Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

MEDITEREN OP ZONDAG

‘DIEPER ZIEN’

Er was eens een man die niet kon zien zoals de meeste mensen. Hij was blind, zo werd er gezegd. Of onooglijk, want misschien was het veeleer zo dat de anderen hem niet wilden zien of opmerken omdat hij daar zo maar zat, iemand die bedelde om aandacht en respect, iemand die schreeuwde om gezien en opgemerkt te worden, iemand die verlangde naar warmte, waardering en liefde ... ?

Hij was blind, zo werd er gezegd. En toch bleek hij de enige die inzag wie Jezus was. Misschien omdat hij zijn blindheid onder ogen durfde zien, en wist dat hij een ander nodig had om mens onder de mensen te kunnen zijn.

Ook wij, die ogen hebben om te zien, wenden wel eens de blik af voor wie of wat ons niet zint. Daardoor blijft God door ons ... vaak ongezien.

Vandaag spreekt het evangelie ons over ‘zien’, in vele betekenissen en een heel verhaal lang: er is de blinde Bartimeüs, wiens ogen niet goed meer zijn … maar hij ziet wel in wie Jezus is, waartoe Hij gekomen is en in staat is; er zijn de omstaanders of meelopers, die de onooglijke bedelaar niet opmerken, voorbijlopen en over het hoofd zien. En dan is er het zien van Jezus die wel opmerkt, wie weggedrumd en aan de kant geschoven wordt. En juist daardoor van deze kleine armoezaaier een ander mens maakt …

Een verhaal van toen, een verhaal van nu. Want de ontmoeting met een milde, begrijpende mens kan een hele verandering brengen in ons leven. Zo een ontmoeting kan de eentonigheid doorbreken of de ontmoediging genezen, die ons misschien kwelt. We kunnen nieuwe levensmoed vinden, omdat we gaan inzien dat wij meer waard zijn, dan anderen ons soms laten aanvoelen.

 

‘De HEER heeft zijn volk gered,

en wat er van Israël nog overbleef bevrijd.’

Ik laat hen uit het noorden terugkeren

en breng hen samen

van de einden der aarde.

Ook blinden en lammen komen mee,

ook zwangere vrouwen,

en vrouwen in barensnood.

(Jeremia 31,7-8)

 

De omstanders snauwden hem toe

dat hij zijn mond moest houden,

maar hij schreeuwde des te harder:

‘Zoon van David, heb medelijden met mij!’ 

Jezus bleef staan en zei: ‘Roep hem.’

(Marcus 10,48-9)

 

ANDERS GAAN ZIEN

 

Vandaag gaat het in het evangelie over een kleine mens, een blinde bedelaar. 'Jezus, heb medelijden met mij', bidt hij. En Jezus hoort en ziet die kleine mens. En hij doet een wonder voor die verstoten, weggedrumde man. In ons land zijn er enkele duizenden blinden, en enkele duizenden mensen die moeilijk zien. Dit evangelie is niet alleen voor hen geschreven; het werd ook voor ons opgetekend, die niet blind zijn – misschien is het zelfs meer voor ons geschreven. Ik herinner mij hier een gedachte van een gehandicapte mens, hij was niet blind, maar leed aan M.S., multiple sclerose en kon niet meer gaan. Op een dag schreef hij mij:

 

'Gezonde mensen leven vaak in zo'n jachtig tempo. Zij buitelen van de ene ervaring in de andere, en genieten van geen enkele. De indruk, die één ervaring zou kunnen nalaten, wordt al meteen uitgewist door een volgende impressie. Een gezonde mens is meestal een slokop, een veelvraat. Hij slikt maar zonder te smaken. Vroeger was ik ook zo. Nu ben ik verplicht om trager te leven, en ik geniet veel meer van het weinige dat ik beleef.’

 

Wie niet of moeilijk kan gaan, wie niet of moeilijk kan zien, wie niet of moeilijk hoort, neemt dikwijls meer op en gaat dikwijls meer naar de kern. Als je weinig mogelijkheden hebt, kan je geen omwegen maken. Je kan geen tijd verliezen aan bijkomstigheden. Je hebt je tijd hard nodig om bij de kern te komen. De meesten van ons zijn niet gehandicapt. Als ik de kerk inkijk, zie ik weinig witte stokken en weinig rolstoelen. We zijn valide, en wij riskeren de kern te missen, afgeleid te worden. Er is immers zoveel: het drukke leven, de spellekes en de soaps van de tv, het grove geld van de topsport, de meedogenloze macht van politiek en economie, de talrijke programma's met veel seks en weinig liefde. En tussen al die grootmachten wordt de kleine mens vergeten: hij is geen nieuws, hij moet maar ondergaan en laten gebeuren.

Maar Jezus was anders. Hij ziet en hoort de kleine mens. En hier en daar leeft Hij voort. In enkele grote namen, die geroemd worden, of heilig verklaard om hun liefde en hun geloof. Maar vooral in vele klein namen, gewone mensen, die nooit genoemd of geroemd worden, omdat ook zij geen nieuws zijn. Mensen, die vandaag als Jezus zijn, mensen die door hun geloof in Jezus genezen werden tot nieuwe mensen: mensen, die anders zien en beter zien; mensen, die anders leven en beter leven.

En dan gebeurt het wonder. Dan komt er hoop en kleur en vreugde in onze wereld, naar het woord van Jeremia: 'Jubel van vreugde, want de Heer heeft redding gebracht. Bedroefd gingen wij heen, maar getroost mogen wij terugkeren.'

 

Waar ligt voor jou Jericho,
de plaats waar God jou aansprak?
Welke plaats,
welk moment heeft voor jou
een onvergetelijke betekenis,
omdat je ogen en je hart er genezen werden
van je twijfel, van je blindheid?



Waar heb jij Jezus’ vraag herkend:
‘wat kan Ik voor je doen?’
Je wordt vanaf je doopsel tot leerling geroepen,
maar echt leerling zijn,
leer je vooral
in de concrete situaties en vragen van je leven.



Ook bij jou blijft Jezus staan,
zelfs wanneer iedereen
aan je vragen en twijfel voorbij loopt,
en Hij geneest je, zodat je weer kan leven
en met Hem op weg kan gaan, gaandeweg…

 

Federatie Kana



1830167-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1830167-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1830167-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1830167-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1830167-032b2cc936860b03048302d991c3498f.jpg

1830167-18e2999891374a475d0687ca9f989d83.jpg

1830167-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 09:47 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

SIMON ISTVAN

 

Simon Istvan is gestorven. Hij was 67.

 

Vijftien jaar voor zijn dood had hij geprobeerd een einde aan zijn leven te maken. Hij wilde zichzelf levend begraven in een kloostertuin van de jezuïeten in het Brusselse. Het was winter. Hij was in een kuil gaan liggen en had sneeuw over zich heen getrokken. Een hond had hem gevonden voor hij van de koude was omgekomen.

 

Met de opstand in Hongarije in 1956 kwam Istvan naar België. Hij vond werk in Brussel in de wegenbouw en hielp bij de opbouw van de wereldtentoonstelling van 1958. Het was zwaar werk. Omdat hij alles deed wat men hem vroeg, kreeg hij de moeilijkste job tussen lawaaierige drilboren en machines. De helse decibels maakten hem vrijwel doof. Voor zijn collega's was hij vaak het mikpunt van spot vanwege zijn goedheid en zijn hardhorendheid. Soms gingen de plagerijen zo ver dat hij van het werk wegliep.

 

Op een dag vond hij de moed niet meer om te gaan werken. Wekenlang zwierf hij door de straten, tot hij werd opgepakt als landloper. In de gevangenis slaagde hij erin om wat spaarcentjes te verdienen, ongeveer 125 euro. Toen werd hij vrijgelaten, samen met een collega-landloper. Die had de goedhartige Simon Istvan in de gevangenis leren kennen en kreeg het voor elkaar om hem al zijn geld af te snoepen. Simon voelde zich diep ongelukkig en wilde met mensen niets meer te maken hebben. Ze wilden toch allemaal van hem profiteren.

 

Op een avond sloop hij via een keldergat binnen in een sloophuis, waar hij zich installeerde. Hij vond wat vodden om op te slapen. ’s Nachts kwam hij naar buiten om in de vuilniszakken naar eten te zoeken. Hij voelde zich vreselijk verlaten in een vreemd land, waarvan hij ook de taal niet begreep. Hij had geen notie van tijd. Later vertelde hij dat hij zoveel mogelijk lege bierflesjes had verzameld, waar hij een keer per dag in plaste. Zo kon hij de dagen tellen.

 

Toen hij 165 flesjes vol had, deed hij wat hij al een hele tijd van plan was geweest. Hij wilde dood zijn. Sterven leek hem gemakkelijker dan verder te gaan met zijn ellendige leven. Hij kroop via het keldergat naar buiten, maar dit keer niet om naar eten te zoeken. Hij doolde wat rond in de nacht en kwam in een kloostertuin terecht. Het was winter en koud.

 

Plots struikelde hij en hij viel in een kuil vol bladeren en sneeuw. Daar bleef hij liggen en hij trok nog meer bladeren en sneeuw over zich heen. Terwijl hij daar zo lag, kwam er een bijna zalig gevoel over hem. Kon hij nu maar rap dood zijn. De mensen hadden hem toch allang begraven. Hij voelde de kou niet meer.

 

Heel lang heeft hij daar gelukkig niet gelegen, want in de vroege ochtend kwam een grote hond al blaffend de bladeren wegkrabben. Hij schrok en was bang. Met moeite kwam hij overeind, stram, ijskoud en lijkbleek. Voor hem stond een pater die in alle vroegte met de hond was gaan wandelen. Die omarmde hem en nam hem mee naar de warmte van het klooster.

 

Daar waren ineens weer mensen voor wie hij de moeite waard was. En via de paters kwam hij bij werkhuis MIN terecht. Omdat wij zijn taal niet konden verstaan, belde ik mijn goede vriend Sandor Dobai op, aalmoezenier van de Hongaren in Luik en Limburg. Die haalde Istvan op en schonk hem in Luik een thuis en veel vrienden. Vooral de mensen van ‘Les Sans Logis’ hebben veel voor hem gedaan.

 

Langzaam maar zeker verzoende Simon Istvan zich weer met het leven. Hij ging alleen wonen en was echt een lieve man voor iedereen die zijn pad kruiste. Hij was blij en dankbaar, en een grote kindervriend.

 

In het begin van dit jaar is hij plots overleden.

 

Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 18:14 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

BLIND

Toon me het leven, hoor je de twijfelaar zuchten.
Ik wijs hem op de lachende luchten.
Ik toon hem groene wouden.
Ik toon hem de winter met de sneeuw en de koude.
Ik toon hem het landschap in zijn pracht.
Ik toon hem de rotsen in hun kracht.
Ik toon hem de zee, door stormen geteisterd.
Ik vraag hem te luisteren naar het lied van de lijster.
Ik toon hem de bloemen overal verscholen.
De lelies, de rozen en de violen.
Ik toon hem rivieren, kabbelende stromen.
Ik toon hem de jeugd met haar hoop en haar dromen.
Ik toon hem de meisjes met verlangende harten.
Ik toon hem de zwoegers op de markten.
Ik toon hem de sterren, de zon, de maan.
Ik toon hem daden, uit vriendschap gedaan.
Ik toon hem de blijheid en hartelijkheid.
Maar toch, hij raakt zijn twijfel niet kwijt.
Hij kan niet geloven wat hij ziet,
Want zijn ziel is blind en ziet het niet!

 

John Kendrick Bangs



1828363-c6a5b092672cd69784338d209881c2b4.JPG

1828363-cedf89c198b5df27d002ce8bccce6448.JPG

1828363-f8a7c8e78e53da56165900e48b803f5c.JPG

1828363-b645bdb0afc1112d8ea086a76e8fd027.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:56 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

MISSIEZONDAG

‘Hij gaf zijn leven …’ in het bijzonder voor wie klein, uitgesloten en van geen tel was. Sedert Jezus op aarde kwam gaat het niet langer om ereposten, ook niet, zeker niet in de Kerk. Alleen wie in staat is zichzelf weg te cijferen en daarbij het kruis in zijn leven niet uit de weg gaat kan iets betekenen voor andere mensen.

In het licht van het evangelie zijn wij slechts groot als wij ons leven willen geven in zelfvergeten dienstbaarheid. Ons leven geven, we zullen allicht geen heldhaftige marteldood moeten sterven. Het is veeleer een ongezien en dagelijks leven voor de andere, ook als dat moeilijk valt en soms een kruisweg kan worden.

 

Waarlijk, Hij gaf zijn leven als zoenoffer  

maar hij zal zijn nakomelingen mogen zien,

en lang blijven leven; 

en wat de HEER behaagt

komt door Hem tot vervulling. 

(Jesaja 53,10)

 

Wie van jullie de belangrijkste wil zijn,

zal de anderen moeten dienen

en wie van jullie de eerste wil zijn,

zal ieders dienaar moeten zijn, 

want ook de Mensenzoon

is niet gekomen om gediend te worden,

maar om te dienen

en om zijn leven te geven als losgeld voor velen.’

(Marcus 10,43-45)

 

HIJ GAF ZIJN LEVEN

 

Een jaar of vijftien geleden kwam een missionaris uit Thailand op verlof. Hij had daar meer dan 30 jaar gewerkt en niet zo danig veel mensen kunnen bekeren en dopen. Het is trouwens zeer de vraag of dat wel zijn grootste doel was. Voor zijn afreis kwam een Boeddhistische monnik hem nog zeggen:

‘Pater, het is goed dat je eens naar huis gaat om wat te rusten en je familie te zien. Maar blijf toch niet te lang weg, want ik kom graag luisteren naar wat jij over God te zeggen hebt.

Weet je: ik geloof in God en ik denk dat jouw God eigenlijk dezelfde is als mijn God maar jij kent onze God blijkbaar beter dan ik en daarom ben ik telkens geboeid door wat jij zegt over onze God.

Pater, als het waar is dat onze God, 2000 jaar geleden, mens geworden is, dat Hij geboren werd uit de schoot van een moeder, dat Hij kon wenen, lachen, werken en lijden, en dat Hij op 33 jaar voor ons zijn leven gaf en werd gedood. Als het waar is dat Hij uit de doden is opgestaan, dat Hij ons zijn Geest geschonken heeft en zo voor altijd in ons midden wil blijven … als wij Hem maar toelaten en ontvankelijk zijn.

Pater als dit allemaal waar is waarom hebben jullie dan zolang gewacht om ons dit te komen vertellen?’

Wellicht had deze eenvoudige monnik geen grote studies gedaan, maar hij had een nederige open geest bewaard, en ongetwijfeld had hij tijd gemaakt om stil te zijn, en in alle rust en zonder drukdoenerij te luisteren naar wat God hem te zeggen had. In het ruisen van de wind op een zomeravond, in de vreugde en het leed van zoveel mensen, in de rust van een oude man of vrouw, en door die pater, die jaren geleden, zijn leven had gegeven … om zonder enige pretentie te gaan vertellen over God, die ook zelf zijn leven had gegeven, opdat wij leven zouden hebben, en wel in overvloed.

Zo kon die monnik, na al die jaren, zeggen: ‘Pater, jouw God is dezelfde als mijn God. Maar jij kent onze God blijkbaar iets beter.’

Daarom blijft het nodig om hier en elders nog altijd te vertellen van een God, die zijn leven gaf. En blijft het goed dat sommige mensen hun leven geven voor die velen, voor wie het leven ook nu nog hard en onrechtvaardig is.

 

Wat is de taak die op mij wacht?


Het is: vertellen over Jezus,

getuigen dat Hij leeft.

Soms met woorden

en heel dikwijls

alleen met mijn manier van leven.

 

Mensen zullen Hem ontdekken

in mijn blije lach,

in mijn open oor

en mijn luisterend hart.

 

Zij zullen het evangelie zien

in mijn gevende hand,

in mijn vergevend gebaar

en in mijn dienstbaarheid.

 

Zij zullen geloven dat Jezus echt leeft

als ik kan kiezen voor de zwaksten,

als ik eigen grenzen ophef

en rood, geel, zwart, bruin en blank

slechts één kleur zijn.

 

Dit is mijn opdracht.

Niet gemakkelijk,

maar meer dan boeiend.

 

Ik geloof erin.

En jij?

 

Levensecht



1827246-7b8c02bf1f71fad7b356424903e4bcfd.jpg

1827246-378e060272dcfe7fc259257c5ebea4e3.JPG

1827246-041370a70235aa81c011a2515e7f8176.JPG

1827246-307449176f4d3032eab7508b985f639e.jpg

1827246-c8870c20a4eb32d1e7e0e7e7f6d7caa5.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:40 Reageer op dit bericht

WOORDEN DIE SPREKEN

Eddy hield van zwerven en van bedelen. Hij was nog tamelijk jong, maar hij was niet in de wieg gelegd om te werken. Op een avond kwam hij binnenvallen. Terwijl we wat met elkaar praatten, merkte ik dat de naad van zijn broek los was. Ik vroeg of hij er een andere wilde. Hij vond het onmiddellijk goed. Tussen de kleren die de mensen hadden binnengebracht, vonden we een mooie broek die hem perfect paste. Hij hield ze aan. Toen ik hem vroeg om de andere bij ons te laten, was zijn reactie kordaat: 'Neen, die pak ik mee.'

 

Twee weken later kwam ik hem tegen in de Familiestraat. Het viel mij op dat hij weer zijn oude, kapotte broek had aangetrokken. Ik keek hem verbaasd aan en schudde hem door elkaar met de woorden: 'Maar Eddy toch. Hoe is het mogelijk!' Hij antwoordde heel bedeesd: 'Maar deze brengt meer op.'

 

Eddy was onverbeterlijk. Op zekere dag belde een pastoor: 'Wat moet ik doen? Hier komt regelmatig een zekere Eddy bedelen. Ik weet niet of je hem kent. Ik heb hem al eens de weg naar werkhuis MIN gewezen.'

 

'Och, meneer pastoor, Eddy kent beter de weg naar het pakhuis dan u. U mag hem niet meer helpen.'

 

Toen heeft de pastoor Eddy eens flink aangepakt en gezegd: 'Je hoeft niet meer terug te komen, want je krijgt niets meer.'

 

Eddy bleef een tijd weg, maar kwam later terug. 'Wat heb ik je gezegd? Je krijgt niets meer,' had de pastoor geroepen. En zonder één woord was Eddy weer weggegaan. Na maanden kwam hij terug en toen de pastoor hem vroeg wat hij kwam doen, antwoordde hij heel onschuldig: 'Ik kom niet bedelen, ik wil biechten.' Nu moest de pastoor hem wel binnenlaten! En Eddy knielde en biechtte zoals het hoorde.

 

Daarna ging hij heel devoot op een stoel zitten en deed alsof hij zijn penitentie bad. Maar opeens, heel hard, kwam het eruit: 'Heer, geef hem de kracht me nog één keer te helpen!'

 

Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 17:05 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

AYLAN

 

Is er een dode zeehond aangespoeld?

Een klein dolfijntje, onderkoeld,

Uit een boze zee verdreven?

Of een pak wrakhout geloosd

Uit een boot, onervaren

Uitgevaren in een plotse storm ?

Het antwoord is neerbliksemend

‘Maar, neen.’ Het is een mens,

Een mensje met zijn gezichtje in het zand

Van het natte strand gedrukt,

Want ademen hoefde toch niet meer.

Terwijl de oceaan nauwelijks ontdaan

Zijn zielige melopee bleef zingen

In tij en ontij, onverstoord.

 

Het was een jongetje met een naam,

Kon mijn eigen kleinzoon zijn,

En toch maar eentje uit miljoenen

Met vader, moeder onder weg

Naar het land van Ergens,

Een beloofde land van vrijheid

En gastvrijheid waar mensen

Niet op mensen schieten

En niet het eigen volk eerst

Maar alle mensen eerst aan bod

Zouden moeten kunnen komen.

Een land van droom; geen moord.

 

Toen bleek het land van Ergens

Veeleer een land van Nergens

De droom verdampte met het water

Van de zee die wild golfde om zich heen

Geen talen kunnen nog vertalen

Hoe cynisch woorden kunnen zijn

Als palindromen worden opgehoest

Want dan wordt droom echt moord

Toen de droom van Aylan

Onbarmhartig werd vermoord.

 

Mark Eyskens



1825394-0dfcf0c7c9abd0e07f76e1f8ec6f3039.jpg

1825394-f03a37662bbaed6fb96c31bd01ce6930.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 17:22 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

‘WIJSHEID EN RIJKDOM’

 

Vandaag horen wij in de eerste lezing en in het evangelie verhalen over levenswijsheid. Zij is voor geen geld te koop, vernemen we, wel integendeel. Want rijkdom kan immers riskant zijn, horen we nog. Rijkdom kan mensen tot slaven maken van hun eigen geld en goed. Dan wordt bezitten tot bezeten zijn.

Het thema van vandaag is: ‘verstandig leren omgaan met wat we hebben’. Wij stellen ons de vraag: hoe besteden wij, christenen, ons bezit? Maar het gaat niet alleen om geld of materieel bezit. Het thema is ruimer: ‘Hoe gaan wij om met onze capaciteiten, onze talenten, onze mogelijkheden? Wie mag ervan genieten? Aan wij of wat stellen wij ten dienste wat we hebben, wat we zijn?

Jezus vraagt dat wij op de verschillende domeinen van ons leven de weg van de liefde voor de medemensen bewandelen. Dát – en alleen dát – is de manier van leven die tot diepe vreugde leidt. Én tot vrede, eenheid en verbondenheid.

 

Ik bad om inzicht,

en het werd mij gegeven;

ik heb gesmeekt,

en mij werd een wijze geest geschonken.

Ik verkoos wijsheid boven scepters en tronen,

rijkdom viel bij haar in het niet.

(Wijsheid 7,7-8)

 

Jezus keek hem liefdevol aan en zei tegen hem:

‘Eén ding ontbreekt u:

ga naar huis, verkoop alles wat u hebt

en geef het geld aan de armen,

dan zult u een schat in de hemel bezitten;

kom dan terug en volg mij.’ 

Maar de man werd somber toen hij dit hoorde

en ging terneergeslagen weg;

hij had namelijk veel bezittingen.

(Marcus 10,21)

 

‘RIJKDOM EN HET KONINKRIJK’

 

De rijke jongeling, het is een heel gekend verhaal! Toch wordt het soms verkeerd begrepen: het gaat hier niet over een handleiding om in de hemel te komen. Jezus gebruikt andere woorden: Hij spreekt van het Koninkrijk van God, en wat verder van de Blijde Boodschap. Meteen wordt de klemtoon verlegd van de hemel naar de aarde, of van het hiernamaals naar het hier-nu-maals, zoals men wel eens zegt. Want dat Koninkrijk van God en die Blijde Boodschap hebben alles te maken met ons leven hier.

In één van de oudste christelijke geschriften wordt het Rijk van God omschreven als een Rijk van waarheid, heiligheid, liefde, gerechtigheid en vrede. En dat zijn woorden, die betrekking hebben op ons aardse leven hier. Het evangelie is een Blijde Boodschap van hoop en leven voor de concrete mens in zijn concrete situatie. Hier in dit leven zullen we evenwel nooit de volheid van dit Rijk van God of van die Blijde Boodschap bereiken; géén politiek stelsel, geen enkele partij valt ermee samen, alle mooie beloften ten spijt. De volledige realisatie zal altijd toekomstmuziek blijven, maar hier beleven wij de aanloop. Wij zijn mensen onderweg. Zo noemden de eerste christenen zichzelf: de mensen van de weg, in een dubbele betekenis:

-      zij die proberen de weg, de levenswijze van Jezus na te volgen

-      maar ook: wij zijn onderweg en bouwen hier en nu reeds aan dit Rijk.

Vele levenswijzen worden ons aangeprezen en voorgeschoteld, de ene al beter dan de andere. Soms kan de aantrekkingskracht zo groot worden, dat we niet langer van een vrije keuze kunnen spreken, maar van een obsessie, een passie, een verslaving. Dan kiezen we niet meer zelf en leven we niet echt als vrije, bewuste mensen, maar worden we eigenlijk geleefd. Wat we menen te bezitten, houdt ons dan eigenlijk in zijn macht of greep.

Het geld, de rijkdom wordt vandaag in het evangelie aangeduid als een gevaarlijke bekoring. Jezus wil hiermee geen extreme armoede aanprijzen. Integendeel, de extreme armoede is een kwaad en moet bestreden worden. Maar Jezus roept ons wel op om oog te hebben voor alle waarden, om aan alles zijn juiste plaats toe te kennen: word geen slaaf van geld en bezit; zorg ervoor dat je geen geldhond of geldwolf wordt. Want dan vergeet je al het andere.

Kies in volle vrijheid als bewuste mensen voor een evenwichtige levenswijze, die aan het materiële en aan het geestelijke, aan elk van beide, zijn juiste waarde en zijn juist belang toekent. Alleen op die manier bouw je aan het Rijk van God, alleen op die manier leef je echt in vrijheid, alleen op die manier kan je spreken van een Blijde Boodschap, want alleen op die manier kan je als mens gelukkig worden.

