Berichten van 1 oktober 2012 tot 31 oktober 2012

Die eerste avond thuis, waar alle kinderen en kleinkinderen me een warm onthaal gaven, was echt weer helemaal aanpassen. Zo blij om weer bij mijn dierbaren te zijn, die me zo erg gemist hebben. De kleinkinderen pakken me eens goed vast en begrijpen het maar half : "den opa was zo lang weg en nu is hij ineens weer terug. Waar zat hij toch zo lang ?"

Weer slapen in mijn eigen comfortabel bed na meer dan 100 andere verschillende
bedjes !!

De volgende dag is het wel moeilijk om weer onder de mensen te komen.
Ik ben nog heel moe na die veel te lange busreis en voel me een zombie. Telkens
ik even alleen ben dwalen mijn gedachten af naar de tocht, naar de vrienden
die ik achterliet, en die nu zowat hetzelfde zullen meemaken als ik.
"Hoe is het geweest?" "Amai, ge zijt precies "een beetje" vermagerd,
ge ziet er goed uit" zeggen ze, maar zeggen ze wat ze denken ?! Mijn baard
geeft me een heel andere look. 
Het is zo moeilijk om aan iemand in enkele zinnen weer te geven wat er die
laatste 16 weken allemaal over mij is gekomen.
In de namiddag wil ik toch al eens heel even mijn hoofd binnensteken op
het werk, dus we rijden naar  de apotheek van AZ Nikolaas in St. Niklaas. Eerst voorzichtig de apotheek binnengestapt. Wat een emotioneel weerzien met enkele van de collega's, zo onverwacht weer oog in oog met elkaar. Er vloeit zelfs een traantje bij mij...

Dan zoek ik mijn collega-apothekers  op want ze zitten op het  werkoverleg.
Ik klop en steek mijn hoofd voorzichtig binnen. De eerste reactie van mijn "baas" : "Oei die meneer is verkeerd, en heeft zich vergist van vergaderzaaltje". Maar Manuela herkent me direct en springt recht om me een dikke knuffel te geven. Het is een heel intens weerzien na zo een lange tijd. De wekelijkse telefoontjes op vrijdagmiddag tussen 4 en 5 hebben ervoor gezorgd dat ik niet vergeten ben. Gelukkig maar. Maar weer  is het zo moeilijk voor mij om te vertellen hoe voldaan ik me voel na mijn lange afwezigheid!

De volgende dag naar de buren en vrienden. En op zaterdagmorgen gaat Irma zogezegd naar de markt om boodschappen te doen.
Ze laat me thuis wat met de PC prutsen en mijn foto's bekijken.  Ze
gaat met een kartonnen doosje  vol trappistglazen buiten en ik vraag wat er gaande is:  "ik ga naar het containerpark" is haar antwoord. Ik begrijp er niks van maar durf niet repliceren dat die glazen nog van pas kunnen komen!
Een uurke later staat Eddy, mijn jogging-vriend daar ineens met zijn vrouw Anni. Ik moet meekomen en mijne PC meebrengen want iemand van zijn werk wil mijn foto's wel eens zien. Ik voel dat er iets niet klopt in zijn verhaal maar stel verder geen vragen. Zo word ik "ontvoerd" naar een zaaltje op het "Veer" waar er een hele hoop vrienden en alle kinderen en kleinkinderen weer present zijn. Wat een SUPER verrassing. Ik ben overdonderd en nog niet in staat om veel te vertellen over mijn pelgrimstocht.
Mijn hoofd is nog één totale chaos, maar de honderden foto's die er worden geprojecteerd geven toch al een mooi sfeerbeeld. De omhelzingen en knuffels brengen me weer stilaan terug naar de realiteit: "Je bent weer thuis man!

Het tweede deel van je leven, het leven NA de camino, is zojuist begonnen!!!"

Mark

 

Veel tijd om te acclimatiseren heb ik niet gehad.

Woensdagavond landde ik thuis als een zombie na een busreis van 30 uur. Maandagmorgen stond ik om 8u30 terug op het werk na 17 weken afwezigheid.

Maar eerst nog even mijn laatste werkdag vertellen: ik sta elke vrijdag op “onco”.  Die laatste werkdag (ik had in de namiddag verlof gevraagd) werd ik met een smoes naar “beneden” geroepen rond een uur of 11. Mijn bureau was niet meer te herkennen: een grote rugzak , een paar afgedankte botinnen, allerlei andere attributen voor een stapper, snoepjes, ehbo materiaal,een geplastificeerd fotootje van alle collega’s, aan een kleine sleutelhanger met achteraan een kleine aanmoediging …. Er werd ook even tijd gemaakt om een kleine pakkende afscheidsrede voor te lezen. Iedereen sprak me nog wat goede moed in en niemand kon zich voorstellen waar ik voor stond, ook ikzelf niet. Weg voor zo een lange periode. “Ga je af en toe eens aan ons denken?” “Wees voorzichtig!” “Je komt toch zeker terug ?” “Met ne lange baard ?”

En ineens stond ik daar weer terug, na mijn pelgrimstocht. Ze durven niet te veel vragen, ze laten me stilletjes betijen en zijn blij om me terug te zien.

Ik open mijn mailbox na al die tijd: meer dan 1400 mailtjes wachten op mij, want niemand had de reflex gehad om me uit zijn “groep” te lichten voor de voorbije periode.  De volgende uren ben ik zoet met de berichten op mijn computer en met handjes schudden van allen die ik weer tegenkom na zo een lange afwezigheid.

De volgende dagen verlopen beter dan verwacht. Al de details van het werk  komen vlugger terug dan dat ik ooit had durven denken. En ik word ook minder “gespaard” dan op die eerste werkdag. Er is geen tijd meer om weg te dromen en al vlug is het of ik er altijd ben geweest.  Een mens is toch flexibel hé?

pelgrimsgroeten
mark

Hallo beste vrienden !
Ik heb gevonden (eindelijk) hoe ik mijn blog kan opsmukken met mijn foto's .Beetje bij beetje zal er overal fotomateriaal tussen geplakt worden.
Een voorsmaakje vindt je als je op archief klikt vanaf week 30/4 tot 6/5, week 7/5 tot 13/5 en zo verder.
Veel kijkgenot en herleesgenot!

Mark