Het lege nestsyndroom

Donderdag 31 juli 2014

2 zonen op dezelfde dag

28 jaar geleden kreeg ik een zoontje zonder schoenen en eentje met. Om 0u50 een wezentje dat ik zelf gecreëerd heb en zo gelukkig mee was en ben, en om 10u 's morgens kreeg ik in het ziekenhuiseen telefoontje dat het papier toegekomen was met de goedkeuring dat Rudy, zoon van overleden schoonzus, definitief bij ons mocht blijven . Dubbele vreugde en geluk!!

Geschreven door nele om 08:40 Reageer op dit bericht

Maandag 28 juli 2014

Het lege nestsyndroom

Wanneer stopt dat?

Geschreven door nele om 21:53 Reageer op dit bericht

Donderdag 24 juli 2014

Klavertje versus Duvelke

Klavertje doet toch haar werk 'Haar' omdat het positieve toch vrouwelijk is vind ik Maandag kwam ik iemand tegen waar ik 30 jaar geleden op de IPSOC in Kortrijk mee gestudeerd heb. Ik was nog niets veranderd zei ze. Ik zei buiten die 30 jaar en een paar kilo's meer . Ja maar jij blijkt van die personen te zijn die goed geconserveerd blijven repliceerde ze. Mijn dag was goed. Vandaag op de fitness kwam iemand, die ik niet kende, vragen welke nummer van kleur ik had van mijn haar. Ze vond dat zo een mooie kleur. Ik glunder glunder . Maar toen ik juist mijn brievenbus opendeed zat Duvelke er in met een brief van de politie in zijn handen. Proces! Ik reed 57, met gecorrigeerde snelheid 51, dus 50€ boete voor 1 km te hard. Ik heb de brievenbus met en klap op slot gedaan, staat pal in de zon, dus Duvelke ge gaat zweten

Geschreven door nele om 11:37 Reageer op dit bericht

Woensdag 23 juli 2014

katertje

Deze keer niet Duvelke dat mij parten speelt maar een katertje (van het lang opblijven, niet van de alkohol). Maar was voor die lieve collega, vanaf vandaag ex-collega.. ik wens haar veel succes op haar nieuwe job. Klavertje 4 van haar gekregen om Duveltje te bezweren. Heb ik van af nu altijd bij he Linda. Bedankt voor alle lieve hulp, luisterend oor en onze fijne babbels. Ga je missen!!!

(nachtcollega verandert van werk, en we zijn op haar laatste nacht haar tijdens de koffiepauze om 2u deze nacht gaan verrassen. Het was pas 5u eer ik in mijn bed lag. En dat voel ik toch wel op mijn leeftijd )

Geschreven door nele om 22:40 Reageer op dit bericht

Maandag 21 juli 2014

kwelduiveltje

Ik ben twee dagen op rij bij de kinderen gaan eten. Eerst bij Stéphanie gaan barbequen voor housewarming en gisteren bij Thomas zijn schoonouders gaan eten. Fijn dat ik dit met mijn kinderen kan doen. Het stomme is dat ik soms een onderliggend gevoel van alleen zijn voel. Het wordt telkens benadrukt dat iedereen daar is als koppel. En iedereen betrekt mij bij het gesprek en boeiend en al wat ge wilt maar toch besluipt af en toe mij het gevoel van niet compleet zijn. In het alleen naar huis rijden voel ik dankbaarheid maar ook het gemis van na te kunnen praten en dan het alleen thuis komen. Als ik hier thuis iets organiseer is het soms moeilijk omdat je dan voortdurend bezig bent, te weinig bij je bezoek kunt zijn of ik schakel de kinderen in. Op een ander wisselen ze mekaar af, dan zit de ene bij het bezoek terwijl de andere iets haalt of inschenkt of omgekeerd. Het lijkt of het bij mij niet zo gezellig is. Stom gevoel, ik weet het. Pas op, het positieve weegt zeker door, bij mijn kinderen zijn en zien dat ze het goed doen. Ik ben daar o zo dankbaar voor (maar dat klein kwelduiveltje moet ik toch af en toe de kop indrukken).

Geschreven door nele om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 17 juli 2014

vervolg kippen

Een verhaal dat ik jullie nog moet vertellen.
Toen ik rond 1u ’s nachts thuis kwam moest ik mijn kippenhok nog gaan dicht doen. Ge weet, de vos! Gewapend met mijn pillamp ging ik naar achter. Maar wat bleek, géén kippen in het hok. Wat nu? Na wat zoeken vond ik ze op een hoopje gefrommeld bij het hek naar de tuin. Waarschijnlijk te lang op stap geweest en niet op tijd binnen geraakt. Kippen verroeren geen vin, allez pluim, meer als het donker is. Toen ik met het licht op hun scheen hieven ze hun kopje op en kakelden wat, alsof ze wilden zeggen ‘help ‘ (de vos had de nacht voordien bij één van de buren al 7 kippen weggehaald). Ik kan en durf die beesten niet gewoon oppakken. Maar wat kon ik dan doen? Ik dacht, als ik nu eens met het licht net voor hun schijn, misschien volgen ze ‘HET LICHT’. Ik verschoof het licht een beetje langs hun en inderdaad stapje voor stapje volgden ze mij . Als ik even wegscheen gingen ze boenk zitten. Dus ik moest echt net voor hun schijnen en ze zo naar de voordeur van het kippenhok leiden. Zogezegd zo gedaan, ik voelde me net de rattenvanger van Hamelen. Eindelijk waren we aan de deur. Ik had het deurtje van het kot binnen opengezet. En YES alsof ze ineens hun stal roken liepen ze rits alle 3 binnen.

Maar .... het klapdeurtje aan de andere kant, langswaar ik ze ’s morgens buiten laat, stond nog open, en in al hun enthousiasme krosten ze langs daar terug naar buiten :-s. STOM KIEKES!!!Pffff …dat ik daar niet aan gedacht had om dat dicht te doen, stom kieke dat ik zelf was. Eens terug buiten zetten de madammen zich terug poenk neer, ah ja want daar was het ook donker. Maar nu kon ik er niet meer aan want nu was er een draad tussen hen en mij. En nu?? Ik scheen met de pillamp in het kot, gooide wat eten binnen net voor het gat, probeerde hun lief te roepen maar tarare ze verroerden niet meer. Ik dacht eerst : ‘verrek dan, ik ben mij hier uit de naad aan het zweten om jullie te redden en wat krijg ik? Stank voor dank!’. Toen ik mij omdraaide om weg te gaan zag ik een borstel aan de deur staan en kreeg een idee. Ik heb de borstelsteel langs onder door de draad gestoken, even met mijn keu gemikt en hun één voor één, als biljartballen tegen hun kont naar binnen geklopt en snel het poortje dicht gedaan. Taak volbracht! (tussen al het hevig gekakel hoorde ik precies geschater. Duvelke?)

Geschreven door nele om 16:40 Reageer op dit bericht

Maandag 14 juli 2014

Duvelke heeft het mij weer gelapt :-)

Voor ik gisteren ging verven bij Stéphanie stopte ik even bij de bakker om iets lekkers voor tijdens de pauze: 2 eclairkes en een patéke, moest ook nog een brood en een paar pistoletjes. Tegenwoordig geven ze geen zakjes meer dus ik heb altijd mijn handen vol en dan lukt het oh zo handig om de auto open te doen, dus lap mijn dooske ondersteboven de grond op. Pff, nu maar hopen dat er niet te veel schade is, dacht ik. Ik had de anderen al wel verwittigd. Dus tijdens ons welverdiende pauze haal ik dooske uit de frigo en wat zat er in? een patéke dat precies onder de trein gelegen had en géén eclairkes??? Hadden ze vergeten mee te geven :-s . We hebben eerlijk verdeeld en het doosje leeggekrabt. Gelukkig dat mijn bedoelingen altijd goed zijn

want een mens zou bijna gaan denken dat ik het express doe.

Vandaag naar de bakker gebeld. Ze hebben nog nadien de eclairkes thuis komen brengen maar ja, 'ik was niet thuis hé'. Maar ik mocht er nieuwe gaan halen. Thomas gaat blij zijn als hij straks komt. 1-0 voor mij vandaag Duvelke

Geschreven door nele om 16:15 Reageer op dit bericht

Zondag 13 juli 2014

'we zullen doorgaan' zei de kip tegen de haan

Derde dag op rij verven bij de dochter. De eerste dag de keuken volledig, 2de dag de keuken 2de laag en een deel van de living. Ik begin er plezier in te krijgen. ik denk er aan om in september hier alles te verven. Ik vreesde dat ik na de eerste dag de takeldienst moest reserveren om mij uit mijn bed te helpen. Maar het gaat vlot, ook de samenwerking. Er zijn andere tijden geweest. Stéphanie had een puberteid om U tegen te zeggen. Het was ook niet niets om op 10-jarige leeftijd haar papa te moeten verliezen. Dan is ze 4 jaar samen met haar vriend en 3 weken voor hun huwelijk begint hij te twijfelen. Alles wordt afgelast. En nu zijn ze weer samen en zijn we hun huisje aan het verven. En mama maar meedraaien in die ping pong gevoelens. Heb de indruk dat het nu wel beter zit. Maar bij hun is het, of je kunt de cupido's met 5 tegelijk in één greep vangen, of de deuren slaan dat het huis davert. Nu, ze weet dat als er iets is dat de deur hier altijd openstaat. En komt er toch nog eens een trouwfeest, het trouwkleed en alle assecoires hangen hier in de kast. Dus ik ben voorbereid. Weet iemand hoe je een trouwkleed het best bewaard?

Geschreven door nele om 21:35 Reageer op dit bericht

Maandag 7 juli 2014

40-jarig oude stoelen.

Een vriendin van mij vroeg om haar stoelen die ze als jong kind gebruikte te herschilderen. Zij en haar zus hadden ze toen ze een jaar of 12 waren paars en wit geverfd en stonden in hun zelfgebouwd kamp. Nu stonden ze al jaren in de kelder. Deze gaat ze in haar seranda zetten als decoratie. Zo zie je dat je best niet te veel weg gooit want er kan nog iets moois van gemaakt worden.