FALKYRIE 2008

Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte de Duitse kolonel Claus von Stauffenberg meerdere malen gewond in Afrika en daarom keert hij terug naar Nazi-Duitsland. Daar voegt hij zich bij het Duitse verzet en zet hij Operatie Walkure (in het Engels Operation Valkyrie) op, een plan waarmee hij Adolf Hitler wil vermoorden waarna een schaduwkabinet de leiding zal overnemen. Von Stauffenberg neemt niet alleen de verantwoordelijkheid voor de leiding van de groep op zich, maar ook die voor de aanslag op Hitler.

Oorlogswinter 2008

De film speelt zich af in een dorp op de Veluwe, in de hongerwinter van 1944; er ligt veel sneeuw. Michiel van Beusekom is de 14-jarige zoon van Johan, de burgemeester; die probeert diplomatiek met de bezetters, Duitsers, om te gaan om de ellende voor zijn dorp te beperken. Michiel vindt dat slap en wil 'in het verzet'; iedereen vindt dat te gevaarlijk voor iemand van zijn leeftijd. Michiel vindt een voorbeeld in zijn oom Ben, die 'in het verzet zit' en bij de Van Beusekoms inwoont, omdat hij zich wil onttrekken aan de 'Arbeitseinsatz'.

Michiels oudere buurjongen Dirk neemt Michiel in vertrouwen: hij gaat een munitiedepot overvallen en geeft Michiel een brief die hij aan de smid Bertus van Gelder door moet geven als Dirk niet terugkomt. Dirk wordt gearresteerd; Bertus slaat op de vlucht als de Duitsers hem komen arresteren en wordt gedood. Daarom leest Michiel de brief maar zelf. Er staat een locatie in het Dagdalerbos in beschreven.

Michiel gaat daarheen en vindt er een ondergrondse schuilplaats, waar een Engelse soldaat Jack zich verscholen houdt. Jack is gewond; hij waarschuwt Michiel dat hij tegen niemand mag vertellen dat hij daar zit ondergedoken, maar moet er later wel mee instemmen dat Michiels oudere zus Erica, die verpleegster is, zijn gewonde been komt verplegen.

De gewonde Jack moet naar Zwolle, aan de overkant van de rivier de IJssel en Michiel gaat hem helpen daar te komen. Ze kunnen 's middags om drie uur de veerpont nemen, dan drinken de Duitsers altijd thee in een huis in de buurt; Michiel en Jack moeten dan wel wat eetbaars voor de schipper meenemen. Ze gaan op de fiets maar moeten uit elkaar gaan omdat ze Duitsers tegenkomen. Michiel denkt daarna dat Jack door de Duitsers is opgepakt, maar die avond blijkt dat hij gezien heeft hoe de Duitsers een dode Duitse soldaat gevonden hebben in het Dagdalerbos.

Michiel vindt de Engelse soldaat Jack terug in diens schuilplaats en komt erachter dat deze het is die de Duitse soldaat eerder heeft doodgeschoten. De Duitsers arresteren als represaille enkele dorpelingen, onder wie de vader van Michiel, Johan. Michiels oom, Ben, gaat naar het gemeentehuis, waar Johan gevangen zit, om bij de Duitsers diens vrijlating te bepleiten. Om te voorkomen dat Johan geëxecuteerd wordt wil de Engelse soldaat Jack zich aangeven, maar daar houdt Michiel hem vanaf; hij denkt namelijk dat zijn oom Ben ervoor zal zorgen dat zijn vader Johan vrijkomt. Ben komt inderdaad met goed nieuws: Michiels vader zal de volgende dag worden vrijgelaten.

De volgende ochtend wordt Michiel wakker door het gelui van de kerkklok. Als hij naar zijn oom Ben rent, blijkt dat de zaken er toch anders voorstaan dan het de vorige avond leek. Michiel springt op zijn fiets en racet naar de dorpskern, waar hij nog net op tijd is om te zien hoe zijn vader gefusilleerd wordt door een groep Duitse soldaten. Michiel verwijt Ben de dood van zijn vader; maar tegen Jack zegt Michiel dat Johan is vrijgelaten en het goed maakt.

Bij een nieuwe vluchtpoging nemen de twee een koets. Er loopt een wiel af, maar enkele Duitsers en Schafter, een aanhanger van de Nationaal-Socialistische Beweging, helpen hen het wiel er weer op te zetten. Jack ziet hoe deze NSB'er, Schafter, praat met de Duitsers als ze weer wegrijden; daardoor vertrouwt hij er niet op, dat het veilig zal aflopen. Terecht, zo blijkt bij de pont, waar Duitsers hen opwachten. Jack en Michiel vluchten het bos in, waar het ze lukt de Duitsers van zich af te schudden. Het paard loopt echter een open beenbreuk op. Michiel kan het niet over zijn hart verkrijgen het dier te doden; als Jack dan het paard doodschiet, vermindert Michiels sympathie voor Jack.

Na de vlucht vertelt Michiel Jack de waarheid over zijn vader. Als de twee bij de schuilplaats komen, blijken de Duitsers deze te hebben ontdekt. Er zit niets anders op dan dat Michiel Jack mee naar huis neemt.

Als Jack en Michiel door de achtertuin van Schafter moeten, zien ze hoe een Joods meisje daar een sneeuwpop aan het maken is. Ze merken hoe Schafter het meisje toeroept snel naar binnen te gaan, waar ook de moeder van het meisje is. Als Schafter dan de sneeuwpop kapot trapt ziet hij Jack en Michiel in zijn achtertuin. {Michiel en Schafter kijken elkaar aan en knikken begrijpend.}

Wanneer Michiel aan zijn oom Ben vertelt over Jack, neemt die de zorg voor hem op zich; hij zal samen met Erica over de brug Jack overbrengen over de IJssel. Ben zegt echter iets dat Michiel verdacht vindt. Ben weet blijkbaar iets dat hij eigenlijk niet zou kunnen weten. Michiel wordt in zijn argwaan versterkt doordat hij verdachte spullen vindt in de dubbele bodem van Bens koffer. Michiel gaat daarom achter Ben, Erica en Jack aan, en zegt tegen Jack dat Ben een verrader is. Samen overmeesteren ze hem en binden hem vast.

Michiel confronteert Ben met zijn verdenking dat hij zit achter de arrestatie van Dirk, de poging tot arrestatie van Bertus en het vermoorden van Johan. Ben geeft impliciet dat van Dirk en Bertus toe, maar vertelt dat hij zelf de Duitsers overreed heeft om in plaats van Johan een willekeurige dorpeling te vermoorden, maar dat Johan liever zich zelf opofferde.

Terwijl Michiel deze nieuwe informatie probeert te verwerken en ziet hoe Jack veilig de overkant van de IJssel bereikt, maakt Ben zich los van hen en gaat er vandoor. Michiel rent zijn oom achterna de bossen in. Als Ben valt, neemt Michiel zijn oom onder schot. Ben probeert Michiel over te halen om hem te laten gaan, wat aanvankelijk ook lukt. Ben loopt richting een stoet Duitsers die door het bos trekken. Nu kan Michiel niet anders dan de trekker alsnog overhalen, waarop Ben dood neervalt.

Bij het bevrijdingsfeest kijkt Michiel toe. Hij lijkt ouder geworden en feest niet mee, ook niet als zijn moeder hem daartoe aanspoort. Wat later in de achtertuin komt zijn beste vriend Theo hem halen en probeert Michiel het alsnog. Als hij speels met een slang boven zijn hoofd zwaait, ontstaat voorzichtig een glimlach op zijn gezicht.

HET MEISJE MET HET RODE HAAR 1982
Schaft werd geboren als dochter van Pieter Schaft, leraar op de Rijkskweekschool, en Aafje Talea Vrijer. Haar moeder was doopsgezind, haar vader voelde zich sterk verwant aan de SDAP. Ze volgde de HBS en ging in 1938 rechten studeren aan de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam. Schaft raakte bevriend met haar Joodse medestudentes Philine Polak en Sonja Frenk (die beiden later, tijdens de oorlog, bij Hannies ouders ondergedoken zaten). Hierdoor voelde ze zich toen de Tweede Wereldoorlog begon persoonlijk geraakt door de vervolging van de Joden.

Nadat ze als studente had de geweigerd loyaliteitsverklaring te tekenen, trok ze weer bij haar ouders in. Ze nam steeds actiever deel aan het verzet en hielp onderduikers met gestolen bonkaarten en persoonsbewijzen. Haar schuilnaam werd Hannie en haar bijnaam het meisje met het rode haar. Uiteindelijk sloot ze zich aan bij de raad van verzet (RVV), een organisatie die door haar nauwe banden met de CPN door andere verzetsbewegingen sterk werd gewantrouwd. Samen met Freddie en Truus Oversteegen pleegde ze verschillende aanslagen op Duitsers, collaborateurs en landverraders.

Op 8 juni 1944 pleegde ze te Heemstede samen met verzetsstrijder Jan Bonekamp een aanslag op de NSB'er en banketbakker Piet Faber. Hij overleed zes dagen later. Bekend is de aanslag op W.M. Ragut op 21 juni 1944, waarbij Jan Bonekamp dodelijk gewond raakte. Hannie dook daarna onder. Op 5 september 1944 (Dolle Dinsdag) Mislukte een aanslag van Hannie Schaft en Jan Heusdens op politie-agent Willemsen. Hannie Schaft en Truus Oversteegen waren van plan om Fake Krist op 25 oktober 1944 te liquideren, maar andere Haarlemse verzetsstrijders waren hen voor.

Hannie Schaft leerde vloeiend Duits spreken en papte aan met Duitse soldaten. Hierdoor werd ze door sommige verzetslieden beschouwd als een verraadster. Nadat een subafdeling van de RVV in Velsen zonder toestemming van hogerhand een boer vermoordde, bracht ze met twee andere vrouwen een lijst met de daders naar de leiding van haar groep. Later werden de personen die hierop stonden verraden aan de Sicherheitsdienst, waardoor ze een wisse dood tegemoet gingen. Zelf heeft ze waarschijnlijk niet geweten wat de gevolgen waren van haar actie. Na de oorlog is deze affaire door een speciale onderzoekscommissie grondig onderzocht.

Op 1 maart 1945 werd NSB-agent van politie Willem Zirkzee door Hannie Schaft en Truus Oversteegen doodgeschoten. Dit vond plaats ter hoogte van het Krelagehuis aan de Leidsevaart in Haarlem. Op 15 maart pleegden Hannie Schaft en Truus Oversteegen een aanslag op Ko Langendijk. Deze kapper uit IJmuiden was voor de Sicherheitsdienst gaan werken. Een eerdere aanslag op hem door Jan Bonekamp was mislukt.

Hannie Werd door de Duitse bezetter gehaat, Omdat ze aan het einde van de oorlog nog allerlei, in hun ogen zinloze, aanslagen pleegde. Ze Werd op 21 Maart 1945 bij een wegversperring aan de Jan Gijzenkade (bij de Mauermuur) gearresteerd toen ze illegale bladen en een wapen bij zich bleek te hebben. Op het politiebureau van Haarlem ontdekten de Duitsers met wie ze van doen hadden. Het is Emil Ruhl geweest die Hannie Schaft vanuit Haarlem naar het Huis van Bewaring aan de Amstelveenseweg te Amsterdam heeft gebracht.

Hoewel aan het einde van de oorlog een akkoord bestond Tussen de bezetters en de Binnenlandse Strijdkrachten (BS) om geen vrouwen om te brengen, werd Hannie drie weken voor het einde van de oorlog (op 17 april 1945) in opdracht van Willt Lages doodgeschoten in de duinen bij Bloemendaal. Hierbij zou ze, na een schampschot, koelbloedig hebben gezegd: "Ik schiet beter", waarna SD-er Maarten Kuiper zijn machinepistool op haar leeg schoot.

WHERE EAGLES DARE 1968

Where Eagles Dare is een Britse actiefilm uit 1968 die zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. De film gaat over een groepje Amerikaanse en Britse elite-militairen die in een zwaarbewaakte Duitse legerbasis (gevestigd in het kasteel Schloss Adler) moeten binnen dringen om daar een Amerikaanse krijgsgevangengenomen generaal te bevrijden.

Het script voor Where Eagles Dare werd geschreven door de romanschrijver Alistair MacLean. Later zou MacLean zijn eigen scenario bewerken tot een roman. Where Eagles Dare is dus niet, zoals veel mensen denken, een verfilming van een roman.

Where Eagles Dare was destijds een enorm bioscoopsucces en de film is intussen een klassieker in het oorlogsgenre geworden. Opmerkelijk is dat Where Eagles Dare geen enkel raakvlak met de realiteit heeft, niet alleen is het verhaal volledig fictief, de film wordt ook wat vormgeving en historische gegevens betreft als zeer onwaarschijnlijk beschouwd. Juist vanwege het hoge kitsch-gehalte heeft de film intussen een cult-status verworven.

HET DAGBOEK VAN ANNA FRANK 1959
Anna Frank krijgt voor haar 13e verjaardag een dagboek van haar ouders cadeau. Vanaf dat moment zal ze er ook, met tussenpozen, in schrijven. Anne noemt haar dagboek "Kitty", ze mist een vriendin waar ze al haar geheimen aan kwijt kan. De frequentie van het schrijven neemt toe wanneer ze in 1942 moet onderduiken. Door de drukte van het achterhuis, en het constant op elkaars lip moeten zitten nemen de spanningen onderling ook toe. Vooral haar relatie met haar moeder, die zeer turbulent is, en haar opkomende gevoelens voor één van de andere onderduikers, Peter Van Pels, vormen een belangrijke basis voor de dagboekbrieven.

Het Achterhuis is de titel van het dagboek van Anna Frank 1929 - 1945. Het is genoemd naar de bijnaam van het onderduikpand op de Prinsengracht en is het levensverhaal van een jong meisje ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.

Nadat de familie Frank, samen met de familie Van Daan (echte naam Van Pels) en de joodse tandarts Mr. Dussel (echte naam Fritz Pfeffer) door de Grune Polizei zijn opgepakt en afgevoerd naar concentratiekamp Westerbork wordt er in de persoonlijke eigendommen van de families een dagboek gevonden door Miep Gies (in het dagboek Miep van Santen genoemd) en Bep Voskuijl (in het dagboek Elli Vossen genoemd), twee van de verzorgers van de onderduikers. Omdat op dat moment de situatie van Anne nog niet zeker is wordt het dagboek zorgvuldig bewaard. Na de oorlog blijkt dat Anne, net als haar moeder, zus, de familie Van Daan en Mr. Dussel, het kamp niet overleefd heeft. Alleen de vader van Anne, Otto Frank overleeft de gruwelen.

Otto Frank besluit om het dagboek te redigeren en uit te geven, en dit gebeurt dan ook in 1947 onder de titel "Het dagboek van Anne Frank". Het boek is sindsdien in vele talen vertaald en er is een toneelstuk op gebaseerd. In de oorspronkelijke uitvoering speelde Martine Crefcoeur de rol van Anne. In de meeste bekende uitvoering speelde Jip Wijngaarden Anne en Jeroen Krabbe haar vader. Verder zijn er diverse films op gebaseerd, zoals The Diary of Anne Frank (1959), dat drie Oscars won.  

THE GREAT ESCAPE 1963

In 1943 wordt een grote groep geallieerde ontsnappingsspecialisten overgeplaatst naar een nieuw kamp, genaamd Stalag Luft Nord. Dit kamp was speciaal voor hen gebouwd, met de nieuwste ideeën voor veiligheid en bewaking van de gevangenen. Wanneer de gevangenen in het kamp zijn, worden er al pogingen gedaan om te ontsnappen. Deze mislukken echter en twee gevangenen komen de eerste dag zelfs al meteen in De Bunker. Hiermee wordt de eenzame opsluiting bedoeld in een afgesloten deel van het kamp.

Het blijft hier niet bij, er gaan al nieuwe ideeën het kamp rond om een tunnel te maken en dan te ontsnappen. Deze plannen lopen vertraging op wanneer er een nieuwe gevangene bijkomt en de Gestapo de gevangenen bedreigt met de dood wanneer ze het wagen nog een keer een ontsnappingspoging te ondernemen. De plannen worden gewijzigd, mensen worden aangesteld om tunnels te maken, voor afleiding te zorgen, kaarten te maken door eerst te ontsnappen en nog veel meer. Wanneer de beslissende dag van de uitbraak aanbreekt, blijkt dat de tunnel niet lang genoeg is en dat ze 6 meter te kort komen van het tunnel-einde tot aan het bos. Dit was hun zwakste punt dus moesten ze het met behulp van een andere methode doen. Iemand trekt aan het touw aan het einde, dan is de kust veilig om uit de tunnel te komen en naar het bos te sluipen. Wanneer de lichten uitgaan tijdens een luchtaanval kunnen er meerderen tegelijk ontsnappen. De ontsnapping valt in duigen wanneer iemand op de grond valt en een Duitser de tunnel ontdekt. 76 man kon ontsnappen de rest werd opgepakt in het kamp.

Hierna zal er een grote drijfjacht zijn op de ontsnapte gevangenen, velen worden doodgeschoten wanneer hen wijs gemaakt wordt dat ze even mogen wandelen en uitrusten. Degenen die niet gedood zijn, moeten terug naar het kamp.

Süskind 2012

Aanvankelijk werkte Süskind in Keulen als vertegenwoordiger levensmiddelen voor een margarinefabriek. Vanaf 25 maart 1938 woonde hij in de Burg. Mathonstraat 7 te bergen op Zoom. Vanaf 19 maart 1942 woonde hij met zijn vrouw Johanna Süskind-Natt en zijn op 28 maart 1939 geboren dochter Yvonne aan de Nieuwe Prinsengracht 51 huis te Amsterdam met het oogmerk naar de Verenigde Staten te emigreren. Hij raakte tijdens de oorlog betrokken bij het laten onderduiken van kinderen via de crèche op de Plantage Middenlaan in Amsterdam.

Süskind werkte, nadat hij zijn baan als metaaldraaier in een machinefabriek moest opgeven, voor de Joodse Raad als chef bagage & ordedienst. Hij was beheerder van de Hollandse Schouwburg, waar Amsterdamse Joden zich moesten melden voorafgaand aan hun deportatie naar Kamp Westerbork. In die functie kon hij de gegevens van vooral kinderen manipuleren. Ook door zijn goede relatie met de Duitse autoriteiten kwam hem goed van pas bij zijn activiteiten om kinderen te helpen ontsnappen. Süskind had met de in Amsterdam werkzame SS-officier Ferdinand aus der Fünten op school gezeten en kon dat gebruiken, zodat Aus der Fünten niet doorkreeg dat er bedrog in het spel was.

Tegenover de Hollandsche Schouwburg op de Plantage Middenlaan 38 bevond zich een créche. De Joodse directrice daarvan, Henriette Rodriques Pimentel, zette met Süskind en de Amsterdamse econoom Felix Halverstad (ook werkzaam in de schouwburg) een systeem op om Joodse kinderen via de crèche te laten onderduiken. Baby's brachten zij en helpers achterom door de tuin naar de Hervormde Kweekschool, twee huizen verder. Hierbij kregen zij de hulp van de directeur van de kweekschool, Johan van Hulst. Vanaf daar gingen ze in een rugzak, wasmand of boodschappentas naar buiten. Süskind en Halverstad zorgden ervoor dat kinderen niet werden ingeschreven of verwijderden hun namen uit de administratie van de schouwburg. De kinderen gingen dan per tram en trein naar Limburg en Friesland, vaak met hulp van het Utrechts Kindercomité van Piet meerburg en van de NV, een onderduikorganisatie die in Limburg vele adressen wist te organiseren. Mede dankzij Walter Süskind konden ongeveer 600 kinderen worden gered.

Op 15 december 1943 moest Walter Süskind met zijn vrouw en dochtertje naar Kamp Westrerbork. Door zijn goede relaties met de SS-leiding van de Hollandse Schouwburg mocht hij weer naar Amsterdam, maar hij ging uiteindelijk weer terug naar zijn gezin in Westerbork. Hij wilde daar ook mensen laten ontsnappen, wat niet lukte. Zijn vrouw en dochter werden in oktober 1944 vermoord in Auschwitz. Zelf stierf hij tijdens één van de dodenmarsen op 28 februari 1945 op een niet bekende plek in Midden-Europa.

RIPHAGEN 2016
 Riphagen is een Nederlandse film (2016) en miniserie (2017) over de Amsterdamse crimineel Dries Riphagen, onder regie van Pieter Kuijpers. Dries Riphagen, bijgenaamd 'Al Capone', is een crimineel in Amsterdam tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij maakt jacht op Joodse onderduikers, perst ze af en verraadt ze aan de Nazi's. Hij wordt schatrijk door deze praktijken, en waant zich onaantastbaar. Totdat de politieagent Jan van Liempd de jacht op hem opent.

IN DE SCHADUW VAN DE OVERWINNING 1986
In de schaduw van de overwinning is een Nederlandse film uit 1986 van Ate de Jong. Het is gebaseerd op een verhaal van Edwin de Vries. De film heeft als internationale titel Shadow of Victory.

ESCAPE FROM SOBIBOR 1987
Dit is een verfilming van een echte gebeurtenis, beschreven door Richard Rashke. Op 14 Oktober 1943 vond deze uitbraak plaats, waarna op bevel van Heirich Himmler het kamp werd gesloten en met de grond gelijk gemaakt. De achtergebleven joden, moesten tot uitputtens toe werken, waarna ze werden vermoord.

De film speelt zich af in het vernietigingskamp Sobibór in Polen. De film opent met de aankomst van een trein met nieuwe gevangenen. Bij de aankomst wordt vrolijke muziek gespeeld, en de werkgevangenen krijgen de opdracht te glimlachen als de trein aankomt. De werkgevangenen helpen de nieuwe gevangenen uitstappen, en geven enkelen het advies te zeggen dat ze naaister of schoenmaker zijn als daarom wordt gevraagd. De nieuwe gevangenen moeten in twee groepen gaan staan: vrouwen en kinderen en de andere groep zijn mannen en jongens vanaf 14 jaar. SS'er Niemann vertelt, dat de mensen op een werkkamp zijn aangekomen, en dat ze hard zullen werken. Om tyfus te voorkomen, moet er eerst een douche genomen worden. Voordat er gedoucht wordt, wordt er eerst nog gevraagd of er naaisters of schoenmakers tussen de mensen zitten, en er stappen een aantal mensen naar voren. De rest gaat zich "douchen".

De nieuwe naaisters en schoenmakers gaan naar de werkbarakken. Als een jongen een gouden muntstuk voor een SS'er op moet halen in blok 3, de douches, komt hij erachter, dat iedereen die de douches levend binnengaat, er dood uitkomt. De andere naaisters en schoenmakers horen dit, zijn eerst verdrietig, en daarna uit op wraak. Een van de oudere gevangenen, Leon Feldhendler (gespeeld door Alan Arkin), vertelt hen dat er ontsnappingsplannen zijn.

Op een dag komt er een nieuwe groep gevangenen binnen, Russische, Joodse soldaten. Ze zijn op Sobibór aangekomen om zwaar werk in het noordkamp te doen. Leon Feldhendler nodigt, via Kapo Porchek, hun leider uit. De leider van de Russen, Alexander "Sasha" Pechersky (Rutger Hauer), komt 's avonds naar Leon toe, en Leon legt hem uit dat hij wil dat ze elkaar vertrouwen. Sasha gaat terug naar zijn soldaten, en vertelt dat Leon zijn vertrouwen wil winnen, hij vermoedt om te ontsnappen.

Een groep gevangenen is aan het werk in het bos om hout te hakken. Twee gevangenen moeten, onder begeleiding van een soldaat, water halen. Als de twee op weg zijn, doden ze de soldaat en vluchten het bos in. Het nieuws bereikt de andere gevangenen, en dertien proberen hen te volgen. Ze worden weer gevangengenomen, en krijgen te horen dat ze nog dezelfde dag zullen sterven. Maar dat is nog niet alles, sergeant Wagner zegt hen dat alle ter dood veroordeelden iemand moeten uitzoeken, om met hen te sterven. Dit weigeren zij, maar Wagner zegt dat als zij niemand uitkiezen, hij er 50 uitkiest. Aan hen de keuze: 13 of 50 doden extra. Met tegenzin zoeken de ter dood veroordeelden iemand uit en alle 26 worden doodgeschoten.

Leon en Sasha komen weer bij elkaar, en Leon zegt nu duidelijk tegen Sasha dat hij een ontsnapping wil voorbereiden, voor alle 600 mensen in het kamp. Sasha vindt het waanzin, maar Leon zegt hem, dat er anders weer een wraakoefening komt tegen de overgebleven mensen in het kamp. Het duurt even, maar uiteindelijk is er een plan, waardoor alle gevangenen kunnen ontsnappen, behalve de mensen die de lijken uit de douches verbranden, aangezien deze geen enkel contact met de anderen hebben. Leon en Sasha besluiten, dat alle 12 SS'ers op het kamp gedood moeten worden. De overgebleven 125 Oekraiense soldaten zullen dan niet weten wat er aan de hand is, en zijn verward. Het plan is de SS'ers tussen vier en vijf uur 's middags uitgeschakeld worden, en dat ze tijdens het appél ontsnappen. Leon zorgt ervoor dat Schlomo zoveel mogelijk messen maakt en er wordt gezorgd voor wapens en munitie.

Op een dag wordt besloten dat ze de volgende dag over gaan tot de grote ontsnapping. De volgende dag worden messen uitgedeeld, en gaan de mensen die de SS'ers moeten vermoorden op pad. 10 van de 12 SS'ers worden gedood, behalve sergeant Frenzel en Bauer. Na de moorden verzamelt iedereen zich voor het appél, terwijl Frenzel het kantoor van sergeant Beckmann binnenloopt. Hij vindt de vermoorde Beckmann en wil alarm slaan, maar de telefoon- en elektriciteitsdraden zijn doorgesneden. Op dat moment komt een Oekraïense soldaat erachter dat twee andere SS'ers (Niemann en Fallaster) zijn vermoord, waarop Bauer twee Joodse jongens doodschiet.

Sasha neemt op de verzamelplaats het woord, en zegt dat het nu ieder voor zich is. Leon voegt hieraan toe, dat de overlevers de buitenwereld moeten laten weten wat er gebeurd is. De vuurwapens worden uitgedeeld, en de groep trekt ten strijde tegen de soldaten. Frenzel probeert samen met de overige bewakers, er voor te zorgen dat ze worden tegengehouden, en de soldaten beginnen in de wilde weg te schieten. De meeste gevangenen weten uit het kamp te komen, maar op hun vlucht richting het bos zijn de meeste van hen neergeschoten of opgeblazen door mijnen. De mensen die niet vluchtten, zijn later geëxecuteerd door de soldaten. Sasha en Leon wisten te overleven, maar Leon werd een jaar later vermoord door landgenoten vanwege zijn geloof. Sasha is teruggegaan naar Rusland.