 

De mistslierten van oktober

rijgen zich in het ochtendgloren aaneen

lijk een paternoster.

Bijna zonder zichtbaar begin en einde…

een verbondenheid gestrekt over een ganse wereld.

 

Het is goed dat we even nadenkend verpozen

bij de schimmen van mensen,

gehuld in het nevelige bestaan van deze aarde

met zijn armoede, onderdrukking en toch ook hoop op:

“ooit zal het beter worden”.

 

Wat we voor deze mensen doen

– hoe klein ook –

steeds worden de mistslierten wat meer opgelost

en schijnt de zon ook voor hen.

 

Zelfs door het kleinste venstertje

priemt een zonnestraal!

 

Misschien wel dank zij U.

 

Torre van Wynckel



1824394-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1824394-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg

1824394-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 09:41 Reageer op dit bericht

WOORDEN DIE SPREKEN

Ze gaan er prat op vrije geesten te zijn en als het woord 'God' valt, gaan ze nog heviger te keer dan een hond die aan zijn ketting trekt als een landloper voorbij het erf komt.

 

---

 

Door mijn vader te zien leven heb ik begrepen wat goedheid is en dat ze de enige realiteit is die wij in dit irreële leven kunnen tegenkomen.

 

---

 

De zon sprak vanmorgen ongelooflijk helder. Had ik kunnen opschrijven wat ze zei, ik had het mooiste boek van alle tijden geschreven.

 

---

 

Als je iets materieels verliest, valt op hetzelfde ogenblik een gouden muntstuk in de spaarpot van de Armoe.

 

---

 

Op het Saint-Charles kerkhof bevindt het deel voor de kinderen zich bovenaan. Witmarmeren engelen van zo’n vijftig centimeter hoog doen het licht van de hemel op de smalle graven van hier naar ginder springen. Een kind van vijf jaar, gestorven in 1942, had een vriend van dezelfde leeftijd die op de dag van de begrafenis en in de weken daarna almaar aan zijn ouders zei dat hij zijn kameraad niet in de steek zou laten en niet lang zou wachten om met hem onder de grond te gaan spelen.

 

Een jaar later werden de fabrieken van Le Creusot gebombardeerd. Bij een van die bombardementen is de jongen omgekomen. Hij rust in het graf naast dat van zijn vriend. Als je het stil maakt, kun je hier de beide families horen snikken. Als je het nog stiller maakt, kun je de twee onafscheidelijken horen lachen terwijl ze opgaan in hun spel, blij dat ze elkaar hebben weergevonden.

 

Christian Bobin: ‘Verrijzen’

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 08:46 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

ALLEDAAGS GELUK

 

Hij doet het alleen in open lucht,

daar bouwt hij noot voor noot,

met telkens een nootje meer,

aan zijn muziek.

 

Als hij de perfectie heeft bereikt

herneemt hij keer op keer

dagen, weken, maanden na elkaar

dezelfde partij.

 

Hij componeerde stap voor stap

de intro voor het Rondo van Beethoven.

 

Hij woont op een tak naast jou.

Geef hem applaus zoals de doven doen.

Zijn naam is merel.

 

Daniel Billiet

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 17:38 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

ALS KINDEREN

 

‘Word als een kind, blijf als een kind!’ Voor de tweede keer in 14 dagen plaatst Jezus vandaag een kind in het midden. Hij wil ons blijkbaar wel iets heel belangrijks meegeven:

 

‘Grote mensen, vergeet alsjeblief niet dat je van kinderen veel leren kan! Je bent nu wel veel groter geworden, veel slimmer ook en je hebt allicht ook veel meer geld. Maar misschien heb je in die tussentijd wel heel veel afgeleerd van al dat mooie dat ik van bij de schepping in een kinderziel heb neergelegd.’

 

Daarnaast vieren we vandaag, op 4 oktober, die heel bijzondere heilige die Sint-Franciscus was.

 

Zusters en broeders,

we moeten blijvend aandacht schenken

aan wat wij gehoord hebben,

om niet uit de koers te raken.

(Brief aan de Hebreeën 2,1)

 

Jezus zei:

‘Laat die kinderen bij Me komen,

en houd hen niet tegen,

want van zulke kinderen

is het koninkrijk van God. 

Ik verzeker jullie,

wie het koninkrijk van God

niet aanneemt als een kind,

komt er beslist niet in.’ 

(Marcus 10,14-15)

 

VAN DEZE KLEINEN IS HET KONINKRIJK

 

Hoe lieflijk ook, dit teder tafereeltje moet voor de leerlingen een schok geweest zijn. In zijn omgang met de kleinsten der kleinen toont Jezus dat het Rijk van God geen zaak is van groot of machtig zijn. Voor hem gaat het erom dat je ‘het kind’ – de kleine mens – opmerkt. En dat je zorg draagt voor die talloze kleinen, die over het hoofd gezien en met de ellebogen van zovele ‘groten’ weggewerkt worden.

 

Wie Jezus wil volgen, laat zijn eigen ‘eerste zitje’ varen, en is bovenal begaan met de schamelste medemens. Dit inzicht moet voor de leerlingen een ontdekking geweest zijn die hun leven onderste boven gooide. Het werd voor hen duidelijk dat Jezus zichzelf plaatste, daar waar de kleinen staan, de mensen zonder aanzien, de kwetsbaren en de gekwetsten.

 

Waar mensen opkomen voor zulke zwakken, dáár – en alléén dáár – vinden ze Jezus zelf, want ‘van zulke kleinen is het koninkrijk van God.’ Wie dit niet vat, hoort er niet bij! Het geeft te denken! 

 

In amper twee weken krijgen we een vrijwel identiek evangelie. Het gaat hier dus niet om een futiele voetnoot in Jezus’ boodschap en in zijn eigen leven:

 

De eerste plaats,

die weggelegd is voor wie afgeschreven wordt:

dát is nu eenmaal de kern van zijn eigen leven

met lijden, dood en opstanding.

 

Ik zag een kind

met een vogeltje

dat uit het nest gevallen was,

beide handjes

beschuttend

rond het warme dons

en het hevig kloppend hartje.

 

Vandaag nog jij

en morgen ik …

zo zijn we beurt om beurt

de kleine vogel

die niet meer mee kan

in de drukke wereld van vandaag.

 

Zo zijn we

beurt om beurt

het kind

dat met beide handen

het zwakke leven wil beschutten

als een broze schat.

 

Ik zag een kind.

Het hield een vogeltje

heel teder aan z’n hart

en keek met andere ogen

naar de hemel

en de aard.

 

En ik dacht

wat een wonder

dat een kleine vogel

een mensenkind

veranderen kan.

 

Manu Verhulst

 

HEILIGE FRANCISCUS VAN ASSISI

 

Op een bepaalde dag zegt de Heilige Clara aan de Heilige Franciscus:

 

‘Alle wezens hebben hun tijd.

Maar deze tijd is niet voor allen dezelfde.

De tijd van de dingen is niet de tijd van de dieren.

En die van de dieren is niet die van de mensen.

 

En boven alles en totaal anders,

bestaat er de tijd van God,

die al het andere omsluit en overstijgt.

Gods hart klopt niet op hetzelfde ritme als het onze.

Het heeft zijn eigen beweging:

die van zijn eeuwige barmhartigheid,

die gaat van eeuw tot eeuw.’

Jezus is het echte gelaat van een geduldige God,

die rustig en vertrouwvol alles ten goede leidt

naar het uur van zijn genade.

 

Door langdurig naar Jezus te kijken in het gebed,

kunnen wij meer en meer op Hem gelijken:

 

‘God, onze Vader,

wij danken U

omdat wij mogen leven

in de tijd van uw geduld.

Het onkruid groeit nog tussen de tarwe,

in de wereld,

in onze gemeenschap,

in mijn hart.

Gij gunt uw mensen nog de tijd.

Uit uw milde barmhartigheid mogen wij leven.

Verleen ons eenzelfde rustig en zachtmoedig geduld.

Amen.’



1821255-a1b1fe78203d33c6020e59b983e67a21.JPG

1821255-e41ad63a6ec3f2dae72aa89ef9aef586.jpg

1821255-ea27357de32d39e8d33891ff63f99075.jpg

1821255-33f89fff32f21843c2a1fef4118e28c2.jpg

1821255-3d08a9cfc5315ff9cc3441e9635c4f8d.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 09:49 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten