Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

DOORDENKEN OP DONDERDAG

meestal lijken kinderen

op hun ouders

en die lijken wéér op hún ouders

 

Mama, waar was ik toen ik nog niet geboren was?

Ja, kind, waar was jij toen?

Waar waren de sterren, toen ze er nog niet waren?

Waar waren de zandkorrels van de woestijnen,

toen er nog geen woestijnen waren?

Maak ik het te ingewikkeld, en denk je dat ik dit zeg

omdat ik het antwoord op jouw vraag niet ken?

 

Daar kan je wel heel groot gelijk in hebben, kind,

want ik weet niet waar je was voor je er was.

Diep in mijn gedachten misschien?

Soms, kind, is het net alsof ik jou altijd gekend heb,

je bent alleen op een dag

gewoon tevoorschijn gekomen,

maar ik kende je.

Ik kende je!

 

Dus moet je er toch al geweest zijn.

Ik denk daar soms aan,

terwijl je slaapt, en ik naar de sterren kijk.

Je weet toch dat we vanaf de aarde

sterren kunnen zien die er al lang niet meer zijn?

Het licht is nog onderweg naar ons toe,

maar zelf zijn ze allang gedoofd.

 

Soms denk ik: zal ik er voor jou nog zijn als ik weg ben?

Ja, ik bedoel: dood en begraven.

Zal er nog een straaltje licht op jou toe komen als ik weg ben?

Misschien is het een pover straaltje licht als van een zaklantaarn.

 

Je moet af en toe maar goed kijken,

’s nachts als het helledonker is,

als alle neonlichten en straatlantaarns gedoofd zijn.

 

Misschien zie je me dan wel.

 

            Jaak Dreesen: ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 09:18 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Wees gegroet

 

Een somber, moe en angstig man,

zo simpel als hij bidden kan:

Maria, wees gegroet.

 

Gij glimlacht, daar ge in licht gewaad

in felle zon te glanzen staat

want gij zijt mild en goed.

 

En ‘k glimlach naar het ogenlicht

dat teer maakt uw verdroomd gezicht

en mij vertrouwen doet.

 

Glimlachend zien we elkander aan,

geef dat ik zó voor u mag staan,

eens en voorgoed.

 

Maria, wees gegroet.

 

Hubert van Herreweghen



1570951-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1570951-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1570951-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1570951-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1570951-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1570951-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1570951-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 09:00 Reageer op dit bericht

ZONDAG 23 MAART

3de VASTENZONDAG A – 23 MAART 2014

‘BRON VAN LEVEN’

 

Vandaag en de volgende zondagen horen we in het evangelie zeer diepgaande lezingen, die volop naar de kern van ons geloof gaan. Het gaat hierbij niet om grote woorden of ingewikkelde theorieën – ook al is het taalgebruik soms moeilijk voor ons – maar om onze dagelijkse beleving: dáár gaat het om als wij proberen dagdagelijks als gelovigen te leven: de verbondenheid met Jezus, soms in stil gebed, dan weer in de gewone dingen van alledag.

Straks is er de dialoog van Jezus met een Samaritaanse vrouw. Het is een gesprek met een dubbele bodem: de vrouw denkt alleen aan gewoon water, om de dorst te lessen; Jezus echter spreekt over iets heel anders: het water is een beeld voor het volkomen leven, dat Hij ons aanreikt.

 

Eerste Lezing: uit het boek Exodus 17, 3-7

Daar, in de woestijn van Sion, leden de mensen hevige dorst; zij bleven almaar tegen Mozes mopperen en morren: ‘Waarom hebt u ons weggevoerd uit Egypte als we toch met kinderen en vee van de dorst moeten sterven?’

Mozes klaagde zijn nood bij de HEER: ‘Wat moet ik toch doen met dit volk? Ze staan op het punt mij te stenigen.’

De HEER antwoordde Mozes: Sla op die rots. Er zal water uit stromen zodat de mensen kunnen drinken.’

 

Evangelie: Johannes 4,5-42

Jezus, die afgemat was van de tocht, was bij de bron gaan zitten. Het was ongeveer het zesde uur. Een Samaritaanse vrouw kwam water putten. Jezus sprak haar aan: ‘Geef Mij wat te drinken.’ De Samaritaanse vrouw antwoordde: ‘Hoe kunt U als Jood te drinken vragen aan mij, een Samaritaanse?’

Jezus antwoordde: ‘Iedereen die drinkt van dit water, krijgt weer dorst, maar wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven, krijgt in eeuwigheid geen dorst meer; integendeel: het water dat Ik hem zal geven, zal in hem opborrelen als een bron van eeuwig leven.’

 

‘EEN BRON DIE LEVEN GEEFT’

 

Het tafereeltje, dat we zonet hoorden, speelt zich niet af in ons land, waar we doorgaans niet te klagen hebben over regen of tekort aan water. Het speelt zich af in een dor gebied, nog net geen woestijn, en de watervoorziening is er een dagelijkse nood. Als de regen maanden uitblijft, gaat de natuur ten onder. Je ziet het soms in de subtropen, en het is een zielig zicht, dat zelfs cactussen kunnen afsterven door de maandenlange droogte. Het gras op de weiden wordt ros, er komen kale plekken tussen, met zand dat al even ros is. De dieren kwijnen weg, gieren cirkelen in de lucht en af en toe ligt er een kadaver. Ook mensen lijden en verzwakken onder droogte en hitte.

In deze context spreekt Jezus: zoals water leven geeft aan plant en dier en mens, zo is Hij zelf bron van een volkomen Leven. Alleen bij Hem vinden wij het volle Leven, zonder Hem is ons leven maar een schaduw en kwijnen wij weg. Het gaat hier niet om mystiekers of grote heiligen: Jezus spreekt voor gewone mensen, zoals wij. We moeten ook niet denken aan uitzonderlijke praktijken, waarin die eenheid met Hem beleefd wordt. In ons dagelijkse leven kan Hij tot ons komen, en kunnen wij bij Hem zijn: door een stil gebed of een simpele gedachte tijdens de dag kan ons leven intenser worden. Kleine, doodgewone dingen krijgen dan een diepgang, die we ook in zijn leven vinden. Zoals Hij geleden heeft, kunnen ook wij te lijden hebben. En zoals Hij verrezen is, mogen ook wij opstanding verhopen. Ons eigen, kleine leven is in miniatuur een afspiegeling van zijn grote leven: zo is Hij ons ten volle voorgegaan, in leven en lijden, in dood en opstanding.

Daarom is het belangrijk dat we met Hem verbonden blijven doorheen de dag. Dan worden gewone dingen ongewoon omdat zij dieper worden. Onze vreugde wordt een geschenk uit zijn hand; en zelfs het leed, dat ons drukt, wordt genade, omdat we deel hebben aan zijn Lijden.

Zelden komt Hij tot ons op spectaculaire wijze, maar Hij is altijd bij ons in dagelijkse dingen. Laten wij Hem daar – in dat gewone leven van alledag – dan ook de Bron zijn die ons leven geeft.

 

Bij de bron

 

Heer, kom in de middaghitte

van de rode zomerzon

vol erbarmen bij mij zitten

en vertel mij van uw bron.

 

Enkel al als u gaat spreken,

wordt het helder, wordt het fris.

Kom en wees het hemels teken

van volmaakte lafenis.

 

En vertel mij van uw water,

levend in zijn klare val,

dat de dorst van nu en later

eeuwigdurend lessen zal.

 

Was mij, meester vol genade,

in het leven dat gij zijt.

Laat mij in de waarheid baden

die mij van het kwaad bevrijdt.

 

Laat mij zo gezuiverd komen

tot de eeuwige fontein,

die van alle mensendromen

de voleindiging zal zijn.

 

Michel van der Plas



1569311-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1569311-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1569311-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg

1569311-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1569311-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1569311-18e2999891374a475d0687ca9f989d83.jpg

1569311-fe5df232cafa4c4e0f1a0294418e5660.jpg

1569311-8cda81fc7ad906927144235dda5fdf15.jpg

1569311-30e62fddc14c05988b44e7c02788e187.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:04 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

De zorg voor morgen …

… komt altijd een dag te vroeg!

         

We kunnen met een bestendig gevoel

van onzekerheid leven

en heel bang zijn voor wat de toekomst

ons brengt aan narigheden en pijn.

Intussen verheugen we ons zelden

over wat ons gegeven is,

want eerst met onze dood

valt de laatste zorg voor ons weg.

Het is naïef te denken

dat een zorgeloos leven ons ooit te beurt valt.

 

We hebben nood

aan een goede levensfilosofie

die ons niet stoïcijns ongevoelig maakt,

maar een stevig evenwicht geeft.

 

We dekken onze zorgen niet toe

want in ons onderbewustzijn

blijven ze kankeren

en tasten onze gemoedsrust aan.

En het is gevaarlijk voor hinderlagen

de ogen te sluiten;

struisvogelpolitiek kan zelfs dodelijk zijn.

 

Eén voor één ontleden we

de dingen die we vrezen:

gaat het om echte

of om papieren tijgers?

Wat kan het ergste zijn wat ons overkomt?

Meestal constateren we

dat we ons nodeloos druk maken:

‘Een mens leeft hoogstens 100 jaar

en hij maakt zich zorgen

alsof hij 1000 jaar zal worden.’

 

Gaat het om reële bedreigingen,

dan denken we rustig na

hoe we ons teweer stellen.

Onze kans op een goed verloop

wordt veel groter

dan wanneer we tijd en energie verliezen

door te vechten tegen windmolens.

 

Voor het overige beloven we onszelf

het beste te maken

van wat ons overkomt.

En…, als de hemel invalt

zijn alle mussen dood’.

 

Valeer Deschacht

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 07:19 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Meidag in maart

 

Ik dacht wel, dat zij komen zou

lang voor het iemand wist,

en hebben we ons niet werkelijk

een maand of wat vergist?

Wij dachten ons de winter nog

ternauwernood voorbij

en vinden de verwachting al

rondom ons in de velden, de

verwachting van de Mei!


De traag ontwaakte hazelaar,

die ’t niet vermoeden kon,

staat nu in al zijn schamelheid

beteuterd in de zon.

Maar ‘k zie de bomen dichter zich

verdringen om ’t gehucht

en als de frisse daken, die

er nu al zomer maken en

die blinken in de lucht.


Nu hebben al de meisjes ook

geen manteltjes meer aan,

maar heldere japonnetjes,

die wel zo aardig staan.

De zon vond bij zijn binnenkomst

de meisjes kant en klaar:

de meisjes zonder manteltjes, -

en met de blonde kleuren van

die Ridder in het haar.

 

Jan Prins

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 07:09 Reageer op dit bericht

ZONDAG 16 MAART 2014

2de VASTENZONDAG A – 16 MAART 2014

‘ZIEN … SOMS … EVEN …’

 

Ook op deze tweede vastenzondag raken de lezingen de diepe kern van ons leven. ‘Trek weg uit uw land’, zegt God tot Abram …. Laat achter wat je voorheen gevangen hield, en ga op tocht naar een nieuw land, een nieuw en ander leven.

Eeuwen later mogen drie leerlingen op de berg Tabor, een glimp opvangen van de beloofde heerlijkheid in dit nieuwe land. ‘Heer, het is goed dat wij hier zijn, ik zal hier drie tenten opslaan’, is de spontane verzuchting van Petrus: ‘Laten wij hier blijven in dit nieuwe land.’

Maar even later is dit visioen van licht alweer verdwenen …

 

Eerste Lezing: uit het boek Genesis 12,1-4a   

De HEER zei tegen Abram: ‘Trek weg uit uw land, uw stam en ouderlijk huis, naar het land dat Ik u zal aanwijzen.

Ik zal een groot volk van u maken.

Toen ging Abram weg, zoals de HEER hem had opgedragen.

 

Evangelie: Matteüs 17,1-9

In die tijd nam Jezus Petrus, Jakobus en diens broer Johannes met zich mee, een hoge berg op, waar ze alleen waren. Voor hun ogen veranderde hij van gedaante, zijn gezicht straalde als de zon en zijn kleren werden wit als het licht.

De schaduw van een stralende wolk gleed over hen heen, en uit de wolk klonk een stem: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, in hem vind ik vreugde. Luister naar hem!’


'ONDERWEG ... EVEN UW HEERLIJKHEID ZIEN'

Abram en de eerste leerlingen leren veel over onszelf. 1800 voor Christus. Abram leeft zijn veilig leventje, thuis bij vader en moeder. Zijn familie heeft het goed en hij zal zelf zijn toekomst ook wel maken, met macht en geld en aanzien. Men zal met ontzag over hem spreken. Hij heeft Gods roep nog niet gehoord en is nog niet wakker geschud. Alles draait nog rond zijn eigen ikje. God heeft nog niet gesproken.

En dan is er die stem van God ‘Trek weg uit uw land’. Laat alles achter waar je vroeger voor leefde en zoek een hoger doel. Een horizon, die weidser is, ligt voor jou open. God wenkt met zijn belofte, en Abram trekt op weg. Zo ging het ook met de eerste leerlingen: een simpel woord van Jezus: ‘Volg mij’, en ook zij trokken op weg.

Abram, de leerlingen en zoveel mensen zijn ooit op weg gegaan, alleen gesteund door Gods belofte, alleen gevoed door Hem, in de stilte van hun gebed. Wittebroodsweken leken het eerst. Pas later kwam de loden hitte van de middag, het leed, het onbegrip, de tegenstand, de eenzaamheid.

Elk ideaal eist zijn tol en kost zijn prijs. Zo was het voor Abram, zo was het voor de leerlingen, zo is het voor elke mens, die luistert naar Gods lokroep. Zo was het zelfs voor Jezus zelf: ook Hij zegt dat Hij veel zal moeten lijden.

En soms is er een glimp van de beloofde zaligheid, een adempauze die in staat stelt om vol te houden. Even vertoef je op de berg, waar je graag zou blijven: ’Heer, het is goed dat wij hier zijn. Ik zal hier drie tenten opslaan.’

Maar de weg loopt verder door het dal, het beloofde land verdwijnt weer achter de einder: ‘Ze keken op en zagen niemand meer.’ Mozes en Elia en Jezus in stralende gedaante, ze zijn uit het gezicht verdwenen.

Nog jaren duurden de omzwervingen van Abram naar het beloofde land, nog maanden ook was Jezus met zijn leerlingen op weg naar Jeruzalem, en ook zo lang kan onze eigen tocht nog lijken. Wij blijven altijd mensen onderweg, altijd op weg naar de volkomen vervulling van een levenslange hoop.

De trouw aan een ideaal is zelden lichtlopend. Meestal groeit zij moeizaam, in de stilte van een soms vertwijfelde ontmoeting met God. Bidden wij daarom met Kardinaal Newman: ‘Richt gij mijn schreden, Heer, ik vraag u niet de horizon te zien: één stap is mij genoeg.’

 

Als de twijfel en de angst ons leven aanvreten,

en de moed ontbreekt om door te gaan,

toon ons dan de weg naar de berg.

 

Die plek van stilte om even met U alleen te zijn,

om kwaad en zorgen af te geven

aan U, die onze grote Drager bent.

 

Zet ons dan op het spoor

van Mozes, Elia en Jezus,

die ook hun angst en twijfel hebben gekend

en toch hun keuze trouw gebleven zijn,

en zo dragers zijn geworden van uw Licht.

 

Leer ons

ons te spiegelen aan hen,

die zo dicht met U verbonden waren,

zo intens vanuit U leefden,

dat zij uw licht, uw naam uitstraalden,

en alles in hen sprak van

‘Ik zal er zijn voor u’.

 

Doe ons weten dat Gij in hen te vinden zijt,

en ook in ons te zien zult zijn

als wij verder gaan op hun weg.

 

Geef ons nu en dan, en soms heel even,

zo’n moment van licht in uw stilte,

in het weten dat wij door U bemind zijn,

en toon ons dan de weg naar de vlakte,

naar het dagelijkse leven,

om met uw kracht uw weg verder te gaan.

                

Carlos Desoete



1565351-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1565351-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1565351-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1565351-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1565351-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1565351-18e2999891374a475d0687ca9f989d83.jpg

1565351-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1565351-8cda81fc7ad906927144235dda5fdf15.jpg

1565351-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:26 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

'Vertel me eens wat een sneeuwvlok weegt', vroeg een koolmees aan een duif. 'Niets, helemaal niets', was het antwoord.

'In dat geval moet ik je een wonderlijk verhaal vertellen', zei de koolmees. 'Ik zat eens op de tak van een dennenboom, vlakbij de stam, toen het begon te sneeuwen. Niet hevig. Geen razende sneeuwstorm, nee, gewoon, zoals in een droom, zonder enig geweld.

Daar ik toch niets beters te doen had, begon ik de sneeuwvlokken die op de naalden en twijgjes van mijn tak neerdaalden te tellen. Ik was precies bij nummer 3.742.952, toen de 3.742.953ste sneeuwvlok op die tak viel – niets, helemaal niets, zeg je, maar de tak brak af.

Na dat verhaal te hebben verteld, vloog de koolmees weg.

De duif, sinds de tijd van Noach, een autoriteit op het vlak van vredeszaken, dacht een tijdje over het verhaal na en zei tenslotte in zichzelf: ‘Misschien ontbreekt er nog maar de stem van één mens om tot vrede in de wereld te komen’.

Joseph Jaworski: ‘Synchroniciteit’

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 09:07 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Genadige maart

 

Men had gezeid, o maart, dat gij zoudt kruien

dreigende wolkgevaarten door de lucht,

en dat ge de aarde, voor uw toorn beducht,

gingt geselen met slag van schuine buien!

 

En zie! Het gouden haantje kijkt in ’t zuien.

Er ritselt nauw een schichtig windgerucht.

Het laatste wolkje is uit het blauw gevlucht.

Zeg, wrede maart, wat moet dat àl beduien?

 

Zijn het de lentebotten, die het hout

bespikken met ontelbare knopjes goud,

wier teder oog uw strengheid heeft verbeden?

 

Of liet ge u door de vleitaal overreden

der loze vinkjes, die ik overal,

u groetend, hoor met kwetterend geschal?

 

Hilarion Thans



1563147-eefc58203495c04393e5f0cee72ca192.JPG

1563147-8f870369c7d69e68a13289bc272c0143.JPG

1563147-2fc12c0ecae88340a5c480ef4af2ec3c.JPG

1563147-326d6f01da5ca068283059bdbc0c2936.JPG

1563147-c2d196fd2e18b4d1b5d3cc6f66eb18e9.JPG

1563147-ad192f129e9aa04ad1e359f70a4f8872.JPG

1563147-660220c0c94032701381df1a80b3b48f.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 16:02 Reageer op dit bericht

ZONDAG 9 MAART 2014

1ste VASTENZONDAG A – 9 MAART 2014

’40 DAGEN IN DE WOESTIJN’

 

Op deze eerste zondag van de Veertigdagentijd – onze jaarlijkse tocht naar Pasen – worden we geconfronteerd met de verlatenheid van de woestijn. Helemaal alleen gaat Jezus er de strijd aan met negatieve krachten. Die strijd resulteert in een definitieve levenskeuze: Hij wil zijn leven ten dienste stellen van de mensen, van God.

Zijn dorre woestijnervaring is een leidraad voor ons leven: elke vasten roept ons op om in geestelijke vrijheid uit te groeien tot de mens, die God voor ogen had, toen Hij ons schiep naar zijn beeld en gelijkenis, los van alles wat ons dag aan dag gevangen houdt, los van al wat ballast is voor een schoonmenselijke ontplooiing.

 

Eerste Lezing uit het boek Genesis: 2,7-9 en 3,1-7   

‘We mogen de vruchten van alle bomen eten,’ zei de vrouw, ‘behalve die van de boom in het midden van de tuin. God heeft ons verboden van de vruchten van die boom te eten of ze zelfs maar aan te raken; doen we dat toch, dan zullen we sterven.’

‘Jullie zullen helemaal niet sterven,’ zei de slang. ‘Integendeel, God weet dat jullie de ogen zullen opengaan zodra je daarvan eet, dat jullie dan als goden zullen zijn en kennis zullen hebben van goed en kwaad.’

 

Evangelie: Matteüs 4,1-11

In die tijd werd Jezus door de Geest naar de woestijn gebracht om door de duivel op de proef gesteld te worden.

De beproever kwam naar Hem toe en zei: `Als U de Zoon van God bent, zeg dan dat deze stenen brood worden.'

Toen nam de duivel Hem mee naar de heilige stad, zette Hem op de rand van de tempel, en zei: `Als U de Zoon van God bent, spring dan naar beneden.

Weer nam de duivel Hem mee, nu naar een zeer hoge berg. Hij liet Hem alle koninkrijken van de wereld zien met al hun pracht, en zei: `Dit alles zal ik U geven, als U voor mij in aanbidding neervalt.'

 

DOOR DE WOESTIJN NAAR JERUZALEM

Matteüs heeft dit verhaal opgetekend, vele jaren na de kruisdood van Jezus, en met een grote genegenheid. Jezus wordt door de Geest naar de woestijn geleid om er te vasten en te bidden. Daar word je beproefd: de weg zoeken, met risico’s leren leven. Je moet vooruitziend zijn en toch rekenen op genade. Soms een hele tijd lang.

De overeenkomsten met de ‘exodus’, de uittocht van het Joodse volk uit Egypte liggen voor de hand: het getal 40 om een lange tijd aan te duiden; de bekoringen doen denken aan de aanbidding van het gouden kalf, en vooral de antwoorden van Jezus zijn genomen uit de woorden van Mozes.

Met deze antwoorden aan de duivel, vat Jezus zijn eigen uittocht aan, zoals het Joodse volk eeuwen tevoren is weggegaan uit Egypte. En net zoals Mozes, net zoals het Joodse volk van eeuwen tevoren, kiest Jezus bewust voor zijn levensweg, voor zijn uittocht:

-      ‘een mens leeft niet van brood alleen’

-      ‘de Heer, uw God, alleen zult ge aanbidden’

-      ‘ge zult uw God niet op de proef stellen.’

Jezus zal door deze uittocht in Jeruzalem komen, waar Hij zal moeten lijden, sterven en op de derde dag verrijzen. De bekoringen in de woestijn, leren ons dat Jezus daarvoor kiest: bewust, weldoordacht, goed overwogen.

Zo was het lang geleden; zo is het ook op onze eigen levensweg: wij kennen diezelfde bekoringen en moeten ons leven lang dezelfde keuzen maken: waaraan geven wij voorrang, welke God of afgod willen wij dienen of aanbidden, waarvoor willen wij leven?

Zo is het ook in onze mensengeschiedenis. Volkeren in het Zuiden hebben voor hun idealen vaak een hoge prijs betaald, en betalen die nog. Bevrijdingsbewegingen en verzet tegen onrecht kostten bloed, tranen en ontzaglijk veel leed. En dikwijls mondden ze uit in nieuwe tijden van verdrukking, waar vroegere bevrijders genadeloze heersers werden. Uit die lange en vaak tragische geschiedenissen groeit soms de gevoeligheid voor het ‘woord van God’. Ons geloof als christenen kon in vele gevallen slechts ingang vinden bij de mensen van Latijns-Amerika en Afrika, wanneer zij hun eigen geschiedenis herkenden in de Bijbelse geschiedenis.

En een stapje verder: misschien maakt ons geloof in het westen een crisis door, omdat wij opnieuw naar ons eigen Egypte van materialisme en onechte levensdoelen zijn teruggekeerd. Zo roepen de verhalen van vandaag ons op om altijd opnieuw, hoopvol, te blijven kiezen voor de levensweg of de uittocht naar de echte bevrijding, los van valse bespiegelingen.

 

Weg uit de slavernij…

Sporen naar de bron

 

Wie ogen heeft om te zien

en oren om te horen,

ontdekt onweerlegbare tekens van hoop.

 

De zwakken ontdekken

dat ze sterk worden

en onoverwinnelijk,

in de mate

dat ze elkaar vinden en één worden,

niet om de rechten van de anderen

met voeten te treden,

maar om te verhinderen

dat men hún fundamentele rechten

met de voeten treedt,

rechten die een geschenk zijn

van hun Schepper en Vader

 

Hoe kan je verklaren

dat ook aan de kant

van de geïndustrialiseerde en rijke landen

altijd meer, altijd talrijker

groepen ontstaan,

met allerlei namen,

met allerlei vormen van leiderschap,

met specifieke doelstellingen,

maar allen met éénzelfde en duidelijke

gemeenschappelijke noemer:

de vaste wil

om een wereld te helpen geboren worden,

waar mensen vrij kunnen ademen,

een rechtvaardiger en een menselijker wereld!?

 

Het is de Geest van de Heer die waait.

 

(Naar Dom Helder Câmara)



1561772-46091e2927a068a2232aca80ee2c19c7.JPG

1561772-6899e895f51a48a9786775bb3c3228f6.JPG

1561772-6747d77816a64a14a14bc25a0414b243.JPG

1561772-c9f73a605fe6fe1f1887bae806fca9ee.JPG

1561772-95084358f8d1a75f101eff78a99544e6.JPG

1561772-0413ffb0cd9a4789cb2d72ba5314fde3.JPG

1561772-4e1ccba3c1124f2da8806a7bd1007366.JPG

1561772-9f184d8d4ebe6ddd08d07104ed0f49bb.JPG

1561772-4f19224d0ae57269231068cc94118bf0.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 09:50 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Veertig dagen

met die vreemde man naar Emmaüs

 

Veertig dagen

loopt de weg

naar huis,

zij aan zij

met die vreemde man.

Hinderlijk soms

in het luisteren

naar zijn vragen,

zijn verwijten.

 

Veertig dagen omgaan

met een vreemde man

die zonder dak en

zonder één papier

toch luidop droomt

van een wereld

die nog niet bestaat.

 

Veertig dagen

loopt die weg naar huis.

De vreemde man

vertelt de oude verhalen

met een nieuw accent.

Hij verwarmt ons hart,

doet onze ogen stralen.

 

Ga niet verder,

vreemde man,

de avond valt

en ‘t donker komt dichtbij.

Kom bij ons,

wij delen ’t brood

en ruimen plaats aan tafel.

 

Veertig dagen

loopt de weg,

veertig dagen

om naar Emmaüs te gaan,

om Hem te herkennen,

verrezen onder ons,

zo ver weg en toch

ook zo nabij.

 

Vrij naar Manu Verhulst

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 07:49 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten