Archief

Lieve Maria,
omdat de Vader in elke mens
het verlangen gelegd heeft
van Hem en bij Hem te zijn,
voelen wij ons voortdurend onderweg,
pelgrims, soms wat ontheemd,
hopend op de dag
dat Hij ons opneemt in een eeuwige omhelzing.

Maar nu en dan ook bang
omdat we onzekere, kleingelovige mensen zijn
die zich vasthouden aan wat ze zien.

Neem Jij, Maria,ons bij de hand,
zodat we niet bang hoeven te zijn
en breng ons langzaam maar zeker
langs je Zoon Jezus
naar onze enige echte thuis,
in de armen van onze God.
Amen.

Iny Driessen

BIJ HET FEEST VAN SINT-JOZEF, ARBEIDER

In de voetsporen van Jozef
ga je binnen in de droom
waarin de Zoon van David
– handen open en ’t hoofd op hol geslagen
van zijn vrouw –
een engel ziet
die hem de vrees ontneemt,
de glimlach van het weten geeft.

Het Kind dat is als elke en
‘made in heaven’
wacht in het schootveld van zijn moeder
op verlossing,
alleen de ezel met zijn lange oren
wil niet mee naar Bethlehem
waarheen Jozef hem trekt.

Zoveel gezien als toegevoegde waarde(1)
houdt hij de wacht die man, maar weet:
geen man gaat naar zijn vrouw en kind
tenzij langs hem,
deel van de poort naar God is hij,
daar bij die grot.
Alleen het ‘schorriemorrie’(2) gaat er door,
een herder en een schaap,
een koning zonder troon,
of – klein genoeg – ook jij misschien.

Want hoe gebukt als elke vluchteling
gaat dit gezin
het land Egypte in, de ballingschap.
Heb je die Hand gezien?

En God beminnend als hun Kind
zijn zij op engelvoeten
terug de weg naar huis gegaan;
want uit dat verre land – als ooit zijn volk – riep
God de Heer zijn Zoon,
een takje uit de oude stam(3)
van David – Isaï – Ruth tot Abraham.

De Geest van Jahwe rust op Hem
met de gaven zevenvoud, shalom,
zoals Jesaja profeteerde;
in Nazareth gerechtigheid geleerd
als milde regen neergedaald is Hij
in die verdwaalde tijd.

‘k Hou van de dingen van mijn Vader
ik baad mij in dit eeuwenoude zevenlicht
ik draag de tempeltafels van Wet,
ik honger met zovelen,
‘k wil wonen in ’t Huis van Brood(4),
ik leef al nu
voorbij de dood.

Omer Gielliet (Biervliet 14 mei 1925 – Breskens 7 mei 2017)

Voetnoten:

(1) De naam Jozef betekent eigenlijk ‘de toegevoegde’.
(2) ‘Schorriemorrie’ is eigenlijk de Nederlandse verschrijving voor twee Hebreeuwse woorden voor os en ezel. Het is een aanduiding voor ‘arme’ mensen en zwervers.
(3) ’t Hebreeuwse woord ‘nezer-nazer’ betekent twijg, takje. Het werd door Mattheüs gebruikt om de profetie van Jesaja naar Nazareth te laten verwijzen.
(4) Beth-lehem d.i. Brood-huis. Jezus wordt ’t Brood des Levens genoemd.

(Het beeld ‘In de voetsporen van Jozef’ – eveneens van priester Omer Gielliet – staat buiten aan de kerk van Maldegem-Donk)

5de PAASZONDAG B – 29 APRIL 2018
‘WIE MET MIJ VERBONDEN BLIJFT’

