Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

DOORDENKEN OP DONDERDAG

IN LIEFDE VERBONDEN

 

Op een dag ben ik een band aangegaan waarbij elk woord van de een zonder mankeren door de ander werd opgenomen. En hetzelfde gold voor elke stilte. Het ging niet om de versmelting die zo kenmerkend is voor prille verliefdheid, en zo irreëel en destructief.

 

De weidsheid van die band had iets muzikaals. Wij waren er tegelijk samen en gescheiden, als de twee doorschijnende vleugels van een libel. Omdat ik die volheid heb gekend, weet ik dat liefde niets te maken heeft met de sentimentaliteit van de liedjeszangers en dat je ze ook niet ergens bij de seksualiteit hoeft te zoeken – daarvan heeft de wereld haar eerste koopwaar gemaakt, degene die het mogelijk maakt alle andere waren te koop te bieden.

 

De liefde is het wonder op een dag te worden gehoord tot in je zwijgen toe en op jouw beurt met evenveel fijnheid te luisteren: het leven in zuivere toestand, even fijn als de lucht die de libellenvleugels draagt en zich verheugt om hun dans.

 

Christian Bobin: ‘Verrijzen’, p. 21

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 18:14 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

A LA RECHERCHE

 

Tijd is wat langzaam zoek raakt

in plooien; onder behang dat opduikt

in een scheur in oud behang.

 

Tijd is wat langzaam wegreuzelt

in herbaria, in Griekse grammatica,

in kisten op lang niet meer betreden

 

jongenskamers. Tijd is wat staat als

een stolp op de polder. De ingedijkte,

ingepende polder van een zomerdag.

 

Soms is tijd een zomerdag die eirond,

als een dooier, wegzinkt. In de tijde-

loosheid van een ansicht, een gedicht.

 

Frans Deschoenmaeker

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 16:46 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

‘HEER, WIJS DE WEG AAN ONZE VOETEN’

 

Ook vandaag tonen de lezingen nog dat Jezus op radicale wijze vraagt om Hem te volgen. Weer klinkt de taal bijzonder hard, zowel bij Jakobus als bij Jezus zelf in het evangelie.

 

Maar we weten inmiddels dat deze manier van spreken niet bedoeld is om kleine, zwakke mensen op te zadelen met verpletterende schuldgevoelens, maar in dienst staat van zijn blijde boodschap van liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid en trouw, zachtheid en ingetogenheid …

 

Want dat zijn de vruchten van zijn Geest, die ons tot nieuwe, andere mensen maakt.

 

En nu iets voor u, rijken!

Weeklaag en jammer

om de rampspoed die over u komt.

Uw rijkdom is verrot

en uw kleding is door de mot aangevreten.

Uw goud en zilver is verroest,

en die roest zal tegen u getuigen

en als een vuur uw lichaam verteren.

(Brief van Jakobus 5,1-2)

 

Als je hand je op de verkeerde weg brengt,

hak ze dan af …

Als je voet je op de verkeerde weg brengt,

hak hem dan af …

En als je oog je op de verkeerde weg brengt,

ruk het dan uit …

(Marcus 9,43.45.47)

 

RADICAAL EN BARMHARTIG

 

Als we vanuit het evangelie proberen een beeld van Jezus te vormen, vinden wij wel eens tegenstrijdige trekken. Vandaag klinkt alles bijzonder streng en veeleisend: 'Gij zijt rijk, maar uw rijkdom is verrot', lezen we bij Jakobus en bij Jezus zelf klinkt al even hard: 'Dreigt uw hand u aanleiding tot zonde te geven, hak ze af'. Het is zo radicaal gesteld dat het onhaalbaar wordt. En dan kennen we ook dat heel andere verhaal van de overspelige vrouw, die genade vindt bij Jezus, met die veelzeggende woorden: 'Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen'. Daar triomfeert Gods mildheid en barmhartigheid.

 

Misschien mogen we het zo zeggen: 'Mild voor anderen, radicaal voor onszelf'. Dat vraagt Hij van ons. En we moeten toegeven dat we dat wel eens omdraaien en dat wij altijd wel een excuus vinden om onze eigen tekorten goed te praten, en dat wij gemakkelijk klaar staan om de ander met de vinger te wijzen. Wij kennen trouwens dat andere woord van Jezus wel: 'Waarom ziet gij wel de splinter in het oog van uw buurman, en niet de balk in uw eigen oog'.

 

Toch mag die radicaliteit van Jezus ons niet tot onnodige schuldgevoelens of zelfverwijten leiden. Jezus schetst een ideaal, een streefdoel … maar idealen en streefdoelen liggen doorgaans hoger en verder, dan datgene wat wij in ons leven kunnen bereiken. Zo is het ook met de woorden van vandaag: als wij ze letterlijk opnemen, is het onmogelijk om dat na te leven, en worden wij verlamd in ons streven, dan verliezen wij de moed, en tegelijkertijd de mogelijkheid om ten volle de levensvreugde te smaken, die zijn blijde boodschap ons wil geven.

 

Tegenover de veeleisendheid van de woorden van Jezus, zullen wij wel altijd in gebreke blijven. Ook hier kennen wij Jezus' woord: 'de geest is gewillig, maar het vlees is zwak'. Bij vele mensen mogen wij zeker spreken van een goede wil om naar het woord van Jezus te leven, maar toch moeten wij vaststellen, dat ook wij zelf regelmatig er niet in slagen om dat hoge ideaal elke dag evenzeer in praktijk te stellen.

 

Zijn wij daarom slechte mensen? Zeker niet. Waar het op aankomt, is dat wij inderdaad als diepste keuze in ons leven, de keuze voor het goede maken … en dan dat wij leren leven, leren omgaan met onze zwakheden en kleine kanten.

 

In deze zin is het een genade voor ons als wij goede vrienden kennen, die van ons houden, met onze goede en met onze minder goede kanten. De mildheid waarmee zij ons benaderen is een beeld van de mildheid, waarmee God zelf naar ons kijkt. Een mooi woord zegt het zo: 'een vriend is iemand, die alles van je weet, en toch van je houdt'. Zo is een goede vriend een eminent beeld van God voor ons. Laat ons daarom, zonder laksheid, ook mild zijn voor onszelf, en van onszelf houden, zonder egoïsme maar in de mooie, goede betekenis van het woord.

 

Heer, wijs de weg aan onze voeten

in heel ons hachelijk bestaan.

Laat ons de zuiverheid ontmoeten

en zo het leven binnengaan.

 

Leer onze handen alle dagen

de eerbied voor het zwakke aan.

Laat ons alleen uw rijk najagen

en zo het leven binnengaan.

 

Leer onze ogen u te kiezen

boven de wereld en zijn waan.

Laat ons het leven hier verliezen

en zo het leven binnengaan.

 

Leer ons ontzag voor al het tere

geloof dat u is toegedaan.

Laat ons het goed vertrouwen leren

en zo het leven binnengaan.

 

Verlos ons, Heer, dat ons het kwade

nooit in zijn boeien weet te slaan.

Laat ons bestaan in uw genade

en zo het leven binnengaan.

 

Michel van der Plas



1818334-41bccd4c23d10f1c317cd7b06da15c92.jpg

1818334-cbc2135a8d18700c25c9b226718311e2.jpg

1818334-4b2d1929ea2ec5046971260e9eda681a.jpg

1818334-8c225b65ec6715b549e134c8f7e7ae6c.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 10:05 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

DE GEVANGENIS IN ZIJN HART

 

Er zijn mensen die door hun eigen misdaad zo diep geraakt en geschonden worden, dat ze niet meer in staat zijn een normaal menselijk leven te leiden. Iemand zei: 'De dag dat ik die ander vermoordde, heb ik eigenlijk mezelf vermoord.'

 

Na een gevangenisstraf van soms wel twintig of dertig jaar willen velen niet meer vrij zijn. Anderen kunnen de herwonnen vrijheid gewoon niet aan. Ze slagen er maar niet in hun verleden op de juiste manier te verwerken.

 

Ik zag hem zitten in zijn cel. Hij leek opgelucht. Eindelijk terug binnen, terug veilig. In zijn hart had hij de gevangenis nooit verlaten. Toen hij enkele jaren geleden vrijkwam, had hij zich als een vreemde in de wereld gevoeld. De mensen waren nochtans goed voor hem geweest. Ze hadden het onmogelijke gedaan om hem te helpen, hem uit zijn isolement te halen en van hem weer een mens te maken. Hij had het niet gewild. Ooit had hij tegen iemand gezegd: 'Bewust blaas ik alle bruggen op naar de mensen toe. Ik wil met niemand nog contact.' En toen was er een diep zwijgen over hem gekomen. Was het omdat hij zich schaamde over zijn misdrijf? Of zag hij in alle mensen zijn slachtoffer terug? Hij vroeg zelf om weer naar de gevangenis te mogen gaan, maar men deed alles om hem erbuiten te houden. Hij huurde twee kamers en richtte een ervan in als gevangeniscel, alsof hij zichzelf wilde straffen voor het leven. Soms sloot hij zich op en liet hij zich, precies zoals in de cel, op vaste tijdstippen wat eten brengen. De gevangenis was een stukje van hemzelf geworden. Hij koesterde ze. Hij voelde zich afgeschreven, niet door de mensen, maar door datgene wat hij gedaan had.

 

De gevangenis deed hem goed. Daar hoefde hij met niemand rekening te houden. Alles was elke dag hetzelfde. Dat had hij graag. De bewakers waren vriendelijk maar kregen met hem geen contact. Uren zat hij wezenloos op een stoel naar de bekraste muur te staren. Zijn cel was zijn thuis. De dag dat zijn slachtoffer begraven werd, had hij besloten ook zichzelf te begraven. De gevangenis was zijn graf.

 

Maar op een dag kreeg hij in het kader van de actie voor gevangenen van Bond zonder Naam een klein pakje, met daarbij een heel fijn briefje van een kind. Het begon met Lieve meneer en eindigde met een kus. Toen waren er langzaam dikke tranen uit zijn ogen gerold en had hij voor het eerst zelf de bewaker aangesproken en gezegd: 'Dit briefje, kijk, dit briefje moet ik aan de muur plakken. Ik moet het elke dag lezen.' Vanaf die dag begon hij langzaam te ontdooien.

 

Wat grote mensen en deskundigen niet konden, had een klein kind klaargespeeld: een in zijn hart bevroren mens ontdooid, een dode uit zijn graf gehaald.

 

Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’

 

Elke dag

waarop wij een beetje goedheid betonen,

is een dag

die de dood niet meer

van de kalender kan wissen.

Christian Bobin: ‘Verrijzen’

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 18:20 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

IN DE SCHEMER

In de schemer buiten 
op een tuinbank gezeten

van de geluidloze vlucht 
van de vleermuis omgeven

werkt het gestage knagen 
van het geweten 

ons méér op de zenuwen
dan binnen

op de bank gelegen 
met de televisie aan –

vandaar dat in zo weinig
tuinen banken staan

J.A. Deelder

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:39 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

EEN KIND IN HET MIDDEN

Op zijn laatste tocht naar Jeruzalem – daar, waar Hij gekruisigd zal worden – wil Jezus zijn leerlingen nog eens inprenten waar het bovenal op aan komt. Daarom gaat Hij rustig tussen hen zitten om met hen te praten.

 

Ook hier is Hij in ons midden en spreekt Hij elk van ons persoonlijk aan, om ons diezelfde wijsheid bij te brengen. Hij haalt er een kind bij, en drukt ons op het hart: ‘Alles wat je doet voor een kind, voor ieder die klein en zonder aanzien is, dat doe je voor God.

 

En let er zeker op dat je zelf ook leeft, als één van deze kleinen.’

 

De wijsheid van omhoog daarentegen

is vóór alles zuiver,

en verder vredelievend, mild en meegaand;

ze is rijk aan ontferming

en brengt niets dan goede vruchten voort,

ze is onpartijdig en oprecht.

(Brief van Jakobus 3,17)

 

Thuisgekomen in Kafarnaüm, vroeg Hij hun:

`Waar hadden jullie het onderweg toch over?'

Maar ze zwegen,

want ze hadden onderweg ruzie gehad

over de vraag wie de grootste was.

(Marcus 9,33-34)

 

DE WIJSHEID VAN OMHOOG

 

Goede vrienden, die ruzie maken, het doet altijd pijn als je dat ziet. Dat is zeker het geval, nu het hier gaat om Jezus en zijn meest intieme vrienden. Bij een simpele vraag van Jezus: ‘waarover hebben jullie gepraat onderweg?’ blijven ze zwijgen. Ze zijn beschaamd want ze hadden ruzie gemaakt. En nog wel over de vraag wie van hen nu wel de grootste, de belangrijkste was. Vorige week zagen we de bui al hangen: Petrus werd door Jezus een satan genoemd. Dat is een hard verwijt en hard zijn ook de woorden van Jakobus in de tweede lezing:

 

-      die ruzies bij u komen toch voort uit de hartstochten in uw binnenste

-      U bent jaloers en moordlustig, u bekvecht en twist met elkaar.

-      U krijgt niets omdat u niet bidt. En als u bidt ontvangt u niets, omdat u verkeerd bidt: u wilt alleen uw eigen hartstochten bevredigen

 

Maar niet die hardheid is Jezus’ blijde boodschap. Daarom wordt die harde toon door Jakobus heel fijngevoelig omgebogen:

 

De wijsheid van omhoog daarentegen

is vóór alles zuiver,

en verder vredelievend, mild en meegaand;

ze is rijk aan ontferming

en brengt niets dan goede vruchten voort,

ze is onpartijdig en oprecht.

 

Die wijsheid van omhoog! Ze is zo anders dan onze waanwijsheid, zo anders dan onze berekening van hier beneden, die vaak zo laag bij de grond is.

 

Ook bij Jezus staan zijn woede en zijn harde woorden in dienst van tederheid en mededogen: Hij plaatst een kind in hun midden en omarmt het zelfs. Hij oordeelt anders dan wij geneigd zijn. Voor Hem is groot wie klein en miskend is, wie zich deemoedig bukt en klein maakt om anderen te dienen.

 

Wie de kleine, schamele mens niet minacht en kleineert, die sluit het dichtst bij Jezus aan. En die beleeft de wijsheid van omhoog, die niet platvloers is, maar verheven.

 

Laten wij daarom bidden: Heer Jezus, schenk ons 'deze wijsheid van omhoog', leer ons leven met een zuiver hart, als onschuldige kinderen.

 

Een kindje

 

Er staat vandaag een kindje in ons midden.

God heeft het daar gezet. Kom, laat ons bidden.

Dat wij onszelf vernederen en leren

de onschuld op de wereld te vereren.

 

Dat wij behoeders worden van het broze

en van het simpele en argeloze,

van al wat ongezien lijkt en verloren,

geminacht en voor ongeluk geboren.

 

Dat wij eerbiedig en met open oren.

de stamelaars en hakkelaars aanhoren.

Dat wij de niet getelden in het leven,

de uitgestotenen de voorrang geven.

 

Dat wij de dienaar mogen zijn van allen,

die wonen waar altijd de slagen vallen.

En dat eens in de zwakken en de kleinen

God zelf in al zijn glorie zal verschijnen.

 

Michel van der Plas



1815076-fe921ad070285c998f113e0c4c6603ab.jpg

1815076-d1d260281e2034cd037063f786611117.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 16:43 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

DE PARABEL VAN HET VERLOREN KIND

ANNO 1967

 

Wees niet te streng in je oordeel over jonge mensen op de dool! Ze hebben lange haren, baarden en gaan slordig gekleed! Ze weten zich met het leven geen raad! Ze zijn opstandig en eigenwijs! Maar na de confrontatie met de dwaasheid, de zinloze verveling en het uitzichtloze nietsdoen komen velen terug tot het echte leven.

 

De volgende brief schreef een 21-jarig meisje aan haar ouders:

 

Liefste papa en mama,

 

Een brief zal wel het laatste zijn wat jullie van mij verwachten. Maar de voorbije twee maanden zijn voor mij verschrikkelijk geweest. In die tijd heb ik zeer goed aangevoeld dat een huis nog geen thuis is. Jullie zijn wellicht erg kwaad op mij omdat ik van huis ben weggelopen, en terecht. De laatste maanden heb ik vooral veel aan jou gedacht, mama. Je hebt gezegd dat ik een ondankbaar schepsel ben, en daarvoor ben ik heel kwaad geweest.

 

En waarom? Omdat ik te veel aan mezelf denk en te weinig aan anderen!

 

Ik durf het wel te bekennen. Vorige week ben ik voorbij jullie huis gewandeld. En toen ik daar voor het venster mijn mama zag zitten, is er iets in mij gebroken. Ik heb die avond veel verdriet gehad en ik voelde mij ellendig. Ik had zo willen binnenkomen om alles weer goed te maken, toen ik jou daar zo zag zitten.

 

Waarom moet ik als oudste altijd een voorbeeld zijn? Ik ben nu 21 jaar. Wat gebeurd is, heeft nog maar eens bewezen wie ik eigenlijk ben. Ik heb goede raad in de wind geslagen en ik heb u, mama, veel te weinig in vertrouwen genomen.

 

Ik heb het allemaal op papier gezet. Liever nog zou ik met jullie kunnen spreken. Ik verlang er echt naar.

 

Het is natuurlijk jullie beslissing. Maar als je het goedvindt, zou ik graag eens langskomen. Ik verwacht niet dat je me met open armen zult ontvangen. Ik begrijp best dat je het weleens moe wordt. Als jullie van mij niets meer willen weten, zal ik mij erbij neerleggen. Dat zou dan wel de zwaarste straf zijn die ik ooit in mijn leven heb gekregen.

 

Liefste ouders, ik ga nu eindigen en ik hoop van ganser harte dat ik jullie allemaal terug zal zien.

 

Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 11:31 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

WATERKANT

De stammen een gerijde schaar

de volle kruinen in elkaar –

hoelang bestaan de bomen daar?

Vijftien of vijfentwintig jaar?

 

Alleen het water blijft gelijk

dat verder vloeit benee de dijk

of stilstaat en verongelijkt

met spiegels naar de hemel kijk.

 

Het lange gras het oeverriet

dat langs de bermen overschiet

en alle dingen tweemaal ziet

omlaag omhoog verroert zich niet.

 

Anton van Wilderode



1813671-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1813671-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1813671-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1813671-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1813671-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 08:13 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

‘MIJN LAND VAN DWAZEN’

Hoe zere vallen ze af

de wijken en de straten

en laten mij een beeld

van eenzaamheid, verlaten,

verkracht, gewurgd, vermoord

verpulverd en gemalen

door machten ongestoord

die mij dit land ontnamen.

Hoe zere moet ik gaan

en zoeken naar de zielen

naar boom en beek en mens

die machteloos me ontvielen.

 

Rijkhard Van Gerven

 

Bron: ‘Het Land van Beveren’, september 2013



1811197-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1811197-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1811197-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1811197-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1811197-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1811197-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1811197-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1811197-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG

1811197-57973ccb4dd5ed4c08947b6ee25f0cfb.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 09:56 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

KNOTWILGEN

Zo nu en dan zoek ik de knotwilgen op langs de stille verlaten binnendijkjes van het westen. Ze zijn mooi. Indrukwekkend. De wachters van de lange winter. Een grote hand gelijken ze. Wijd geopend met vele vingers naar de hemel, wachten ze en vragen ze. Smekend, dreigend soms of helemaal verscheurd. Wat zijn ze mooi.

 

Nog soms klim ik in hun hart, midden in hun grote hand. Ineens kun je dan één worden daarmee en weet je dat wachten, zo geduldig op lente, op licht, vergeef me: op God, nooit vergeefs zal zijn en dat je Hem zien zult als je leeft met je hart in je open hand, even weerloos en kwetsbaar voor alles om je heen, en even vertrouwensvol.

 

Zo nu en dan zoek ik de knotwilgen op. Zo'n knotwilg op je graf zou een teken zijn. Maar in je leven kunnen ze een plaats hebben. Ik vind, vooral in deze tijd. Knotwilgen. Kent u ze? Ga eens kijken. Telkens weer gekruisigd, leven ze straks weer op.

 

Omer Gielliet



1803621-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1803621-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1803621-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1803621-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 16:27 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten