Archief

SACRAMENTSDAG – 3 JUNI 2018

 

Ook vandaag nog willen wij het feest van Sacramentsdag vieren en onze gedachten laten uitgaan naar Jezus’ woorden bij het Laatste Avondmaal:  ‘Neemt en eet, dit is mijn lichaam’.

Jezus zegt ons dat Hij in tekenen van brood en wijn bij ons zal blijven. Zo is elke eucharistie een uiting van geloof: wij  geloven dat we in dit sacrament één worden met Jezus.

Maar evenzeer is elke eucharistie, van onzentwege, een belofte, die wij aangaan voor ons dagelijkse leven. Als wij daar – in dat dagelijkse leven – niet delen van onszelf, moeten wij nog meer bezield worden door die woorden van Jezus: ‘Dit is mijn lichaam, dat voor u gegeven en gebroken wordt.’

 

Terwijl ze aten, nam Jezus een brood,

sprak de zegenbede uit, brak het brood, deelde het uit en zei: ‘

Neem hiervan, dit is mijn lichaam.’

En hij nam een beker, sprak het dankgebed uit en gaf hun de beker,

en allen dronken eruit. Hij zei tegen hen:

‘Dit is mijn bloed,

het bloed van het verbond, dat voor velen vergoten wordt.

(Mc 14, 22-24)

 

GEGEVEN, GEBROKEN,GEDEELD 

 

Ons geloof cirkelt rond de eucharistie. Als we van iemand zeggen: ‘Hij gaat alle weken naar de eucharistieviering…’ Dan weten we dat we te doen hebben met iemand die gelovig is. Het bijwonen van de eucharistie is zowat de graadmeter van ons geloof geworden.

Maar als een buitenstaander u zou vragen: wat die eucharistie wel inhoudt, wat daar gebeurt dan zouden wij misschien terugvallen op die catechismus van weleer en dan zouden wij aarzelend zeggen: brood en wijn worden lichaam en bloed van Jezus Christus. Misschien zouden we het wat eigentijdser zeggen: brood en wijn worden teken van zijn aanwezigheid.

De vraagsteller zal u gegarandeerd verwonderd aankijken. Hij zou die taal nooit verstaan. Eigenlijk zouden we moeten beginnen bij de bron, van waar het begonnen is. Eucharistie wordt maar verstaanbaar van binnenuit. Als we die woorden ‘Neemt en eet dit is mijn lichaam’ uit hun oorspronkelijk verband rukken, dan komt dat over als een hocus pocus en dat was zeker hun oorspronkelijke bedoeling niet.

Maar keren we even terug naar het ogenblik waarop zij zijn uitgesproken. Het avondmaal dat Jezus met zijn vrienden nam was niet zo maar een etentje, niet zomaar een afscheidsmaal. Het was het paasmaal, het vieren van de pesach, een symbolisch geladen maaltijd zoals wij dat niet kennen. Een herinneringsmaaltijd aan de bevrijding uit Egypte. Met op de tafel het pas geslachte lam.

Wetend dat het zijn laatste avond was, gaat Hij dieper in op de symboliek van dat gebeuren en ziet Hij in dat geslachte lam zichzelf.  Een zinloos geweld zal Hem ter dood brengen. Dat zinloos geweld brengt Hem niet tot wedergeweld, niet tot verbittering of wanhoop of woede maar wel tot een gebaar van liefde. Hij blijft als mens overeind. Dat is de grote verandering die daar plaatsgrijpt. Die ommekeer wil Hij doorgeven in een tastbaar teken. Hij ziet die matzes daar op tafel liggen, die ongedesemde broden en de beker met de wijn van de zegening. Daarop zegt Hij, Dit ben ik voor u: gebroken brood en gedeelde beker. Dat is de verandering die Jezus brengt met dat gebaar: zelfs zinloos geweld beantwoorden met liefde. De geestelijke ommekeer voltrekt zich.

We kunnen dit niet losmaken van dat andere woord: ‘Doe dit tot mijn gedachtenis.’ Gij, op uw beurt, moet  op dezelfde wijze reageren op zinloos geweld: Dit ben ik voor u: gebroken brood en gedeelde beker. De eucharistie staat inderdaad centraal in ons leven als gelovige als we dit beleven als een omzetten van zinloos geweld in liefde. Slechts van hieruit kunnen we de eucharistie verstaan. Als een oproep om geweld te beantwoorden met liefde. Is dat redelijk. Neen, zeker in onze maatschappij is dat niet redelijk. Maar liefde is toch nooit redelijk. Als liefde tussen twee mensen redelijk wordt dan is het geen liefde meer.

Gods liefde is ook niet redelijk, ook niet in zijn schepping, ook niet in zijn vergeving. Gelukkig maar voor ons.

Eucharistie vieren wat is dat? Dat is binnentreden in die wondere wereld waar zinloos geweld, onder welke vorm dan ook, beantwoordt wordt met liefde. Waar dat gebeurt komt de Heer Jezus tastbaar, lijfelijk aanwezig. Eucharistie is geen hocus pocus maar wel een levenskeuze die zeer diep ingrijpt in het leven van elke dag. Uiteindelijk zijn wij het die moeten veranderen in het mystiek lichaam van Christus.

(Manu Verhulst)

 

‘IK BEN ER VOOR JOU’

IS DE NAAM VAN ONZE GOD.

 

en bijgevolg

de samenvatting

van onze manier van leven.

           

‘Ik ben er voor jou’:

dat geldt voor allen die ons lief zijn,

met wie wij het leven delen.

Dat geldt voor ons gezin

en onze vriendengroep,

want dat is ons oefenveld

waar we leren God te doen.

               

‘Ik ben er voor jou’:

dat geldt voor allen

die wachten op een woord van vergeving,

voor allen die getekend zijn

met de scherven van ruzie,

van een woord te veel of te weinig,

die moeten leven

met opgeblazen bruggen.

        

‘Ik ben er voor jou’:

dat geldt nog het meest

voor hen die uitgesloten zijn

van menswaardigheid.

             

‘Ik ben er voor jou’:

is de strijd aanbinden

tegen elke vorm van uitsluiting.

             

ZO IS GOD.

      

Carlos Desoete.

 

 

EEN OVERWEGING BIJ SACRAMENTSDAG

 

Misschien is dat wel het ultieme sacrament,

is het dat wat we telkens vieren:

dat mensen niet alleen op weg hoeven te gaan,

dat we gekend, gesterkt, gezegend zijn:

in onze verbondenheid met andere mensen,

in ons omzien naar elkaar,

in ons gesterkt en geleid worden door anderen.

Daarin kunnen we verstaan hoe God ons sterkt en zegent.

              

En omdat God metgezel van ons wil zijn

kunnen we metgezel zijn van elkaar.

Dat vieren we als we biddend samen komen:

het verlangen naar toekomst,

vertrouwen die onze angst doet bedaren,

voedsel dat onze diepste honger stilt,

en hoop die leven doet.

     

We hebben er zo'n behoefte aan.

In woord en gebaar vieren we

dat we niet alleen hoeven zijn,

dat we mens zijn onder de hoede van God,

en in verbondenheid met elkaar.

 

Bron onbekend

 

BALLADE DER ONZEKERHEDEN

 

Verlangen was in mij te sterven,

zeer jong en na wat stille pijn.

Ik dacht: het leven kan ik derven,

ik zal toch nooit gelukkig zijn.

Want ik, verliefde van oktober,

leefde aan de rand en wist het niet.

Mijn dromen spanden steeds een sober

en treurig waas om mijn verdriet.

Ik las gedichten die mij leidden

in een bucolisch vreedzaam land.

Daar wou ik wonen en verblijven.

Ik had geen ander vaderland.

En in mijn borst bloeide een stille,

zacht-rode bloem: een kalme pijn

die werd verinnigd door de prille

klavierpréludes van Chopin.

En elke herfst: het ploffend vallen

der vruchten in het natte gras

En hoe de jachthoorns weemoed schallen

en van verdriet ik niet genas.

 

Maar dan zijt gij naast mij gekomen

met uwe lange vlechten haar.

Gij kwaamt in mijn gedachten wonen

en alles werd verblijdend klaar.

Geen herfst meer was het die mijn leven

omspon met teer-gouden droom.

Gij hebt mij het geluk gegeven

en heel mijn jeugd werd stout en schoon.

De lente werd mijn liefste zuster

Die mij steeds nieuwe weelde bood.

Jozef L. De Belder

FEEST VAN DE HEILIGE DRIE-EENHEID

 

Op Kerstmis, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren hebben we de geschiedenis van God-met-ons herdacht en gevierd. We hoorden er hoe God met mensen omgaat. In die geschiedenis mogen we een glimp opvangen van God. Maar Hem geheel in woorden vatten, kunnen we niet. Hij is altijd groter dan wij kunnen verstaan.

God als Drie-eenheid benoemen, Vader, Zoon en Heilige Geest is nederig het hoofd buigen, en vol geloof bidden met de woorden van Huub Oosterhuis: ‘Omdat Gij het zijt, groter dan ons hart, die mij hebt gezien eer ik werd geboren.’

 

Zusters en broeders,

U hebt de Geest niet ontvangen

om opnieuw als slaven in angst te leven,

u hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te zijn,

en om hem te kunnen aanroepen

met ‘Abba, Vader’.

(Romeinen 8,15)

 

Jezus kwam op hen toe en zei:

‘Mij is alle macht gegeven in de hemel en op de aarde.

Ga dus op weg

en maak alle volken tot mijn leerlingen.

Doop hen in de naam

van de Vader, de Zoon en de heilige Geest,

en leer hun alles onderhouden

wat ik jullie opgedragen heb.

En houd dit voor ogen:

ik ben met jullie,

alle dagen,

tot aan de voltooiing van deze wereld.’

(Matteus 28,19-20)  

 

EEN NAAM VOOR GOD

 

De H. Drievuldigheid, een moeilijk woord, dat we als kind van buiten leerden in de catechismus, zonder er iets van te begrijpen. Het was zeker goed bedoeld: laat de kinderen maar van buiten leren. Ons verstand werd, meer dan het aankon, naar een denken over God gesleept, zonder dat ons hart werd aangesproken: als zij de echte waarheid kennen, dan komt alles wel goed. Zo is het helaas niet verlopen: velen haakten af, om vele redenen, maar toch ook wel omdat de kilte van het denken zo veraf staat van de warmte van het hart, dat ontroerd wordt door de ontmoeting met God.

Hoe God in zichzelf is – één in drie personen – dat gaat ons petje te boven, en dat is zelfs niet eens zo erg. Wat belangrijk is, is dat we zien hoe God zichzelf geleidelijk aan liet noemen. En dan komen we bij de bronnen van ons geloof, die een veel eenvoudiger taal spreken.

Eén belangrijke bron vinden we al in O.T. Mozes liet de kudden grazen. Eens ging hij zeer ver weg en de Heer verscheen hem: in een struik, die in brand stond en toch niet door het vuur werd verteerd. Hij krijgt daar de opdracht om de Israëlieten uit het slavenhuis van Egypte weg te leiden. Maar hij zegt: ‘Als ik naar de Israëlieten ga en zeg dat de God van hun voorouders mij gestuurd heeft, en ze vragen: ‘Wat is de naam van die God? Wat moet ik dan zeggen?’ Toen antwoordde God hem: ‘IK BEN DIE ER ZIJN ZAL’.

‘IK ZAL ER ZIJN’, het is de eerste naam, die God aan zichzelf geeft. Die naam is meteen ook een ontzaglijke bron van vertrouwen, ook al weten wij niet steeds op welke wijze God voor ons zorgt  en wij er dikwijls anders over denken.

Elders, bij Johannes, vinden we een gelijkaardige naam voor God: ‘GOD IS LIEFDE’. In deze namen, die God zichzelf toekent raken we zijn diepste wezen, zijn meest intieme ‘Ik’. Zo wordt Hij ook het uiteindelijke rustpunt van ons leven en ons streven. Wij, rusteloze zoekers naar geluk, vinden slechts rust in de warme geborgenheid van de eeuwige Liefde, zoals wij God mogen noemen. Daarom zegt Augustinus terecht ‘onrustig is mijn hart tot het rust vindt in U’.

 

DANKEND

noemen wij Jouw Naam:

Heer onze God,

 

Jij die Liefde bent,

gerechtigheid,

vergeving en vertrouwen,

Vader,

Moeder,

Bron van Leven.

Jij die gezegd hebt:

‘Ik zal er zijn voor jou’,

 

Jij bent de ziel van ons bestaan.

Wij noemen je: de Heilige,

Jij alleen,

en niet bezit of macht of eigenbaat.

Jij, liefde voor de mensen,

liefde tussen mensen,

zichtbaar geworden in onze geschiedenis,

 

Mens geworden in Jezus Christus,

wij danken Jou,

wij stemmen ons leven af op Jou,

wij aanbidden Jou van harte

al doende jouw Naam.

 

Carlos Desoete.

VRAGEN VAN EEN LEZENDE ARBEIDER

 

Wie bouwde het zevenpoortige Thebe?

In de boeken staan de namen van koningen.

Hebben de koningen de rotsblokken erheen gesleept?

En het meermaals verwoeste Babylon:

wie bouwde het zovele malen op? In welke huizen

van het goudglanzende Lima woonden de bouwvakkers?

Waarheen gingen die avond toen de Chinese muur af was

de metselaars? Het grote Rome

staat vol triomfbogen. Wie richtte ze op? Over wie

triomfeerden de Caesars?

Had het veelbezongen Byzantium alleen

paleizen voor zijn inwoners? Zelfs in het legendarische Atlantis

brulden – die nacht dat de zee het verzwolg –

de heren die verzopen om hun slaven.

 

De jonge Alexander veroverde Voor-Indië.

Hij alleen?

Caesar versloeg de Galliërs.

Had hij niet minstens een kok bij zich?

Filips van Spanje huilde toen zijn vloot

gekelderd was. Huilde verder niemand?

 

Frederik de Tweede won de zevenjarige oorlog.

Wie nog meer?

Elke bladzijde een zegepraal.

Wie bereidde het banket?

Om de tien jaar een grote man.

Wie betaalde het gelag?

Zoveel verslagen.

Zoveel vragen.

 

Bertold Brecht.

AAN ZOVEEL GEBONDEN

 

Aan zoveel wet en grens gebonden,
aan zoveel menselijke schijn,
hoe zelden kunnen we onomwonden
en goddelijk onszelven zijn.

Hoe zelden volgen geest en ogen
de ruimtevaart van wolk en wind,
en voelen wij het onbewogen
bewegen van het sterrengrint.

Eens zal de greep en grens verslappen
van alle uitwendigheid en schijn,
dan zullen wij in vrijheid stappen
en ruim in onze Oneindigen zijn.

 

Marcel Brauns

PINKSTEREN

De Helper
die de Vader jullie in mijn naam zal zenden,
zijn heilige Geest,
zal jullie verder in alles onderrichten:
Hij zal jullie alles laten begrijpen
wat Ik jullie gezegd heb.
(Johannes 14, 26)

 
De heilige Geest laat zich moeilijk vatten in woorden. Maar Hij is aan het werk in mensen, waar iets bijzonders van uitgaat: hun woorden, hun daden komen diep uit hun hart, en wijzen ons de goede weg. Laten wij bidden om zulke mensen te worden, mensen bezield door de Heilige Geest, in wie Jezus zelf woont en ook vandaag nog zichtbaar wordt.

Heer God, geef ons die diepe genegenheid,
die onze blik op Jezus richt,
en die zijn hart wil zijn in deze harde wereld.

Geef ons de vreugde om dankbaar te leven
dankbaar voor alles wat we gekregen hebben
dankbaar voor alles wat wij mogen zijn.

Geef ons geduld:
geduld met anderen die anders zijn,
geduld met onszelf, omdat wij zwak zijn,
en soms veel tijd nodig hebben
om die mens te worden, die we willen zijn.

Geef ons warmte in de omgang met elkaar
en laat ons gevoelig worden voor elkaars leed:
het groot verdriet misschien
maar ook die kleine pijnen,
waaraan een mens traag doodgaat.

Geef ons die goedheid, die iedereen het beste gunt.
Die ons open en onbevangen naar mensen toekeert,
zonder argwaan of bijbedoelingen,
maar vol vertrouwen op hun goede wil.

Geef ons trouw om het gegeven woord nooit te breken,
en om onze roeping niet te vluchten.

Geef ons zachtheid om te beseffen
hoe kleine wonden pijn kunnen doen
en zachtheid om nooit één mens te kwetsen.

(vrij naar Carlos Desoete en Valeer Deschacht)

Die mooie gaven van de Geest wil ik u van harte toewensen op dit feest van Pinksteren, deze zalige hoogdag van Gods Goede Heilige Geest.

---

De Geest waait waar hij wil
en staat nooit stil.
Nu eens bij u, dan bij een ander.
Waarom bezien wij zo elkander?
Zie, wat bij u is, is bij mij.
’t Komt uit hetzelfde klaar getij,
gelijk de waatren van de beken
zich voeden aan dezelfde stroom
of uit dezelfde bronne breken.
Wij zijn de takken van één boom,
van ’t zelfde huis de gangen,
de aders van het eendre bloed.
En of de Geest met vlam en zangen
bij u nu, dan bij mij verwijlt,
of weer verterend naar een ander ijlt.
Hij is in ons! In ons! Zo is het goed.
En laat ons zwijgen en verlangen.

Felix Timmermans

GEZEGEND

gezegend de mensen
die zijn als Jezus van Nazareth
mensen die goed zijn en barmhartig,
met een hand die niet slaat
als hij geslagen wordt;
met een mond die niet verraadt
als hij verraden wordt;
mensen als een vriend
die zijn vijand niet verloochent.

              

Gezegend de vrouw voor de man
en de man voor de vrouw
en oud voor jong
en sterk voor zwak.

                  

Gezegend de barmhartigen
en zij die open zijn en lief,
met wie het goed omgaan is
bij alle gebreken.

                 

Gezegend zij
die elkaar bewaren,
troosten, voorthelpen en verdragen.

                

Gezegend jij
die klein of groot
tastend doet als Hij,
het kwaad vergeldt
door goed te doen.

             

Zalig ben je en gezegend,
een paradijs op aarde.

             

Kees Harte

IEMAND OM AAN TE VERTELLEN
WAT NIET VAN BELANG IS

                 

Het regent en niemand om aan te vertellen
hoe nat ik ben. Het regent en niemand
om aan te vertellen dat mijn nieuwe schoenen
nu al lek zijn. Jac, ik ben in een plas gestapt
en mijn schoenen zijn lek, ik ben nat, door en door.
Jac, en jij?

            

Hoe hard het regent?
Het regent heel hard. Heel erg hard.
Harder dan ooit.

            

Judith Herzberg

6de PAASZONDAG B – 6 MEI 2018
‘WANT GOD IS LIEFDE’

De eeuwen door hebben vragen over God mensen in de ban gehouden. Bestaat Hij eigenlijk wel, echt en daadwerkelijk? Of hebben wij hem zelf ‘uitgevonden’ omdat we ‘zo Iemand’ nodig hadden en gewoonweg niet zonder konden? En als Hij bestaat: welke voorstelling, welk beeld kunnen wij ons beeld van Hem vormen? Hoe is Hij eigenlijk, Wie is Hij eigenlijk.
Vandaag antwoordt Johannes met kinderlijke klaarheid in de lezing uit zijn eerste brief: ‘God is Liefde’
In het evangelie boomt hij daar nog wat meer over door, met woorden van Jezus tijdens het Laatste Avondmaal: ‘Geen groter liefde kan iemand hebben dan deze, dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden.’

Geliefde broeders en zusters,
laten wij elkaar liefhebben,
want de liefde komt uit God voort.
Ieder die liefheeft,
is uit God geboren en kent God.
Wie niet liefheeft kent God niet,
want God is liefde.
(1 Johannes 4,7-8)

Dit is mijn gebod,
dat gij elkaar liefhebt zoals Ik u heb liefgehad.
Geen groter liefde kan iemand hebben dan deze,
dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden.
Ik noem u geen dienaars meer
want de dienaar weet niet wat zijn heer doet,
maar u heb Ik vrienden genoemd …
(Johannes 15,12-13 en15)

‘ZOALS IK JULLIE HEB LIEFGEHAD’

Zusters en broeders,
we kunnen heel veel van elkaar verschillen, maar dit hebben we toch wel gemeen met elkaar: we willen gelukkig zijn. Daar gaan Jezus’ woorden vandaag over: ‘Ik zeg u dit alles, opdat mijn vreugde in u mag zijn en uw vreugde volkomen mag worden.’ Jezus verlangt ernaar dat zijn diepe vreugde ook in ons mag wonen. En Hij voegt eraan toe: ‘Als je die volkomen vreugde wil ervaren, moet je elkaar liefhebben, zoals ik jullie heb liefgehad.’ Een andere weg is er niet, alleen de liefde zoals Hij zelf ons liefhad.
Liefde! De eeuwen door is er over gezongen, geschreven en gepraat. Met zoveel verschillende betekenissen: huwelijksliefde, moederliefde, kalverliefde, naastenliefde, eigenliefde, liefdoenerij, liefdadigheid, verliefdheid … Van de ene kant is het woord tot op de draad versleten omdat het te pas en te onpas gebruikt wordt. En van de andere kant is het onverslijtbaar en onmisbaar, zoals een dichter schreef ’Liefde is het hart van het heelal’.
Vandaag zegt Jezus ons: ‘Geen groter liefde kan iemand hebben dan dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden’. Het gaat hier niet over sterven voor elkaar, maar over leven voor elkaar: jezelf geven, jezelf vergeten in gewone dagelijkse dingen. Het is ‘iets doen’ en ook ‘iets gaarne doen’, om de ander gelukkig te maken … ook als dit moeite kost . Het is jezelf vergeten omwille van de ander. Meer nog: liefde is jezelf geven, met wat je hebt en met wat je bent – zoals Jezus heeft voorgedaan.
We kunnen mensen gaarne zien, omdat ze goed zijn voor ons. Bij Jezus wordt die volgorde omgekeerd. Zijn liefdevolle blik of gebaar komt eerst en daardoor wordt iemand goed. Hij bemint Zacheüs, een egoïstische uitzuiger, en daardoor geeft die de helft van zijn bezit aan de armen. Hij bemint Petrus die hem driemaal verloochende en Petrus wordt een rots van geloof. Jezus’ liefde maakt iemand goed. Ook onze liefde kan mensen anders maken.
Daarom heeft iemand terecht gezegd: ‘Liefde verandert de wereld niet … maar liefde verandert de mensen, en mensen veranderen de wereld.’

Zoals u

Zoals u hier hebt liefgehad,
ons als een broeder toevertrouwd,
met hart en ziel, zo wilt u dat
ook ik van al uw mensen houd.

                         

Zoals u ons hebt opgericht
door al uw aandacht en geduld
en ons weer zette in het licht
voorbij de sleur, voorbij de schuld;

                           

zoals u doven horen deed,
en lammen lopen, blinden zien,
de warme hoop in alle leed,
zo wilt u dat ik mensen dien.

                              

Zoals u was in alles goed
en mild, altijd en overal,
en schaamteloos vol goede moed,
zo wilt u dat ik worden zal.

                       

Zoals u hier bent rondgegaan,
en heel de wereld weet nog hoe,
en elke mens hebt welgedaan,
zo wilt u, meester, dat ik doe.

                      

Zo blijft u leven na uw dood,
als licht in angst, als troost in pijn.
Zo blijft u onze lotgenoot.
En zo zal God verheerlijkt zijn.

                              

Michel van der Plas