‘Laten we met elkaar verbonden blijven, jullie en ik,’ en ‘Alleen wie met Mij verbonden blijft – zoals Ik met hem – draagt rijkelijk vrucht’. Zo spreekt Jezus vandaag tot ons in het evangelie.
Met Hem verbonden blijven, zoals de ranken met de wijnstok, en zijn woorden blijvend in ons laten wonen, daar gaat het om. Het volstaat niet om Zijn boodschap even te beluisteren, ’s zondags in de kerk, en er dan – de duur van een ademtocht – ontroerd door te worden. Het komt erop aan om de woorden van Hem, die het Woord is, diep te laten doordringen, wortel te laten schieten in ons hart en ze als het ware tot onze innigste, diepste en nieuwe natuur te laten openbloeien: onszelf laten kneden naar en door de woorden van het Woord.
Zo worden we ten volle zijn leerlingen en mogen we de vreugde smaken van de Blijde Boodschap, een leven – nu reeds – in het eigen Rijk van God. Want, zoals Hij vlak vóór zijn dood nog zei: ‘geen dienaren noem ik jullie, maar jullie heb ik vrienden genoemd.’

Kinderen, wij moeten niet liefhebben
met de mond, met woorden,
maar waarachtig, met daden.
Dan weten we dat we voortkomen uit de waarheid,
en kunnen we met een gerust hart voor God staan.
Zelfs als ons hart ons aanklaagt,
want God is groter dan ons hart en Hij weet alles.
(1ste Brief van Johannes 3,18-20)

Jullie zijn al gezuiverd
door het woord dat Ik jullie verkondigd heb.
Laten we met elkaar verbonden blijven,
jullie en Ik,
want zoals een rank geen vrucht kan dragen
uit eigen kracht,
maar alleen als ze verbonden blijft met de wijnstok,
zo kunnen ook jullie geen vrucht dragen
als je niet met Mij verbonden blijft.
(Johannes 15,3-4)

‘LEVEN VAN ZIJN LEVEN’

We werden allen opgevoed in grote eerbied en ontzag voor de almachtige God, hoog verheven in de hemel, ver boven ons, mensjes van niemendal. Zo hebben wij tot God gebeden, vele en vele keren, en telkens weer hebben we ons klein, hulpeloos en nietig gevoeld. Het is een houding die passend is, maar evenzeer is het ook maar één kant van het hele verhaal.
Als God zo ver BOVEN ons, kleine mensen, staat, als Hij zo ver BOVEN ons leven staat, komt Hij ook vlug BUITEN ons leven te staan. Hij is dan te groot en te ver, ongenaakbaar en onbereikbaar. HIJ woont in de coulissen van zijn hoge hemel, en WIJ leven, even maar, op het kleine podium van dit stukje aarde.
GOD ZIJ DANK is er méér, GOD ZIJ DANK is er Jezus, en GOD ZIJ DANK mochten wij op onze levensweg Jezus ontmoeten,in bezinning en gebed, in gewone ervaringen van ons leven, en bovenal in het evangelie.
En HIJ, Jezus, sprak ons – ook vandaag – van een wijnstok: Zie, zei Hij, zo dicht zijn wij bij elkaar, als ranken met de stam verbonden. Zo ben Ik één met de Vader, zo ben Ik in de Vader. Zo ben Ik één met jullie, zo LEEF Ik ook in jullie. Evenzeer als het sap van de stam ook het sap van de ranken wordt. Evenzeer als het leven van de stam ook het leven van de ranken wordt.
Zo heeft Hij het zelf gewild: God kan niet zonder de mensen. Hij leeft zich uit in zijn mensen zolang Hij hun leven mag geven, zo lang Hij hun leven mag zijn.
Geloven is niet alleen: klein staan voor God. Geloven is ook groeien en groter worden omdat wij Hem in ons laten werken, omdat wij ons door Hem laten snoeien.
De vruchten van onze gegevenheid zijn op Zijn overgave geënt.

Geïnspireerd door: Bezinningen Dominicanen

Houd mij vast

Heer Jezus, door uw vaders hand
in onze mensengrond geplant,
en bloeiend in dit barre land,
o houd mij vast.

Zoals de wijnstok sappen geeft
aan elke rank die van hem leeft
en vreugde aan zijn vruchten heeft
houdt U mij vast.

Ik kan niet zonder U, ik moet
het hebben van uw hartenbloed
dat alle leven kloppen doet.
Dus houd mij vast.

Laat mij, al doet het groeien pijn,
een kleine rank van waarde zijn;
maak mij een druppel van uw wijn.
O, houd mij vast.

Michel van der Plas

LAAT MIJ VREUGDE BRENGEN
WAAR DROEFHEID HEERST

Hoe zal het ooit zichtbaar worden
dat God met ons verbonden blijft
als er geen mensen gevonden worden
die voor elkaar willen instaan?

Hoe zal God ooit onder ons kunnen wonen
als er geen mensen gevonden worden
die voor elkaar ruimte maken,
ook al hebben ze elkaar niet uitgezocht?

Hoe kan Gods woord tot ons spreken
als er geen mensen gevonden worden,
die elkaar daarop durven aanspreken?

Hoe kan in deze wereld geloofwaardig worden
dat God met ons meegaat
als er geen mensen te vinden zijn
die het met elkaar willen uithouden
en elkaar houden aan Zijn Woord?

Hoe kan God mensen rechtop doen gaan
als er geen mensen te vinden zijn,
die te maken willen hebben
met hen die zijn terneergedrukt?

(Uit: ‘Bezinningsmomenten’ van Ziekenzorg)

WEDERGEBOORTE

Toen, in een mist aan een oever,
dit lichaam leeg lag, brak
den grond der ziel een vuur uit
dat de wereld in vlammen stak.

Afgronden braken open,
hemelen sloten dicht;
van grond tot wolken sloeg er
een roode orkaan van licht.

Ik vluchtte, mijn handen geslagen
tegen mijn aangezicht …

Ik weet niet hoe ik weervond
een weg, die verloren was;
ik kwam aan een glinsterend water
en bloemen en zacht gras;
daar speelde God met een kind, dat
nog niet geboren was.

Ik dacht een tijding te staamlen:
‘De wereld is vergaan’ …
God sprak: ‘Wat mijn stem niet doen kon,
dat heeft mijn vuur gedaan:
gij kwaamt. Ga naar het water;
uw hoofd is nog zwart van roet,
en wasch er van uw handen
de vegen asch en bloed’.

Toen vroeg het kind: ‘Wat is dat:
de wereld?’ en God zei
blij na bedroefd herdenken:
‘De wereld is voorbij’

en toen tot zichzelven: ‘nu blijven
zij beiden weer bij mij’.

Ik wiesch mij in ’t glinstrende water;
God speelde met het wicht …
ik legde mij in de bloemen;
mijn oogen vielen dicht.

Toen ik ontwaakte lag ik
in licht en bloemen alleen;
vreemd en verzaligd zag ik
over een water heen.

Adriaan Roland Holst 

4de PAASZONDAG B – 22 APRIL 2018
‘MENS VOOR DE MENSEN ZIJN’

Vandaag viert de Kerk ‘roepingenzondag’, met het evangelie van de Goede Herder, die zijn schapen kent en ervan houdt. De schapen vertrouwen hem dan ook en luisteren naar zijn stem.
Elke roeping begint bij Jezus, die op vele wijzen tot ons hart spreekt. Naar Hem hebben we geluisterd, naar Hem blijven we luisteren.
Zijn vraag om zijn boodschap uit te dragen is van alle tijden en nodigt ons uit tot toewijding en overgave.

Hoe groot is de liefde
die de Vader ons betoond heeft!
Wij worden kinderen van God genoemd,
en we zijn het ook.
De wereld kent ons niet,
omdat zij Hem niet heeft erkend.
(Eerste Brief van Johannes 3,1)

Ik ben de goede herder:
Ik ken mijn schapen en mijn schapen kennen Mij,
zoals de Vader Mij kent en Ik de Vader ken;
Ik geef dan ook mijn leven voor mijn schapen.
(Johannes 10,14-15)

‘HERDER OF HUURLING’

Vandaag de dag is de herder uit ons straatbeeld verdwenen, zelfs op het platteland, zoals we dat vroeger kenden. Een herder, die met zijn kudde langs kalme wegen trekt, het is van een andere tijd, wereldvreemd in een landschap met havens, industrie en snelwegen.
Maar de betekenis van de vergelijking is niet verouderd of verdwenen. Ook vandaag zijn er mensen die vertrouwd zijn met elkaar en bij elkaar horen. Mensen die op elkaar zijn aangewezen en afgestemd zijn op elkaar, net zoals herder en kudde bij elkaar horen en op elkaar zijn afgestemd. Ook vandaag zijn er nog mensen die herders en hoeders zijn voor elkaar.
En ook de huurling heeft de tijd overleefd, soms zelfs diep in ons eigen hart. De huurling die koel zijn profijt berekent, zijn uren klopt en alles afweegt.
Die huurling, die in mij kan wonen, fluistert mij dan in: ‘Laat maar gebeuren, het is tenslotte jouw zaak niet! Trek het je niet aan en was je handen maar in onschuld, liever dan ze vuil te maken.’ De huurling, die in mij kan wonen, zet zich in tot op het ogenblik dat het gevaarlijk wordt of tot er niets meer te verdienen valt. En dan wendt de huurling zich af, of ‘loopt in een boog erom heen’, zoals de priester en de leviet in die mooie parabel van Jezus.

(Geïnspireerd door een tekst van ‘Levensecht’)

Aan het einde van elke eucharistie worden wij nochtans gezonden en gezegend om trouw te blijven aan onze roeping. En die roeping zal nooit anders of verouderd zijn: gestalte geven aan Jezus, de Goede Herder, de veilige gids, de Mens voor de mensen.

Vader,
hier ben ik
om vereenzaamde, 'overbodige' mensen
warmte en geborgenheid te geven.

Uw troost vraag ik
om gebroken, geknakte mensen
te doen blijven hopen,
Uw zachtmoedigheid vraag ik
om de wereld, uw schepping
een stukje goddelijker,
een beetje menselijker te maken.

Uw gerechtigheid vraag ik,
om onrecht en eigenliefde
in mij en rondom mij tegen te gaan.
Uw barmhartigheid vraag ik
om met een open hart naar mensen toe te gaan.
Uw zuiverheid vraag ik
om uw stem in de stilte horen.

Uw vrede hoor ik
om aan al uw kinderen te vertellen
dat Gij Vader en Moeder zijt.
Opdat uw wil geschieden zou ben ik bereid.
Vader, hier ben ik, zend mij.

(Martien D'Hollander)

Misschien … 

Misschien is bidden
in alle rust
je dag overschouwen,
blij om het mooie dat je beleefde,
spijt om het domme dat je deed,
en op het einde niet vergeten te zeggen:
Dank je wel.

Misschien is bidden
samen zoeken naar helende kracht
om het morgen beter te doen,
durven zeggen en laten zeggen:
'Mens ik jou van je,
jammer, dat ik het zo weinig
laat zien en voelen.'

Misschien is bidden
beseffen hoe klein je bent,
bang en hulpeloos,
aanvaarden dat je de andere zo nodig hebt,
en dat je zelf zo nodig bent,
en elkaar en ook God
laten zeggen:
Dank je wel.

Misschien is bidden,
helemaal niets doen,
niets horen,
niets zeggen,
alleen maar zijn en geloven.
God, misschien leer je me verder
hoe ik bidden moet.

Theo Willemen

Ik ben zo blij 

Ik ben zo blij dat ik weer triestig ben.
Nu zal ik weer veel verzen kunnen schrijven,
nu zal ik weer de poëzie bedrijven.
Want wààr verdriet alleen beweegt mijn pen.

Ik ben U dankbaar, Heer, voor deze traan.
Nu kan ik wenen, vrolijk en vol ijver.
Ik heb het nodig, want ik ben een schrijver.
Van vreugd en lachen kan geen kunst bestaan.

Ik zie de bloemen en ik voel de zon.
Maar bloemen worden in de knop gebroken
en achter wolken zit de zon verdoken
- Goddank! - zo vaak dat ik nog dichten kon.

Ik ben zo blij dat ik weer triestig ben.
O Heer, gij die de weemoed hebt geschapen,
laat mij toch nooit te veel aan vreugde rapen.
En àls het moet, breek dan desnoods mijn pen.

Gaston Durnez

3de PAASZONDAG B – 15 APRIL 2018
‘OPEN ONS HART VOOR UW WOORD’

Een hart, dat openstaat voor Gods Goede, Heilige Geest, een hart dat niet verduisterd is door de geest van deze wereld, een hart dat niet verzuurd is, of bot en afgestompt, maar dat aandacht heeft voor wat goed en mooi is. Laten wij daar vandaag om bidden! Het evangelie geeft vandaag alvast het goede voorbeeld!
Overigens valt het bij herhaling op dat reeds kort na lijden, dood en verrijzenis van Jezus – en na de nederdaling van de Heilige Geest op die allereerste Pinksteren – de leerlingen er niet voor terugdeinsden om de Joden terecht te wijzen omdat zij weigerden hun hart te openen voor die Jezus, van wie de profeten – zonder zijn naam te kennen – reeds zo veelvuldig gesproken hadden. Het boek ‘Handelingen’ geeft daarvan vele getuigenissen, zoals vandaag bij monde van Petrus.

In die dagen zei Petrus tot het volk:
U hebt de heilige en rechtvaardige verloochend,
en verzocht om de vrijlating van een moordenaar.
De leidsman ten leven hebt u ter dood gebracht,
maar God heeft Hem opgewekt uit de doden;
daarvan zijn wij getuigen.
(Handelingen 3,14-15)

In die tijd vertelden de twee leerlingen
wat er op weg naar Emmaüs was gebeurd
en hoe ze Jezus hadden herkend
bij het breken van het brood.
Terwijl zij dit aan het vertellen waren,
stond Hij opeens in hun midden.
`Vrede!' zei Hij tegen hen.
In hun opwinding en hun schrik
dachten ze dat ze een geest zagen.
`Waarom zijn jullie zo in de war?' vroeg Hij.
`Waarom die twijfel in je hart?
(Lucas 24,35-38)

‘BRANDDE ONS HART NIET IN ONS
TERWIJL HIJ MET ONS SPRAK?’ (LUCAS 24,32)

Drie uitzonderlijke jaren waren het geweest, samen met Hem, van verwondering naar verwondering en van vreugde naar vreugde. Een nieuwe toekomst diende zich aan, hun diepste hoop was werkelijkheid aan het worden. En dan waren er die vreselijke dagen: de beklemmende stemming bij dat Laatste Avondmaal, het verraad van Judas, de hof van Olijven, de marteling en de smadelijke dood tussen twee boeven aan een kruis genageld. Weg die heerlijke droom nu, weg die hoop op een nieuwe toekomst. Het was mooi geweest … maar nu was het ‘geweest’, voorbij, o en voorgoed voorbij.
Met droefheid in het hart dan maar terug naar de gewone orde van de dag, naar de gewone, dagelijkse, routineuze dingen. Naar Emmaüs waren zij onderweg nu, net zoals wij onze dagelijkse weg gaan. Naar Emmaüs ging Hij met hen mee, ook als zij de verkeerde richting uit gaan, weg van Jeruzalem.
Hij wordt niet herkend, maar is een vreemdeling voor hen. Wel stelt Hij het eerst een vraag: ‘Waarover lopen jullie zo druk met elkaar te praten?’ En dan mogen zij vertellen … honderduit.
Het lijkt wel ons leven. We kennen Hem, er is ons zoveel over Hem verteld en in onze dierbaarste momenten hebben we een glimp van Hem opgevangen … en zo is Hij zelf een vraag voor ons geworden: ‘Wat houdt jullie bezig? Waar is jullie hart?’
En wij mogen, met of zonder woorden, ons eigen verhaal vertellen, onze hoop en onze ontgoocheling. Onze vreugde, ons leed. Een persoonlijk gebed, een gesprek van mens tot mens, waarbij wij mogen kiezen waarover we praten.
En zoals toen loopt Hij met ons mee en luistert … en kijkt ons liefdevol aan. Als wij ons hart dan voor Hem openstellen, begint Hij te vertellen, zijn verhaal, met woorden, beelden en verhalen uit de Schrift.
Als wij luisteren laat Hij zich kennen, heel eenvoudig en klein, zoals Hij ooit eens vol tederheid zei: ‘Kom tot Mij, gij allen, die onder lasten gebukt gaat en Ik zal u rust en verlichting schenken.’
Hij geeft zijn geheim, de sleutel van zijn leven, de sleutel van DE WEG, die Hij zelf ging en voorhoudt: ‘wees zachtmoedig en nederig van hart’, ‘heb elkander lief, zoals Ik u heb liefgehad’.
Ons hart wordt warm bij zijn woorden. Hij raakt onze diepste menselijke ervaringen, vervult onze innigste verlangens naar innerlijke rust. Maar Hij dwingt niet en laat ons vrij. Hij is bereid ook zo verder te gaan, zonder ons.
Maar als ons hart openstaat en niet verward is, vragen wij net als de twee leerlingen: ‘Blijf bij ons! Het wordt avond.’ Hij heeft iets wakker gemaakt in ons. Door zijn woorden, door de toon van zijn stem, door het delen van het brood van alledag … en door hen, die geen brood hebben om te delen.
In wat Hij zegt, in wat Hij doet, door mensen op onze weg, vatten we wie Hij is … en keren we terug, naar ons Jeruzalem, naar het land waar mensen wonen.
Om te vertellen wat ons ten diepste beroert. En om zijn weg, DE WEG, te gaan.

DE WEG NAAR BINNEN

Toen zei die ene jongen
met de deurknop in zijn hand:
‘Kom binnen, blijf bij ons
want ’t is al donker,
veel te laat om nu nog verder te gaan.’

Hij heeft niet gezegd:
‘Ik wens je nog een goede reis, vreemdeling,
en ’t allerbeste.
We zien elkaar wel weer.’

Zij zijn toen alle drie in huis gegaan,
zich warmend aan elkaar
braken zij het brood
en zagen plots dat Hij het was.
En heel hun leven was veranderd.

Met de deurknop van ons hart in onze handen,
kunnen wij beleefd, zoals het hoort
aan Jezus zeggen:
‘Prima boodschap,
veel succes.
Ik wens Je ’t allerbeste.
We zien mekaar nog wel.’

Dan gaat Hij verder in de nacht …
Wij breken ’t brood lijk alle dagen.
Er is nog niets veranderd in ons hart
en niets veranderd hier te lande.

Manu Verhulst

WAT IK JE WENS ...

Ik wens je moed om hartelijk te blijven,
te midden van mensen die soms koud en hard zijn.

Ik wens je bemoediging om in jezelf te geloven
en ook wel eens een nederlaag
om nooit overmoedig te worden.

Ik wens je vreugde al de dagen van je leven
maar ook wat pijn om die blijdschap te waarderen.

Ik wens je troost die je droefheid mildert
en humor die je leert te relativeren.

Ik wens je moed
om alle tegenslagen sereen te dragen.

Ik wens je veel zon en ook wat storm
die pit geven aan het leven.

Ik wens je vrede met alle mensen
maar ook in het diepste hoekje van je hart.

Ik wens je een onwankelbaar vertrouwen
om in de goedheid van het leven te geloven.

Wat ik je nog meer kan wensen,
is een diepe liefde die alles zinvol maakt.

R.B. Ward