Terug thuis

Hallo allemaal daar in België
Veel dank voor jullie reacties en felicitaties: Het is heel mooi geweest maar:

Ja ik ben aangekomen, maar ik ben nog niet thuis .
Ik zat weer 2 dagen in een roetsjbaan ongelooflijk.
Details volgen later over die dagen in Santiago.
Omdat ik met de Eurolines-bus naar huis kom, die slechts 3 keer per week rijdt, heb ik nog enkele dagen tijd over want de eerstvolgende bus vertrekt pas op dinsdagmiddag 11u30 zoiets naar "Amberes".
Dus heb ik nog een andere lokale bus naar Muxia aan de kust genomen vanavond want het is hier heel mooi weer in Santiago (heel uitzonderlijk). Maar op 3 km van Muxia : MIST
Dus volgt er toch geen superbe zonsondergang aan "het einde van de wereld" voor mij als ultieme afsluiter.
Ik zit nu in een splinternieuwe gite in Muxia die nog maar enkele dagen open is en waar uiteraard een computer ter beschikking staat van de pelgrims. Morgen maak ik wel mijn allerlaatste supermooie wandeling van 32 km van Muxia naar Finisterre (Fisterre in het lokale dialect) om af te kicken.
We moeten enkel zien dat we onze bus terug naar Santiago om 16u45 niet missen en daarvoor zal ik voor de eerste keer op mijn pelgrimstocht eens heel vroeg opstaan om 6u. als al de anderen nog slapen en stilletjes met mijn pillamp al mijn spullen bijeenzoeken. Ik doe deze laatste tocht met Nicolas, m'n nieuwe copain uit Avignon, die ik enkele dagen terug voor het eerst ontmoette. 

En dan volgt er nog een laatste trip van zowat 27 uur in de autobus naar Antwerpen.
Ik zie dat nog wel zitten, want nu wil ik toch wel écht graag terug thuis zijn.
Oei mijn "computertijd" is weeral op ....

Pelgrimsgroeten

Mark

fotootjes
Emmanuel, Mimi,Patou
Elisabeth
Christiane en Jean-Yves
Fanny en Joémy
Father Augustin

Het is al laat en ik kan eigenlijk geen pap meer zeggen.
Aankomen is een mix van heel veel verschillende gevoelens: blijdschap natuurlijk dat je het haalde, droefheid dat het voorbij is , en ook een weerzien op het plein voor de kathedraal van mensen die je weken, maanden of enkele dagen niet meer zag.
En ook nog iemand ontmoeten die je nog nooit zag en die 3 km van je deur woont.

Mario de Canadees, legt ineens zijn hand op mijn schouder.
Morgen of later vertel ik het vervolg van deze ontmoetingen en de andere afspraakjes,  want er staan er al enkele op onze agenda.

Na die eerste emoties van aankomst en ontmoetingen op het grote plein,  de Praza do Obradoiro, voor de kathedraal gaan we op zoek naar een plaats om samen onze laatste nacht door te brengen. Direct in de buurt vinden we het “groot seminarie” een eeuwenoud prachtig en groots gebouw. Het oogt heel chic en we trekken naar de balie. Er is echter geen kamer voor 4 personen beschikbaar en dus wordt het niks. Van het “groot” trekken we naar het “klein” seminarie, een heel eind verder op een heuvel. Onze zoveelste grote slaapzaal, waar we met 4 op een rij slapen. Ik reserveer ineens voor 3 nachten en betaal 12.5€, een spotprijs. Na een verfrissende douche keren we terug naar het centrum en halen we ons diploma op, op vertoon van ons stempelboekje. Er staat een rij van +/- 30 wachtenden voor ons en het is best wel emotioneel als ik fier dat papier in ontvangst neem na 16 weken stappen ! Ook Mimi, Patou en Emanuel hebben meer dan 1500km gestapt om hun "Compostela" te verdienen...

Slaapwel en pelgrimsgroeten
En al bedankt voor de reacties op de blog en op de gsm. Ze doen me echt deugd !

Mark
Pelgrimsgroeten

De dame op de slipper sliep enkele bedden verder in de "slaapzaal" vannacht.
Toen ik haar passeerde vroeg ik nog eens naar haar naam, en nog eens, en nog eens want ik verstond hem niet .
Dan bood ik haar mijn gulden boekje aan : Ze schreef hun namen neer , "Helle and Randi from Denmark". Het zijn 2 sympathieke collega's die in een financiële instelling werken.
Ik heb ze vandaag nog niet teruggezien.
Morgen misschien ?

Vanmorgen hadden we even een bibbermoment: We verlaten onze gite en gaan aan de overkant van de straat rustig een ontbijt nemen in een café samen met Charlotte en Henk. Als we willen vertrekken steken we de straat weer over om onze rugzak op te halen, maar we staan voor een gesloten deur van de gite. Je kan er alleen maar van binnen naar buiten gaan, maar de meeste pelgrims zijn al een hele poos weg. Wij namen weer onze tijd omdat we toch maar een korte etappe wilden stappen vandaag. Gelukkig komt de laatste (?) pelgrim juist op dat eigenste ogenblik naar buiten gestapt, zodat we kunnen binnen glippen om onze rugzak op te halen.

Pelgrimsgroeten

Mark

Ja, ik ontmoette Chris.

Juist genoeg om te vertellen dat ik wou gaan boodschappen doen met Mimi en Patou voor onze diner.
Als ik buiten kom steekt iemand de straat over in mijn richting : " Jij zou ook een Belg zijn?"
Dat was het begin van mijn ontmoeting met Chris uit Torhout, op stap met zijn copain Roger.
Meer hierover op een andere keer.
Morgen volgt een rustige dag tot ?
Niet te dicht bij santiago want daar zijn er enkel maar dure hotelletjes beschikbaar en dat is niet in oveeenstemming met mijn budget.

Slaapwel en pelgrimsgroeten

Mark

Hallo daar in België !
Ik voel me vandaag een beetje als in de Tour de France: de bergritten zijn gereden, ook de tijdritten en de ploegentijdrit zitten erop, de prijzen zijn gedeeld en het podium ligt al vast, als er geen malheuren meer gebeuren. Enkel het klinken van het glaasje champagne met de ploegleider al rijdend voor de tv-camera in de laatste rit en het rondtoeren op de Champs-Elysées moet nog gebeuren.
Maar ook die overgangsritten voor de laatste dag kunnen nog verrassingen inhouden!
Om te beginnen voel ik vandaag allemaal andere dingen in mijn lijf !!
Gisterenavond ineens een pijnscheutje in mijn kuit toen ik ging kijken of de bar nog open was (om 20u30 !!! dat is toch nog een redelijk uur hé voor een pelgrim?)
Vanmorgen een krampke tijdens het stappen in mijn teen.
Ook mijne schouder doet weer pijn, maar nu op een andere plaats. Een lijf is toch iets raar... 2700 km gestapt en ineens begint het weer wat op te spelen ???

Maar er valt ook nog plezant nieuws te rapen. Al stappend stak me een jonge Spaanse voorbij met blonde krulletjes. "Ola, buen camino" zeg ik dan natuurlijk. Ze spreekt ook vloeiend Frans en we hebben een leuke babbel over koetjes en kalfjes. Ze wordt wel begeleid door 2 jonge Spaanse bewakers die ze op de camino heeft ontmoet, maar die niks verstaan van onze conversatie, dus af en toe vertaalt ze wat voor hen. Ze heet Laia en woont ergens in Barcelona,Catalonië.

In de namiddag kom ik ook een Nicolas Bello tegen en hij woont in de omgeving van Avignon, sinds hij gepensioneerd is. Voordien woonde hij heel dicht bij Patou en Mimi in Montbéliard en werkte daar in de grote Peugeot fabriek.
Hij is ook thuis vertrokken en heeft er al een 1700km op zitten via "la Voie d'Arles". We hebben dezelfde geweldige ervaringen gehad in onze lange tocht, en zo vliegt mijn dag weer voorbij. Geen tijd om aan die kleine kwaaltjes van hierboven te denken als je stapt en tatert.
Ik ben nu in Arzua, op 40km van het einddoel gestrand.
Vrijdag zullen we in Santiago aankomen , als het goed gaat.
Hopelijk blijft het weder droog.

Pelgrimsgroeten
Mark

Na de boodschappen lopen we langs een terrasje. Er zitten 2 koppels uit Nederland. De ene dame masseert de tenen van de andere dame. Ik neem een stoel en zet me ernaast. Ik bied mijn voet aan...
"Jamaar, hij moet wel gewassen zijn."
"Ik heb juist een douche genomen" repliceer ik.
"Het is wel 2€ euro per teen zegt de echtgenoot ernaast."
Ik heb het al begrepen, dit wordt weer niks.
Ja, soms loopt het op de Camino niet zoals je hoopt dat het zou kunnen lopen

Toch hou ik de moed erin hoor.

En vergeet niet om de mooie projectjes van kinderdagverblijf "het Veer" te sponsoren.
Hiervoor mijn oprechte dank bij voorbaat.

Pelgrimsgroeten

Mark

Waar de tijd bleef stilstaan...

Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, wij hebben ongelooflijke haast ...











Een piepklein mooi kapelletje,  naast de mesthoop...