Berichten van 6 oktober 2014 tot 12 oktober 2014

In het naar huis rijden van Leuven naar Genk volgde mij een volle maan, speels hing ze voor mij of dook even achter de huizen of een bomengroep. Eerst roze getint van de ondergaande zon, dan gesluierd door een paar wolkenslierten, af en toe in vol ornaat, blinkend aan de steeds donker wordende lucht. Ik voelde mij afwisselend klein en dan weer groot. Ik , een klein onderdeeltje van de wonderen der natuur en in mij groots om het intense gevoel van leven. De mooiste fantasieën gaan dan door mijn hoofd, romantische verhalen. Maar vooral de vraag of de idee: zouden nu diegene die we zo hard missen daar naartoe gegaan zijn? Want zo te zien aan de gloed van de maan is het daar warm en heel gezellig. Het zou toch mooi zijn als dat waar zou zijn.

Ben ik nu de enige die rare dingen meemaakt?  Net terug van de Liddl. Ge kent dat rekken door, hier iets pakken en daar en hup in de kar. Een lange rij om te wachten aan de kassa. Is het eindelijk aan mij, ik begin mijn spullen op de band te leggen. Merk ik dat er een andere inpakzak in mijn kar ligt. Dit was mijn kar niet! De helft wat er in lag had ik er niet ingelegd. Snel alles terug van de band en wring wring terug de winkel in. Ik op zoek naar mijn kar. Ik zag ze bij de groenten staan. Maar van wie was deze dan? Ik vond uiteindelijk een oud mijnheerke, dat helemaal over zijn toeren was. Ik schatte hem tussen de 80 en de 90,  bijna zo krom als een garnaal. Ik was bang dat hij daar ter plaatse een hartinfarct zou krijgen. Ik heb mij honderd keren geëxcuseerd en voorgesteld om hem even te helpen met winkelen en na een tijdje kon hij er mee lachen. Pfff ik blijf vandaag binnen! Wil het ongeluk van een ander niet op mijn geweten want blijkbaar is Duvelke vandaag in overdrive!

Goedemiddag! Ik ben blij dat ik dat nog kan zeggen. Deze nacht de schrik van mijn leven gehad. Ik zat op de wc boven en ik zag ineens in de gang een zachte lichtflits. Mijn lichaam stond direct gespannen. Was er iemand in mijn gang? Voor van mijn kamer naar 't wc te kunnen moet ik met 2 treden de trap oversteken. Ik stond heel stilletjes recht: weer een lichtflits. Al bibberend keek ik achter de deurstijl en inderdaad er stond iemand onder aan de trap. Het was schemerig donker en ik had mijn bril niet op maar er stond wel degelijk iemand! Ik trok mij snel terug. Wat nu? Weer licht. Ik wist niet dat knieschijven konden trillen maar die daverden op en neer en mijn hart zat in mijn keel om er al bonkend uit te springen. Wat moest ik doen? Mijn Gsm lag op mijn nachtkastje, dus ik kon niemand bellen. Weer licht. Ik heb daar zeker een 10 minuten (leek toch zo lang) als een plank  gestaan. Maar die beneden ook en scheen af en toe met dat licht. Die ging niet weg. Ik moest iets doen en ik grabbelde al mijn moed bij elkaar, die lag ondertussen her en der over de vloer verspreid, dus het duurde even eer ik ze helemaal had. Ik zou dat loeder doen verschieten, misschien vluchtte die dan. Toen ik mijn moed volledig bijeen had, telde ik wel 10 keer '1,2,3' en bij de 10de keer sprong ik naar voor en riep heel luid :"Wat doede gij hier!!" Mijn handen in een reflex als een revolver gevormd.  Maar... die verroerde geen vin???? Ik deed het licht aan en ik zag mijn vest over de top van de trap hangen, hing bijna tot op de grond en er achter stond de stofzuiger, de krul van de buis kwam juist boven het vest uit dus dat leek het hoofd.  Toen reed er een auto voorbij en die zijn koplampen schenen door mijn glazen voordeur. Vandaar het licht, dat was telkens een auto die voorbij reed. Ik ben wel even boven op de trap moeten gaan zitten om te bekomen. Daarna in bed kon ik niet direct terug in slaap raken, de adrenaline spoot door mijn lijf. Elke keer speelde mij het scenario terug af. Ja, het kon toch echt geweest zijn. Ik kon mij niet herinneren dat ik de stofzuiger zo gezet had.(Duvelke? ik denk dat die zich weer een breuk gelachen heeft). Vanaf nu neem ik mijn gsm mee naar 't wc. Zou maar zot zijn geweest moest ik iemand gebeld hebben. Konden ze het opnemen tegen de stofzuiger