Archief

Een heerlijke avond gehad. Van zodra de dochter met vriend binnen gekomen zijn, zijn we beginnen babbelen, 3 uur aan een stuk. ik heb genoten. Alle gevoelens zijn de revue gepasseerd maar met wederzijds respect en bewondering. Gepraat waar we bang voor waren, ons voor geschaamd hadden, hoe trots we waren en zijn en noem maar op. En toch waren we het niet altijd eens. Maar het kon!!Soms dacht ik 'Is dat mijn dochter? Zo wijs, zo beredeneerd, wetend dat ze eigenschappen heeft waar sommige mensen het moeilijk mee hebben en zeggen van 'ik weet dat maar nu hou ik er even geen rekening mee. Wil nu even mij concentreren op wat ik belangrijk vind'. En dat is zo ontzettend graag veel moeite doen om een babytje te krijgen!  Later kan ik het misschien om open te staan voor anderen. Zo heeft ze vernomen dat mijn metekind zwanger is en ze heeft het er heel moeilijk mee. Had moeite om haar proficiat te wensen. Ze blokkeert zegt ze. Het is een gevoel sterker dan zichzelf. Ze hoopt dat ze dat na een tijdje kan kanaliseren maar op't ogenblik lukt het echt niet.Ze weet ook dat het fout is om te zeggen: waarom hebben anderen meer geluk? Maar zo voelt het wel! Mensen zeggen:' ja die heeft een moeilijke jeugd gehad en verdient het om eens geluk te hebben'. Maar mijn dochter heeft ook een moeilijke jeugd gehad, papa die stierf op haar 10 jaar, zij verdient dat ook!! Waarom moet het zwanger worden ook weer moeilijk zijn?  Ik begrijp haar daar ook in. Ik heb het ook gehad en heb het stiekem nog: waarom moest ik eerst die handicap krijgen en daarna mijn man nog eens verliezen? Terwijl anderen samen oud kunnen worden. Of anderen makkelijker een andere partner vinden? Niemand kan daar iets aan doen, maar je vindt het niet fijn. Het is niet dat je het de anderen niet gunt maar je gunt het jezelf ook.Ze zei als slotsom: Binnen 10 jaar komt het wel goed met mij  . Ik vind dat het al heel goed met haar gekomen is : Ze is van een onbeholpen, kwade, breekbare en een zich een weg vechtende puper uitgegroeid tot een sterke, moedige en wijze jonge vrouw, alleen moeten af en toe de scherpe kantjes er van af!! Maar ook niet altijd want zij moet zij nog blijven, een vrouw die zich goed voelt in haar vel!!!

Gisterenavond met de kleinzoon een lange, leuke en gezellige babbel gehad over de dagdagelijkse dingen van het leven, zijn leven.  Het is zo boeiend hoe kinderen zch ontwikkelen en hoe ze denken. Hij doet mij veel aan Thomas denken. Hij is een lief, slim en wijs kereltje!!!! Pas op kerel moet ik zeggen want is 13 jaar. Hij is hier dan blijven slapen, rond 11u op en hij ontbijt en ik middagpistoletjes gegeten. Straks komen mijn dochter en vriend eten. Dus een gezellig, drukke zondag

In mijn bedje deze morgen getwijfeld, gewikt en gewogen. Ga ik of ga ik niet? Mijn heupen, mijn nek, heerlijk in bedje. Mij er uiteindelijk toe aangezet, nog steeds wijfelend maar toch doorgebeten en gaan fitnessen. En ik ben blij dat ik geweest ben. Goed getraind en een fijne babbel ondertussen gehad . Vooral dat laatste heeft mij deugd gedaan!!

Deze namiddag op bezoek bij mijn zoon. Diepzinnig gesprek gevoerd. Hij vindt dat het in deze tijd onverantwoord is om kinderen op de wereld te zetten. Door wat er allemaal gebeurd op economisch en maaschappelijk vlak. De kinderen hebben geen toekomst meer volgens hem. Op het ogenblik is het al moeilijk om het hoofd boven water te houden, een huis kopen,  bijna alleen mogelijk als je goed verdiend met 2 of als je erft. Maar het is zeker moeilijk om je kinderen nog alles te geven wat ze nodig hebben, het wordt een strijd.  Daarbuiten heb je nog eens die aanslagen, die zeker gaan toenemen. De kloof tussen arm en rijk gaat nog groter worden en er gaan daardoor nog meer frustraties komen en psychopaten waar de stoppen van doorslaan. We zijn al met te veel op deze wereld, dus dat moet stoppen voor de mens zichzelf vernietigd. Thomas is altijd al een doemdenker geweest maar eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven. Gelukkig heb ik als tegenpool mijn dochter die graag nog een kindje op de wereld wilt zetten om te knuffelen en verwonderd te staan over zijn of haar ontwikkeling en te genieten van elkaar en van het positieve dat de wereld wel te bieden heeft. Dus eigenlijk hebben ze allebei gelijk. En als ze elkaars mening en doen en laten respecteren is het allemaal best oke en zal ik genieten van wat zij mij leren en bieden .

Ik heb denk ik de babybleus. Ik probeer om de 2 dagen te gaan fitnessen. Sinds een paar weken hebben we tv aan elk traptoestel. Ik ga om 9u en dan meestal zijn het op Vitaya bevallingen. Sinds kort heb ik, terwijl ik aan net fietsen ben, telkens dat ik bijna begin te wenen als er weer een babyke wordt geboren. De spanningen en blijdschap en wisselende emoties bij de toekomstige ouders. Maar ik kijk vooral naar de grootouders. Hoe ze reageren, hoe nieuwsgierig en blij. Ik zie me zelf daar bijna staan. En ik denk dan hoe blij en ontroerd ik ga zijn als mijn dochter zou komen zeggen dat ze zwanger is. Als ik al van die gevoelens heb, hoe moet het dan voor haar zijn. Maar ik zeg daar tegen haar geen woord over. Vrijdagmiddag gaan we samen een broodje eten in de stad en ik weet nog niet of ik zelfs ga zeggen dat metekind Sanne zwanger is. Ik wil de gezelligheid aan tafel niet verstoren, ik kan mij zo voorstellen dat het dan voor haar slikken zal zijn dan. Ik weet wel dat ze er toch mee moet leven dat het bij de één rapper gaat dan bij de ander, of zelfs niet. En eens gaat het lukken om zulke dingen in proportie te plaatsen.  Maar ze zal het één van deze weken wel van iemand anders horen. Dan zal ik er proberen voor haar te zijn, terwijl mijn hart ook een beetje bloedt. Moeilijk hoor!! Maar we gaan nog zeker niet wanhopen!! Blijven hopen dat ik tegen mijn 60ste oma wordt of ben!

Wil ik gaan tanken, steek mijn kaart in en tik het nummer van de pomp waar ik voor sta in. Voor ik mijn deurtje van mijn naftstop opendoe merk ik dat ik 4 en niet 3 ingetikt heb. Ik stond dus verkeerd, snel terug mijn auto in, hopende dat er ondertussen niemand aan 3 stopte want dan kon die met mijn geld tanken. Gelukkig oké. Wil ik mijn deurtje voor de naftstop opendoen, gaat dat niet!!! Normaal sluit en opent dat met de deuren. Verschillende keren de auto open en dicht gedaan. Geen beweging in te krijgen! Maar nu kon ik niet tanken!! Ik kon dus moeilijk wegrijden want dan tankt de volgende met mijn kaart. Ik al naar Thomas gebeld dat hij met zijn auto moest komen, kon hij tanken. Hij zei dat ik maar de hendel van de haak moest pakken en daarna terug hangen dan stopte dat wel. Zogezegd zo gedaan. Maar als ik vroeg voor een ticket zei die automaat 'ticket nog niet beschikbaar'.' Nog niet?' Dus ik bleef denken dat als ik wegreed ze toch nog konden tanken op mijn kosten. Uiteindelijk heb ik de hendel afgenomen en in de vuilbak gestoken  om te testen of er benzine uitkwam. Eerst gewacht natuurlijk tot er niemand anders nog stond want anders dachten die zeker dat ik rijp was voor de psychiatrie  .Gelukkig kwam er niets uit. En ben dan opgelucht kunnen vertrekken. Zal nu moeten zorgen dat het deurtje snel open raakt want zit bijna op reserve, nog maar een 60 km te gaan.

Vandaag heel wat gepraat over het ouder worden. mijn moeder is 83 jaar en zeer hulpbehoevend. Maar ze weigert ook maar naar een seviceflat of bejaardentehuis te gaan. En ik begrijp haar wel maar het wordt een hele opgave. En te zeggen dat we met 6 zijn om voor haar te zorgen!! Dus hebben we een redelijke luxe. Maar er komt zoveel bij kijken. De was, de poets, winkelen, het papierwerk, de tuin, ... Ikzef woon in Genk en zij in Leuben. ik probeer elke week er minstens 1x te overnachten. Mijn deel van de taken doen. Mijn zus Gaby gaat er bijna elke avond naartoe, anders onderkomt haar huis maar ook mijn ma zelf. Vroeger was ze zo fier op zichzelf. Poetsen deed ze als de beste. Zaterdags mochten we voor 10 uur niet opstaan omdat ze eerst alles gedweild wou hebben. We moesten het niet wagen eerder naar beneden te gaan. Nu is het de grootste sloddervos, laat alles rondslingeren, smost ze, we moeten een gevecht leveren om haar andere kleren aan te doen. Op alles is er een strijd. Ik begrijp het wel, het is stilaan de controle afgeven. Maar het is voor ons zo energievretend. Het doet aan de andere kant wel deugd als je ziet dat ze geniet als we samen iets gaan eten. Maar voor iedereen is het altijd even spannend, want ze heeft hartfalen en krijgt dikwijls bij het stappen geen lucht. Iedereen is bang dat ze eens gaat neerstorten. Het jammere bij die aftakeli,g is dat het beeld van je moeder zo veranderd en dat dat beeld gaat primeren op alle andere.

Het confronteert me met mezelf. Mijn leven, mijn toekomst. Ik ben bang om ook zo naar mijn einde te gaan. Ik ben ook alleen. Nu kan ik nog gaan en staan waar ik wil. Maar wat als ik een afhankelijk word? Ik wil zo geen hypoteek op mijn kinderen leggen. Maar ik krijg het ook al benauwd als ik denk dat ik mijn huis zou moeten verkopen. De dag dat ik de sleutel moet afgeven denk ik dat ik ga huilen en het gevoel hebbn dat ik niet meer ga kunnen stoppen.

Het is misschien egoïstisch maar dat is het nadeel als je het laatste gaat. Diegene die eerst gaat wordt opgevangen door de partner en is weinig tot last van de kinderen, kan in de kern van het gezin worden begeleid tot de laatste adem. Diegene die overblijft is afhankelijk van kinderen of van derden. Ik weet het, het is niet bij iedereen zo, maar toch)

Ik word volgend jaar 60 en dan begin je daar aan te denken. Het is generatie na generatie zo. Eens komen de ouders te sterven. En ik weet dat ik dankbaar moet zijn voor die bijna 60 jaren. Herman werd maar 46 jaar. Nog zo veel te beleven en te doen, in de fleur van zijn leven. Hij zou boos zijn en zeggen dat ik van elke minuut extra moet genieten. En dat probeer ik en doe ik ook. Maar sorry, soms besluipt mij het angstduiveltje en kan ik hem moeilijk terug onder duwen. De realiteit is er nu eenmaal!!

Ik hoop, net als iedereen, dat voor mijn echt aftakelingsproces begint het plots voor me stopt. Voor niemand een lijdensweg. Maar als ik daar echt bewust aan denk krijg ik het ook benauwd. Dus STOP STOP STOP!! Ik moet mij afleiden en weer aan vrolijke dingen gaan denken!!! Ik wil waardig oud worden!! Maar gaat me dat lukken??? Tegen dat ik mijn laatste adem uitblaas zal ik het weten. STOP STOP STOP!!! Vooruit: zetelke op, stoveke aan, een mooie film op, een lekker knabbelke en genieten!!!

Het leven is een feest, maar als je slingers aan je muur wilt zal je ze zelf moeten ophangen!

Net terug van een etentje met mijn metekind. Ze had het verheugende nieuws dat ze zwanger is. 3 maandjes. Ik ben zo blij voor haar. Het is een meisje dat al heel wat heeft meegemaakt.Zij vroeg of ik voor haar kindje ook bonni wou zijn. Heerlijk! Maar het is wat met een dubbel gevoel, in mijn achterhoofd speelde al hoe mijn dochter gaat reageren.  Verdorie, waarom kan het toch zo zelden dat een mens onverdeeld gewoon voor iets blij kan zijn. Deze week: mijn dochter die er onderdoor is omdat ze niet zwanger is, schoondochter die bang was dat ze zwanger was en metekind die blij is dat ze zwanger is. Ik heb alle mogelijke combinaties wel gehad en toch moet je proberen overal met de gepaste emoties te reageren. Gelukkig ben ik vandaag met de cursus aan de module psychologie begonnen. Zo kan ik misschien leren begrijpen hoe het leven en een mens ineen zit