Berichten van 23 februari 2015 tot 1 maart 2015

Vandaag heel wat gepraat over het ouder worden. mijn moeder is 83 jaar en zeer hulpbehoevend. Maar ze weigert ook maar naar een seviceflat of bejaardentehuis te gaan. En ik begrijp haar wel maar het wordt een hele opgave. En te zeggen dat we met 6 zijn om voor haar te zorgen!! Dus hebben we een redelijke luxe. Maar er komt zoveel bij kijken. De was, de poets, winkelen, het papierwerk, de tuin, ... Ikzef woon in Genk en zij in Leuben. ik probeer elke week er minstens 1x te overnachten. Mijn deel van de taken doen. Mijn zus Gaby gaat er bijna elke avond naartoe, anders onderkomt haar huis maar ook mijn ma zelf. Vroeger was ze zo fier op zichzelf. Poetsen deed ze als de beste. Zaterdags mochten we voor 10 uur niet opstaan omdat ze eerst alles gedweild wou hebben. We moesten het niet wagen eerder naar beneden te gaan. Nu is het de grootste sloddervos, laat alles rondslingeren, smost ze, we moeten een gevecht leveren om haar andere kleren aan te doen. Op alles is er een strijd. Ik begrijp het wel, het is stilaan de controle afgeven. Maar het is voor ons zo energievretend. Het doet aan de andere kant wel deugd als je ziet dat ze geniet als we samen iets gaan eten. Maar voor iedereen is het altijd even spannend, want ze heeft hartfalen en krijgt dikwijls bij het stappen geen lucht. Iedereen is bang dat ze eens gaat neerstorten. Het jammere bij die aftakeli,g is dat het beeld van je moeder zo veranderd en dat dat beeld gaat primeren op alle andere.

Het confronteert me met mezelf. Mijn leven, mijn toekomst. Ik ben bang om ook zo naar mijn einde te gaan. Ik ben ook alleen. Nu kan ik nog gaan en staan waar ik wil. Maar wat als ik een afhankelijk word? Ik wil zo geen hypoteek op mijn kinderen leggen. Maar ik krijg het ook al benauwd als ik denk dat ik mijn huis zou moeten verkopen. De dag dat ik de sleutel moet afgeven denk ik dat ik ga huilen en het gevoel hebbn dat ik niet meer ga kunnen stoppen.

Het is misschien egoïstisch maar dat is het nadeel als je het laatste gaat. Diegene die eerst gaat wordt opgevangen door de partner en is weinig tot last van de kinderen, kan in de kern van het gezin worden begeleid tot de laatste adem. Diegene die overblijft is afhankelijk van kinderen of van derden. Ik weet het, het is niet bij iedereen zo, maar toch)

Ik word volgend jaar 60 en dan begin je daar aan te denken. Het is generatie na generatie zo. Eens komen de ouders te sterven. En ik weet dat ik dankbaar moet zijn voor die bijna 60 jaren. Herman werd maar 46 jaar. Nog zo veel te beleven en te doen, in de fleur van zijn leven. Hij zou boos zijn en zeggen dat ik van elke minuut extra moet genieten. En dat probeer ik en doe ik ook. Maar sorry, soms besluipt mij het angstduiveltje en kan ik hem moeilijk terug onder duwen. De realiteit is er nu eenmaal!!

Ik hoop, net als iedereen, dat voor mijn echt aftakelingsproces begint het plots voor me stopt. Voor niemand een lijdensweg. Maar als ik daar echt bewust aan denk krijg ik het ook benauwd. Dus STOP STOP STOP!! Ik moet mij afleiden en weer aan vrolijke dingen gaan denken!!! Ik wil waardig oud worden!! Maar gaat me dat lukken??? Tegen dat ik mijn laatste adem uitblaas zal ik het weten. STOP STOP STOP!!! Vooruit: zetelke op, stoveke aan, een mooie film op, een lekker knabbelke en genieten!!!

Het leven is een feest, maar als je slingers aan je muur wilt zal je ze zelf moeten ophangen!

Net terug van een etentje met mijn metekind. Ze had het verheugende nieuws dat ze zwanger is. 3 maandjes. Ik ben zo blij voor haar. Het is een meisje dat al heel wat heeft meegemaakt.Zij vroeg of ik voor haar kindje ook bonni wou zijn. Heerlijk! Maar het is wat met een dubbel gevoel, in mijn achterhoofd speelde al hoe mijn dochter gaat reageren.  Verdorie, waarom kan het toch zo zelden dat een mens onverdeeld gewoon voor iets blij kan zijn. Deze week: mijn dochter die er onderdoor is omdat ze niet zwanger is, schoondochter die bang was dat ze zwanger was en metekind die blij is dat ze zwanger is. Ik heb alle mogelijke combinaties wel gehad en toch moet je proberen overal met de gepaste emoties te reageren. Gelukkig ben ik vandaag met de cursus aan de module psychologie begonnen. Zo kan ik misschien leren begrijpen hoe het leven en een mens ineen zit

Ben ik al 3 weken een kunstplant aan het water geven  

De 2 nachten overleeft. Ga nu bedje in want ik heb op 3 dagen tijd amper 6 uur geslapen en ik voel mijn voeten en rug niet meer. Het waren vrij rustige nachten, geen speciaal problemen, maar toch 2x een 10u durende marathon. Maar we zullen doorgaan (zei de kip tegen de haan). Nog 48 nachten verspreid over 13 maanden. Het moet lukken!! Morgenvroeg weer vroeg op om gaan les te geven bij studenten met de spelkoffer rond handicap. Altijd boeiend!!

Vandaag, eigenlijk deze nacht, moet ik werken. Ik heb al eens geteld en tot aan mijn pensioen moet ik nog ongeveer 50 nachten werken. Dat is absoluut niet veel, maar de nachten dat ik dan ga is kapotmakerij. Gangen door, trap op trap af, van het ene gebouw naar het andere. Mensen verpamperen, om het uur en half moet je je toer bij 40 mensen gedaan hebben, hopen dat er niet te veel zieken of problemen zijn,  daarlangs was sorteren van 4 groepen, appelsienen persen, afwasmachienes leegmaken, ... Kortom een marathon van 10 uur. Ik hoop dat ik dit tot aan mijn pensioen volhou. Want arme voeten en rug!! Daarbij is op het werk een volledige reorganisatie. Met monitors, beluisteraparatuur, meer groepen en bewoners en kinderen. Ik hoop die 50 nachten heelhuids door te komen. En zeker de bewoners. Ik ben nu nog meer bang om fouten te maken. Ik wens mijn loopbaancarière in schoonheid eindigen. Maar ik heb het nu al 30 jaar gedaan, dus is toch een teken dat ik het kan, dus dat laatste jaar ga ik mij niet laten kennen. We gaan ervoor!!!

Ga direct ook even bedje terug in. Al is het om even mijn voeten te laten rusten. Het probleem is dat ik niet kan slapen voor de moeheid die gaat komen. Te zeggen dat ik vroeger nog snel het gras afdeed eer ik vertrok, en ik heb 20 are grond. Nu is het een hele dag zo weinig mogelijk doen en hopen dt ik morgen half 8 haal . Ze zeggen het he, het laatste jaar is er te veel aan. Maar ik troost me, morgen gaat dat weer een pak beter!! Na deze 2 nog 48 te gaan.