Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

MEDITEREN OP ZONDAG

HIJ LEEFDE MEE MET DE MENSEN

Een klein kindje voelt zich veilig in de armen van mama of papa; een jongen of een meisje, die groter worden praten graag met een goede vriend of vriendin; gehuwden geven en vinden steun bij elkaar, en dikwijls ook nog bij hun ouders, zelfs na jaren huwelijk.

Vandaag gaan de lezingen over dit soort van dingen: verantwoordelijk zijn voor elkaar, zorg dragen voor de mensen, die je gegeven zijn.

Jezus wordt ons hierbij als voorbeeld gesteld: op een ogenblik dat Hij en de leerlingen willen rusten blijven de mensen naar Hem toekomen, en dan horen we dat enig mooie zinnetje in het evangelie: 'Hij voelde medelijden met hen, want zij waren als schapen zonder herder.'

 

Wee de herders

die de schapen van mijn weiden

in het verderf storten en laten verdwalen

– spreekt de Heer.

Daarom – dit zegt de Heer, de God van Israël,

tegen de herders die mijn volk weiden:

Jullie hebben mijn schapen verjaagd en laten verdwalen,

en jullie zijn ze niet gaan zoeken.

(Jeremia 23,1-2)

 

Toen Hij uit de boot stapte,

zag Hij een grote menigte

en voelde medelijden met hen,

omdat ze leken op schapen zonder herder.

(Marcus 6,34)

 

MENS VOOR DE MENSEN ZIJN,

HERDER ALS GOD

 

In de lezingen van vandaag is er duidelijk één groot onderwerp: de bekommernis en zorg van God voor ons, zijn mensen. Maar dat is helemaal geen wereldvreemde, vrome gedachte: Gods liefde voor ons komt tot ons doorheen andere mensen, en zelf kunnen wij instrument van Gods liefde zijn voor hen. Zoals het staat in dat gekende gebed van Franciscus: 'Heer, maak mij tot een werktuig van uw vrede.'

Zo krijgen we vandaag eigenlijk een vervolg op vorige week: elke mens, die ervoor kiest om Jezus te volgen is in zekere zin een profeet of een apostel, die blijft getuigen van de komst van Gods Rijk in ons midden, en die blijft geloven in de innerlijke kracht van deze blijde boodschap.

De koningen en de leiders van het Joodse volk zijn afgeweken van de opdracht die God hun had toevertrouwd: zij hebben vaak hun verantwoordelijkheid niet opgenomen om in Gods naam zorg te dragen voor zijn volk.

Het evangelie verwoordt eenzelfde gedachte maar dan op een meer positieve wijze: De mens Jezus, samen met zijn meest nabije vrienden, hebben nood aan rust en verpozing, aan vakantie, maar wanneer de mensen hen komen opzoeken, staan zij desondanks bereid …

 

want bij het zien van die menigte mensen

voelde Jezus medelijden met hen,

want zij waren als schapen zonder herder …

 

In al zijn eenvoud is dat zo een mooi zinnetje, dat geschikt is voor ons gewone leven van elke dag: Gods liefdevolle zorg omringt ons in concrete mensen.

Allemaal zijn wij in ons dagelijkse leven verantwoordelijk voor de mensen die ons zijn toevertrouwd, voor de mensen die ons gegeven zijn in ons gewone leven van elke dag.

Laten wij dan op hartelijke wijze Gods liefde aanwezig stellen en voelbaar maken voor onze medemensen.

 

‘Toen Jezus al dat volk zag,

voelde Hij medelijden met hen,

want zij waren als schapen zonder herder’

Met mensen begaan zijn.
Ermee te doen hebben.
Ze niet uit het hart kwijtraken.
Zoeken wat je voor hen kan doen.
De vraag die op hun lippen ligt, ernstig nemen …
Zo was Hij.

Hij zorgde dat ze te eten hadden
want er waren er bij die van heel ver kwamen.
Dat ze leven zouden …
en niet van brood alleen.

We vragen ons soms af wat wij moeten doen
om ons christen-zijn te beleven.

Wie echt met mensen begaan is,
zal ingaan op Gods wil
die voor zijn of haar voeten ligt.
Die zal de nood verstaan
die de werkelijkheid hem of haar toeschreeuwt.

Begaan zijn met mensen is echt niet zo moeilijk.
Het is minstens niemand in de steek laten
die op jou een beroep doet.

 

Magda Franken



1792352-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1792352-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1792352-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg

1792352-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

1792352-032b2cc936860b03048302d991c3498f.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 08:17 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

MENSEN VAN DE WEG

 

Christenen worden allang 'mensen van de weg' genoemd: samen op weg, naar het voorbeeld van Jezus. Misschien zitten bedevaarten ons daarom wel zo ingebakken? In elk geval staat het als een paal boven water dat bedevaarten populair zijn. Ze hebben een bijzondere aantrekkingskracht. Ook ik kan daarvan getuigen. Twee keer legde ik een deel van de camiño naar Santiago de CompostelIa af. Het zijn ervaringen die me voor altijd bijblijven.

 

René Gijbels

 

Mijn belangrijkste ervaring is dat een pelgrimstocht nooit ten einde is. Ze verandert je in die mate dat je niet meer als dezelfde persoon weer naar huis keert. Het bedevaartsoord is geen eindpunt, maar een keerpunt. En je blijft altijd onderweg. Pelgrimeren is voor mij dan ook een symbool van het leven: onderweg zijn met een diep verlangen naar heelheid.

 

Vrijheid

 

Dagenlang een pelgrimstocht afleggen, vooral te voet of met de fiets, maakt je tot een vrij mens. Toen ik de camiño stapte, besefte ik hoeveel tijd ik plots had. Hoe bevrijdend om te kunnen leven op je eigen ritme! Bovendien kun je tijdens je bedevaart bewust tijd maken om na te denken en te bezinnen. Je komt zodanig los van alles en van jezelf, dat je in harmonie komt met alles om je heen. Je leert als het ware los te laten om beter te ontvangen. Plots merk je de prachtige natuur op bijvoorbeeld. Spontaan dank je dan God voor zijn schepping.

 

Samen zoeken

 

Volgens mij zijn bedevaarten vandaag zo populair, omdat ze beantwoorden aan het hedendaagse zoeken. Mensen hebben de institutionele kerk vaarwel gezegd, misschien zelfs God. Maar ze blijven op zoek naar het spirituele. Het verlangen naar iets 'meer' zet hen op weg.

 

‘IN EEN BEDEVAARTSOORD

RAKEN HEMEL EN AARDE ELKAAR’

 

Spiritualiteit tijdens een bedevaart neemt veel vormen aan, afhankelijk van de bedevaarder. Het zit in het stappen of fietsen, in het onderweg zijn, in het helpen van andere mensen onderweg. Een bedevaart zorgt voor kameraadschap en gemeenschapsgevoel. Het overkomt zelfs diegene die dacht de bedevaart in zijn of haar eentje te ondernemen.

 

God ontmoeten

 

Andere pelgrims hopen daadwerkelijk God te ontmoeten tijdens hun bedevaart Bedevaartsoorden zijn dan ook een plaats waar hemel en aarde elkaar raken, waar God dicht bij de mensen is. Misschien is het niet toevallig dat veel bedevaartsplaatsen op een berg liggen? Een ontmoeting met God kan je sterken, nieuw leven geven. En dat neem je voor de rest van je leven mee.

 

René Gijbels is Salvatoriaan

 

(Bron: Missio) 



1791260-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1791260-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1791260-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1791260-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1791260-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1791260-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1791260-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1791260-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1791260-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:43 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

HARMONISCH

 

Omzien, én dankbaar,

naar kleine dingen.

Met bloemen en dieren

lieve geringe

die groeien en tieren

zielsvriendschap vieren.

 

Anton van Wilderode



1790156-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1790156-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1790156-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1790156-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1790156-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1790156-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1790156-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1790156-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1790156-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:29 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

OP ZIJN WOORD

 

Straks krijgen we twee verhalen over ‘roeping en zending’. Amos was een veehoeder, en plots hoort hij – in zijn dagelijkse bezigheden – de  stem van God, die hem weghaalt van achter zijn kudde. Voortaan wordt hij geroepen en gezonden om Gods eigen woord te spreken, en nog wel tot mensen, die daar niet voor openstaan, maar die 1001 andere bekommernissen hebben.

Bovendien spreekt Amos woorden, die zij liever niet horen, want de profeet wijst hen terecht in hun manier van doen.

Ook Jezus zendt op een bepaalde dag zijn leerlingen op pad om zijn goede boodschap van vreugde, van vrede en van vertrouwen aan de mensen te verkondigen.

Beide verhalen leren ons dat wij vrede en rust vaak zoeken op paden waar die niet te vinden zijn.

 

Amos antwoordde

`Ik ben geen profeet of lid van een profetengilde,

ik ben veehoeder en vijgenkweker.

Maar de Heer heeft mij achter mijn beesten weggehaald

en de Heer heeft mij gezegd:

`Ga als profeet naar mijn volk Israël.''

(Amos 7,14-15)

 

Jezus gebood hun

om niets mee te nemen voor onderweg 

dan een stok

geen brood, geen reistas,

geen geld in de beurs, 

wel sandalen aan te doen,

maar geen twee stel kleren aan te trekken.

(Marcus 6,8-9)

 

ENKEL ZIJN WOORD

 

Dezer dagen zie  je ze weer op de wegen, al die auto’s bepakt en beladen: valiezen, tenten, fietsen, surfplanken. En binnenin zijn er de  kinderen die boekjes lezen of zich vervelen, die dorst hebben en vragen of het nog ver is. Mensen trekken er op uit, gepakt en gezakt.

Ook Jezus zendt zijn leerlingen op weg, maar niet op vakantie: ze zullen voor Hem uitgaan om Zijn Woord te preken over het Rijk van God, dat op handen is. Merkwaardig is de minimale uitrusting waarmee ze op stap moeten gaan: alleen een stok, een paar sandalen en de kledij die ze dragen. Geen voedsel, geen dubbele kleding, geen reischeques, geen Visakaart.

En toch gaan de leerlingen niet op weg met lege handen. Ze krijgen een uitrusting mee die al het andere overbodig maakt: hun kracht ligt in het Woord van God, dat zij spreken.

Het wordt altijd herhaald, als mensen gezonden worden: ‘wees niet bang, je steunt immers niet op aardse zekerheden, maar je kracht ligt bij de Heer.’ Ga in vertrouwen want de Heer zelf gaat met je mee. Geloof in de kracht van zijn Woord. Zijn Woord alleen is je sterkte, de rots waarop je bouwt. En dat Woord zal die mensen aanspreken, die open en ontvankelijk zijn voor alles wat deugd heet en lof verdient, voor alles wat goed en edel is.

Wees ook niet verbaasd, zegt Jezus, dat je soms niet welkom bent. Wie Gods Woord verkondigt mag tegenwind verwachten. Blijf niet daar, waar die openheid voor het woord van God ontbreekt. Ga daar weg en schud zelfs het stof van je voeten zodat je niets uit die streek meedraagt en zelf niet door die kwade geest bezoedeld wordt.

Maar waar het Woord van God wel ingang vindt, verdwijnt elke slechte geest en worden duivels uitgedreven. Verbondenheid groeit en echte liefde haalt het. Er is geen berekening meer, geen eigenbelang dat alles overwoekert. Wat menselijkerwijze onmogelijk lijkt, wordt dan mogelijk: een nieuwe aarde die als een hemel is, door die nieuwe geest die mensen omkeert.

Laten we hopen dat er altijd mensen zullen zijn die alleen met een stok en een paar sandalen woorden blijven spreken vol hoop en verwachting. Woorden van Jezus, opdat wij leven zouden hebben, leven in overvloed.

 

God, geef ons adem

in onze benauwdheid.

Houd ons vast

wanneer wij dreigen te bezwijken

onder de last die ondraaglijk wordt.

Houd ons hart open

wanneer het dichtgeslagen wordt

door verdriet en teleurstelling.

 

Dat wij fris mogen blijven

in de herhaling van iedere dag.

Dat wij het mogen uithouden

wanneer de verveling ons overvalt

 

Dat wij soepel mogen blijven

in het beleven van onze idealen

mild in ons oordeel

over de mens die naast ons leeft.

 

Dat de fantasie ons

wakker mag houden

in het zoeken naar vrede.

Dat de droom ons nooit zal verlaten

dat wij de herinnering aan uw belofte

voor elkaar mogen bewaren.

 

Missio 



1789093-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1789093-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1789093-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1789093-716bef78a05d93c8f99f0e25ce983ea5.JPG

1789093-800963594165cfece5e71dc013f561cb.JPG

1789093-9f3f838273eeec3335e429a219b50097.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:52 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

DE MYSTERIEUZE TOREN

 

‘Als een kunstenaar iets maakt, bedoelt hij daar iets mee. Architect Jan Brouwer plaatste deze toren en noemde hem Prediker. Alle profeten hebben een naam, alleen Prediker niet. Zijn naam was niet belangrijk. Enkel zijn boodschap was van tel.

 

Ga eerst mee terug in de tijd, de jaren vijftig.

 

In die tijd was elk geloof zeer fundamenteel. Ook het katholiek geloof van zijn opdrachtgevers. Wie niet katholiek gedoopt was, kon niet in de hemel komen, kon niet begraven worden op de katholieke begraafplaatsen.

 

En ook (zoals nog steeds) : elke toren verwijst naar God. Wijst de weg naar God.

 

Jan Brouwer plaatste acht torens op de basiliek, volkomen los van elkaar. Alle even groot en even belangrijk. Als om te zeggen: er zijn meer wegen naar God. Ieder mag in zijn eigen godsdienst inspiratie zoeken om dichter bij God te komen. Laat elkaar met rust, respecteer elkaar. Bovendien was elke geloofsrichting, elke toren, op het eind nog gesplitst, als om aan te geven dat men ook binnen zijn geloofsovertuiging van mening mocht verschillen, met respect voor elkaar.

 

Dit was zijn revolutionaire boodschap. Als hij hem hardop uitgesproken had, zou hij ongetwijfeld geen toren gebouwd hebben.

 

Maar de boodschap, die hij niet openlijk uitsprak, plaatste hij wel op de toren.



1788266-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1788266-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1788266-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1788266-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1788266-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1788266-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1788266-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1788266-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1788266-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 07:09 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

DEEL 1: DOEL 

VERGEEFS VERZOEK 

 

Laat mij maar liggen, stad,

ongemoeid liggen als vroeger

inniger veiliger groener

zonder verlies van wat

ik bijna verloren had,

 

zeven straatjes die los

naar elkander naar nergens voeren,

sluimeren niet verroeren

onder de dappere blos

gladgegaan van groen mos,

 

met het vertrouwde gezicht

ach van geschoren linden

horren en groene blinden

loof dat zonder gewicht

los tegen dakpannen ligt,

 

weerloos in ieder seizoen

wiegen en herfstelijk kraken

onder een sneeuwdek ontwaken

of in een lente als toen

pril worden en weer groen.

 

Stad, laat mij ongemoeid

liggen terwijl gij groeit.

 

Anton van Wilderode 



1787133-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1787133-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1787133-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1787133-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1787133-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1787133-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1787133-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1787133-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1787133-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 07:25 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

DEEL 2: PROSPER POLDER 

‘DE WERELD DIE IK BEMINDE’

 

De wereld die ik beminde

getekend in tedere tinten

lila en leliewit

en het heilige groen van de linden

is niet meer terug te vinden

verdwenen en uitgewist.

 

Anton van Wilderode



1787132-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1787132-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1787132-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1787132-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

1787132-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1787132-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1787132-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1787132-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1787132-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 07:19 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

HEEL GEWONE MENSEN ?

 

Vandaag is het stukje evangelie uit Marcus een tikkeltje anders dan anders: geen succesverhaal zoals zo dikwijls, met een menigte mensen die achter Jezus aanloopt. Vandaag klinkt het anders: zijn zending lijkt wel mislukt. Zijn eigen dorpsgenoten, goede bekenden nog wel, wijzen Hem af!

 

Alles was nochtans goed begonnen: veel aanhang, bewondering, waardering, volgelingen zelfs, die achter Hem aanliepen! Maar dan beginnen de roddels en Hij wordt verdacht gemaakt: 'Waar haalt Hij dat vandaan? Hij is toch maar een gewoon mensje, net zoals wij, niet meer of niet beter.'

 

Destijds was het zo voor Jezus, eeuwen eerder had de profeet Ezechiël het ook al meegemaakt … en ook vandaag gebeurt het nog zo vaak met mensen.

 

Velen die naar Hem luisterden waren stomverbaasd:

‘Waar haalt Hij dat allemaal vandaan?

Wat is dat voor wijsheid die Hem gegeven is?

En dan die wonderen

die zijn handen tot stand brengen!

Hij is toch maar die timmerman,

de zoon van Maria.’

En ze namen er aanstoot aan.

 

Jezus zei tegen hen:

‘Nergens wordt een profeet zo miskend

als in zijn eigen stad,

onder zijn verwanten en huisgenoten.’

(Marcus 6,2-4)

 

HET GEWONE ONGEWOON

 

Vandaag wordt de kleine Heilige Teresia - Teresia van Lisieux – beschouwd  als één van de grootste heiligen van de laatste eeuwen. In 1997, 100 jaar na haar dood, verhief paus Johannes-Paulus II haar zelfs tot kerklerares, om ons duidelijk te maken: ‘Mensen, van dat kleine meisje dat zo vroeg stierf kunnen wij heel veel leren.’ Destijds, toen wij nog kind waren, spraken eenvoudige mensen trouwens met veel tederheid over het klein, heilig Trezeke.

Het was ooit anders geweest! Teresia stierf inderdaad heel jong, ze was maar 24 jaar, en buiten haar klooster was zij helemaal niet gekend. Ook haar medezusters zagen weinig in haar. Kort voor haar dood hoorde zij van op haar ziekbed een medezuster nog fluisteren: 'Wat zal de overste, binnen enkele dagen, over haar kunnen vertellen? Zij heeft toch niets speciaals gedaan!'

En dan gebeurt het wonder: na haar dood heeft dit simpele meisje, dit zusterke, dat in niets opviel, een grote erkenning gekregen en veel mensen geïnspireerd met haar ‘kleine weg’. Haar geheim was de liefde in het gewone leven van iedere dag. Zij had ervan gedroomd om missionaris te worden. Maar haar gezondheid liet dat niet toe. En zo verstond zij beter wat ze bij Paulus had gelezen: 'De grootste gave is de liefde!' En die liefde beleefde zij met heel haar hart, met al haar krachten, zoals ook Jezus gevraagd had.  

Het leven van de kleine Heilige Teresia lijkt op het evangelie van vandaag. Jezus is in zijn vaderstad om daar de blijde boodschap te verkondigen. Maar veel mensen, die Hem vroeger gekend hadden, reageren afwijzend: 'Wij kennen zijn familie toch, het zijn maar simpele mensen hier in het dorp. En wat is Hij zelf: we hebben Hem zien opgroeien, die zoon van de timmerman! Wat is daar nu speciaal aan?' De kennissen van Jezus zien de rijkdom van zijn leven en de diepte van zijn boodschap niet. 

Zo kan het ook bij ons zijn. Wij zijn soms gewoon geraakt aan de mensen met wie wij elke dag leven en die wij dikwijls ontmoeten. Hebben wij nog oog voor hun goede kanten? Zien wij het schone in hun leven nog en laten wij ons door hen nog aanspreken? Staan wij open en ontvankelijk in het leven, zonder vooroordelen? Soms dragen heel eenvoudige mensen een mooie parel in hun hart. Aan ons om die parel te ontdekken tot onze eigen vreugde. In het hart van vele mensen is er wel een spoor te vinden van Gods liefde. 

’s Avonds kunnen wij – bij ons gewetensonderzoek – eens nagaan wie wij ontmoet hebben. En wij kunnen God danken voor al het mooie en het goede dat mensen ons schenken. Zo groeit er vriendschap in de wereld. 

(Vrij naar een preek van Mgr. Paul Schruers uit 2003)

 

WIE ZEG JIJ DAT IK BEN ?

 

'Die Jezus sluimert in mijn achterhoofd.

Af en toe krijg ik nog een schok van herkenning

bij een of andere ervaring.

Dan zeg ik:

Jezus heeft het, in die of die parabel,

al begrepen en prachtig gezegd.

Soms denk ik:

Hij zal wel liedjes gezongen hebben

en gekke verhaaltjes verteld aan kinderen.

Dag Jezus,

lieve man,

liedjeszanger,

herrieschopper,

man van vrede.

Je hebt het leven ontzaglijk doorgrond.'

 

Willem Vermandere

 

GOUDKORREL GLIMLACH

 

Het geschenk van de glimlach:

Hij kost niets en verwezenlijkt veel,

hij verrijkt degene die hem ontvangt

zonder de schenker te ontrieven.

Hij duurt slechts een ogenblik,

maar de herinnering eraan kan eeuwig zijn.

 

Een glimlach is

verpozing voor 't vermoeide wezen,

moed voor de moedeloze ziel,

troost voor het rouwend hart.

 

Hij is een kostbaar tegengif

dat de natuur in voorraad houdt

voor elke vorm van leed.

 

En, zo men u de glimlach weigert

die u naar u meent verdient,

wees dan grootmoedig

en ...  schenk de uwe.

 

Want niemand heeft

aan een glimlach groter nood

dan hij, die hem niet schenken kan…

 

(De Druivelaar) 



1785878-cdc679bebbe282e170ab6fe0dca8445e.jpg

1785878-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1785878-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1785878-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg

1785878-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 08:04 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Lof van de ouderdom

 

Gelukkig ben je

als het leven je blik verscherpt heeft

zonder je wantrouwig te maken.

 

Gelukkig ben je

als je de dwaasheden getrotseerd hebt

zonder hard te worden.

 

Gelukkig ben je

als je het klagen gelaten hebt

zonder bitter te worden.

 

Gelukkig ben je

als je erin slaagt oud te worden

zonder een mens uit het verleden te zijn.

 

Gelukkig ben je

als je je kleinkinderen leert van God te houden

zonder hen dreigend aan te porren.

 

Gelukkig ben je

als je van je zonen houdt

zonder je schoondochters te kwetsen.

 

Gelukkig ben je

als je niet van het verleden leeft

maar van de toekomst die God je schenkt.

 

Verheug je!

Je zult het rijk der hemelen bezitten.

 

Gerhard Eberts



1785044-44acaccb6da1f1a53ffcb4ee392fcae9.JPG

1785044-b81d2ad070414cc8e4aae6304baa6a46.JPG

1785044-178065ba9a7123ab808bbd6635a5ad0e.JPG

1785044-8ff9ffc1657bc6fe22a5c491fad1dbb9.JPG

1785044-2d4426f1a38617d41c6e6777fbee6869.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 06:41 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

BEGIN

 

Vader, ik leg mijn leven in uw hand,

dat maakt mij rustig in de bangste tijden;

al weet ik niet waar U mij heen zult leiden:

naar de woestijn, of naar 't beloofde land.

 

Maar één ding weet ik zeker, voor altijd:

al zal uw licht niet altijd voor mij schijnen,

al zal de blijdschap door verdriet verdwijnen,

ik ben niet bang: U maakt mijn uitzicht wijd.

 

Ik kijk zo vaak alleen naar wat ik mis;

maar 'k hoef nooit eenzaam, zonder hoop te wezen:

U kunt de onrust van mijn hart genezen,

uw zorg, uw trouw zijn zeker en gewis.

 

Nel Benschop 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:15 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten