Archief

OKTOBER, MISSIES EN MIGRATIES

 

Hij heeft mij verteld over zijn moeder.

De zijne is blank, de mijne zwart,

maar om te strelen

gebruikten ze hetzelfde gebaar.

 

Ik heb hem verteld over mijn dorp.

Het zijne is van steen, het mijne van stro,

maar waar de ouderen bijeen zitten

vindt men dezelfde stilte.

 

Hij heeft mij verteld over zijn kinderjaren.

Hij herinnerde zich de sneeuw, ik het hete zand,

maar om de wereld te leren kennen

speelden we dezelfde spelletjes.

 

Ik heb hem verteld over verdriet.

Hij heeft het gekend, ik niet minder.

Maar om eroverheen te komen

waren er voor ons dezelfde tranen.

 

Ik heb hem verteld over het leven hierna.

Voor hem is daar volop zon, voor mij overal water.

Maar wij beiden hopen

dat we er elkaar terug zullen ontmoeten.

 

De stilte van de nacht heeft onze woorden opgeslokt

en aan de oever van de lagune

schitterden alleen nog onze ogen

en het goud van de bananen.

 

Jean Dodo, Ivoorkust

26^ste  ZONDAG A – 1 OKTOBER 2017

 ‘DE GEZINDHEID DIE OOK IN JEZUS WAS’

 

Zusters en broeders,

als vermaning in Christus en liefdevolle bemoediging,

als gemeenschap van Geest,

hartelijkheid en mededogen u iets zeggen,

maak mijn vreugde dan volledig

door uw eenheid van denken,

uw eenheid in de liefde,

uw saamhorigheid en eensgezindheid.

  

Geef niet toe aan partijzucht en ijdelheid,

maar beschouw in alle nederigheid

de ander als hoger dan uzelf.

 

Laat niemand alleen zijn eigen belangen behartigen,

maar ook die van de anderen.

 

DIE GEZINDHEID MOET ONDER U HEERSEN

DIE OOK IN CHRISTUS JEZUS WAS

(Filippenzen 2,1-5)

 

EEN MENS ALS BROOD

Hij leerde ons de betekenis en de waarde

van het eenvoudige onaanzienlijke leven.

Laag bij de grond, onder arme mensen,

zaaide hij zijn onweerstaanbare hoop.

 

Niet om te oordelen kwam Hij,

maar om op te richten,

om te genezen

waar een mens ook aan lijden mag.

 

Waar Hij kwam

begonnen mensen vrijer te ademen.

Blinden gingen de ogen open,

kleine mensen verhieven hun hoofd

en noemden God hun Vader.

Als nieuwgeboren kinderen werden ze.

Allen riep Hij op tot leven.

 

Een goede boodschap bracht Hij,

in heel het land een gebed,

een weg die men gaat,

een licht dat men in handen houden kan

tegen de duisternis.

 

Een mens als brood

dat smaakt naar hoop,

bitter en zoet.

 

Een woord dat zich uitdeelt,

dat zich weerloos wegschenkt

in de duizendvoudige dood

waaraan wij allen sterven.

 

Een woord

waartegen geen dood is opgewassen,

dat opstaat en in het leven roept,

onweerstaanbaar:

waarlijk deze mens was Gods Zoon.

 

Lothar Zenetti

DE SUPERRIJKEN

 

Bavo Claes voorspelt: er komt een dag dat we over absurde poenschepperij hetzelfde zullen zeggen als wat we nu over slavernij zeggen. ‘Hoe hebben we dat in godsnaam ooit kunnen toelaten?’

 

Op het gevaar af uw eetlust te bederven, wil ik het even over de graaiers hebben. Ik bedoel: die groep excessief rijke mensen, die weliswaar letterlijk op deze planeet woont, maar figuurlijk op 'n heel andere planeet. Zij die onvergelijkbaar veel meer bezitten dan hun kinderen en kindskinderen ooit op zullen kunnen. En nu komt het rare, zij vinden dat normaal! En als je d'r wat van zegt, zal zo'n puissant rijk persoon je antwoorden : u bent jaloers! En: u hebt zich niet met míjn zaken te bemoeien!

Nog niet eens zó lang geleden werd de slavernij doodnormaal gevonden: wie met bedenkingen kwam, was een sukkel die er niks van begrepen had. Intussen zijn we wijzer.

Welnu, er komt een dag (over een eeuw, twee eeuwen...) dat we over die absurde poenschepperij in onze tijd hetzelfde zullen zeggen als wat we nu over de slavernij zeggen: hoe hebben we dat in godsnaam ooit kunnen toelaten! Onverdachte bronnen bevestigen het, cijfers in de hand: de inkomensongelijkheid fnuikt de economische groei, maakt het kapitalistische systeem kapot, ontwricht de samenleving. De kloof tussen arm en rijk is nu even groot als in het jaar 1900.

Misschien is er hoop. Slavernij werd indertijd door het gros als normaal beschouwd, alleen een verlichte minderheid dacht er anders over. Terwijl de exorbitante hebzucht, nu, alleen door de schatrijke minderheid zelf normaal gevonden wordt, al de rest weet beter. Toch vrees ik dat er nog generaties lang volgehouden beschavingswerk nodig zal zijn, om de superrijke medemens bij te brengen dat z'n inhaligheid een misdaad is, een volstrekt onaanvaardbare morele ontsporing. Om hem, beetje bij beetje, te leren zich te schamen over zijn graaizucht (zoals de Britse emeritus hoogleraar Richard Wilkinson zegt). En om de politici te overtuigen van 'an inconvenient truth': de sociaaleconomische opwarming van de aarde, die schreeuwt om een 'klimaatakkoord'.

Ik hoop dat mijn schatten van kleinkinderen (nu anderhalf en twee, ongeveer) het nog mogen meemaken...

 

(Bavo Claes, een jaar geleden, in het Journaal op Eén van 27 september 2016)

Perkloos de polder. Is hij water aarde

of onbegonnen weiland? Ligt te wachten

op voren, zaaigoed en basalten paarden?

 

Is hij de bodem waar in voorjaarsnachten

nieuw leven uitbarst van gebalde krachten

wanneer het windschip met gevulde zeilen

 

het voorland nadert en bij tij en wijle

de regen langer? Zal hij boezem worden

en broedplaats voor gedurige geboorte?

 

Perkloos de polder. Einder zonder einde.

Diep in de donkerbruine gorzing wonen

onzichtbaar goede geesten en demonen.

 

Anton van Wilderode

 

25^ste  ZONDAG A – 24 SEPTEMBER 2017

‘ZO HOOG ALS DE HEMEL IS BOVEN DE AARDE …’

 

Zoek de HEER nu hij zich laat vinden,
roep Hem terwijl Hij nabij is.

 Laat de goddeloze zijn slechte weg verlaten,
laat de onrechtvaardige zijn snode plannen herzien.
Laat hij terugkeren naar de HEER,
die zich over hem zal ontfermen;
laat hij terugkeren naar onze God,
die hem ruimhartig zal vergeven.

 

Mijn plannen zijn niet jullie plannen,

en jullie wegen zijn niet mijn wegen

 – zo spreekt de HEER.

‘Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, 

zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven

en mijn plannen jullie plannen.’

(Jesaja 55,6-9)

 

Nee, Heer,

ik tracht niet door te dringen

tot uw hoogverhevenheid,

want ik wil mijn verstand daarmee

absoluut niet vergelijken.

 

Nee, wat ik verlang is dit:

iets te vatten van uw waarheid,

uw waarheid waar mijn hart

in gelooft en van houdt.

 

Ik zoek namelijk geen kennis

om te kunnen geloven,

maar ik geloof om te kunnen begrijpen. 

 

Want ook hiervan ben ik overtuigd:

als ik niet eerst geloof,

zal ik niet begrijpen.

 

(Anselmus van Canterbury)

 

GIJ BLIJFT IN MIJ GELOVEN

 

Gij geeft het niet op, Heer,

Gij geeft mij niet op,

Gij laat mij naar U toe komen

zonder aanzien des persoons,

wie ik ook ben,

wat ik ook gedaan heb.

 

Gij laat mij niet verloren gaan,

Gij gaat achter mij aan

op zoek naar mij

nog voor ik het wist.

 

Wanneer ik wegloop,

wacht Gij mij op.

Gij doet U niet groter

en niet kleiner voor,

zoals Gij zijt, zijt Gij

en nog veel meer.

 

Alles zijt Gij en ook weer niet.

Gij zijt meer en anders.

Alleen beelden zijn het, niet meer,

pogingen om U in beeld te brengen.

 

Op U springen beelden echter stuk.

Niets klopt van wat

over God is gezegd.

 

Meister Eckhart

 

TALENTEN IN DE HERFST VAN HET LEVEN    

 

Ik hou van de lente,

maar die is te jong.

 

Ik hou van de zomer,

maar die is te hooghartig.

 

Ik hou het meest van de herfst.

Zijn toon is milder,

zijn kleuren zijn rijker

en er spreekt een lichte treurigheid in mee.

 

Zijn gouden rijkdom

spreekt niet van de onschuld van de lente

en niet van de kracht van de zomer,

maar van de rijpheid en vriendelijke wijsheid

van de naderende ouderdom.

 

Hij kent de begrenzingen van het leven

en is tevreden.

 

Lin Yutang

HET HUISJE IN DE DUINEN

 

Muurbloemen bloeiden voor het lage raam,

Het late middaglicht was warm en bronzen,

En de ongerepte stilte klonk als gonzen

Van vele kleine vleugelen tezaam.

  

En achter het beschutte kleine huis

Verhieven zich de blakerende duinen;

Een strakke hemel stond boven hun kruinen,

Haast niet te horen was het zeegeruis.

 

Hier scheen de macht van 't onheil te vergaan,

Eén ogenblik. Hier scheen 't geluk bereikbaar,

De lome druk der daaglijksheid ontwijkbaar

Binnen de grens van een beperkt bestaan.

 

Welke is die mensen ingeschapen drang,

Die geen vervulling duldt van het begeerde,

Maar altijd van hun zwakke harten weerde

Waarnaar zij joegen heel hun leven lang?

 

J. C. Bloem

24^ste  ZONDAG A – 17 SEPTEMBER 2017

‘VERGEVEN …

DE MOEILIJKSTE VORM VAN GEVEN’

 

Kan een mens

die tegenover een medemens

in zijn gramschap volhardt,

bij de Heer zijn heil komen zoeken? 

(Uit de Wijsheid van Jezus Sirach 28,3)

In die tijd kwam Petrus naar Jezus toe en sprak: 
‘Heer, als mijn broeder tegen mij misdoet, 
hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven? 
Tot zevenmaal toe?’ 
Jezus antwoordde hem: 
‘Neen, zeg Ik u, niet tot zevenmaal toe 
maar tot zeventig maal zevenmaal. 
(Matteüs 18,21-22)

 

KOEKJES VAN VERGEVING   

 

Een jongedame zat in de ruimte van een grote luchthaven te wachten op haar vliegtuig. Daar ze nog een hele tijd zou moeten wachten, besloot ze een boek te kopen. En een pakje koekjes.

Dan ging ze in een stoel van de Vipruimte wachten en rustig lezen. In de stoel naast haar zat een man. Koekjes lagen op de leuning tussen beiden. Wanneer zij een koekje nam, nam de man naast haar ook een koekje. Ze voelde ergernis maar zei niets. Ze dacht: ‘Wat een vervelend iemand, moest ik in vorm zijn, ik verkocht hem een trap’.

Voor elk koekje dat zij nam, nam de man er ook eentje. Dat maakte haar van binnen woedend maar ze wou geen scène. Toen er nog één koekje overbleef, dacht ze: ‘Wat gaat hij nu doen?’ De man nam het laatste koekje, brak het in tweeën en gaf haar de helft.

Dat was haar te veel! Ze nam haar boek en haar spullen en rende weg. In het vliegtuig zocht ze haar zonnebril in haar tas. Tot haar verbazing zag ze daarin het pak koekjes, dat ze gekocht had. Ongeopend. Ze voelde zich beschaamd. Ze was vergeten dat ze de koekjes in haar tas had gestopt.

De man verdeelde koekjes, zonder zich kwaad of bitter te voelen. En zij was vol woede geweest en had gedacht dat háár koekjes werden gedeeld. En nu kon ze het niet meer uitleggen of zich verontschuldigen.

Vergeet dus niet, er zijn drie dingen die je niet kan terugnemen:

-      een steen die is geworpen

-      een woord dat is gezegd

-      en de tijd die is verstreken.

 

(Auteur onbekend)

OVERWEGING BIJ: ‘MARIA, MOEDER VAN SMARTEN’

 

(Maria)

 

Wie bracht mij van Golgotha thuis?

Ik lag in een niemandsland

als het zwarte wrak van een boot

op een eindeloos ledig strand.

 

De dag, dacht ik toen, is voorbij,

de lange dag van zijn dood

want ik voelde mijn zoon in zijn bloedrood kleed

zo zwaar en zoet op mijn schoot.

 

De storm, dacht ik toen, is voorbij,

de donder, de regen van vuur

want de stad stond opnieuw rondom mij

met zijn heilige, veilige muur.

 

Anton van Wilderode

MEDITATIE BIJ HET FEEST VAN DE KRUISVERHEFFING

 

Als God bestaat

als God liefde is

waarom dan zoveel lijden

waarom dood gaan,

waarom zoveel kwaad in de wereld?

 

Een antwoord

kan maar zinvol zijn

en bevredigen,

als het universeel

en diep genoeg is

om alle mensen te omvatten

en inhoud te geven aan het leven

van een man,

die levenslang in een karretje zit,

van een moeder

met een zwaar gehandicapt kind,

van mensen,

die door het noodlot achtervolgd worden

en van iemand, die,

veel te jong weet dat hij kanker heeft.

 

Het christendom

gaat de confrontatie aan met het lijden

en sterven van mensen

en neemt de angst en de nood,

de duisternis en de vervreemding

en de schuld van de mens au sérieux.

De boodschap van Jezus is geen zoete koek,

geen vlucht uit de werkelijkheid,

geen doekje voor het bloeden,

geen pleister op een houten been.

Midden in de boodschap staat het kruis geplant.

We worden geconfronteerd

met de werkelijkheid van het kruis

in ons eigen leven

en in heel de wereld.

De angst en de nood worden niet weggenomen.

De pijn en de duisternis blijven bestaan.

 

Er is geen verdringing.

Er is bevrijding.

Bevrijding tot dieper leven,

tot zinvolheid, tot liefde,

tot dankbaarheid, tot hoop.

 

(Phil Bosmans: ‘God, niet te geloven’)