Archief

Vandaag is het meeste verhuisd. En het ging vrij vlot. Zelf heb ik eten gemaakt voor de verhuizers. Ben nadien wel een beetje gaan helpen maar niet te veel want dat lukt nog niet goed met mijn voet. Vandaag blijven Thomas en Leen nog hier slapen en morgen na het werk komen ze eten en daarna vertrekken ze. Ik heb pilletjes gehaald op basis van kruiden want ik hou het anders niet. Ik krijg het benauwd en sla in paniek. Ik wil me tot het laatste goed houden en bijt op mijn tanden. Ik wil ze niet met een schuldgevoel laten vertrekken. Ik weet echt niet hoe ik ga doen als ze morgen de deur achter hun dicht trekken. Pffff. Gelukkig heb ik mijn katten nog. Ik heb ook een back-up gezorgd want kan naar een vriendin. Aan omringende mensen zeker geen probleem. Maar het zal NOOIT meer hetzelfde zijn.

Vandaag toch weer een fijne dag. Heb mezelf verwend en een bos tulpen gekocht. Dat fleurt het huis helemaal op. Daar een stenen kippetje bij en een kommetje met chocolade eitjes en het is bijna feest  beloftes van nieuw leven . Ik probeer positief te denken.

schilderijtje is een geboortetegeltje gemaakt voor het kleindochtertje Romy van mijn zus. Ze was veel te vroeg geboren. Woog maar amper 620gr. Maar deze week wordt ze 1 jaar. Het is een flink en mooi kindje, alleen sukkelt het veel met de gezondheid. Het heeft een zeldzame ziekte. Maar het is een vechtertje en een dapper ding!! Het komt er wel!! Proficiat kleine meid!!

Hoe ik ook mijn best doe, ik krijg me niet bij mekaar gepakt! Zo een zware week. Mijn vader was normaal vorige zondag jarig, nu zondag is hij net 1 jaar overleden. Hij was mijn toeverlaat, mijn beschermer.  Nu zondag verhuist mijn zoon definitief.Hij is mijn toeverlaat, mijn steun, mijn zoon!! Hoe moet ik toch weer het blij gaan zijn??????????? Ik weet dat het na een tijdje terug gaat lukken. Maar nu zie ik het even niet

Deze avond ga ik voor de eerste keer hun huisje bekijken. Ik heb al wel wat foto's op internet gezien maar zal toch anders zijn. Ze hebben er al wat spulletjes in mekaar gestoken. Die die we samen in Ikea hebben gekocht. Ik geniet van hun bedrijvigheid. Nog dit, nog dat!!Het gaat zeker gezellig worden!! Ik ben blij voor hun. Ik hoop dat ze samen heel lang en intens gelukkig met elkaar gaan zijn!! Ze gaan dat echt goed doen. Leen heeft hier een jaar ingewoond en het is een schat van een meisje. Het is een mooi koppel!!

(beeldje gemaakt voor mijn ma en pa hun 50ste huwelijksverjaardag)

Met de kinderen naar Ikea geweest. Gelukkig staan daar overal zeteltjes of stoelen want met mijn zere voet toch nog opletten. Ik genoot van hun te horen compromissen sluiten tussen wat zij of hij mooi vond. Ik ging helemaal terug in mijn tijd. Het is heerlijk om plannen te maken om je eigen nestje in te richten. Een grote stap.

Spiegel, een terugblik naar iets moois

Gisterenavond sloeg er een enorme paniek  op mij. Thomas, Leen en ik zaten zo gezellig in de zetel achter hun computer en ik er langs kijen naar 'The voice'. Ineens kreeg ik een paniek over mij dat dit niet lang meer zo ging zijn. Ik daverde en had zin om te wenen. Maar ik heb mij goed gehouden. Ieder zo wat commentaar op de zangers , een snoepje. Maar daarna toen ze naar boven waren sloeg het in alle hevigheid toe 'Hoe moet dat zonder hun gaan? Lig ik hier alleen te koekeloeren. Geen wederwoord en interactie. Het eenzame gevoel en de paniek  sloeg zo hard toe, ik ben beginnen wenen en kon niet meer stoppen. Hoe moet het toch??

(schilderij is niet van mij, maar wil het wel eens maken)

Met spanning wachtte ik tot Thomas en Leen thuis kwamen van hun huurcontract tekenen. Leen stuurde mij een berichtje toen ze daar vertrokken. ik was heel geëmotioneerd en zenuwachtig. Ik had alles goed voorbereid. Een lamp die op het schilderij scheen, waar ik ging zitten. Toen ze thuis kwamen hen eerst heel hun relaas laten doen. Verhuurders heel vriendelijke mensen en ook allebei leerkracht. Dus zij begrepen hoe het daarin gaat met interims en onzekerheden. Ze vertelden enthousiast. Ik wenste hun proficiat en zei dat ik een verrassing had voor in hun huisje. Ik zag  Thomas zijn voorhoofd fronsen van 'wat zal dat zijn'. Ik zei dat ze even moesten wachten  want ik wou me zo opstellen dat ik Thomas zijn gezicht het best kon zien. Leen zat mee in het complot en hield hem wat tegen. Hij keek eerst naar mij en toen ik naar het schilderij wees klaarde zijn gezicht helemaal op. 'Wouw mama!! zei hij. Hij straalde!!  Hij was er zo ontzettend blij mee!! Hij vond het geweldig. Ik moest niet wenen, ik genoot van hoe blij en verrast hij was. Het deed deugd!! Hij trok er direct een foto van en wou het naar zijn prof sturen. Ook wou hij direct op internet naar de foto's van het huisje gaan kijken waar het schilderij het mooist zou hangen. Het moest een blikvanger worden!! Heerlijk als je je kinderen zo kunt verrassen en blij maken. Daar leef ik voor 

Thomas en Leen gaan straks om 18u hun huurcontract tekenen. Ik ga dan Thomas zijn schilderij geven dat ik als verrassing gemaakt heb. Een portret van Samuel Beckett. Hij is aan het doctoreren over de literaire werken van deze man. Toen hij een half jaar geleden vroeg of ik dat kon heb ik neen gezegd. Portrettekenen is niet mijn sterkste kant zei ik hem. Ik heb het dan in het geheim als hij niet thuis was geprobeerd. En ik vind het zelf aardig gelukt. Ik wou het pas geven als hij verhuist maar ik kan niet wachten. Ik ben benieuwd wat hij er van vindt en straks is toch ook een officieel moment. Ik hoop dat ik mijn tranen kan bedwingen!!

Heb vandaag het gevoel dat ik me lijk de rups zou willen inkapselen in een cocon en terug tevoorschijn komen als de tijd rijp is.

(schilderij barstend vol leven)