Donderdag 17 juli 2014
vervolg kippen
Een verhaal dat ik jullie nog moet vertellen.
Toen ik rond 1u ’s nachts thuis kwam moest ik mijn kippenhok nog gaan dicht doen. Ge weet, de vos! Gewapend met mijn pillamp ging ik naar achter. Maar wat bleek, géén kippen in het hok. Wat nu? Na wat zoeken vond ik ze op een hoopje gefrommeld bij het hek naar de tuin. Waarschijnlijk te lang op stap geweest en niet op tijd binnen geraakt. Kippen verroeren geen vin, allez pluim, meer als het donker is. Toen ik met het licht op hun scheen hieven ze hun kopje op en kakelden wat, alsof ze wilden zeggen ‘help ‘ (de vos had de nacht voordien bij één van de buren al 7 kippen weggehaald). Ik kan en durf die beesten niet gewoon oppakken. Maar wat kon ik dan doen? Ik dacht, als ik nu eens met het licht net voor hun schijn, misschien volgen ze ‘HET LICHT’. Ik verschoof het licht een beetje langs hun en inderdaad stapje voor stapje volgden ze mij . Als ik even wegscheen gingen ze boenk zitten. Dus ik moest echt net voor hun schijnen en ze zo naar de voordeur van het kippenhok leiden. Zogezegd zo gedaan, ik voelde me net de rattenvanger van Hamelen. Eindelijk waren we aan de deur. Ik had het deurtje van het kot binnen opengezet. En YES alsof ze ineens hun stal roken liepen ze rits alle 3 binnen. Maar .... het klapdeurtje aan de andere kant, langswaar ik ze ’s morgens buiten laat, stond nog open, en in al hun enthousiasme krosten ze langs daar terug naar buiten :-s. STOM KIEKES!!!Pffff …dat ik daar niet aan gedacht had om dat dicht te doen, stom kieke dat ik zelf was. Eens terug buiten zetten de madammen zich terug poenk neer, ah ja want daar was het ook donker. Maar nu kon ik er niet meer aan want nu was er een draad tussen hen en mij. En nu?? Ik scheen met de pillamp in het kot, gooide wat eten binnen net voor het gat, probeerde hun lief te roepen maar tarare ze verroerden niet meer. Ik dacht eerst : ‘verrek dan, ik ben mij hier uit de naad aan het zweten om jullie te redden en wat krijg ik? Stank voor dank!’. Toen ik mij omdraaide om weg te gaan zag ik een borstel aan de deur staan en kreeg een idee. Ik heb de borstelsteel langs onder door de draad gestoken, even met mijn keu gemikt en hun één voor één, als biljartballen tegen hun kont naar binnen geklopt en snel het poortje dicht gedaan. Taak volbracht! (tussen al het hevig gekakel hoorde ik precies geschater. Duvelke?)
Toen ik rond 1u ’s nachts thuis kwam moest ik mijn kippenhok nog gaan dicht doen. Ge weet, de vos! Gewapend met mijn pillamp ging ik naar achter. Maar wat bleek, géén kippen in het hok. Wat nu? Na wat zoeken vond ik ze op een hoopje gefrommeld bij het hek naar de tuin. Waarschijnlijk te lang op stap geweest en niet op tijd binnen geraakt. Kippen verroeren geen vin, allez pluim, meer als het donker is. Toen ik met het licht op hun scheen hieven ze hun kopje op en kakelden wat, alsof ze wilden zeggen ‘help ‘ (de vos had de nacht voordien bij één van de buren al 7 kippen weggehaald). Ik kan en durf die beesten niet gewoon oppakken. Maar wat kon ik dan doen? Ik dacht, als ik nu eens met het licht net voor hun schijn, misschien volgen ze ‘HET LICHT’. Ik verschoof het licht een beetje langs hun en inderdaad stapje voor stapje volgden ze mij . Als ik even wegscheen gingen ze boenk zitten. Dus ik moest echt net voor hun schijnen en ze zo naar de voordeur van het kippenhok leiden. Zogezegd zo gedaan, ik voelde me net de rattenvanger van Hamelen. Eindelijk waren we aan de deur. Ik had het deurtje van het kot binnen opengezet. En YES alsof ze ineens hun stal roken liepen ze rits alle 3 binnen.
Maar .... het klapdeurtje aan de andere kant, langswaar ik ze ’s morgens buiten laat, stond nog open, en in al hun enthousiasme krosten ze langs daar terug naar buiten :-s. STOM KIEKES!!!Pffff …dat ik daar niet aan gedacht had om dat dicht te doen, stom kieke dat ik zelf was. Eens terug buiten zetten de madammen zich terug poenk neer, ah ja want daar was het ook donker. Maar nu kon ik er niet meer aan want nu was er een draad tussen hen en mij. En nu?? Ik scheen met de pillamp in het kot, gooide wat eten binnen net voor het gat, probeerde hun lief te roepen maar tarare ze verroerden niet meer. Ik dacht eerst : ‘verrek dan, ik ben mij hier uit de naad aan het zweten om jullie te redden en wat krijg ik? Stank voor dank!’. Toen ik mij omdraaide om weg te gaan zag ik een borstel aan de deur staan en kreeg een idee. Ik heb de borstelsteel langs onder door de draad gestoken, even met mijn keu gemikt en hun één voor één, als biljartballen tegen hun kont naar binnen geklopt en snel het poortje dicht gedaan. Taak volbracht! (tussen al het hevig gekakel hoorde ik precies geschater. Duvelke?)
Geschreven door nele om 16:40
Reageer op dit bericht
