Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

ZONDAG 5 OKTOBER

27ste ZONDAG A – 5 OKTOBER 2014

 

VERWORPEN

 

In deze rozenkransmaand vieren wij moeder Maria in het bijzonder, oktober is ook de missiemaand en bovendien was het gisteren het feest van de Heilige Franciscus van Assisi.

Moeder Maria, onze missionarissen, de Heilige Franciscus, allen hebben zij met hart en ziel voor Jezus gekozen, de hoeksteen van ons leven, die door de wereld wordt verworpen.

 

Eerste Lezing uit de brief van Paulus aan de christenen van Filippi 4,6-9

Ten slotte, broeders en zusters, schenk aandacht aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient.

Doe alles wat ik u heb geleerd en overgedragen, wat ik u heb verteld en laten zien. Doe het, en de God van de vrede zal met u zijn.

 

Evangelie: Matteüs 21,33-43

Toen sprak Jezus tot hen: ‘Hebt gij nooit in de Schrift gelezen: De steen die de bouwlieden hebben verworpen, is juist de hoeksteen geworden. Op last van de Heer is dat gebeurd en het is wonderbaar in onze ogen. 

Daarom zeg Ik u: Het Rijk Gods zal u ontnomen worden en gegeven aan een volk dat wel de vruchten daarvan opbrengt.’

 

DOOR ZOVELEN VERWORPEN

Het evangelie van Matteüs loopt op zijn einde. Jezus gaat naar Jeruzalem en het conflict met de Joodse leiders groeit naar een hoogtepunt. Dikwijls vertelt Jezus verhalen dan. Het is een manier van spreken, die wij verleerd hebben. In de parabels van Jezus gaat het wel eens meer over de wijngaard van de Heer, een uitgelezen plek, die God met speciale zorgen koestert en met Zijn Liefde omringt. Maar er wordt daarbij geen bepaald land of plaats bedoeld.

Gods wijngaard is daar, waar Zijn Liefde kan groeien en bloeien en vruchten voortbrengen. En wij mogen die wijngaard beheren. Wij mogen de hoeders worden van die plaatsen waar Gods liefde nog kan leven. De goede vruchten die Hij verwacht zijn gekend. Paulus vat ze nog eens samen in dit unieke zinnetje: ‘Ten slotte, broeders en zusters, schenk aandacht aan alles wat waar en edel is, rechtvaardig en zuiver, beminnelijk en eervol, kortom, aan alles wat deugd heet en lof verdient.’

Gods vertrouwen was diep gekwetst: de wijnbouwers waren ontrouw geworden, ze lieten het eigenbelang triomferen, mishandelden de dienaren en doodden de Zoon. De parabel eindigt dan ook met een scherpe veroordeling van zoveel ontrouw aan God: ‘God zal Zijn wijngaard aan een ander volk geven dat wel goede vruchten afdraagt.’ De Joodse hogepriesters, de oudsten van het volk worden verdreven van de troon, het verhoog waarop ze zichzelf geplaatst hadden: de jonge Kerk van de verrezen Jezus zal hun taak overnemen. Die Jezus, die zij verstoten en verworpen hadden zal de hoeksteen worden in Gods nieuwe wijngaard.

Het is zonneklaar: Jezus verrijst, God leeft in die mensen die, ondanks alles, toch vriendelijk en trouw en rechtvaardig te zijn. Hij wordt tastbaar tussen diegenen die de liefde tot fundament en hoeksteen van hun leven maken. 'De steen die de bouwlieden hebben verworpen is de hoeksteen geworden!' Waar Jezus en Zijn dienstbare liefde de hoeksteen worden, daar woont God!

 

Geïnspireerd door Pater Frans s.j.

 

Alleen mensen met ruggengraat

maken een nieuwe wereld!

Ruggengraat heb je nodig.


Om als mens rechtop te kunnen gaan
en niet met de kop in de grond.

Om je verantwoordelijkheid op te nemen
en sterk te staan in de storm.

Om lasten en zorgen te kunnen dragen
en niet te buigen voor geweld
en nooit te kruipen voor geld!

Ruggengraat heb je nodig
om vol te houden
waar anderen het opgeven.


Om rechtop en rechtdoor te gaan
je eigen, vrij gekozen weg.

Phil Bosmans



1661058-ad9dfb368473bcb5d5a5166a20d15a16.JPG

1661058-0b9985468f35720b68a1be9496d9c1cb.jpg

1661058-443e25f004a9645b1d30290f7efd3b7e.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 09:11 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

De vraag

 

Een rabbi ging 's avonds

in een luxe buitenwijk lopen.

Daar zag hij een man

die voor een groot huis

op en neer liep.

Hij was door rijke mensen aangeworven

om hun huis te bewaken.

 

De rabbi vroeg:

'Voor wie loop jij hier?'

De bewaker

noemde de naam van zijn baas.

 

'Maar,' vroeg de wachter toen aan de rabbi

voor wie loop jij hier eigenlijk?'

 

Na een lange stilte

vroeg de rabbi aan de man :

'Wil jij niet bij mij

in dienst komen?'

'Waarom?' vroeg de bewaker.

 

'Om mij aan die vraag te herinneren '

antwoordde de rabbi. '

 

Naar een chassidisch verhaal

 

(Chantal Leterme: 'Een parel voor elke dag')

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 18:11 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

ZEGEN DER AVONDSPIJS

 

Wanneer uw vrouw het avondbrood bereidt,

herdenk uw moeder en herleef uw jeugd.

Vertel alleen de hemel wat gij lijdt

vertel uw kinderen alleen uw vreugd.

En wat u uit uw diepste jeugd nog heugt:

bewaar dat voor uw eigen eeuwigheid.

 

Anton van Duinkerken

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:24 Reageer op dit bericht

ZONDAG 28 SEPTEMBER

26ste ZONDAG A – 28 SEPTEMBER 2014

DIE GEZINDHEID MOET ONDER U HEERSEN

'Iemand had twee zonen', zo begint Jezus vandaag in het evangelie. De ene lijkt een eenvoudige, brave jongen, gewillig en gedienstig. Maar de tweede, dat is een ander paar mouwen. Het ziet er naar uit dat hij heel tegendraads is, onwillig tot en met.

Maar schijn bedriegt, zegt het spreekwoord. En zo blijkt het ook hier te zijn: die eerste is een man van mooie woorden: 'veel beloven en weinig geven, doet de dwazen in vreugde leven', luidt een ander gezegde wat oneerbiedig. En bij de andere is het net omgekeerd. Hij pruttelt eerst wel tegen, zegt botweg tegen zijn vader dat hij niet wil helpen, maar doet tenslotte toch wat gevraagd wordt.

De eerste, onmiddellijke boodschap is duidelijk: je kan je gemakkelijk vergissen in mensen. Laten we dus maar niet te gemakkelijk oordelen. En dan is er nog een diepere inhoud! Jezus wil nog heel wat meer zeggen, zoals straks zal blijken.

 

Eerste Lezing uit de brief aan de christenen van Filippi 2,1-5

Zusters en broeders, als gemeenschap van Geest, hartelijkheid en mededogen u iets zeggen, maak mijn vreugde dan volledig door uw eenheid van denken, uw eenheid in de liefde, uw saamhorigheid en eensgezindheid.

Diezelfde gezindheid moet onder u heersen die ook in Christus Jezus was.

 

Evangelie: Matteüs 21,28-32

In die tijd zei Jezus tot de hogepriesters en de oudsten van het volk: ‘Wat denkt u hiervan? Iemand had twee zonen. En hij ging naar de eerste en zei: `Jongen, ga vandaag in de wijngaard werken.'' Hij antwoordde: `Nee, ik wil niet.'' Later bedacht hij zich en ging toch. 

Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde. Die antwoordde: `Goed, heer.'' Maar hij ging niet. 

Wie van de twee heeft de wil van de vader gedaan?' 

 

'UW JA ZIJ JA'

In deze periode van het jaar zijn de evangelies van de zondagen gesitueerd in de twistgesprekken van Jezus met de Joodse leiders. Zo moeten wij vandaag ook het verhaal van de twee zonen lezen: Een man vraagt aan één van hen om in zijn wijngaard te gaan werken. Die gaat onmiddellijk akkoord. Maar in feite doet hij het niet.

De vader vraagt het ook aan de andere zoon. Die voelt daar helemaal niet voor. Maar later krijgt hij spijt en gaat hij toch in de wijngaard werken. Deze tweede zoon DOET de wil van de vader '.

In het leven komt het op DADEN aan. Ook de hogepriesters en de oudsten van het volk, met wie Jezus hier in gesprek is, zeggen met de mond dat het er op aankomt de wil van God te DOEN. En zo is ook de overtuiging van Jezus: 'Niet ieder die tot Mij zegt: Heer, Heer! zal binnengaan in het Rijk der hemelen, maar hij die de wil DOET van mijn Vader die in de hemel is'.

Op het eerste gezicht lijken Jezus en de Joodse leiders dus met elkaar akkoord te gaan. Maar HOE doe je de wil van de Vader? Komt ons ja soms niet te snel en te oppervlakkig? Komt het wel vanuit de diepte van een hart dat bereid is om zich te bekeren? Vele Joodse voormannen uit Jezus' tijd gingen er prat op trouw te zijn aan God. Maar hun trouw ging niet verder dan het naleven van wet en tradities. En daarbij gaat het alleen om de buitenkant. En is die buitenkant wel echt de wil van God? Of kan hij ook misleidend en bedrieglijk zijn?

Wat God wil, gaat over de binnenkant: de bekering van ons hart. Wij moeten ons helemaal gewonnen geven aan Zijn oproep. Een oppervlakkig, puur uiterlijk ja, kan geveinsd zijn. Het kan zelfs als excuus dienen om dit ja, waar het eigenlijk op aankomt, niet uit te spreken! Zo wordt het deftige ja van iemand die zich in de routine van de religieuze plicht vastnestelt, uiteindelijk een 'neen' van het hart ten aanzien van de echte wil van God.

Anderzijds zijn er in Jezus' tijd mensen die duidelijk' neen' gezegd hebben aan de religieuze wetten. Hun zondige leefsituatie maakt dit neen maar al te zichtbaar. Dat is de houding van tollenaars en van ontuchtige vrouwen. Zozeer zijn ze in de zonde ondergedompeld dat het niet mogelijk is zich zomaar in een handomdraai te bekeren.

Die mensen beseffen dat het op de bekering van hun hart aankomt. Zij moeten zich vanuit het dieptepunt van hun situatie werkelijk naar God toekeren. Hun 'ja' moet uit de diepte van hun hart komen. Het is geen gemakkelijk ja. Daarom gaan zij eerder dan de 'deftigen', van wie het oppervlakkige ja in de routine van het leven langzaam uitdooft, het Rijk Gods binnen. Een dergelijk getuigenis zou de deftigen heel diep moeten aangrijpen en ook hen voor de beslissende keuze stellen. 'Maar', zegt Jezus, 'zelfs nadat jullie dit gezien hebben, zijn jullie niet tot inkeer gekomen'.

Dit verhaal wordt door Matteüs voor de eerste christelijke gemeenschappen en dus ook voor ons verteld. want deze boodschap heeft niet enkel betekenis voor de Joodse leiders uit Jezus' tijd, maar voor de gelovigen van alle tijden. Is het niet zo dat wij, die thans in West-Europa leven, als het ware te gemakkelijk christen zijn geworden? In ons doopsel werd ons ja door anderen in onze plaats uitgesproken en in vele paasvieringen, waarin de doopgeloften worden hernieuwd, heeft men de indruk dat er een zacht gemurmel door de kerk gaat. Het is echt niet duidelijk dat hier beslissende keuzen worden uitgesproken! Zo lijkt het erop dat christenen en christelijke gemeenschappen soms, zonder veel animo, op hun 'verdiensten' teren.

Hoeveel kunnen wij dan leren van bekeerlingen en soms van ganse gemeenschappen die na heel wat omzwervingen van ganser harte hun ja uitspreken en dit ook in DADEN tonen. Zei Jezus in de Bergrede immers niet: 'UW JA ZIJ JA'?

(Geïnspireerd door een homilie van wijlen Mgr. Paul Schruers)

 

Schep in ons een zuiver hart, Heer,

Dat zich laat voeden door uw liefde,

Dat daarom van mensen houdt,

Hen erkent en altijd recht doet.

Schep in ons een zuiver hart,

Dat U zien mag ondanks alle vragen,

Alle wolken van verdriet.

Schep in ons een zuiver hart,

Dat de vreugde om het leven voluit viert,

Dat zich opent voor uw zegen.


Schep in ons een zuiver hart,

Dat verkiest wat goed en recht is,

Dat U heiligt alle dagen.

Sytze de Vries



1658019-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1658019-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1658019-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1658019-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1658019-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:50 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

‘Ik ging zitten tegenover een koppel. Tussen man en vrouw had het kleintje, zo goed als het ging, zich een nestje gemaakt, en het sliep. Maar het draaide zich om in zijn slaap, en ik zag het gezichtje in het licht van de waaklamp. Het was het heerlijke gezichtje van een godenkind! Uit die twee daar was iets als van goud geboren, uit die lompe mensenklomp een wonder van bevalligheid en gratie. Ik boog naar het tere voorhoofdje, het zoete pruilmondje, en ik dacht: dit moet het gezichtje zijn van een later kunstenaar, dit is Mozart toen hij kind was, wat mag dit toch beloven voor het leven van later!

 

De kleine sprookjesprinsen waren zeker niet anders: wat kon uit dit kind nog groeien in warme, tedere geborgenheid! Als er ergens in een tuin door een mutatie, puur toeval,een nieuwe roos ontstaat, is er bij alle tuinders vreugde, verwondering, dank. De roos wordt apart geplaatst en met bijzondere zorg omgeven, ze zal met voorliefde behandeld worden. Maar er is nu eenmaal geen tuinman voor de mensen. Het Mozartkindje zal, als alle anderen, getekend worden door de afstompingsmachine. Mozart zal zijn hoogste vreugden kennen in de stank van de cafés-chantants. Mozart is ten dode opgeschreven.

 

Ik ging terug naar mijn treinstel. En ik dacht aldoor: die mensen lijden niet echt in die ellende.

 

Het is ook niet een of andere vorm van liefdadigheid, die mij nu bezighoudt. Het heeft geen nut altijd opnieuw week te worden om een wonde die toch weer zal opengaan. Zij die gekwetst zijn, lijken zelf de wond niet te voelen. Het is veeleer alsof de mensheid in haar geheel, en niet zozeer de enkeling, hier gekwetst en geschonden is. Ik geloof niet echt in medelijden.

 

Wat mij hier bezighoudt, is het oog van de tuinman. Het is mij niet te doen om die miserie, waarin mensen zich, al bij al gaan thuis voelen, zo goed en zo kwaad als maar kan, zoals iemand zich goed kan voelen in het nietsdoen. Eeuwenlang al leven Oosterlingen in de vuilnis en vinden dat goed zo. Wat mij nu pijn doet, daar helpt geen gratis soep voor. Wat mij pijn doet, zijn niet die toegetakelde lijven, niet die hele stank en vuiligheid van de trein. Wat mij pijn doet, is dat in elk van deze mensen, telkens weer een Mozartkindje werd gedood.

 

Alleen de Geest die blaast over de ongeboetseerde klei, kan de Mens maken.

 

Antoine de Saint-Exupéry: 'Een Aarde voor Mensen'

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 18:02 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Considerate Lilia

 

Laat geen angst uw hart verharden,

nu gij bitse woorden hoort.

Overdenk in de benarde

tijd de troost van 't Levend Woord:

krijgstrofeeën worden flarden.

doch de lelies bloeien voort.

 

Waar is Salomon gebleven,

waar zijn tempels heerlijkheid?

Al zijn pracht werd om het even;

al zijn volk is wijd verspreid.

Maar het Hooglied, neergeschreven

Uit zijn hart, verduurt de tijd.

 

Wat historieschrijvers melden

maakt alleen uw zorgen groot.

Leest gij in 't begaan der helden

meer dan 't voorspel van hun dood?

Slechts de leliën der velden

kunnen schitteren zonder nood.

 

Ruil om 't wisselspel der machten

niet uw eenvoud voor een schijn.

Zing uw lied; zet uw gedachten

enkel op een koel refrein.

Stoor u niet aan 't vlot verachten

door wie zonder schoonheid zijn.

 

Gun de dwaasheid aan de zotten,

aan begerigen de buit,

waar 't bederf van roest en motten

de voltooiing van besluit.

Kies hetgeen zij 't liefst bespotten

u voor 't allerdierbaarst uit.

 

Al wie door geweld regeren

zullen door geweld vergaan.

Laat uw hart niet murmureren.

maar wil 's Heren woord verstaan:

op wat u de lelies leren

komt het al uw leven aan!

 

Anton van Duinkerken

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Omer om 16:42 Reageer op dit bericht

ZONDAG 21 SEPTEMBER

25ste  ZONDAG A – 21 SEPTEMBER 2014

‘ZO HOOG ALS DE HEMEL IS BOVEN DE AARDE …’

 

Vandaag horen we een eigenaardige parabel, die op het eerste gezicht nogal moeilijk verteerbaar is: de werkers van het elfde uur. Alle werklieden krijgen evenveel, ongeacht hoelang zij gewerkt hebben. Het lijkt ons onrechtvaardig!

 

Om dit vreemde verhaal te verstaan, kunnen we eens terugdenken aan die andere parabel, die ook al niet strookt met ons 'gezond boerenverstand': het onkruid onder de tarwe. Jezus zegt daar: laat het onkruid maar opschieten, samen met de tarwe, en bij de oogst zien we dan wel. Als boeren zo te werk zouden gaan, zou hun oogst wel verloren gaan!

 

Jezus geeft daar dus geen les in landbouw; en zo geeft Hij vandaag ook geen les in economie. Beide parabels hebben te maken met het geduld, het begrip en de vergevingsgezindheid  van God. Kortom - zoals Jezus zelf trouwens uitdrukkelijk stelt - het zijn parabels of gelijkenissen, die ons iets willen bijbrengen over het Rijk van God ... en dan blijkt maar al te zeer: Zijn wegen zijn niet zoals onze wegen, Zijn plannen zijn niet zoals onze plannen. HIJ gaat anders te werk dan wij zouden doen. Anders dan wij doen!

 

Eerste Lezing uit de profeet Jesaja 55,6-9

Mijn plannen zijn niet jullie plannen, en jullie wegen zijn niet mijn wegen  – zo spreekt de HEER. Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen.

Evangelie: Matteüs 20,1-16

Jezus vertelde eens volgende gelijkenis: 'Met het koninkrijk der hemelen gaat het als met een landeigenaar die 's morgens heel vroeg eropuit ging om arbeiders te huren voor zijn wijngaard. Hij werd het met de arbeiders eens over een denarie per dag en stuurde hen naar zijn wijngaard. 

Toen het avond was geworden, zei de eigenaar van de wijngaard tegen zijn opzichter: `Roep de arbeiders en betaal hun het loon uit, de laatsten het eerst.'' De arbeiders van het elfde uur kregen ieder een denarie. De eersten verwachtten toen dat ze meer zouden krijgen. Maar ook zij kregen ieder een denarie. Ze namen hem aan, maar mopperden tegen de landeigenaar.

Maar hij gaf een van hen ten antwoord: `Vriend, ik doe je toch geen onrecht. Ik wil die laatste evenveel geven als jou. Mag ik met het mijne niet doen wat ik wil? Of ben jij jaloers omdat ik goed ben?'' 

Zo zullen de laatsten de eersten zijn en de eersten de laatsten.'

 

GA OOK GIJ NAAR MIJN WIJNGAARD!

 

Meer dan 60 jaar geleden schreef de Schotse auteur Bruce Marshall een boek over het leven van een onderpastoor in Parijs, van vóór de 1ste tot na de 2de WO. Abbé Gaston is in niets opvallend, niet rijk en ook niet superslim. Maar hij is wel een heel goed mens: hij leeft mee, hij trekt het zich allemaal aan, hij is niet onverschillig. En de jaren gaan voorbij, vele jaren en nog vele jaren, en Abbé Gaston maakt geen promotie, hij blijft klein, zonder aanzien, een onooglijk onderpastoorke in een voorstad van Parijs, waar weinig mensen naar de kerk gaan en waar hij toch probeert, om het evangelie van Jezus door te geven. Maar er is iets wat hij niet verstaat in dat evangelie, en dat is precies de parabel van vandaag. Het lijkt hem oneerlijk: wie maar 1 uur werkte, krijgt evenveel als wie 12 uur gewerkt heeft en de hitte van de middagzon heeft gedragen. Keurt Jezus de handelwijze van profiteurs dan goed?

En dan, na 40 jaar van bescheiden dienst gaat hij op rust. Hij heeft geen carrière gemaakt, hij is geen bisschop geworden, en ook geen kanunnik, geen deken, zelfs geen pastoor van een parochie. En ondertussen is hij halfblind en moeilijk te been. Veroordeeld om nog 5 of 10 jaar een murmelende mis te lezen bij brave, maar oud geworden nonnekes, die door de wereld ook al opzij gezet zijn. Hij vertrekt van zijn parochie: hij heeft niet veel mee te nemen, het kan allemaal in een rieten mandje, dat wat versleten is, maar hij kan geen ander kopen. En ook zijn kat gaat mee, ook in een rieten mandje. Zo neemt hij de metro:

 

‘De trein ratelde voort door de tunnel, maar de abbé lette niet op de stations, want hij dacht na over Gods geheimen en hoe weinig hij er van begreep. Een ervan meende hij evenwel te begrijpen, en dat was waarom de werkers in de wijngaard allemaal een tienling kregen, of ze nu de hitte van de dag gedragen hadden of niet. Hij geloofde dat het was, omdat zoveel van de arbeid zijn eigen beloning was, juist zoals zoveel van de wereld zijn eigen straf was. Abbé Gaston besefte plotseling dat hij als priester zeer gelukkig geweest was. En zelfs nu, nu hij blind en kreupel was, nu hij kilometers epistels en evangelies uit zijn hoofd moest leren, zelfs nu wist hij dat hij gelukkig zou zijn, als inwonend kapelaan bij de zusters. Abbé Gaston lachte bijna hardop toen zijn kat, Sint-Joannes van het Kruis, begon te miauwen. ‘Het is een poes’, legde hij onnodig uit aan de dikke vrouw aan de overkant. De trein ratelde voor door de tunnel. Abbé Gaston begon in stilte te bidden, voor zes Trappisten, die in China vermoord waren, maar ook voor de rest van de wereld bad de abbé: dat de Heer Jezus zich voorover mocht buigen en de wereld mocht aanraken en gladstrijken.’

 

Geen economie dus, het evangelie van vandaag. Patroons en vakbonden hebben er geen boodschap aan. Het gaat over het Rijk van God. Alleen in gelijkenissen spreekt Jezus erover. En dan blijkt dat dit Rijk helemaal niet gelijk is aan wat wij gewoonlijk onder ‘de hemel’ verstaan. Gods Rijk begint op aarde … ook als het niet op aarde eindigt. Zijn Rijk is niet alleen voor later en ginder, het is reeds voor hier en nu… ook als het eveneens voor later is. Zo kunnen we verstaan dat de inzet voor dit Rijk van God een diepe vreugde en een innerlijke rust geeft aan de mens: ‘Ik heb u dit alles verteld, opdat uw vreugde volkomen zou worden’, zegt Jezus bij het laatste avondmaal. En zo wordt de parabel verstaanbaar: wie zich inzet voor het Rijk van God, wie zijn streefdoel daar legt, vraagt niet om een extra beloning: die is gelukkig bij wat hij doet.

 

DE WERKERS VAN HET ELFDE UUR

 

Misschien hebben we er niet echt op gelet

maar er klinkt een pijnlijk zinnetje in die mooie parabel:

‘Niemand heeft ons aangeworven’.

Hier kan veel leed achter steken.

Het verdriet van mensen die altijd en overal

onderaan de ladder staan en uitgesloten worden.

 

Het zinnetje zegt eigenlijk:

Ik val weer buiten de prijzen,

ik ben weer gedoemd om de laatste te zijn. 

Niemand ziet mij staan; niemand werft mij aan.

Ik ben te klein of te groot, te oud of te jong,

altijd beschouwen ze mij als onhandig of dom;

Ik moet altijd maar horen

dat ik voor dit of voor dat niet in aanmerking kom.

 

Ze zeggen altijd dat er met mij niets valt aan te vangen

en dat ik altijd mijn eigen ruiten kapot gooi.

 

Ze zeggen van mij dat ik geen goede gelovige ben;

een stuk heiden die niet in het lijntje loopt,

een onnozele gans of een rare vogel,

die altijd anders is. 

En daarom heeft niemand mij aangeworven. 

Of toch nog …  te elfder ure,

- misschien was het wel vijf voor twaalf -

in elk geval, op dat laatste moment

was er toch iemand die zei:

‘voor mij ben je wel de moeite waard ...’

 

Zo is God,

de patroon van de werkers van het elfde uur.

 

(Geïnspireerd door: Zondagsvieringen Dominicanen)



1654827-ffd08a448393fa2720d0c67379458a70.JPG

1654827-c4953df71dedbed5edb6fc19d17ca8ca.JPG

1654827-9a44caf411e6e564fd486184be157e78.JPG

1654827-35816452f707c893ad441479be5bfd3e.JPG

1654827-60f552f54402b5e4cf98833492e9eae9.JPG

1654827-ec5242659654308cd288a4a7081f919c.JPG

1654827-3544e3500ca7677d1bd6d0b36281db48.JPG

1654827-e3ec6c36a2c0f94c31966eb99d298f06.JPG

1654827-1673cfd8a953c1e4014aa8782c1d2b67.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 08:23 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Dag per dag

Onze levens zijn opgebouwd uit miljoenen momenten, beleefd op miljoenen verschillende manieren. Sommige momenten gingen we op zoek naar liefde, vrede en harmonie. Andere zijn voorbij gegaan door te overleven van dag tot dag.

 

Maar er is geen grotere ontdekking dan wanneer wij inzien dat het leven, met al zijn vreugden en smarten, bedoeld is om te worden geleefd dag per dag. Het is in dit inzicht dat we de prachtigste waarheid van alles ontdekken.

 

Of we nu in een herenhuis met veertig kamers leven, omgeven door personeelsleden en rijkdom, of het is een opdracht om de huur elke maand te kunnen betalen, het ligt in onze macht om volledig tevreden te zijn en een leven te leiden dat een diepe zin heeft.

 

Dag per dag hebben we het vermogen elk moment te koesteren en vreugde te vinden in elke droom. We kunnen elke dag ervaren als een nieuwe dag en met deze nieuwe start hebben we alles wat nodig is om al onze dromen te laten uitkomen. Elke dag is nieuw, en leven dag per dag, laat ons toe om echt te genieten van het leven en ten volle te leven.

 

(auteur mij onbekend)

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:15 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Psalm

 

Een nieuw lied voor de Heer die de vogeltjes schiep

en hun wijzen voor iedere dag,

die de treurwilg tot eindeloos treuren riep

en de vrouw tot haar eeuwige lach,

een nieuw lied voor de Heer die de goudvissen goud

en de roodborstjes rood heeft gemaakt,

die de golven der zee en de blaren van 't woud

met zijn vinger heeft aangeraakt,

die de kolibrie schiep en de adelaar schiep,

het viooltje en de orchidee,

die de schelpen en zwaardvissen liet in het diep

van dezelfde bedelvende zee,

die zijn adem laat gaan langs het slapende land

tot het wenend van weelde ontwaakt,

die de dauwdroppen droogt met zijn heilige hand

en de zon tot zijn heilgezant maakt;

een nieuw lied voor de Heer die het meer en de lucht

en de straten vol zonnelicht goot,

die de leeuwerik leidt tot zijn duizlende vlucht

en de vlinder tot vlinderdood.

Een nieuw lied voor de Heer die een durend nieuw lied

in de mond van mijn moedertje lei,

die zijn licht in haar zuivere blik achterliet

en haar zei wat zij zeide tot mij,

die het water voor Händel zo ruisen deed

dat de Watermuziek in hem klonk,

die Homerus de nacht liet, opdat hij beleed

welke donkere schoonheid hij dronk,

die de leden der liefste verrukkelijk boog

tot de lijnen der maagdelijkheid,

die zijn hand langs haar lippen en schouders bewoog

tot zij zoet waren, durend bereid,

die haar haren zo zwart en haar borstjes zo zacht

heeft gemaakt en haar ogen zo blauw,

die de laatste saffier uit zijn huis heeft bedacht

voor de fonkelende staart van de pauw,

die de staart van de pauw op haar lachen ontvouwt

en hem sluit als zij schreit van geluk,

en dan worden haar tranen van zuiver goud

voor de Heer van het grote geluk.

Een nieuw lied voor de Heer die van ieder nieuw lied

het ontstaan en de maker is,

die het voorzingt in water en woud en in riet,

in de steeg en de vensternis.

Een nieuw lied voor de Heer, een nieuw lied voor de Heer

die akkoorden en woorden ingeeft

aan de dichter, de vrouw en het kind, o, en meer

dan aan weerklank en stem in hen leeft.

En zijn naam zij gezegend, de eeuwigheid lang

zij gezegend de naam van de Heer,

van de opgang der zon tot haar ondergang

zij gezegend de naam van de Heer:

die de sneeuwvlokken zendt als de wolkige wol

en de rijm als verdwarrelde as -

als hij spreekt lopen alle de stuwmeren vol

en ál smelt wat bevroren was.

O gij wateren, looft, en gij landstreken, looft,

en gij vogeltjes, looft onze Heer,

en gij vuurtongen, looft, en gij dauwdroppen, looft,

alle boomtoppen, looft onze Heer.

Een nieuw lied voor de Heer met pauk en cimbaal

en bij citer en luit en schalmei:

een nieuw lied voor de Heer in uw mond, in uw taal,

want wie geeft u de liederen dan hij?

 

Michel van der Plas 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 18:07 Reageer op dit bericht

ZONDAG 14 SEPTEMBER

FEEST VAN DE KRUISVERHEFFING

14 SEPTEMBER 2014

 

‘De Joden vragen om wonderen en de Grieken zoeken wijsheid, maar wij verkondigen een gekruisigde Christus, voor Joden een aanstoot en voor heidenen een dwaasheid. Maar voor wie geloven, is Christus Gods kracht en Gods wijsheid, want de dwaasheid van God is wijzer dan de mensen, en de zwakheid van God is sterker dan de mensen.’ Het zijn woorden van Paulus aan de christenen van Korinthe. (1 Kor 1,22-23)

Deze totale ommekeer van denken, deze revolutie, vieren wij vandaag op het feest van de Kruisverheffing.

 

Eerste Lezing uit de Brief aan de christenen van Filippi 2,6-11

Hij die bestond in de gestalte van God heeft er zich niet aan willen vastklampen gelijk aan God te zijn. Hij heeft zichzelf ontledigd en de gestalte van een slaaf aangenomen. Hij is aan de mensen gelijk geworden. En als mens verschenen heeft Hij zich vernederd; Hij werd gehoorzaam tot de dood, de dood aan een kruis.

Daarom ook heeft God Hem hoog verheven en Hem de naam verleend die boven alle namen staat, opdat in de naam van Jezus iedere knie zich zou buigen, in de hemel, op aarde en onder de aarde, en iedere tong zou belijden tot eer van God, de Vader: de Heer, dat is Jezus Christus.

Evangelie: Johannes 3,13-17

Zozeer immers heeft God de wereld lief gehad dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat al wie in Hem gelooft niet verloren zal gaan maar eeuwig leven zal hebben. God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gezonden om de wereld te oordelen,  maar opdat de wereld door Hem zou worden gered.’

 

GEGROET, O KRUIS, ONZE ENIGE HOOP

Het is zeker niet modieus, om met een kruis en een gekruisigde te dwepen. Prestaties worden bejubeld in onze wereld, geen nederlagen. En toch, op Witte Donderdag, zingt één van de mooiste gregoriaanse liederen: ‘Wij echter roemen op het kruis van onze Heer. Want in dit kruis ligt onze opstanding. Door dit kruis zijn wij gered en vrij gemaakt.’ Het kruis staat in het midden van ons geloof. De gekruisigde Jezus heeft de wereld ondersteboven gekeerd. En ons geloof, dat is de wereld op zijn kop.

We geloven in een God die zich getoond heeft in een mens, die volgens deze wereld totaal mislukt is. Een mens die stierf aan een schandpaal, dat vertelt de geschiedenis. En dan begint ons geloof: juist deze vernederde mens is boven allen verheven. Juist deze uitgespuwde mens is de Messias, Christus de Heer. Als de Kerk dit vergeet en het spel van de wereld meespeelt, is zij, tot haar eigen scha en schande ontrouw aan Hem, op wie zij roemt.

Het gaat hier niet om ziekelijke zelfkwelling: kruis en lijden worden niet om zichzelf gezocht, zoals in de middeleeuwen gebeurde door bedevaarders, die zichzelf avond aan avond geselden op hun pelgrimstochten. Of zoals wij prentjes van madonna’s kennen met betraande, getormenteerde gezichten.

Het gaat wel om dit geloof: ‘Het kruis waaraan Christus gehangen heeft, werd teken van ons heil; dat kruis waaraan Hij eens gedood is, werd onze levensboom. Daar op het kruis werden de machten van het kwaad gebonden, daar werd onze dood gedood, door Christus onze Heer.’

Kort voor 1100 kreeg de Heilige Bruno, die door politieke intriges van zijn bisschopszetel verdreven was, een onherbergzaam stuk land in de Franse Alpen. Met 6 broeders ging hij daar in volstrekte eenzaamheid als kluizenaar leven. Het was het begin van de Kartuizers, die tot op vandaag beschouwd worden als de meest ascetische kloosterorde. Centraal in hun leven, en ook in hun klooster, staat het motto: ‘Stat crux, dum volvitur orbis’. 'Het kruis blijft staan, terwijl de wereld voort draait. Het kruis staat rechtop, terwijl de wereld wankelt.’ Onze wereld wankelt en toont barsten tallenkante. Daarom kunnen wij alleen maar deemoedig belijden: ‘Gegroet, o kruis, onze enige hoop.’

Een belijdenis, die weer niet simpel is … want we weten dat het niet gaat om uiterlijke lippendienst, maar om een bekering van ons hart, waardoor de waarden en de wijsheid van de wereld, onderste boven gekeerd worden.

 

VEXILLA REGIS

DE STANDAARD VAN DE KONING

 

Gods glanzend vaandel aan de top,

het Kruis van glorie, gaat voorop,

waaraan het Leven leed en stierf

maar leven door zijn dood verwierf.

 

De wonde die een wrede speer

liet in het lichaam van de Heer

wast alle zonden door een vloed

van water zuiver, en van bloed.

 

Wat David zag in het verschiet

en zong in zijn waarachtig lied

hebben de volkeren geleerd:

dat God van op het Kruis regeert.

 

O welgevormde Boom, gij zijt

gepurperd en vol majesteit,

uw uitverkoren rechte stam

raakte Gods heilig lichaam aan.

 

Gelukkig! Aan uw takken hing

de prijs van onze zaliging,

gewicht dat evenwicht herstelt

tegen de wanmacht van de hel.

 

O Kruis van onze hoop, gij zijt

in deze paarse passietijd

gena voor wie verkoren is,

voor wie misdeed vergiffenis.

 

O Triniteit, bron van wie leeft,

U prijze al wat adem heeft,

U die de Zegepraler zijt

en onze zegen voor altijd.

 

Venantius Fortunatus (530-609)

vertaling: Anton van Wilderode



1651851-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1651851-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1651851-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1651851-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1651851-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1651851-18e2999891374a475d0687ca9f989d83.jpg

1651851-fe5df232cafa4c4e0f1a0294418e5660.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:24 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten