Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

GEDICHT VAN DE WEEK

TERUG-KEER

 

Zeer ver was de sterveling nu gegaan

Door velden bloemen en over rotsen van ijs

Door een heimwee gedreven

En toen hij eindelijk de kleine tempel zag

Die plotseling voor hem lag

Was toch zijn zoeken niet tot rust gekomen

Ondanks de mensen die vol bewondering waren.

 

Maar het leek hem niet meer dan een schaduw.

 

Hij sloeg de ogen op

En nu zag hij wat Hij zich herinnerde

Als uit een lang vervlogen droom.

 

Er rees een tempel voor hem op,

Zo heerlijk en zo stralend wit,

Verborgen in sluiers van stilte en vreugde.

 

Hij volgde zijn verlangen en begon de lange tocht.

 

Een gids leidde hem in een diepgroen grasveld

En in het midden daar aangekomen

Voerde een pad hem in een bos

Waar vruchten hem lokten te genieten.

 

De gids wenkte en smeekte hem verder te gaan

En niet naar links te wijken in betoverende pracht van het woud.

 

Tot zijn verbazing voelde hij rechts een glazen wand.

 

Het pad liep over in goud

En leidde onder de zware tak van een boom

Naar een koepel van marmer

Met groene draden doorweven.

 

Onhoorbaar als licht verscheen Iemand in het midden.

Hij had de beker in zijn hand.

Het laatste woord is nog niet gesproken.

 

Omer Gielliet



1802912-05a0835d952c180068d04e70d572011e.JPG

1802912-f669c5a28dc4b95a32020d43e5d69390.JPG

1802912-b1c210832b83ec72f2f92885f174a977.JPG

1802912-20bd41d1251776b8c5a8b944c18b641d.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 16:54 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

ECHTE VOEDING VOOR MENSEN ONDERWEG

 

Als mensen in vriendschap voor een maaltijd aanzitten, wordt er doorgaans wel iets lekkers op tafel gebracht. Toch gaat het daarbij niet zozeer om de kwaliteit van de spijzen, maar de gastvrouw en de gastheer drukken op die manier hun liefde, genegenheid en waardering uit voor hun vrienden.

 

Ook Jezus nodigt ons hier aan zijn tafel, maar naast het samenzijn als zusters en broeders is daarbij ook de spijze zelf bovenal belangrijk: in deze maaltijd des Heren geeft Hij zichzelf helemaal aan ons, wordt Hij zelf helemaal één met ons: als ‘het echte voedsel voor mensen, die nog onderweg zijn’.

 

In woord en teken herhaalt Hij hierbij wat he diepste wezen van zijn leven was: door en door, ten einde toe en totterdood ‘gegeven en gebroken voor de mensen’.

 

`Kom, eet mijn brood

en drink de wijn die ik gemengd heb.

Laat je onverstand varen en jij zult leven

en de weg van het inzicht betreden.'

(Spreuken 9,5-6)

 

In die tijd zei Jezus tot de menigte:

‘Ik ben het levende brood

dat uit de hemel is neergedaald;

wanneer iemand dit brood eet zal hij eeuwig leven.

En het brood dat ik zal geven

voor het leven van de wereld,

is mijn eigen lichaam.’

(Johannes 6,51)

 

‘LICHAAM VAN CHRISTUS’

 

Na het wonder van de broodvermenigvuldiging, spreekt Jezus uitvoerig tot de mensen. Het gaat hem niet zozeer over het feit zelf. Het mirakel is teken van een diepe boodschap, waar het evangelie nu al enkele weken over gaat. Er is daarbij een zinnetje dat telkens weerkeert: ‘zelf ben ik het levende brood, dat uit de hemel is neergedaald. Zelf ben ik het brood dat leven geeft’. Jezus zegt klaar en duidelijk: alleen door in Mij te geloven ga je een volkomen vreugde, een volkomen leven vinden. Dit geloof kan geen lippendienst blijven, maar zal ons hele leven doordesemen en bezielen.

 

Totnogtoe sprak Jezus steeds over zichzelf, zijn diepste wezen, de kern van zijn persoonlijkheid, zoals die in zijn leven aan het licht kwam. Maar stilaan komt er een verschuiving. Stilaan spreekt Hij meer over het eucharistisch brood, de communie die wij elke week ontvangen.

 

Keer voor keer zegt de priester, met een duidelijk gebaar: ‘dit is mijn lichaam, dat voor u gegeven en gebroken wordt’. In de historische context van het Laatste Avondmaal zijn dit profetische woorden van Jezus zelf: ‘wat ik hier nu met dit brood doe, dat zal de komende uren met mij gebeuren: in mijn lijden, in mijn dood word ik totaal gebroken. Voor jullie. Dit brood, dat ben ik zelf.’

 

Daarom ook zegt de priester bij de communie: ‘Lichaam van Christus’. Dit is niet zomaar een stukje brood, het is Jezus zelf, waarmee we helemaal één worden. Een inniger eenwording is niet denkbaar. Het is ons gegeven Jezus geheel en al in ons op te nemen. Hij doordringt ons helemaal en wie ons ziet zou een glimp van Hem moeten opvangen. Een eucharistie mag nooit verworden tot gewoonte of tot zielloze, pure plicht.

 

In de communie, die eenwording met Jezus, wordt Hij enigszins wezen van ons wezen. We worden zelf een beetje Christus, maar onvoltooid, nog door en door getekend door menselijke onvolmaaktheid. ‘Lichaam van Christus’: dit gezegende brood is Jezus zelf. Maar er is meer: zelf worden we op mysterievolle wijze lichaam van Christus. Onze persoon wordt een afstraling van de verhevenheid en de heiligheid van Jezus zelf.

 

Maar deze heiligheid en verhevenheid zijn niet voltooid in ons. Zij zijn slechts aanwezig als toekomst en roeping. Wij blijven ‘mensen onderweg’ … maar wel onderweg naar een heerlijkheid, die eens ten volle stralen.

 

HET TESTAMENT VAN JEZUS

 

Mijn leven is voorbij nu,

er is zoveel gebeurd in die tijd;

nu is het de tijd van het afscheid:

zoals steeds onverhoopt,

zoals steeds veel te vroeg.

Ik heb u gesproken, geleerd ook,

en alles u voorgedaan;

geluisterd heb Ik naar u,

een Weg ook gewezen voor u.

Ik heb genezen, geholpen,

bovenal geleefd en geliefd.

Zo was Ik bij u, en mét u;

en vooral: Ik was er voor u.

 

Ik heb u verteld van mijn Vader,

van goedheid, van zachte moed,

van geduld en gerechtigheid,

geen kwaad meer met kwaad te vergelden,

geen oog meer om oog

en geen tand meer om tand.

Vooral sprak Ik u van de liefde,

vooral zo heb Ik voor u geleefd.

Alles wat Ik u gezegd heb,

alles wat Ik heb gedaan,

het is u in handen gegeven,

het is nu aan u toevertrouwd.

Mijn kruis is nu ook het uwe,

mijn vreugde voor u weggelegd.

Geloof in mijn woorden, mijn wegen,

en doe zo aan aarde en mens.

Leef een loflied voor uw, voor mijn Vader,

wees heilig, mensen van dé Weg.

 

Bron onbekend

 

DAARTOE IS HIJ GEKOMEN

 

De hele stad was voor hem uitgelopen.

Hij heeft de zieken en de hopelozen

getroost, gesterkt, genezen van hun noden.

De mensen zijn weer naar hun legersteden.

En hij is moe van spreken en genezen.

Hij trekt de heuvels in, hij wil alleen zijn.

Laat op de avond bidt hij tot zijn vader,

want er zijn nog zoveel verloren schapen.

Hij is hun herder en hij kan niet slapen.

Hij staat alweer, rechtop onder de sterren.

Hij moet de heuvels over, hij moet verder,

verder, naar al de kudden zonder herder,

naar nieuwe steden en hun synagogen,

waar bange mensen op verlossing hopen,

het woord van God, daartoe is hij gekomen.

Michel van der Plas



1802260-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1802260-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1802260-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1802260-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1802260-032b2cc936860b03048302d991c3498f.jpg

1802260-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1802260-9eb9cd58b9ea5e04c890326b5c1f471f.png

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 18:41 Reageer op dit bericht

MARIA TEN HEMEL

HET 'MAGNIFICAT' VANDAAG

 

Wat is God toch grandioos.
Hij betekent alles voor mij.
Ik ben helemaal opgetogen
omdat Hij naar mij heeft omgekeken.
Eigenlijk ben ik toch niets bijzonders,
een doodgewoon meisje
dat graag voor anderen klaar staat.

 

Maar voortaan zal iedereen zeggen
dat ik het heel erg getroffen heb.
Hij is inderdaad machtig groot
en Hij heeft zijn naam waargemaakt
door mij te kiezen voor zo iets geweldigs.

 

Zo doet Hij met ons.
Alle mensen die naar Hem opzien,
hebben dat steeds ondervonden.
Wie hem in de arm neemt,
staat sterk.
Maar wie zich verbeeldt dat hij het wel alleen kan
zal bedrogen uitkomen.

De machtigen laat Hij rustig vallen
maar de kleinen helpt Hij vooruit.

 

Aan ons, die nog zoveel tekortkomen,
geeft Hij wat we maar nodig hebben.

Maar diegenen die zich al van alles hebben voorzien
stuurt Hij weg met lege handen.

 

Zo heeft Hij het altijd gedaan met de mensen
vanaf Abraham en zijn volk
tot nu toe en in eeuwigheid.

 

Zondagsvieringen Dominicanen



1801907-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1801907-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1801907-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1801907-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 16:46 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Het zwart-witfotootje is slechts een handpalm groot. De randen zijn gekarteld als bij een droog koekje. Het werd genomen in 1954. Ik ben dus drie jaar. Ik draag een speelpakje waarvan het elastiek mij stoort; ik trek eraan om het makkelijker te doen zitten. Met mijn linkerhand houd ik de hand van mijn vader vast. Hij draagt een zomerhemd en een lange short. Wij staan op een plattelandsweg. We kijken in de verte, beiden in dezelfde richting en beiden met een gezicht dat half nieuwsgierig, half bezorgd is, en dat niemand wil behagen.

 

Toen ik mijn moeder die foto toonde, riep ze uit: 'In die jaren was je de hele tijd bij je vader, je week geen duimbreed van hem!' Ik dacht, zonder het hardop te zeggen, dat dit nog altijd het geval was en dat er meer nodig was dan de dood om die twee handen die mekaar rustig omsloten hielden, uit mekaar te halen.

 

Natuurlijk is er wel degelijk iets veranderd. Als ze vandaag een foto konden nemen met een film die gevoelig genoeg was om het onzichtbare vast te leggen, dan zou je daarop dezelfde personen elkaars hand zien vasthouden, maar ze zouden van grootte gewisseld zijn: ik ben nu de man op rijpe leeftijd die mijn vader toen was en hij heeft de leeftijd die de dood ons verleent als hij zijn onschuld over ons doet stralen (op welk moment van ons leven hij ook zijn opwachting maakt), dat wil zeggen twee of drie jaar, zeker niet meer, misschien zelfs minder.

 

Christian Bobin: ‘Verrijzen’, p.35-36

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 16:37 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

'k Huiver van ontzag en glorie

als ik U in mij herken.

Maar ik schaam mij U te dragen

daar ik zo ellendig ben.

 

Heden zal ik voor U knielen,

morgen glijd ik weer vandaan,

om gebroken weer te keren.

't Licht gaat uit en 't licht gaat aan.

 

Als betoverd aangetrokken,

draai ik immer rond Uw schijn,

aarzelend en toch verlangend

vlam van Uwe vlam te zijn.

 

Ach, ik weet het, 't kan niet helpen,

eerst moet ik den trotsen muur

van mijn eigen ik afbreken,

en dan slaat dat zalig uur.

 

Dat is juist mijn angst en zorge,

en dàt is mijn laffe pijn,

dat Gij dan te groot geworden,

ik mij zelf niet meer zou zijn.

 

Felix Timmermans



1800662-1fd0a97644c09c76758ef3f65c31143d.JPG

1800662-6306c1294424c666e969e5fca42957fc.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 09:47 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

BROOD VOOR ONDERWEG

 

In elke eucharistie staan de woorden van de consecratie, door Jezus uitgesproken bij het Laatste Avondmaal, centraal: ‘Dit is mijn lichaam, dat voor u gegeven en gebroken wordt.’ Maar meer nog dan anders spreekt de eucharistie van vandaag ons over ‘Jezus, gegeven en gebroken’. In het evangelie noemt Hij zich tot driemaal toe het brood voor het leven van de mensen. Op onze levensweg wil Hij ons sterken en voeden, wil Hij de bezieling zijn, die ons voortdrijft, niet abstract of ver weg, in het luchtledige, maar heel concreet en dichtbij, in ons leven van elke dag.

 

Misschien zoeken wij elders wel inspiratie of brood voor ons leven. Het kan iedereen overkomen. Als dat zo is kan Hij een indringer lijken en dan is het mogelijk dat wij Hem eigenlijk vluchten.

 

Volg dus het voorbeeld van God,

als kinderen die hij liefheeft,

en ga de weg van de liefde,

zoals Christus, die ons heeft liefgehad

en zich voor ons gegeven heeft als offer,

als een geurige gave voor God.

(Efeziërs 5,1-2)

 

‘Ik ben het levende brood

dat uit de hemel is neergedaald;

wanneer iemand dit brood eet zal hij eeuwig leven.

En het brood dat ik zal geven

voor het leven van de wereld,

is mijn lichaam.’

(Johannes 6,51)

 

VOEDING OP ONS LEVENSPAD

 

Enkele weken geleden lazen we hoe Jezus zijn leerlingen op weg zond. Ze mochten niets meenemen voor onderweg, geen brood, geen reistas en geen geld, alleen een herdersstok. Sandalen mochten ze dragen, maar geen extra kleren meenemen. Toch vertrekken de leerlingen niet met lege handen. Ze krijgen een uitrusting die al het andere overbodig maakt: hun kracht ligt in het Woord van God, dat zij spreken.

 

Eigenlijk is het evangelie vandaag een aanvulling daarbij. Tot driemaal toe zegt Jezus: ‘Ik ben het brood dat leven geeft.’ Geen picknickje voor een uitstap op een zonnige zomerdag, maar de krachtige voeding voor de lange reis, die ons leven is!

 

Het lijkt een verwijzing naar de eucharistie – en dat is het wellicht ook wel – maar Jezus’ woord zegt zoveel meer vandaag. Hij spreekt over zijn hele persoon. In alles wat Hij is, in alles wat Hij doet, in de meest omvattende rijkdom van zijn hele wezen is Hij de voeding, de energie, de inspiratie voor ons leven. Daarom is het zo belangrijk dat we proberen om Hem echt te leren kennen. Dat wij open en ontvankelijk staan voor Hem. Dat Hij zelf almaar meer wezen van ons eigen wezen kan en mag worden.

 

Een theoloog schreef eens dat hij veel over Jezus had gelezen en gesproken. Toch bleef Jezus een vreemde voor zijn hart. In een stille bezinning sloeg de vonk over. Kennis werd liefde en Jezus werd de energie voor zijn leven.

 

Dat zegt Jezus: dat Hij de energie voor ons leven is. Hij vervult ons diepste verlangen en geeft ons levenskracht. Die liefde, die ons kracht geeft kan slechts groeien als wij Hem toelaten en ons door Hem laten aanspreken.

 

Onze levens kunnen erg verschillen, maar het is nodig dat wij stil naar ons diepste ik luisteren. Dan wordt een diep verlangen wakker naar liefde, die ons leven vult. Dan kan ons hart openkomen om Jezus te ontvangen: ‘Min de stilte in uw wezen, zoek de stilte die bezielt, zij die alle stilte vrezen, hebben nooit hun ziel gelezen, hebben nooit geknield.’

 

Als wij rumoer, drukte en zorgen even achterwege laten voor de rust van het gebed, kan onze liefde openbloeien voor Jezus. Zo kan Hij brood voor ons leven worden. En kunnen wij op onze beurt brood voor de mensen worden.

 

Heer, onze God,

vanwaar komt toch

dat onbedwingbaar

verlangen naar vrede in ons?

 

Is het

uw scheppingskracht

die ons beroert?

 

Is het

de gestalte van

de man van Nazareth

die ons niet loslaat?

 

Is het zijn Geest

die in ons bezig is?

 

Wij bidden U:

laat nooit

in ons verloren gaan

de droom die in ons spreekt

van een goede schepping,

van mensen in verbondenheid,

het land van belofte,

uw stad, uw eigen huis

waar ruimte voor allen is.

 

Bron onbekend



1799592-d23001d78024ef71e21884ee7afcf8f1.JPG

1799592-6e9f20c11354702055773811fa93bb9b.JPG

1799592-3c0efb7bcb8d4ca58b906a277e38abda.JPG

1799592-7577b0a38d7dea78973e04953478741e.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 07:44 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

ZIJ ZIJN NIET GELUKKIG

 

Waarom kunnen mensen niet gelukkig zijn? Zij werden met alle zorg ingeplant in een stukje wereld dat helemaal was afgestemd op hun behoeften ... met zuivere lucht en vruchtbare aarde, met water in overvloed, water om van te leven.

 

Zij werden uitgerust met een stel vaardige handen en een schrandere geest, met een hart dat kan warmlopen en liefhebben, uitermate, met een mond om te lachen en te spreken, met een drang om te leven naar binnen en naar buiten.

 

En toch zijn zij niet gelukkig. Uitgerekend op die plaatsen van de wereld, waar aan hun behoeften het meest wordt voldaan, en daar waar zij hun talenten het best konden ontwikkelen, zijn zij niet gelukkig.

 

Is dat geen zonde?

 

Waarom kunnen mensen niet gelukkig zijn? Hebben zij dan hun stukje wereld verknoeid met beton en olie en staal? Hebben zij hun geest verziekt met dwaze gedachten en hun hart laten verkillen?

 

Of ligt de reden veel en veel dieper? Is de mens met al zijn rijkdom en met heel zijn bagage aan kennis en vernuft wel ergens thuis? Kan hij zich ergens neerzetten zonder te zeggen dat hij weer weg moet?

 

Heeft de mens, met al zijn mogelijkheden, nog wel één stukje zekerheid om op te staan? Eén veilig plekje – dat buiten elke redenering valt – waar hij grond voelt en kan zeggen: ‘Wat God doet is welgedaan.’

 

Is de mens geen vreemde voor zijn eigen hart omdat hij van Huis is weggegaan en de weg verloren is?

 

Is dat de zonde, de reden dat hij niet gelukkig is?

 

Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’



1798767-94901c3f2e5cdc5c256a2b65d7c147d5.JPG

1798767-af2d2fdab753e6893e455e88abd2d753.JPG

1798767-2503a26aac203f65abbd502fae08b8d9.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:25 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

De Wieskirche of Weidekerk  in Steingaden (Beieren) is zowel een toeristische trekpleister als een bedevaartsoord. De stijl is een mengvorm van barok en rococo. Aan de buitenkant heeft het gebouw strakke lijnen terwijl de binnenkant bekleed is met krullen en golven. Het licht, dat door hoge ramen naar binnen valt, wordt weerkaatst door het wit en bladgoud. Daarnaast zijn blauw (symbool voor de genade) en rood (symbool voor het Heilig Bloed) opvallend aanwezig.

 

In 1738 werden tranen gezien op een oud houten beeld van de Gegeselde Heiland. Dit mirakel leidde tot een toevloed van bedevaarders. In 1740 werd een kleine kapel gebouwd om het beeld te huisvesten, maar al snel bleek dat het gebouw te klein was in verhouding met het aantal pelgrims dat het aantrok. Daarop besliste de abdij van Steingaden om er een afzonderlijke kerk aan te wijden: de Wieskirche.

 

‘Nun, so will ich alles lassen,

Auf die Wies zu Jesus gehn,

Mich begeben auf die straßen,

Und mit Freuden Ihn ansehn.

Schönster Jesus auf der Wies,

Der so voller Gnaden ist.

(Das Wieslied)

 

 

Mijn Jezus, mijn Heiland,
Verlosser en Vriend,
U wilt voor mij zorgen,
al heb ik dit niet verdiend.
 
Dan ben ik verwonderd,
en word ik stil,
deze Jezus volgen,
dat is wat ik wil.

 

Janneke Troost



1798122-03ec43ec558cc79f995203f360ca65f4.JPG

1798122-b9991d4a3fb644cfeb2eae507028a591.JPG

1798122-fb655d12eacb9b47ee8693efa65c8ac9.JPG

1798122-a691368df465df9313d33d6d7a538a80.JPG

1798122-8cd9f36d4ac3ed001ad2b1cd443e7f74.JPG

1798122-2d48e3fb97557da304c1825a7505b35c.JPG

1798122-12f08ed332051c94adf43982574e9fb2.JPG

1798122-af736befcd750fda653ed64298b0d5ce.JPG

1798122-567d0191f6dec0940b81a075ba5ae6ec.JPG

1798122-8d030d6694e38e2213b9db6291cdcc4f.JPG

1798122-5ffdc610b170a304dcf6cbbbb3f4c84d.JPG

1798122-81a5e90d6f7792a4f86a0e6f9bebc73c.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 19:01 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

BROOD OM VAN TE LEVEN

 

Vorige week lazen we het verhaal van de broodvermenigvuldiging, het wonder van breken en delen. Vandaag en de volgende weken gaat Jezus daar dieper op in, in een nogal lange toespraak: de broodrede. Voor Hem gaat het niet zozeer om het feit zelf van het mirakel: elk mirakel is een teken en draagt een diepere betekenis. En deze diepere betekenis wil Hij ons meegeven. Dat gaan we de volgende zondagen horen.

 

Maar om te beginnen wijst Jezus ons er nog eens op dat wij mensen, zo vaak, alleen maar uit zijn op materieel voordeel: we willen 'steeds meer' … terwijl Hij ons wil oproepen om verder te zien en te verlangen naar alles wat wij broodnodig hebben om als verloste, vreugdevolle mensen door het leven te gaan.

 

En dat is veel meer dan alleen materieel bezit, comfort en luxe …

 

Door Jezus wordt duidelijk

dat u uw vroegere levenswandel moet opgeven

en de oude mens,

die te gronde gaat aan bedrieglijke begeerten,

moet afleggen,

dat uw geest en uw denken

voortdurend vernieuwd moeten worden

en dat u de nieuwe mens moet aantrekken,

die naar Gods wil geschapen is

in waarachtige rechtvaardigheid en heiligheid.

(Efeziërs, 4,21-24)

 

Jezus zei: ‘Waarachtig, ik verzeker u:

u zoekt me niet omdat u tekenen hebt gezien,

maar omdat u brood gegeten hebt en verzadigd bent.

U moet geen moeite doen voor voedsel dat vergaat,

maar voor voedsel dat niet vergaat en eeuwig leven geeft;

(Johannes 6,26-27)

 

JEZUS, BROOD VAN EEUWIG LEVEN

 

‘Ik ben het brood dat leven geeft,’ zei Jezus. ‘Wie bij mij komt zal geen honger meer hebben.’ Het zijn vertrouwde woorden, en misschien spreken ze juist daarom niet echt meer aan. Natuurlijk is er hier een verwijzing naar de eucharistie. Maar er is meer aan de hand. Zelf ben ik dat brood, dat leven geeft, zegt Jezus en zo nodigen deze woorden ons uit om bij onszelf eens na te gaan: ‘Wie is Jezus voor mij? Is Hij het brood van mijn leven? Zoek ik bij Hem de kracht om dag na dag mijn weg te gaan?’

 

Om Jezus zo innig mogelijk te leren kennen, kijken we naar het hoogtepunt van zijn leven: het laatste samenzijn met zijn vrienden en de kruisgang die toen volgde. Die laatste avond heeft Hij ons een uniek beeld van zijn leven nagelaten. Hij nam brood en brak het en gaf aan ieder een stukje: ‘Dit is mijn lichaam, dit ben Ikzelf, voor u gegeven en gebroken.’ En opdat wij deze les niet zouden vergeten zei Hij nog: ‘Blijf dit doen om mij te gedenken.’

 

Liefde, die zichzelf wegschenkt en daarvoor gekruisigd wordt: zulke Liefde is Jezus in zijn diepste wezen. In deze Liefde, die het Kruis niet uit de weg gaat, komt Hij tot een Leven dat de moeite waard is. Met de woorden van het evangelie bidden wij: ‘Heer, geef ons dat Brood, dat Leven geeft! Geef ons deze Liefde, die Gij zelf zijt, zodat ook ons leven de moeite waard wordt.’

 

Er zijn mensen die alles voor zich houden, die niets meedelen, die zich afsluiten voor anderen. Rondom hen is het eenzaam, kil en doods. Maar er zijn ook mensen die, spontaan, meedelen van wat zij hebben, meedelen van wat zij zijn. Bij hen groeit vriendschap, verbondenheid, vreugde. Bij hen zien we het leven in zijn rijkste groei en bloei. Leven in overvloed  zien we waar mensen zichzelf geven, breken en delen. Daar ligt de weg naar een waarachtig leven. Daar wordt onze diepste honger, onze diepste hunker gestild waar mensen voor elkaar leven, waar mensen zich geven aan elkaar.

 

Zo kan Jezus brood of voedsel voor ons leven worden. Als we Hem zo goed mogelijk leren kennen in de stilte van ons hart en als we zo goed mogelijk proberen zijn Leven te leven. Hij dringt zich niet op daarbij, maar zachtjes zegt Hij: ‘Deze weg ben Ik gegaan, gegeven en gebroken, en zo is mijn leven volkomen geworden’. En even zachtjes wenkt Hij ons om, net als Hij, gegeven mensen te worden, ook als ons leven dan soms langs de weg van het Kruis zal lopen.

 

Soms is een mensenleven zo gekwetst 
dat brood niet meer verzadigt 
en water niet meer laaft, 
dat vuur niet meer verwarmt 
en een huis niet meer herbergt. 

Wonden worden soms alleen geheeld 
als iemand het opbrengt 
om voor een ander 
brood en water, vuur en huis te zijn. 

Er is veel vraag naar zo een mens 
die voor een ander nabij is als God. 

Alleen vraag ik mij af wat ik ben: 
die vraag of het antwoord?

Zondagsvieringen Dominicanen

 

Door genegenheid

breng je mensen op andere gedachten,

niet door woede.


Dalai Lama



1797236-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1797236-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1797236-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1797236-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1797236-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 09:28 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

'K HOORE TUITEND' HOORNEN

 

'k Hoore tuitend' hoornen en

de navond is nabij

voor mij:

de navond is nabij,

komt bij:

zegene u de Alderhoogste, want

de navond is nabij,

komt bij:

'k hoore tuitend' hoornen en

de navond is nabij,

voor mij!

 

Guido Gezelle

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 08:01 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten