst te doen wat ik wil

en te volbrengen wat ik gebied.

(Jesaja 55,10-11)

 

‘Eens – zo begon Jezus – ging een zaaier uit om te zaaien.

Bij het zaaien viel een gedeelte op de weg …  

Een ander gedeelte viel op de rotsachtige plekken …

Weer een ander gedeelte viel onder de distels …

Een laatste gedeelte tenslotte viel op goede grond

en leverde vrucht op …

(Uit Matteüs 13,1-9) 
---

‘HET WOORD VAN DE HEER DIE HET WOORD IS’

Het Woord van de Heer is een wonder Woord.

Soms brengt het troost,

soms klinkt het hard en is het veel gevraagd.

Wij leren het kennen, dit woord van God:

eerst en meest in de Bijbel,

maar ook in de natuur, en in de mens bij ons:

in de oorspronkelijke zuiverheid van Gods schone schepping,

evenzeer als in een zachte hand, een teder gebaar, een stil gebed.

Wij kunnen het zeker ook leren kennen

door de concrete omstandigheden van ons leven:

welk Woord wil de Heer vandaag tot mij spreken,

wat wil Hij vandaag van mij vragen,

in dit gebeuren, in deze mens?

Heer Jezus,

maak ons tot mensen, die luisterbereid zijn,

ge-HOOR-zaam aan het Woord, dat Gij spreekt,

ge-HOOR-zaam aan U,

het mensgeworden Woord van God.

 

Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

’t lijzigste gefluister

ook een taal en teken heeft:

blâren van de bomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stromen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken,

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

’t diep gedoken Woord zo zoet …

 

als de ziele luistert!

 

Guido Gezelle

---

Heer, 
laat mij als een zaaier 
door de velden van het leven gaan. 
Ik wil geen onkruid zaaien, 
geen ééndagsbloemen, 
maar graan dat de diepste honger 
van de mensen stilt. 

Geef in mijn handen, Heer, 
het graan van uw liefde, 
en toon mij het veld waarop ik zaaien mag. 
Met uw genade zal ik gaan, Heer, 
uw liefde zaaien in de smalle voren 
van het mensenhart. 

Laat mij elk avond huiswaarts keren, 
moe, met lege handen misschien, 
maar met een rotsvast vertrouwen 
dat het kiemen en het rijpen van het graan 
in uw handen ligt. 

Wil, Heer, mij geven 
wat een goede zaaier nodig heeft: 
een groot geloof, een rustig hart, 
een eindeloos geduld 
en veel, zeer veel edelmoedigheid. Amen.

 

J. Delmotte

MEDITATIE

 

Vakantie

Verwachtingen

Dromen

Verre reizen of juist dichtbij

Actief of rustig

Zee, bergen of lekker thuis.

Met velen of alleen

Met de auto, het vliegtuig of gewoon

met de fiets of te voet.

Wat maakt het uit?

Vakantie

Genieten van de grootse natuur!

Even een kerk binnenstappen

en wie weet?

Misschien kom je God wel tegen?

 

Hilde Dejonghe