Berichten van 22 juli 2008

Ben in en faze gekomen dat ik blok zit door omstandigheden, vroeger zat ik uren bezig aan het ontwerpen van werkjes.
Maar door omstandigheden lukt het me niet meer, misschien omdat het niet op prijs gesteld word wat ik doe.
Misschien bedrogen in de zogezegde goedheid in de mens, ik weet heb zelf een pak fouten.
Maar zou nooit een ander pijn toen omwille van, vriendschap moet je onderhouden net zoals een relatie.
Maar ook in een relatie kan het spaak gaan, maar dat komt omdat je samenwoond denk ik?
Maar vriendschap is toch meer dan dat, men heeft niet aan iemand zijn vriendschap en vertrappeld die dan zomaar.
Heb altijd gedacht vriendschap is spreken met elkaar en niet verwijten gooien die niet oprecht zijn.
Maar die gebruikt worden om zijn gelijk te kunnen halen.
Ik ben iemand die altijd open staat, maar eerst moet het oude van mijn lijf.
Je kan niet de draad oppikken, en doen alsof er is niets gebeurd.
Mensen spreken mensen dacht ik toch, maar heb het anders moeten ervaren.
En tot op heden voel ik me nog altijd niet goed bij wat er een jaar geleden is gebeurd.
Heb zelfs de kans niet om me te verdedigen, moet juist de menig van die persoon aanvaarden en daar blijft het er bij.
Ik weet ook dat ik god de vader niet ben, en fouten bezit maar er moet meer achter zitten dan dat.
Graag een reactie hierop als jullie willen.