Berichten van 3 maart 2014 tot 9 maart 2014

Ik heb het gevoel dat er in mijn omgeving veel hun nest verlaten. Bij jongere zus Mia is haar zoon gaan samen wonen vorig weekend, dit weekend bij zus Gaby haar dochter en binnen een paar weken mijn zoon. Net met Gaby gepraat. Ze waren ijverig aan het verhuizen. Ze heeft ook al heel wat afgeweend. En bij haar is nog haar man en haar jongste zoon thuis. Hoe moet ik het dan gaan redden? Ik ben heel alleen hier thuis. Vandaag het ook al zo moeilijk gehad. Nochtans Thomas geholpen met zijn salontafeltje te renoveren. Vol enthousiasme. ik geniet hoe ze stilaan hun nestje opbouwen, maar ik weet dat het hier leeg gaat zijn, zowel in als buiten mijn hoofd. Ik kan niet loslaten!!

(schilderij: Beweging)

De zoon van mijn overleden schoonzus is sinds zijn 12 jaar bij ons komen wonen. Eerst alleen in de weekends en vanaf zijn 17de volledig. . Eigenlijk de dag dat Thomas geboren is kregen we de melding dat het goedgekeurd was dat Rudi permanent bij ons mocht komen. Op 30 juli 1986 kreeg ik een zoon zonder schoenen en één met. Dubbel feest! Het was zo leuk voor de kinderen. Ze hadden een grote broer, en die ravotte wat af met hun.

Stiefzoon Rudi heeft 2 kinderen. Kleinzoon Demi van 12 jaar en kleindochter Kendra van 8.  Ik ben dus Bonny. Gisteren is Kendra mij komen helpen. Vind ze leuk. We hebben fijn gezelschapspelletjes gespeeld. Woordspelletjes want ze heeft het moeilijk met lezen. Dus eigenlijk zal ik nooit echt alleen zijn. Zal me waarschijnlijk wat meer met hun bezig gaan houden want hun mama en papa liggen in een scheiding. En in een niet zo mooie . Hoop dat de schade voor de kleinkinderen wat beperkt blijft!!

(schilderij 3 van drieluik)

HALLO, is hier iemand die iets afweet van het let lege nestsyndroom? Ik weet dat er mensen op mijn blog komen maar tot nu geen reacties. Zouden mensen mij raad kunnen geven hoe ik het voor iedereen zo goed mogelijk kan aanpakken. In april gaan Leen Thomas verhuizen dus het komt voormij benauwend dicht bij. Het is of mijn keel zich toepitst en er een wrong in mijn maag zit! Ik hoopte hier mensen te ontmoeten die hier ook mee gekampt hebben. Of misschien moet ik toch eens leren die chatbox te gebruiken?

Thomas en Leen hebben de toezegging van het huisje gekregen. Dus het is zover. Ik ben blij voor hun maar zelf moet ik even slikken. Maar ik wil niet mismoedig zijn. Het alleen-zijn zal wel wennen hoop ik. Mijn oudste zus is ook alleen en die beweert dat toch. Dus ik probeer positief te denken maar het is toch weer iets waar ik door moet. Ik heb nog heel wat bezigheden, werk, hobby's en veel lieve vrienden en familie, dus het moet lukken!!!

(schilderij nr 2 van het drieluik)

De voordelen van met mijn voet omhoog te moeten liggen: 1. Het mooi boek dat ik van Leen en Thomas voor mijn verjaardag gekregen heb in bijna 2 dagen kunnen uitlezen. In de veranda met de schuifdeur wat open en een stralend zonnetje dat binnen schijnt. 2. Stéphanie die al vroeg een berichtje stuurt dat ze met Kevin, haar vriend, wil komen koken

(schilderij is een stuk van een drieluik)

Ik zit hier met mijn voet omhoog en probeer mijn tijd wat door te brengen. Ik wou wat leuke foto's zetten op deze blog, van onze kat Borges. Een schat van een dier! Maar kan nergens het kabeltje van mijn fototoestel vinden  en het probleem is dat ik zo met die geopereerde voet niet kan rondlopen. Pfff zo weet ge wel hoe eenvoudig het is om gewoon te kunnen lopen.. Thomas en Leen hebben al overal gezocht. Jammer, zou een leuke bezigheid zijn en zou ik ook eens alles kunnen sorteren. Maar ik heb nog foto's van een tijdje terug en ga proberen daar eentje van te plaatsen. Je kan op de foto zien dat je met hem alles kunt doen, hoe meer aandacht hoe liever.. Eigenlijk is het de kat van Thomas. Hij is er zo gek van. Bijna een zoon van hem. Borges gaat wel hier blijven als Thomas verhuist en gaat daar logeren als ik nachtpost heb.Ik zie het al zo voor mij. Voor ik vertrek gauw de kat weg brengen. Lijk of het om co-ouderschap gaat. Maar Thomas wil in de stad gaan wonen en Borges kan hier zo lekker buiten de tuin en de bomen in. Dat kunnen we hem niet aandoen om hem daar tussen de muren te zetten. Hij zou snel weg zijn denk ik.

Thomas en Leen zijn terug naar een huisje gaan kijken. Het viel hen goed mee. Ik kon niet mee met mijn geopereeerde voet. Maar ze hebben me alles op internet laten zien. Het is zeker mooi. Maar er waren nog meer kandidaten. Het is niet te geloven wat de verhuurders allemaal moeten weten, wat je verdient, waarom je verhuist, hoe lang je al een vast contract hebt. Ik begrijp dat ze zeker willen zijn dat ze hun geld krijgen. Aan de andere  kant krijgen jonge mensen weinig kans. Zij beginnen nog maar pas. En het zijn dan ook 2 leerkrachten waardoor ze niet zeker weten hoe het in september gaat zijn. Dus afwachten nu.

Schilderen is mijn hobby, altijd al geweest. Maar werd een verwerkingsproces toen mijn man overleed. Hij stierf aan een kanker die een gevolg was van zijn huidziekte. De mensen die die huidziekte hebben noemen ze de vlinderkinderen omdat hun huid zo dun en kwetsbaar is als de vleugels van een vlinder. Ik schilder vlinders in alle mogelijke kleuren, mogelijke en onmogelijke situaties.

Hierlangs zie mijn levensverhaal en stamboom. Net geschilderd na Herman zijn overlijden. Het figuurtje in het midden symboliseert mij in al mijn kwetsbaarheid. Ik zweef tussen hemel en aarde. Ik zit in een grote traan van verdriet. De vlinder symboliseert Herman. Hij ziet mij, ik hem niet.  Ik zit op een boek, dat is mijn levensverhaal. De nagel symboliseert mijn vader die schrijnwerker was en mij altijd beschermde. Op de rug van het boek staan in het goud de geboortedatums van mijn kinderen. Onder mij is moeder aarde die afgezoomd is door een draad wol. Dat symboliseert mijn moeder omdat zij altijd breidde om wat bij te verdienen om mij en mijn 6 zussen en 1 broer te kunnen geven wat wij nodig hadden. Boven mij is een krachtbron die mij probeert uit mijn verdriet te trekken. Dat is alles en iedereen die mijn levenspad kruisen en nog zullen kruisen. Daarom dat die krachtbron ook nog half gesloten is. Ik hoop nog veel liefs te ontmoeten.