Raar toch dat mensen altijd proberen te vetgelijken. Toen Herman een half jaar overleden was zei een vriendin tegen mij 'ik wou dat ik in jouw plaats was. Zij was dan net gescheiden. Had 3 kinderen en ze wist dat haar ex een nieuw vriendin had. Toen had ik daar geen oren naar. Het verdriet van het verlies van Herman sneed dwars door mijn hart. Ik protesteerde uit volle borst of ik mijn bloedend en in stukjes gevallen hart wou laten zien. Zij zei: 'gij weet tenminste waar de uwe is.' Ik snauwde dat ik dat niet wist. Alleen dat hij daar onder de grond lag, in een donkere kist! Zij pareerde met 'en de mijne in een ander haar bed!'. Op dat moment had ik er geen oren naar.
Nu 15 jaar later moet ik schoorvoetend toegeven dat ik haar begrijp. Ik merk bij meer en meer koppels dat het er heel hard aan toe kan gaan. Van de ene hoor ik dat haar man haar kleineerd, chanteerd en bedreigd. Een ander is er nog steeds niet over dat haar ex overal paradeert, op vakantie gaat met zijn nieuw vriendin, iets wat hij met haar nooit gedaan heeft, bij nog een ander gunt haar man haar geen ziekenverlof en moet ze geen komedie spelen en praat nu niet meer met haar. Nog een ander zei: 'Het doet vies hoor als je man ineens zegt dat hij terug vrij wil zijn omdat hij niet meer van je houdt. Foei! Foei, wat mensen elkaar kunnen aandoen.
Ik moet aanvaarden dat hij er niet meer is, ik kan hem niet meer onverwachts tegen komen. Maar aan de andere kant je man zien aftakelen, stapje voor stapje afscheid nemend van het leven. Ik zie hem nog gebroken van zijn werk terug komen met een kartonnen doosje onder zijn arm, het enige wat overbleef van zijn 30 jaren dienst. Zijn kinderen van 10 en 12 jaar bij hem op de zetel roepen en dan zeggen dat hij niet lang meer te leven heeft. De ene schreeuwend, neen papa neen, en de andere naar de wc krossend om te gaan overgeven. Daarna elke dag minder en minder kunnend, vergaan van de pijn. Maar ook het mooie koester ik, het samen praten, knuffelen, er elke seconde voor elkaar zijn, het weten en voelen hoeveel we van elkaar hielden. Een van de laatste dagen toen hij op zijn ziekenhuisbed lag was ik bij hem gekropen en lag met mijn hoofd op zijn borstkas en ik hoorde en voelde zijn hart slaan. Ik zei hem dat, hij omarmde mij met alle krachten die hij nog had en zei: 'Dat klopt nu nog alleen maar voor jou!'
Dus ja ... wat valt er dan te vergelijken???
(kader met 9 verschillende schilderijtes met verschillende stijlen, kleuren. Aparte details vormen toch samen één geheel)
Jezus = een straffetiet met een rondelleke boven zijn hoofd
