Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

GEDICHT VAN DE WEEK

Herfst

 

De blaren vallen, vallen als van ver,

als welkten in de hemel verre tuinen;

ze vallen met ontkennende gebaren.

 

En in de nachten valt de zware aarde

uit alle sterren in de eenzaamheid.

 

Wij allen vallen.  Deze hand zal vallen.

En kijk je naar de andere: het is in alle.

 

Maar Eén is er. Hij vangt dit vallen

oneindig teder in zijn handen op.

 

Rainer Maria Rilke

(vertaling:  Piet Thomas)



1671402-7587bf41efc6f55193ab7843116500d4.JPG

1671402-63ccae59636591758b23a56eced19aa5.JPG

1671402-ad1191bf83b749b26da20ccaf3a52ce2.JPG

1671402-7db974169bb8d3deeb7a778b1a507b20.JPG

1671402-cf692d0eed1cc376006bd5948411b650.JPG
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Omer om 07:10 Reageer op dit bericht

ZONDAG 26 OKTOBER

30ste ZONDAG A – 26 OKTOBER 2014

‘HET EERSTE GEBOD … EN HET TWEEDE’

 

Vreemdelingen, asielzoekers en racisme, fanatieke vormen van geloof en terrorisme: het zijn hete hangijzers in het nieuws.

De lezingen van vandaag – van Joodse oorsprong – zijn duidelijk, als het over deze onderwerpen gaat! We kunnen natuurlijk niet ontkennen dat de Joden doorheen de eeuwen, en ook vandaag de dag, niet altijd een voorbeeld zijn of geweest zijn.

Maar dit geeft ons niet het recht om niet te luisteren naar hun woorden, die de eeuwen door beschouwd werden als Heilige Schrift of als openbaring – als woorden, die door God zelf werden ingegeven – ook als ze niet altijd aangenaam klinken in onze oren en evenmin gemakkelijk zijn.

 

Eerste Lezing uit het boek Exodus 22,20-26   

Vreemdelingen mag je niet uitbuiten of onderdrukken, want jullie zijn zelf vreemdelingen geweest in Egypte. Weduwen en wezen mag je evenmin uitbuiten. Doe je dat toch en smeken zij mij om hulp, dan zal ik zeker naar hen luisteren want ik ben een genadige God.

 

Evangelie:  Matteüs 22,34-40

Om Jezus op de proef te stellen vroeg een wetgeleerde: ‘Meester, wat is het grootste gebod in de wet?’ 

Hij antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. 

Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. 

Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat.’

 

GERECHTIGHEID, DE MINIMUMEIS VAN DE LIEFDE

 

Jaren geleden stond er een spotprent in de krant: de presidenten van Amerika en Rusland waren onder hun rijke bureau gekropen, en daarbij stond: ‘de wereld-ON-machten! De allusie was duidelijk: de aanslag op de WTC-torens, en de gijzeling van honderden mensen in Moskou. Twee daden van terreur aan het begin van de 21ste eeuw, met onschuldige slachtoffers – mensen, met wie we alleen maar kunnen meeleven. Afgrijzen wordt opgewekt, maar over de ware oorzaken, en dus de ware schuldigen van dit trieste terrorisme wordt niet gesproken. Het is niet mijn taak om jullie politiek te beïnvloeden. Alleen wil ik, in aansluiting bij de eerste lezing enkele morele leiders aan het woord laten, die spreken over de diepste vorm van verdeeldheid in onze wereld. Over het diepste conflict op onze aarde.

Toen Kennedy begin ’61 president werd van de USA, zei hij in zijn openingsrede: ‘Wij hebben de middelen om de armoede op te lossen, maar de wil ontbreekt.’

Hetzelfde jaar schreef Paulus VI zijn encycliek: ‘De vooruitgang der volken’. Met daarin: ‘Als zoveel volken honger hebben, als zoveel gezinnen gebukt gaan onder gebrek, als zovelen gedompeld zijn in onwetendheid, als zoveel scholen, ziekenhuizen en woningen, die naam waardig, nog gebouwd moeten worden, zijn alle verspillingen door overheid en particulieren, en alle uitgaven voor nationale en persoonlijke trots, heel de uitputtende bewapeningswedloop een schandaal dat niet kan worden toegelaten’

Ouder nog zijn de woorden van Gandhi: ‘Iets, zelfs als het niet gestolen is, moet toch als verduisterd worden beschouwd, als men het in bezit houdt zonder het nodig te hebben. De rijke bezit een grote overvloed van overbodige dingen die hij werkelijk niet nodig heeft en die bijgevolg ongebruikt blijven en verloren gaan, terwijl miljoenen mensen, door gebrek aan voedsel van honger sterven.’

In 2000 schreven de Braziliaanse bisschoppen: ‘De buitenlandse schuld is een systeem van onderwerping en slavernij die de rijkdommen van het land afvoert naar schuldeisers en slechts het internationaal kapitaal en de rijke landen dient. De verantwoordelijken voor dit proces zijn: de dominante elites die geen ontwikkeling voor het land nastreven, maar slechts hun eigen belangen dienen; de regeringen en de politiekers die Brazilië onvoorwaardelijk toevertrouwen aan de wereldeconomie; de juristen, economisten en intellectuelen die de verantwoording voor dit proces bedenken.”

Hetzelfde jaar schrijft Dom André De Witte, de Vlaamse bisschop van het Braziliaanse Ruy Barbosa, in zijn Kerstbrief: ‘Sommigen zeggen dat wij zeer bekommerd zijn om gemeenschapszin, grond en water, om radio en communicatie … en dat is ook zo! God zij dank! Want het is dààr, in onze bekommernis – of niet! – met honger en dorst, woonst en gezondheid, zeg maar: met de rechten van armen en kleinen dat we Christus zelf al dan niet ontvangen en dienen. Ik wens van harte dat we allen steeds dieper bewust mogen worden van dit goede nieuws, op weg naar het definitieve Rijk, diepste reden van onze hoop!’

In de eerste lezing stond: ‘Gij zijt toch zelf ook vreemdeling geweest’. Wij kunnen zeggen: ‘Gij hebt toch zelf in armoede geleefd’. Denken wij maar aan verhalen van onze grootouders of aan de film Daens. Toen heeft solidariteit van de armen een oplossing kunnen brengen. Laten wij bidden voor een internationale beweging die de armen dient en de huidige machten, die slechts zichzelf dienen onder druk zet, want ‘alleen kunnen we niets, maar samen kunnen we de grootste problemen aan.’ En laten wij de zijde van de armen kiezen.

 

… rechtvaardigheid voor anderen

is liefde voor onszelf.

(Montesquieu. Twaalfde Perzische brief)

 

We zitten aan een volle tafel.

Daar aan het eind, prijkt het gebraad.

Het geurt, het glanst.

Een veelvraat pakt brutaal de dikste snee,

een tweede schranst,

een derde likkebaardt

en zonder veel omhaal verdwijnt de zaligheid.

Verstolen pikt een zwendelaar, halfweg,

de laatste zwoerd in.

Ze zijn vetgemest.

Wie rest, eet niets, in saus van zwijgzaamheid.

 

Zo was het. Ooit.

Nooit mag het weer zo worden.

Leer dus een machtig toverwoord

en zeg het voort:

 

Wie goud heeft, geeft.

Wie kou heeft, krijgt het warm.

Dit is begrijpelijk voor alleman.

Er is genoeg,

genoeg voor arm en rijk

als iedereen geeft

en iedereen nemen kan.

 

Geert van Istendael



1670047-946ac214941399a70535af525e9ded4e.jpg

1670047-58b17adc061c22d966a341e1bce630ad.jpg

1670047-5b470a16826dd220e6a6c5bf345bdeb5.jpg

1670047-8c11614e328e8f4682351d8c2541bc43.jpg

1670047-77ab0a99cdbfe90f20137935a4af6a8b.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 08:08 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Het hart vergeet niet,

terwijl de geest

de verrukkingen en de angsten,

de hoop en de spijt vergeet.

 

Wanneer de jeugd schittert

en liefde haar gouden dagen kent,

kan de tijd de kleuren verbleken

en de glorie vergrijzen;

 

maar iets van het magische aarzelt

om nooit te vertrekken

diep in de geheime plaatsen

van het stille hart.

 

Patience Strong

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 00:00 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Ga liever die brief niet schrijven,

met de scherpe pen van gelijk

op geschept papier van zo is het,

want morgen zul je hem langzaam

in repen scheuren want het brandmerk

in de rug, van gelijk, is ondragelijk.

 

Ga nu maar liever slapen maar morgen

snel morgenvroeg op de vleugels

van het ongelijk naar haar toe:

zij zal je niet zonder glimlach verstoten.

 

En leid dan het wolkje wit aan de lijn,

als een verre ballon boven ‘t hoofd:

ik raad je aan een platte strohoed te dragen,

een streepbroek de pijpen hoog omgeslagen;

om met blote tenen het gras door te gaan.

Waarheen daarheen. Ga nu maar slapen.

 

J.B. Charles

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Omer om 17:56 Reageer op dit bericht

ZONDAG 19 OKTOBER

29ste ZONDAG A – 19 OKTOBER 2014

MISSIEZONDAG

Aan het einde van het Matteüsevangelie zegt Jezus: ‘Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen.’ Van in den beginne hebben de apostelen dat ook gedaan: de eeuwen door werd Jezus’ boodschap doorgegeven. En altijd weer ontstonden jonge, dynamische kerken.

Maar ondertussen is er zoveel veranderd:

-      de kerk van 20 eeuwen lijkt oud geworden in het westen, ze mist nieuw bloed en levenskracht

-      de vroegere missies zijn al lang geen onmondige, koloniale kindjes meer

Toch is ons geloof niet oubollig: missiewerk blijft belangrijk en wij kunnen missionaris zijn in ons eigen midden.

 

Lezing uit de eerste brief van Paulus

aan de christenen van Tessalonica 1,1-5

Zusters en broeders, wij danken God altijd voor u allen: wij noemen u onophoudelijk in onze gebeden en gedenken dan voor onze God en Vader hoeveel uw geloof tot stand brengt, hoe krachtig uw liefde is en hoe standvastig u blijft hopen op de komst van Jezus Christus, onze Heer.

 

Evangelie: Matteüs 22,15-21

Op zekere dag maakten de farizeeën plannen om Jezus in zijn woorden te strikken. Ze zeiden: `Meester, we weten dat U een waarheidlievend man bent want U ziet geen mens naar de ogen. Zeg ons dan wat U hiervan vindt: mag men belasting betalen aan de keizer of niet?' 

Daarop zei Hij tegen hen: ‘Geef aan de keizer wat van de keizer is en aan God wat van God is.’

 

IS MISSIE NOG NODIG VANDAAG?

In de jaren ’50 zei een Keniaanse vrijheidsstrijder eens rechttoe rechtaan: ‘Als men een volk zijn goden en tradities afneemt, moet men zeker zijn dat men iets beter in de plaats stelt.’ Hebben wij iets beter te bieden?

‘Zalig die arm van geest zijn …’ In een wereld van geld en macht vraagt Jezus ons om arm te staan tegenover God. Hij prijst niet de mensonterende armoede, die we zien in zoveel schrijnende beelden. Hij prijst de geest van onthechting en verwerpt de graaicultuur van geld en macht.

‘Zalig zij die treuren …’ Ook hier prijst Jezus niet het verdriet om zichzelf, maar een diepere vorm van treurnis: de pijn, die mensen voelen omdat onze wereld nog zo ver af staat van het Rijk van God, dat rijk van waarheid, heiligheid, en liefde, dat rijk van gerechtigheid en vrede.

In een harde wereld vol onverschilligheid pleit Jezus voor mededogen: ‘zalig, die zachtmoedig zijn, zalig, die barmhartig zijn’. Zalig, die oog hebben voor het leed van de ander, en daar geen misbruik van maken. Zalig, die een warm hart hebben en van mensen houden: ‘Mensen gaarne zien, da’s mijn hobby’, stond ooit op een kaartje van ‘Bond zonder Naam’.

En – niet in het minst - zalig, die mensen die zuiver van hart zijn … eerlijk, oprecht, betrouwbaar.

Het ideaal van Jezus staat haaks op de wijsheid en de handelwijzen van de wereld, en er is nog heel wat werk in ons eigen westen. Maar het blijft de moeite om dit ideaal door te geven. Terecht staat in de brief aan de Joodse Christenen: ‘Christus, gisteren, vandaag en altijd’. Want bij Hem vinden we hoop en vreugde, door Hem ontkomen we aan alle duisternis.

Daarom is het een genade in Jezus’ boodschap te mogen geloven; daarom is het goed om de wonderen te zien, die met kleine middelen en simpele daden gebeuren: een glimlach, een woord van liefde, een helpende hand; daarom doet het zo’n deugd te zien dat elders volop leeft wat hier lijkt dood te gaan.

Ook wij kunnen missionaris zijn in ons eigen midden! En aan God geven wat aan God toekomt … want dat is meer dan een uurtje op zondag.

 

Zijn melodie was een duet,

twee stemmen die tezamen zongen:

Mensenzoon en Zoon van God

Zijn naam: Jezus van Nazareth.

 

Hij zong een lied van hoop en vrede,

van bevrijding en geloof.

Hij zong een lied van eeuwig leven,

maar werd veroordeeld en vermoord.

En toen gaf Hij zijn Geest..

 

En zie, Hij leeft ... Hij is verrezen!

Zijn dood was niet het laatste woord !

In onze ogen, onze harten

leeft zijn melodie nog voort

want toen gaf Hij zijn Geest!

 

De Geest waarvan Hij heeft geleefd,

zijn Geest van liefde voor de Vader,

zijn Geest van liefde voor de mens.

 

Zing zijn lied van hoop en vrede,

van bevrijding en geloof.

Zing zijn lied van eeuwig leven,

zonder grenzen zonder dood.

 

Auteur mij onbekend



1667159-cdc679bebbe282e170ab6fe0dca8445e.jpg

1667159-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1667159-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1667159-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1667159-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

1667159-032b2cc936860b03048302d991c3498f.jpg
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Omer om 09:13 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Maar blijf jezelf

 

Twee heren van hoge leeftijd kwamen

elke week naar het park om te babbelen.

In de koele schaduw van een eeuwenoude boom,

zaten ze op een gammel bankje.

 

Ze spraken over koetjes en kalfjes,

over hun kinderen, kleinkinderen en vrouwen.

Ze spraken over al hun zorgen die zij hadden,

en over alles wat hun leven beïnvloedde.

 

Een van hen zei dat hij verlangde

om deel te nemen aan verenigingen,

maar bij sommige verenigingen voelde hij dat hij

niet steeds meer kon volgen.

 

‘Waarom pieker je daarover,’ antwoordde de andere.

‘Je moet je geen zorgen maken.

Dingen veranderen zoals mensen veranderen.

Nu zou je dat al kunnen geleerd hebben.’

 

‘Probeer gewoon de hand te grijpen die jou wordt aangereikt.

Stel jezelf niet op de proef.

Geniet van de mensen, werk hard aan jouw ‘rol’ ...

De rol die best bij jou past.’

 

Voel je betrokken, maak deel uit van de groep,

Vermijd uitgesloten te worden.

Maar ken jezelf, en probeer te onthouden

steeds jezelf te blijven.’

 

Auteur mij onbekend

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 18:16 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Bezinning in eenzaamheid.

 

Thans, dwingender dan ooit, moet ik mij ondervragen,

en 't zijn dezelfde vragen van altijd:

wat is het doel van ons hardnekkig jagen,

wat is de duur, wat is de tijd?

 

Wat is het starre lot, en wat beoogt des levens

veelvuldigheid met kommernis en nood?

Het zijn dezelfde vragen, ach, en tevens

dezelfde uitkomst in de dood.

 

Want achter alle Zijn moet ik het Niet-zijn denken.

De wijdste waatren hebben nog hun grens.

Beperking, breuk: ook in mijn rijpste schenken,

weet ik mij eindig, sterflijk mens.

 

Want mag ik vruchtbaar zijn en, scheppend, bezig

aan liefde en vriendschap en het werk dat duidt,

onachterhaalbaar in mijn bloed aanwezig

woekert de dood en holt mij uit.

 

Herwig Hensen

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:26 Reageer op dit bericht

ZONDAG 12 OKTOBER

28ste  ZONDAG A – 12 OKTOBER 2014

BEKLEED U MET DE NIEUWE MENS

Vandaag, net als de vorige weken, heeft Jezus het aan de stok met de hogepriesters en de oudsten van het volk. Maar het evangelie geeft nooit zomaar een stukje geschiedenis om gewoonweg een stichtend verhaaltje over die wondere man te vertellen. Zoals steeds spreekt Jezus tot ons, hier en nu. Een beetje uitdagend zouden we kunnen stellen: de historische Jezus is verleden tijd, evenzeer als Napoleon, Luther, Karel de Grote en alles wat zich honderden of duizenden jaren geleden voordeed. Zijn woorden, zijn daden, kortom zijn hele manier van leven en alles wat men Hem aandeed - inclusief zijn verworpenheid, lijden, dood en verrijzenis - daarentegen zijn van alle tijden en zijn vandaag actueler dan ooit.

Dat geldt ook voor het historische conflict tussen Jezus en de hogepriesters, de schriftgeleerden, de oudsten van het volk, de specialisten van de letter van de wet. Want eens te meer gaat het over de tegenstelling tussen uiterlijk vertoon en innerlijke ommekeer, een keuze die ook wij moeten maken. Volgen wij de leugen van de schone schijn, of willen wij binnenin eerlijk en oprecht zijn … want ‘zalig zijn de zuiveren van hart …’ 

Willen wij ons bekleden met de nieuwe mens en leven met de blik op Jezus, met een hart tot God gericht?

 

Lezing uit de brief van Paulus aan de christenen van Filippi 4,12-14.19-20 

Zusters en Broeders, ik weet wat het is om gebrek te lijden, maar ook wat het is om in rijkdom te leven. Ik heb alles aan den lijve ondervonden: overvloed en honger, rijkdom en gebrek.

Mijn God zal uit de overvloed van zijn majesteit elk tekort van u aanvullen, door Christus Jezus.

Aan onze God en Vader komt de eer toe tot in alle eeuwigheid. Amen.

Evangelie: Matteüs 22,1-14

In die tijd zei Jezus tot de hogepriesters en de oudsten van het volk: ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op een koning die een bruiloftsfeest gaf voor zijn zoon. Hij stuurde zijn dienaars uit om allen te roepen die hij tot de bruiloft had uitgenodigd, maar zij wilden niet komen. 

Toen sprak de koning tot zijn dienaars: ‘Het bruiloftsmaal staat klaar, maar de genodigden waren het niet waard. Gaat dus naar de kruispunten der wegen en nodigt wie ge er maar vindt, tot de bruiloft’. 

Immers, velen zijn geroepen, maar weinigen zijn uitgekozen.’

 

GEKLEED VOOR HET BRUILOFTSMAAL

Met de parabel van het bruiloftsmaal wil Jezus Gods bedoelingen met mens en wereld duidelijk maken: de komst van het Rijk der hemelen, dat bij Hem begonnen is! Hij nodigt allen uit om binnen te gaan en toe te treden tot dit Rijk, goeden en slechten. Het gaat om ‘al of niet ingaan op de uitnodiging’. Maar wie de uitnodiging aanvaardt, moet de gepaste kledij dragen. Bijbelteksten willen ons doen en laten richting geven. Het Rijk der hemelen is uiteraard geen territorium, het is: daar waar God God, en een mens mens mag zijn. Dáár is God zo menselijk aanwezig, daar is de mens een beetje God. Jezus heeft niet anders gedaan: zijn aandacht voor de mens in de miserie, de arme, de zieke, de uitgestotene, de zondaar. Hij ging weldoende rond in Palestina, met zijn 12 volgelingen, zijn 12 ‘armoezaaiers’, want ze lieten alles achter om Hem te volgen. Maar diep binnenin waren ze rijk! Ze leefden hier met Jezus op aarde…en leven met Jezus is binnengaan in het Rijk der hemelen.

Waarom ging men niet spontaan in op de uitnodiging? Het groepje van 12 was toch ook niet zo groot? Waarom zijn er nu steeds minder gelovigen? Het klinkt niet erg positief, en ik ken het antwoord ook niet ten volle. Bovendien zou een zoektocht naar een antwoord op die vraag veel te ver leiden en heel wat nuances vragen, maar het was vroeger ook niet vanzelfsprekend om Jezus te volgen en te vertrouwen op zijn woord, of beter: om te vertrouwen op het Woord dat Hij was. Hier komt geloof bij te pas. Kan ik geloven dat God, die onzichtbaar is, met mij begaan is? Wat ik zeker weet en geloof, is dat Hij zich laat ontmoeten in medemensen.

Als je ouder wordt, zijn heel wat mensen uit je leven weggenomen, mensen, die je dierbaar waren. Zo denk ik aan mijn eigen moeder, en zie ik weer haar  geloof dat zo eenvoudig was. Ze had ‘ja’ gezegd, en haar ‘ja’ was ‘ja’. Heel geleerd en heel geletterd was zij niet, maar wel oprecht, eerlijk en trouw, kortom 'zuiver van hart', zoals de zaligsprekingen zeggen. Met de woorden van het evangelie van vandaag mogen we dan herhalen: 'zij had zich gekleed voor het bruiloftsmaal.'

Zo komen we bij het verrassende slot van het evangelie. ‘Vriend’, zo noemt de gastheer één van de genodigden en stuurt hem de deur uit. Hij had niet de passende kledij. We krijgen hier een heel scherp beeld aangereikt om de aandacht te trekken op een wèl te verstane boodschap: ‘ja’ zeggen betekent: engagement. Wij zijn vrij Gods boodschap te aanvaarden, maar dat kan niet op om het even welke manier! Het veronderstelt dat we 'ja' zeggen aan Jezus en dat ons 'ja' daadwerkelijk een 'ja' is, dat beleefd wordt. Vele kleine ‘neens’ doorheen het leven, kunnen leiden naar een levenshouding, die niet past bij een christen. Dan is het alsof we stiekem op feest willen binnenglippen zonder de passende kledij.

Maar met die passende kledij hebben we als kerk heel wat te bieden aan de wereld, waarin we leven! Want vele mensen zijn op de dool, op zoek naar wat zingeving in hun leven.

Mogen wij verder blijven geloven in Jezus’ boodschap en nederig genoeg zijn, om te geloven in de wonderen, die met kleine middelen en simpele daden tot stand komen. ‘Ja’ zeggen, en klein kunnen beginnen, met een glimlach, een bemoedigend woord, een helpende hand. Moge het ons lukken, samen met andere mensen van goede wil, ook al delen zij onze mening niet!

 

In de grote massa mannen en vrouwen

- of ze nu christen zijn of niet -

zijn er mensen op zoek

naar een mensheid die echt menselijk is

en die zich opent naar God toe.

 

Hopelijk ontmoeten die mensen op hun weg

een kerk, die zich van macht heeft ontdaan,

een kerk, die arm is, zoals God arm is,

een kerk, die is teruggekeerd naar het wezenlijke,

een kerk, die rijk is met het evangelie alleen.

 

(Guy Riobé, bisschop van Orléans, + 1978)



1664025-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1664025-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1664025-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1664025-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1664025-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1664025-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1664025-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 09:11 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

LEREN OUD WORDEN

 

Je zult heel oud worden als er geen ongeval,

geen hartaderbreuk of ernstige ziekte

op je agenda staat.

 

Maar wat heb je aan oud worden

als de oude dag je alle plagen van Egypte overzendt?

Stijve benen, reuma, verkalking,

slecht geheugen, slecht gehoor, slechte ogen,

afzondering en eenzaamheid.

 

Machines, die niet meer produceren,

gaan naar het oud ijzer.

Maar hoe moeten de mensen,

die niet meer meekunnen in het productieproces

‘mens’ blijven en gelukkig zijn?

 

Dit hangt af van heel de omgeving,

de familie, de vrienden en kennissen,

de bejaardenzorg, het menswaardig pensioen.

Dit hangt ook voor een groot deel af van je zelf.

 

JE MOET LEREN OUD WORDEN 

 

Oud worden is geen ramp!

Je oude dag is niet noodzakelijk een ongeluksdag.

Leer oud worden met een jong hart.

Het is een hele kunst.

 

(Phil Bosmans)

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 08:08 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Oktober

 

Teder en jong, als werd het voorjaar

maar lichter nog, want zonder vruchtbegin,

met dunne mist tussen de gele blaren

zet stil het herfstgetijde in.

 

Ik voel alleen dat ik bemin,

zoals een kind, iets jongs, iets oud,

einde of begin? Iets zo vertrouwds

en zo van alle strijd ontheven

niet als einde van het leven,

maar als een lente van de dood.

 

De kruinen ijl, de stammen bloot

en dit door stilte en mist omgeven.

 

M. Vasalis



1662087-e03acb49e621b4d6362ef06df65f9fb2.JPG

1662087-dfae962f99f0cbee0e423b84223bc43e.JPG

1662087-15e04a21bcedc6a4b3935dd480fcc923.JPG

1662087-9c7f7c0ef635f2e7ea2b80aef6f7bd75.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 16:24 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten