Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

GEDICHT VAN DE WEEK

Een vreemde pijn

(voor Oma P.)


Ze loopt wankel op pantoffels, soms

urenlang dezelfde ronde.


Op een harmonica

bespeelt ze geesten en telt denkbeeldig geld,

verliest haar woorden, noemt het kind

een zwarte kat.


Met de dag brozer van gestalte,

is ze nauwelijks nog iemand te noemen;

het vocht vloeit gestadig weg.


Er rammelt een vreemde pijn

in haar hoofd. Al jaren een zekere 

dood in de schoenen.

 

Hans van Weely

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 14:47 Reageer op dit bericht

ZONDAG 16 NOVEMBER

33ste ZONDAG A – 16 NOVEMBER 2014

‘GEBRUIK JE TALENTEN’

 

Vandaag zegt het evangelie ons dat elke mens zijn eigen talenten heeft. Kortom, elkeen kan zijn steentje bijdragen aan een goede, menselijke en menswaardige samenleving. Voor zulk een samenleving – goed, menselijk en menswaardig – heeft Jezus een prachtige naam bedacht: ‘Het Koninkrijk van God’.

Dat Koninkrijk komt er als ieder zijn talenten naar best vermogen aanwendt, en niet alles aan anderen overlaat, vanuit de gemakkelijke gedachte: ‘de anderen zullen de klus wel klaren. Laat mij maar lekker voor mezelf zorgen en rustig genieten van de inzet van anderen’. Of om het met de woorden van het evangelie te zeggen: ‘laat mij mijn talent maar veilig oppotten’. Voor wie zo redeneert heeft Jezus vandaag alleen maar een heel hard woord over: ‘Werp die onnutte knecht maar buiten in de duisternis; daar zal geween zijn en tandengeknars.’ 

Dat is ook tot ons gezegd, want het gebeurt wel vaker dat we vanop afstand blijven toekijken zonder zelf de handen uit de mouwen te steken.

 

 

Uit de eerste brief van Paulus aan de christenen van Tessalonica 5,1-6

Maar u, zusters en broeders, u leeft niet in de duisternis, zodat de dag van de Heer u zou kunnen overvallen als een dief, want u bent allen kinderen van het licht en van de dag.

Wij behoren niet toe aan de nacht en de duisternis, dus laten we niet slapen, zoals anderen, maar waken en op onze hoede zijn.

 

Evangelie: Matteüs 25,14-30 

In die tijd hield Jezus zijn leerlingen deze gelijkenis voor: ‘Een man riep bij zijn vertrek naar het buitenland zijn dienaars bij zich om hun zijn bezit toe te vertrouwen. Aan de een gaf hij vijf talenten, aan de ander twee, aan een derde een, ieder naar zijn bekwaamheid. Daarna vertrok hij. 

Die de vijf talenten gekregen had, ging er terstond mee werken en verdiende er vijf bij. Zo verdiende ook degene die er twee gekregen had, er twee bij. Maar die er een had gekregen, ging een gat in de grond graven en het geld van zijn heer verbergen. Een hele tijd later kwam de heer van de dienaars terug en hield afrekening met hen. …

 

BEGRAAF JE TALENTEN NIET

 

Waar liggen uw talenten ? Liggen ze in de kluis ? Of zitten ze misschien in je handen, in je geest, in je hart ?

Moesten uw talenten alleen te vinden zijn in uw kluis, dan zou je vast en zeker een arme mens zijn.

Waar onze talenten ook liggen, Ze zijn niet van ons. Ze komen van ergens ver weg. En de eigenaar is in den vreemde. Zijn eigendom moet enorm zijn want waar wij over beschikken, is slechts een heel klein deeltje van zijn bezit.

Zijn bezit is de aarde, die blauwe planeet die voor Frank De Winne zo broos en zo kwetsbaar scheen als hij ze zag vanuit de ruimte, slechts beschermd door een dunne dampkring. De heer heeft die aarde, dat kostbaar kleinood in die onmetelijke ruimte, aan ons toevertrouwd.

Zijn bezit is het leven, dat wonder verschijnsel van een beetje materie die zich organiseert en zichzelf in stand houdt, zich voortplant, zich ontwikkelt tot bewust menselijk leven. Hij vertrouwt ons dat wonder verschijnsel toe. Wij ontleden het, wij manipuleren het, wij bewaren het in onze proefbuisjes, steken het in onze diepvriezers en vergeten ondertussen dat het van Hem komt …

Van Hem komt de geest, de liefde die ons beademt, die ons beweegt en ons naar elkander voert. In Hem leven, bewegen en zijn wij schrijft Paulus.

Elke mens mag zich door Hem bemind weten, dat is onze grootste rijkdom.

Zijn bezit ligt in onze handen totdat Hij wederkomt … Het is Zijn verwachting dat we er mee werken en woekeren, dat we de aarde bewoonbaar maken, en het leven menselijk. En dat we zijn liefde doorgeven.

Zijn grote liefde voor ons moet de kleine liefde van elke dag worden, de spontane hulp en het intens meevoelen met de medemens. Zijn goddelijke levensdrift moet vertaald worden in onze blijdschap, in onze humor en soms in onze taaie levensmoed.

Die talenten niet begraven, niet bang afwachten tot Hij komen zal. Volgens deze parabel is de toekomst reeds begonnen.

(Homilie van Manu Verhulst)

 

TALENTEN IN DE HERFST VAN HET LEVEN

 

Ik hou van de lente,

maar die is te jong.

 

Ik hou van de zomer,

maar die is te hooghartig.

 

Ik hou het meest van de herfst.

Zijn toon is milder,

zijn kleuren zijn rijker

en er spreekt een lichte treurigheid in mee.

 

Zijn gouden rijkdom

spreekt niet van de onschuld van de lente

en niet van de kracht van de zomer,

maar van de rijpheid en vriendelijke wijsheid

van de naderende ouderdom.

 

Hij kent de begrenzingen van het leven

en is tevreden.

 

Lin Yutang



1680001-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1680001-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1680001-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1680001-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1680001-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1680001-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1680001-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1680001-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1680001-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Omer om 07:48 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

‘je hebt me nooit verteld

dat je van klaprozen hield

dat je graag in de regen ging

 

ik heb nooit vermoed

dat je 's avonds stiekem

naar de sterren keek

en dat er onder je slobbertrui

een gouden kruisje zat

 

ik heb nooit geweten

dat je zo wanhopig

naar wat vriendschap trachtte

dat je even erg als ik

verlangde naar wat stilte

Waarom heb je me dat

nooit eerder gezegd

je zweeg star voor je uit

en je was als alle anderen

Maar nu

nu ben ik blij

nu kunnen we samen

klaprozen zoeken’

 

Auteur mij onbekend

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 07:52 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

VROUWEN VOOR DE VREDE

 

O, mannen, maakt gij uw wereld

nu écht tot een woonhuis voor morgen,

tot een zachtere plek om te leven?

Het eerste recht van de vrouwen

is het recht om gelukkig te zijn.

En geluk is een roepnaam voor vrede.

 

En vrede is lachen en lopen

door weiden die wit zijn als hagel,

is brood en melk op de tafel,

is voorjaar, een dak van vogels.

 

En vrede is zonder verbazing

de bloemen volwassen zien worden

het koren hard in de aren,

de kinderen teer voor de toekomst.

De angst, een vertelsel van vroeger.

 

En vrede is vrienden begroeten

in het wijde dal van de wereld,

de landen niet langer meer kennen

als slagveld of haarden van honger

als machten zonder genade

geharnast en ingegraven.

 

En vrede is diep mogen slapen

als de dag tot de laatste droppel

gelijk een wijn is gedronken,

is fel in de morgen ontwaken

voor de zuivere duur van het zonlicht.

 

En vrede is werkzaam voltooien,

de deinende steigers bestijgen,

de aarde van in den beginne

gestreeld door de handen van minnaars,

is zonder verbijstering neerzien

op al wat de anderen deden.

 

En vrede is nooit meer een kerkhof

van kinderlijke gehelmden

is nooit meer de leugen van leuzen

waarmee zich de levenden paaien,

is nooit meer een dansend dundoek

tot lijkwa gestrekt en gestreken.

 

En vrede is ademhalen

en jong zijn en zachtjes vergrijzen,

een dorp vol verrukkelijk waaien,

een stad met geruchten van water,

een eindeloos land dat bestààt.

 

Anton van Wilderode



1678011-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1678011-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1678011-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1678011-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1678011-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1678011-18e2999891374a475d0687ca9f989d83.jpg

1678011-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1678011-8cda81fc7ad906927144235dda5fdf15.jpg
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Omer om 17:55 Reageer op dit bericht

ZONDAG 9 NOVEMBER

9 NOVEMBER 2014 – KERKWIJDING VAN DE BASILIEK

SINT-JAN VAN LATERANEN

 

Een ongewoon feest vandaag: de kerkwijding van Sint-Jan van Lateranen, een basiliek in Rome, die Keizer Constantijn liet bouwen in de 4de eeuw. Ze wordt wel eens de moederkerk genoemd, omdat zij vele eeuwen lang de kerk van de paus was. Dat was dus niet de St.-Pietersbasiliek – eveneens in Rome – zoals we meestal denken.

Maar eigenlijk gaat het vandaag niet over gebouwen: tempels, basilieken of kathedralen, of hoe ze ook mogen heten. Het evangelie spreekt ons ook vandaag over Jezus, de echte ‘tempel van God’, de ‘Emmanuel’, in wie God woont tussen de mensen. En het is een woedende Jezus, die we vandaag aan het werk zien ...

Bovendien wijst de apostel Paulus ons erop – geheel in de lijn van een eeuwenoude christelijke traditie – dat de gelovigen zelf Gods belangrijkste en meest eminente ‘bouwwerk’ zijn: doorheen hun woorden en werken leeft Jezus voort in ons midden.

 

Lezing:uit de eerste brief van Paulus aan de Corinthiërs 3, 9b –11.16-17

Zusters en Broeders, Gods eigen bouwwerk bent u. Overeenkomstig de taak die God mij uit genade heeft opgelegd, heb ik als een kundig bouwmeester het fundament gelegd, en anderen bouwen daarop voort. Laat ieder erop letten hoe hij bouwt, want niemand kan een ander fundament leggen dan er al ligt: Jezus Christus zelf.

Evangelie: Johannes 2,13-22

Toen het paasfeest der Joden nabij was, ging Jezus op naar Jeruzalem. In de tempel trof Hij de verkopers van runderen, schapen en duiven aan en ook de geldwisselaars, die daar zaten. Hij maakte een gesel, dreef ze allemaal uit de tempel, ook de schapen en de runderen; het klein­geld van de wisselaars veegde Hij van de tafels en wierp die omver. En tot de duivenhande­laars zei Hij: 'Weg met dit alles! Maakt van het huis van mijn Vader geen markthal!

 

‘EEN WOEDENDE JEZUS …’

 

De wijding van een basiliek in Rome, wat zegt ons dat nog? Toch heeft dit feest voorrang op een gewone zondagsviering, en er is dat evangelie over Jezus die zo fel te keer gaat. Er moet dus wel meer aan de hand zijn dan wat wierook voor een prachtig bouwwerk.

Johannes plaatst dit verhaal, de zuivering van de tempel, aan het begin van zijn evangelie. Zo gaat hij meteen naar de kern. Jezus handelt profetisch: Hij geeft een voorteken van zijn hele leven, dat een twist zal zijn met de Joodse machten en op het kruis zal eindigen, verworpen door de elite van zijn tijd.

De tempel was voor de joden, en ook voor Jezus, de heiligste plaats van hun leven. Maar die heiligheid werd besmeurd door misbruik en gesjacher. Daarom is Jezus zo woedend: omwille van de corruptie in en rond de tempel. Er hing daar helemaal geen geur van heiligheid! Gods woning onder de mensen werd ontheiligd. Niet alleen de Romeinen waren schuldig, of de tollenaars, ook de tempeldienaars deden gretig mee met de uitbuiting van de kleine, moegetergde gelovigen. Zij, de elite, voelen zich bedreigd, maar voor de gewone mens wordt Jezus een populaire volksheld, die hun hoop op een Redder nieuw leven inblaast.

En er is meer: voor de eerste christenen is de kerk niet zozeer een gebouw, maar wel een hartelijke gemeenschap waarvan iedere gelovige een ‘steen’ en Jezus de ‘hoeksteen’ is. Dit evangelie roept dus op tot reiniging van de kerk als gemeenschap van gelovigen, tot uitzuivering van alles wat in de loop van 20 eeuwen fout gelopen is. Wie daar, zoals Jezus, tegen opkomt, zal net als Hij, de gevolgen moeten dragen.

Dit evangelie is een pleidooi voor zuiverheid, om God te dienen in geest en waarheid en zelf tempel van de heilige Geest te worden, Gods woonst onder de mensen. Kardinaal Danneels zei ooit: ‘De Kerk zou in haar geheel moeten uitstralen wat Franciscus van Assisi als persoon uitstraalde. Hij was het levende evangelie: arm, blij, goed, verdraagzaam, maar ook diepgelovig, consequent, geen compromissen. Als je naar Franciscus kijkt, zie je het evangelie. Als heel de Kerk eens zo zou kunnen zijn.’ … Het zijn woorden van onze vorige kardinaal-aartsbisschop!

Misschien is het ook wel daarom dat onze huidige paus gekozen heeft voor Franciscus als zijn patroon en voorbeeld?

 

Het is het geheim van uw liefde, God,

en het verlangen van uw hart

om bij ons te zijn,

om met ons het leven te delen.

 

In Jezus, uw Veelgeliefde,

zijt Gij één van de onzen geworden,

weerloos en kwetsbaar als een mensenkind.

 

Hem herkennen we als uw Zoon,

onherroepelijk teken van uw menslievendheid.

 

Rondom Hem verzamelt Gij ons,

altijd weer opnieuw, als uw volk, uw Kerk.

 

Zie om naar uw Kerk.

Geef haar moed en geloof genoeg

om op uw woord te vertrouwen

en uit uw liefde te leven,

zodat ze iets betekenen kan voor de mensen.

Niet heersend maar dienend,

niet opdringerig maar overtuigend,

niet in haar recht, maar op haar plaats.

Geef dat zij, weerloos en kwetsbaar,

teken mag zijn van hoop en bevrijding

voor alle mensen.

 

Mgr. Jozef De Kesel



1676883-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1676883-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1676883-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1676883-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1676883-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1676883-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1676883-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 08:12 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

GODS KNIPOGEN

 

't Is weer van dat weer,

van druilerig tot krokodillentranen

en dan slaat de stemming om.

 

De ene sombere gedachte verdrijft de vorige,

nog zoveel te doen, maar 't heeft geen zin,

nog bergen werk, maar geen begin.

 

Tot ... die ene lach,

die ene hand,

die vriendelijke blik,

die korte aanraking,

dat treffend woord

en zélfs ... die zoen.

 

Ze wekken me op

om weer verder te doen.

 

Dank God,

voor alle knipogen bij somber weer.

 

Auteur mij onbekend

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 17:56 Reageer op dit bericht

ALLERZIELEN 2014

2 NOVEMBER 2014 – ALLERZIELEN

‘WIEG HEN IN JOUW EEUWIGHEID’

Gisteren vierden we het feest van Allerheiligen. Vandaag met Allerzielen, willen wij terugdenken aan diegenen die van ons zijn heengegaan. In die zin raakt het feest van Allerzielen ieder van ons. Iedereen heeft wel in de voorbije jaren iemand zien heengaan die hem of haar nauw aan het hart heeft gelegen: een vader of moeder, een kind, een partner, een broer of zus, ooms of tantes, neven of nichten, vrienden of vriendinnen of buren …

Laten we in deze viering God danken om al die lieve en goede mensen die van ons zijn heengegaan en die een bijzondere plaats innemen in ons hart.

(Bron: Zondagsvieringen Dominicanen)

 

Lezing uit de brief van Paulus aan de christenen van Rome 8,31b-35.37-39

Als God vóór ons is, wie zal dan tegen ons zijn? Hij heeft zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard; voor ons allen heeft Hij Hem overgeleverd. En zou Hij ons na zo'n gave ook niet al het andere schenken?

Ik ben ervan overtuigd, dat noch de dood noch het leven, noch engelen noch machten, noch wat is noch wat komt, geen macht in den hoge of in de diepte, noch enig ander schepsel, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus onze Heer is.

Evangelie: Johannes 14,1-6

Tijdens het laatste avondmaal zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Laat uw hart niet verontrust worden. Gij gelooft in God, gelooft ook in Mij. In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen. Ware dit niet zo dan zou Ik het u hebben gezegd, want Ik ga heen om een plaats voor u te bereiden. 

Gij weet waar Ik heenga en ook de weg daarheen is u bekend.’ Tomas zei tot Hem: ‘Heer, wij weten niet waar Gij heengaat: hoe moeten wij dan de weg kennen?’ Jezus antwoordde hem: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. 

 

TOEVAL OF LIEFDE?

 

‘Van het concert van het leven heeft niemand een program!’ Dit is één van die oude spreuken die men soms nog in één of ander huis aan de muur ziet prijken.

Leven is geen vooraf geprogrammeerd gegeven. Er bestaat geen scenario van. Het is geen pakket belevenissen dat vooraf is klaargemaakt. Leven is veeleer een tocht, een reis door de tijd met veel onvoorziene en onverwachte gebeurtenissen : meevallers en hindernissen. Het is een verrassingsreis zowel in de goede als in de minder goede betekenis van het woord.

Hiermee kan iedereen akkoord gaan. Maar, hoe kijk je ertegenaan ? Wat is de zin van de reis, en heeft die wel een zin ? Hier lopen de wegen uiteen.

Voor de enen is het leven een zuiver toeval. Zo is het trouwens begonnen, zeggen zij. Een toevallige verbinding van aminozuren vormden de eerste eiwitmoleculen, de eerste bouwstenen van wat later leven zou worden. Niemand heeft dat gevraagd, niemand heeft dat gewild. Het leven overkomt ons. Laat er ons het beste van maken. En als het ooit te zwaar wordt, als het leven ooit ondraaglijk wordt, kun je er nog altijd een eind aan maken. De euthanasiewet ligt volledig in de lijn van die levensopvatting. Leven is puur toeval.

Voor de anderen, de gelovigen, is de laatste grond van het leven niet het toeval, wel liefde. In de ontstaansgeschiedenis van het leven zien wij een bedoeling. In die dode materies van koolstof, waterstof, zuurstof en stikstof, die van buiten uit in ons planetenstelsel zijn terechtgekomen, heeft Iemand iets van zichzelf meegedeeld : bewustzijn, vrijheid  en de drang naar steeds grotere harmonie, naar steeds grotere schoonheid.

Het verschil in levensopvatting : toeval of liefde, is niet bijkomstig, het is fundamenteel.

Als leven toeval is, dan ligt de zin van mijn leven bij mezelf. Dan is het mijn leven. Dan mag ik zeggen : ik leef maar één keer en het is mijn zaak.

Als leven geen toeval is maar liefde die scheppend bezig is dan mag ik vragen : Heer, wat wilt ge dat ik doe ? Dan ligt de zin van mijn leven buiten mij. Als dit leven een zin heeft, dan heeft ook de dood een zin. Dan is dood thuiskomst na de lange reis.

Als je die reis heel bewust beleeft, dan ontdek je God in alles wat je ten diepste beroert. ‘Ik ben die weg die je gaat’, zegt Jezus. ‘Ik ben je waarheid, je enige werkelijkheid, je leven.’

God en leven zijn geen afzonderlijke werkelijkheden. God en leven gaan in mekaar op. Dat is de innerlijke rijkdom van gelovige mensen.

(Homilie van Manu Verhulst)

 

Zomaar

 

Nu 't rouwrumoer rondom jou is verstomd

de stoet voorbij is, de schuifelende voeten

nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt

en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten

 

en telkens weer zal ik je tegenkomen

we zeggen veel te gauw: het is voorbij

Hij heeft alleen je lichaam weggenomen

niet wie je was en ook niet wat je zei

 

ik zal nog altijd grapjes met je maken

we zullen samen door het stille landschap gaan

nu je mijn handen niet meer aan kunt raken

raak je mijn hart nog duidelijker aan.

 

Toon Hermans



1673581-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1673581-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1673581-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg

1673581-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

1673581-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1673581-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1673581-fe5df232cafa4c4e0f1a0294418e5660.jpg

1673581-8cda81fc7ad906927144235dda5fdf15.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 16:18 Reageer op dit bericht

ALLERHEILIGEN 2014

ALLERHEILIGEN 2014

‘ZALIG ZIJN ZIJ …’

 

Op Allerheiligen vieren wij alle mensen die voor onze ogen de goede vruchten van de Geest beleefden: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid en trouw, zachtheid en ingetogenheid.

Zo waren velen, op hun eigen manier, een licht voor ons en voor anderen. Zij toonden hoe God is, wie God is. Omwille van deze mensen willen wij danken. En wij geloven dat ook wij geroepen zijn om van die Goede Geest van God te getuigen.

 

Lezing uit de eerste brief van de apostel Johannes 3,1-3 

Geliefde zusters en broeders, bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook.

Evangelie: Matteüs 5,1-12

Bij het zien van deze menigte ging Jezus de berg op, en toen Hij was gaan zitten, kwamen zijn leerlingen bij Hem. Hij nam het woord en onderrichtte hen met deze woorden:

`Gelukkig zijn zij, die arm van geest zijn …

Gelukkig zijn zij, die verdriet hebben …

Gelukkig zijn zij, die zachtmoedig zijn …

Gelukkig zijn zij, die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid …

Gelukkig zijn zij, die barmhartig zijn …

Gelukkig zijn zij, die zuiver van hart zijn …

Gelukkig zijn zij, die vrede brengen …

Gelukkig zijn zij, die vervolgd worden vanwege de gerechtigheid …'

Gelukkig zijn jullie, als ze jullie uitschelden en vervolgen en je van allerlei kwaad betichten vanwege Mij. Wees blij dan en juich, want in de hemel wacht jullie een rijke beloning. Zo hebben ze immers de profeten vóór jullie vervolgd.

 

GELOVIG? ONGELOVIG?

 

Dierbare gelovigen,

Is het u nog niet opgevallen dat ik u nooit met die woorden durf aan te spreken. Vroeger werd dit wel gedaan. Toen was ook alles zo duidelijk. Men behoorde tot de club of men stond er buiten. Nu is dat niet meer zo duidelijk. De grensvervaging heeft ook hier haar werk gedaan. Geloven is een levenslange worsteling, is vechten met levensgrote twijfels.

Trouwens met het ongeloof zal dat ook wel zo zijn. BV’s vertellen voor de camera zo graag en zo gemakkelijk dat zij ongelovig zijn. Dat staat nu chique en modern. Maar ook het ongeloof vermoed ik, blijft een levenslang proces, een levenslange zoektocht naar de laatste zin  van alles wat bestaat.

Wanneer is men gelovig ? Wat is het kritische punt dat de balans doet overslaan ?

Het is niet het doopsel, of enig ander sacrament dat ons uitsluitsel geeft.

Het is niet het feit dat men probeert om een goed mens te zijn. Ook ongelovigen proberen dat te zijn. Soms met meer succes. Het is niet het feit van tot die groep te behoren, deel uit te maken van een gemeenschap die zich gelovig noemt.

Het delicate punt dat de balans doet overslaan  is de innerlijke overtuiging dat dit leven niet uitloopt op de dood maar op het leven. Daar ligt de scheidingslijn tussen gelovigen en niet-gelovigen.

Geloven dat er een overkant is aan de andere kant van de oceaan van het onbekende. Dat de mens, dat bewust denkend wezen, dat schepsel dat, enig in zijn soort in staat is om lief te hebben, zelfs in staat is om God te beminnen, dat dit mensenkind bij het sterven wordt opgenomen in een nieuwe wijze van bestaan, in een intiemere relatie met God.

Wij zien de overkant niet, anders zou het geen echte overkant zijn. Wij hebben geen garantie op zak. Wij staan voor de verscheurende keuze: is ons bestaan toeval of mysterie ? Tussen de zinloosheid van een bestaan ten dode en het mysterieuze van een bestaan dat voorspel is, prelude van een onvoltooide symfonie.

Maar van één ding zijn we wel zeker. Als we kiezen voor het mysterie krijgt heel het leven zin. Dan is dat leven geen aftellen naar de dood maar een toeleven naar de voltooiing.

Die overtuiging hecht zich in het bijzonder vast op de momenten dat we arm  en schamel zijn, hecht zich vast op de momenten van verdriet van teleurstelling.

Op die momenten blijft het negatieve niet negatief maar wordt voeding in een groeiproces, kiemkracht naar een dieper mensworden, naar een nieuwe sereniteit.

Uw armoede kan rijkdom worden, zegt het evangelie. Uw verdriet kan vreugde worden.

Allerheiligen is even naar de overkant durven kijken zodat onze dagelijkse ervaringen gekleurd worden met de serene tinten van dat ander avontuur dat God voor ons in petto houdt.

Zo leven is zalig, zegt het evangelie.

(Homilie van Manu Verhulst)

 

Dank om al uw heiligen

 

Dank U, om die kleine heiligen, God,

het vrouwtje in mijn straat,

dat bijna de hele dag stilletjes aan het bidden is

en dat als vanzelfsprekend bereid is

nog eens te komen babysitten.

 

Dank U, om die kleine heiligen, God,

die bejaarde om de hoek,

die stram en stijf, maar enthousiast

uitnodigt om mee te zingen

in het bejaardenkoor.

 

Dank U, om die kleine heiligen, God,

die moeder van een groot gezin

die in al haar drukte tijd vrijmaakt

voor de zorgen en de pijn

van de hele buurt.

 

Dank U, om die kleine heiligen, God,

die zieke die sinds maanden

de straat niet meer op kan,

maar vanwaar elke bezoeker

met een glimlach naar huis terugkeert.

 

Wij loven en danken U, God,

om al uw heiligen,

bekend en onbekend.

 

Philip Debruyne



1672999-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1672999-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1672999-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1672999-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1672999-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1672999-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1672999-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1672999-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1672999-30e62fddc14c05988b44e7c02788e187.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 11:23 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Het blad en de zee

 

Een boom stond aan de rand van een groot bos en overschaduwde de stroom die aan zijn voet voorbijgleed. Aan de boom ritselde een blad in de zomerwind. Het was zijn manier om zijn Schepper lof toe te juichen. De vogeltjes op de takken van de boom zongen een veel mooier lied. Hun gefluit klonk als een steeds wederkerende melodie van geluk. De zon streelde de pluimen van het gevogelte en de nerven van het blad. Als het regende werd het blad gewassen, ontdaan van alle smet. Maar het trilde als het herfst werd en de lucht heel fris begon te worden. Toch was het blad heel fier nu het een bijzonder mooie kleur had gekregen. Blinkend donkerrood was het en het danste van plezier aan de uiterste boomtak. Het spiegelde zich soms in het water en kon zo zijn schoonheid bewonderen.

 

Maar op een morgen toen het licht gevroren had, voelde het blad zich heel ziek. Misschien had het wel griep gekregen. Het had alle kracht verloren en kwam los van de boom die het gedragen en gevoed had. Het viel in het water van de stroom en dreef, met de stroom mee, naar de zee. En de zee nam het blad op en wiegde het op de deining van haar golven. Zo had het blad zijn eeuwige bestemming bereikt.

 

Zo gaat het ook met de mens in het leven. We groeien en bloeien en stoeien, en als we moe en ziek zijn geworden, soms jong maar meestal oud, verlaten we de boom van het leven en brengt de stroom van de genade ons bij de oneindige God waar we voor altijd gelukkig kunnen zijn. In de oceaan van Gods liefde vindt de mens het eeuwig Leven!

 

Georgette Mathieu

(uit ‘Middelares en Koningin’, november 2006)



1672347-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1672347-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1672347-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1672347-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1672347-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1672347-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1672347-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 06:32 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten