Berichten van 10 maart 2014 tot 16 maart 2014

Gisterenavond sloeg er een enorme paniek  op mij. Thomas, Leen en ik zaten zo gezellig in de zetel achter hun computer en ik er langs kijen naar 'The voice'. Ineens kreeg ik een paniek over mij dat dit niet lang meer zo ging zijn. Ik daverde en had zin om te wenen. Maar ik heb mij goed gehouden. Ieder zo wat commentaar op de zangers , een snoepje. Maar daarna toen ze naar boven waren sloeg het in alle hevigheid toe 'Hoe moet dat zonder hun gaan? Lig ik hier alleen te koekeloeren. Geen wederwoord en interactie. Het eenzame gevoel en de paniek  sloeg zo hard toe, ik ben beginnen wenen en kon niet meer stoppen. Hoe moet het toch??

(schilderij is niet van mij, maar wil het wel eens maken)

Met spanning wachtte ik tot Thomas en Leen thuis kwamen van hun huurcontract tekenen. Leen stuurde mij een berichtje toen ze daar vertrokken. ik was heel geëmotioneerd en zenuwachtig. Ik had alles goed voorbereid. Een lamp die op het schilderij scheen, waar ik ging zitten. Toen ze thuis kwamen hen eerst heel hun relaas laten doen. Verhuurders heel vriendelijke mensen en ook allebei leerkracht. Dus zij begrepen hoe het daarin gaat met interims en onzekerheden. Ze vertelden enthousiast. Ik wenste hun proficiat en zei dat ik een verrassing had voor in hun huisje. Ik zag  Thomas zijn voorhoofd fronsen van 'wat zal dat zijn'. Ik zei dat ze even moesten wachten  want ik wou me zo opstellen dat ik Thomas zijn gezicht het best kon zien. Leen zat mee in het complot en hield hem wat tegen. Hij keek eerst naar mij en toen ik naar het schilderij wees klaarde zijn gezicht helemaal op. 'Wouw mama!! zei hij. Hij straalde!!  Hij was er zo ontzettend blij mee!! Hij vond het geweldig. Ik moest niet wenen, ik genoot van hoe blij en verrast hij was. Het deed deugd!! Hij trok er direct een foto van en wou het naar zijn prof sturen. Ook wou hij direct op internet naar de foto's van het huisje gaan kijken waar het schilderij het mooist zou hangen. Het moest een blikvanger worden!! Heerlijk als je je kinderen zo kunt verrassen en blij maken. Daar leef ik voor 

Thomas en Leen gaan straks om 18u hun huurcontract tekenen. Ik ga dan Thomas zijn schilderij geven dat ik als verrassing gemaakt heb. Een portret van Samuel Beckett. Hij is aan het doctoreren over de literaire werken van deze man. Toen hij een half jaar geleden vroeg of ik dat kon heb ik neen gezegd. Portrettekenen is niet mijn sterkste kant zei ik hem. Ik heb het dan in het geheim als hij niet thuis was geprobeerd. En ik vind het zelf aardig gelukt. Ik wou het pas geven als hij verhuist maar ik kan niet wachten. Ik ben benieuwd wat hij er van vindt en straks is toch ook een officieel moment. Ik hoop dat ik mijn tranen kan bedwingen!!

Heb vandaag het gevoel dat ik me lijk de rups zou willen inkapselen in een cocon en terug tevoorschijn komen als de tijd rijp is.

(schilderij barstend vol leven)