spreuk 14

Vanmorgen hebben we onze vriend Gégé, Gerard, achtergelaten. Zijn tocht eindigt in Leon, en hij blijft een dagje hangen voor Leon. We kunnen hem echt niet overtuigen om vandaag nog één dag met ons mee te stappen...
Een korte etappe vandaag, en dus laten we al die anderen allemaal voorgaan. Om 8u zijn we op pad en rond de middag zitten we al aan de rand van de stad. Alle voorsteden ter wereld zijn even onaangenaam om door te lopen denk ik, en Leon vormt daar geen uitzondering op.
Alhoewel: we steken ergens een soort rondpunt over, niet op het zebrapad voor de pelgrims, maar een meter of 10 daarvoor. Ineens staan we oog in oog met een 5-tal mensen in  een blauw uniform. "Ja, dat wordt wat gezever en gezaag over het nut van zebrapaden" flitst al direct door mijn gedachten, en ook mijn companen dachten hetzelfde. Maar neen, het zijn mensen van de civiele bescherming of zoiets die de pelgrims opwachten, noteren van welk land we komen, en ons de weg wijzen op een stadsplan naar de albergue waar we willen slapen. Je moet wel wat Spaans kennen om ze te verstaan. Ons Charlotte, de dame die mijn voeten in de watten legt (figuurlijk natuurlijk), spreekt een aardig mondje Spaans, vergeleken met mijn woordenschat van 4 woordjes ( ola, olala, cana, cerveza)
Een half uur later komen we aan in de albergue van de zusters "benedictines". En daar slaat het noodlot weer eens bikkelhard toe: de mannen slapen bij de mannen, en de vrouwen bij de vrouwen.
Zo lig ik dus zonder mijn 2 vrouwelijke companen van de "club des non ronfleurs", in een zaal met 24 stapelbedjes (heel oude en primitieve, zonder zelfs een trapje naar boven). Ik slaap gelukkig van onder. Naast mij slaapt een Argentijn die enkel Spaans klapt. Ik liet hem mijn Argentijnse hoofddeksel / zonnehoed zien die ik een tijd terug meenam in Sauvelade (F) , maar hij blijkt niet van hem afkomstig te zijn. Dus ik kan hem verder blijven gebruiken.
Boven mij nog een Australiër waar ik wel een beetje mee kan converseren.
Nu is het tijd voor een kleine siësta, en daarna volgt er een geleid stadsbezoek. Patou heeft hier namelijk een nicht wonen die Frans doceert aan de unief en die ons straks gaat gidsen. Hopelijk niet te veel stappen, ik zal mijn benen al maar eens gaan insmeren.

Pelgrimsgroeten

Mark

Ja , we zijn er bijna doorheen, door de uitgestrekte Meseta. Vanmorgen waren we om 8u vertrokken: weer een stuk van 18km door die eindeloze vlakten vol graan, waar  een kaarsrechte Romeinse heirweg doorheen trekt.

Nog even volhouden daar, ik geef niet op en zal tegen het einde van de maand weer bij jullie zijn. Nog "maar" 340 km te gaan!

Dat is het plaatske waar ik slaap vandaag.
In de voormiddag passeerden we in Sahagun. We aten er een lekker gebakje met een tas koffie op het drukke terras van de bakker. We zaten gezellig in de schaduw van een paar bomen. In het stadje is alles in gereedheid gebracht voor de bull-run van het nakende weekend.
De picknick hebben we vanmiddag gegezten op het harde droge gras onder de beschutting van een boom. Zo probeerden we wat te ontkomen aan de harde wind. We voelden ons precies in de uitgestekte savanne van Afrika.
In de gite kost het daar weer 15€ voor 1 nacht (anders 5€). Maar we hebben voor die prijs een moderne kamer met 4 lage bedden, en zonder "ronkers" naast ons. Na een zware dag met steeds de wind op kop door die geweldige uitgestrekte velden van de Meseta zal ons dat deugd doen.
Onder mijne Compeed voel ik weer een ferme blaas. Het zit niet mee voor mijn grote teen.
Ik laat de blaar zitten en zie morgenavond wel hoe het er uit ziet.

Pelgrimsgroeten
Mark

Ja, het heeft al enkele dagen geduurd voor je weer van me hoorde. Gisteren had ik ergens internet gevonden. Ik tikte mijn verhaaltje in en als ik het wilde toevoegen was er geen verbinding meer met het internet en was ik alles kwijt
Nu zit ik in een klooster en kan ik voor een gunstprijs op de pc tokkelen: 1€ per uur.
Het vertrek uit Burgos verloopt vlot. Er stonden veel plassen, dus het heeft die nacht ook serieus geregend.
We passeren langs de gevangenis en wat verder langs een spookstad: alle straatverlichting en het wegennetwerk is mooi aangelegd, maar daar is het mee opgehouden. De Spaanse crisis  heeft ook hier meedogenloos toegeslagen!
Een eindje verder, in het midden van het veld komt er een 4x4tje aangereden die ons een reclamefolderke van een bar in het volgende dorpje, Tardajos, in onze handen steekt. We drinken er een koffie op zondagmorgen terwijl op de TV  de grote prijs Formule 1 voor zware motoren aanstaat. Christiane en Jean-Yves zullen deze zeker ergens zitten bekijken, wij blijven er niet voor zitten.
We komen stilaan in de Meseta (tussen Burgos en Leon) : enorme graanvelden, bevloeiing, een  golvend landschap. Heel mooi als het niet te warm is zoals vandaag.
We stappen, dank zij de ideale temperatuur 30km tot in Hontanas.
Daar zie ik Tune en Anna weer , na vele weken. Ze zijn in Le Puy en Velay (1000 km terug) op dezelfde dag als ik vertrokken. 2 Noorse jonge meisjes die ik nu maar amper nog kan volgen als ze doorstappen. Na de klassieke startproblemen van vele stappers hebben ze nu wat kilo's verloren en wat spieren aangekweekt. Hun blijnen van toen zijn genezen...
Op een van de gezellige terrasjes vinden we ook Charlotte en Henk weer. Charlotte is een podologe en ze biedt haar diensten aan om de blijnen van Mimi en Patou te verzorgen "op straat"in Hontanas.

Patou is  er eigenlijk niet erg gerust in , maar we kunnen haar toch overhalen om zich over te geven aan de goede zorgen van Charlotte. Het wordt  een heel moeilijke klus, want het is al een weken oud letsel, waarover een dikke laag eelt zit.  Maar dat letsel bezorgt Patou nog altijd veel pijn bij het stappen. Met naald en draad door de blijn prikken, draadje afknippen en een mooie Compeed erover.
Dan kunnen we niet anders dan een pintje trakteren als dank voor de goede zorgen. Ik ben toeschouwer en neem enkele foto's. Ik drink natuurlijk ook mijn pintje mee.
Deze keer zijn er geen feestvarkens in de buurt van onze oude aftandse "slaapzaal" van +/- 30 personen met 2 toiletten en 2 douchen. Het wordt een heerlijke, verkwikkende nacht in een afgeleefde albergue.

Pelgrimsgroeten,
Mark

1. In Agés zijn we weer bij de laatsten voor een klein ontbijtje in onze "super-albergue". ’s Avonds zijn we nog even met ons allen naar een eeuwenoud klein bruggetje in het veld gewandeld een eindje uit het dorp vooraleer we in ons bedje kropen.De temperatuur was zalig en in elk dorpje is er wel wat speciaals te zien hier.
   Bij het pover ontbijt vragen we nog wat extra koffie en een broodje. En ook nu weten ze ons weer te pluimen: 4 euro alstublieft ...
   Dan volgt er rond een uur of 7 al direct een ferme klim langs de rand van een militair domein: daar hebben ze in 1994 heel oude resten gevonden van onze voorvaderen, de eerste Europeaan ofte de Homo antecessor. Er is nu een heel educatief centrum opgetrokken voor die homo daar in Atapuerca. Als we passeren is het nog veel te vroeg voor een bezoek, alles gesloten.
   Om makkelijk in Burgos te raken is er een alternatief :Neem 7 km de bus naar het centrum ter hoogte van de luchthaven dan hoef je niet door die lelijke voorsteden te stappen.
   Ik laat me NIET verleiden, de anderen wel. Emmanuel heeft wel verzachtende omstandigheden met zijn pijnlijke kuit, maar de anderen ??? Misschien willen ze hem niet alleen laten op de bus?
   Ik mis evenwel de afslag om op de camino te blijven en loop een heel eind naast de draad rond de luchthaven. En wat verder stap ik door een korenveld om weer op het juiste pad te raken. Dat is echter geen probleem, want het is gelukkig droog weer! De “voorstad” van Burgos is niet bepaald mooi, maar toch is het wel leuk om op een zaterdagmorgen die “universele stadsactiviteit" eens  mee te kunnen beleven.
   De anderen zijn zowat een uurtje voor mij aangekomen, en hebben al hun plaatske in de albergue ingenomen. Toen ze aankwamen stond er al een hele rij pelgrims aan te schuiven ( de herberg opent 's middags om klokslag 12u) en 4 per 4 worden ze binnengelaten. Plots zien ze de "snurker" staan in hun buurt. Bijgevolg laten ze heel wat pelgrims voorgaan, zogezegd omdat ze op mij wachten. Als ze vermoeden dat ze ver genoeg van de  snurker zitten gaan ze binnen en vragen ook een plaatske voor mij. "Geen reservaties mogelijk" zegt de hospitalero, maar als ik toekom heeft die man toch maar mooi een bedje vrijgelaten bij mijn vrienden voor mij en we slapen in een hoekje met ons 4 samen. Ook Emmanuel is goed aangekomen maar hij neemt zijn intrek in een hotel ergens, omdat je normaal geen 2 dagen na elkaar mag slapen in de albergue (tenzij met een doktersbriefje als je ziek bent, geen grapje !!!). Oorspronkelijk wilde hij een dag extra blijven om musea en andere mooie gebouwen te bezoeken, nu blijft hij daar om zijn pijnlijke kuit te laten recupereren.
   Aan de kathedraal eten we buiten op een terras en we genieten van de weekend-drukte op het zonnige plein. Het  loopt er vol met trouwers en hun suite: sommigen met traditionele Spaanse klederdracht, anderen in "moderne outfit" waarvan ik de prijs echt niet wil weten Dan brengen we een "geleid bezoek" aan de kathedraal met een telefoon die ons van alles en nog wat vertelt over elke hoek en elke kapel in dit immense mooie bouwwerk. Ik ben te moe om geconcentreerd naar al die geschiedenis te luisteren en ga een uurtje slapen.
   Na de avondmis in de kathedraal gaan we eten in een gezellig restaurantje. Toch is er ook een beetje droefnis vandaag want Gerard wil niet met ons mee: zijn geld is op en hij krijgt niets meer uit de geldautomaten omdat hij de laatste dagen al te veel heeft opgenomen om zijn busticket voor de terugreis te betalen.  We willen hem allen geld lenen maar hij blijft bij zijn besluit: geen geld dus geen eten in het restaurant vanavond...   En ook Emmanuel heeft het moeilijk want morgen is het namelijk de dag dat, heel lang gelden, zijn zoontje is verdronken. Het kind was toen 6 jaar oud. Daarenboven is hij ook een dochter verloren aan kanker. Die liet een man en 3 kleine kinderen achter, voor wiens opvoeding zij dan zo goed mogelijk mee hebben gezorgd.
   En dan juist voor het slapengaan ga ik mijn sokken nog van de wasdraad halen op het terras buiten. Ik kom daar 2 Nederlandse pelgrima's tegen die een sigaretje roken en die kost wat kost nog eens al mijn stempeltjes in mijn credential willen zien. Mijn 3 companen slapen al lang als ik weer terugkom (zoveel stempeltjes...).
   Zo, na  die vertraging hoop ik nog te genieten van een welverdiende nachtrust
   We hebben echter over het hoofd gezien dat die trouwers daar hun feestje hadden gepland in de buurt. Heel de nacht door passeerden lawaaierige Spanjaarden en om half 6 's morgens zijn het de eerste pelgrims uit onze zaal die onze nachtrust weeral verstoren ....
   Een mooi modern bed staat niet steeds garant voor een goede nachtrust ...
   
   Pelgrimsgroeten
   
   Mark

Ja het begon al wat minder plezant vandaag: mijn "caminocopains" stonden al om 5u30 op en ze lieten me rustig verder slapen. Ik word pas wakker als ze al bijna vertrekkensklaar zijn
In het schemerdonker, zo stil mogelijk mijn rommel bijeen scharrelen en naar beneden voor een mini-ontbijtje. Niks vergeten? Met m'n GSM-lampke kijk ik nog eens overal rond...
Ik vind de zonnehoed van Gerard nog op de rand van zijn bed...
Om 6u45 staan we al op straat. Na 2 km realiseer ik me dat ik mijn "Rother - roadbook", een wegbeschrijving van de camino Frances, niet op de juiste plaats heb zitten. Ofwel ligt ie nog aan het zwembad in de tuin, waar ik niet in kon zwemmen omwille van mijn blein, ofwel zit het boekje ergens in mijn rugzak op een ander plekje dan normaal.
Bovendien ontdek ik ook dat ik mijn drinkbussen niet heb opgevuld. Niet zo erg
want het is nog niet warm en na 5 km is er al een dorpje met een waterkraantje...
Toch denk ik bij mezelf: "volgende keer neem ik mijn tijd, want zo'n haastige start brengt je helemaal van streek".
Ik wandel ondertussen met een "Zwitserse Italiaan" en moet mijn beste Duits bovenhalen om wat te klappen. Tijd voor een tasje koffie met hem. Ondertussen passeren m'n maten langs het terras: "we gaan inkopen doen in het volgende dorpje, en we zullen ineens voor jou mee aankopen". Zo is mijn leven nu eenmaal op de camino : teamwork.
Ik kom nog een Kroatiër tegen en een Amerkaan, 2 Nederlandse dames, en zo meer. In het volgende dorpje mis ik de afspraak en ik zie mijn vrienden niet direct zitten.
Dus stap ik gewoon verder, maar ik vergeet dat ik wel 12 km door de  bossen moet lopen tot het volgende dorp. (zonder eten dus!!)
Ik heb nog ergens een reepje "powerbar" en veel water...
Daar zie ik een man wandelen met zijn vrouw. Hij draagt een T-shirt van Volkswagen en verder wat Nederlandse tekst erop van de garage. Ik  spreek
hem aan en stel me voor als Vlaming. Hij begrijpt er geen jota van en
verklaart dat hij Fransman is met een zoon die in Nederland woont. Zo zie  je maar weer, niets is  hier wat het lijkt.
Ineens zie ik Emmanuel in het bos aan de kant van de weg zitten. Hij is de kranige Parijzenaar van 68 die ik amper kan volgen als ie op kruissnelheid stapt. Hij is het die gisteren voor de tweede keer weer onze gite reserveerde als hij een uur voor ons aankomt. Bovendien had ie al vlees gekocht én gebakken en ook een kg erwtjes  erbij warm gemaakt, om onze aankomst nog wat meer op te vrolijken!!
Een echte fijne kerel.
Maar nu zit hij in de shit (figuurlijk natuurlijk): hij heeft een acute pijn in zijn kuit en heeft er wat "diclofenac" (Voltaren®, voor de leek) aan gesmeerd en een windel rond gedraaid.
Ik blijf bij hem en we trekken heel voorzichtig weer op. Ik durf niet vragen hoe het gaat, maar weet dat hij pijn heeft. Na een kwartier kan ik hem weer amper volgen en ik maan hem aan om het toch maar voorzichtig aan te doen.
Oef! Het had veel erger kunnen zijn...
We stappen samen verder. Zo ontdek ik dat hij een zoontje verloren heeft (verdronken op vakantie) toen die 6 jaar was,  en dat hij een broer heeft gehad met syndroom van Down. Na zijn pensioen heeft hij nog belangrijke taken vervuld
als vrijwilliger in grote "structuren" voor gehandicapten (beschutte
werkplaatsen, verblijven...) gedurende 12 jaren in de regio van Parijs. Ook droomde hij er steeds van om naar Santiago te trekken als hij op pensioen was, maar  juist toen kreeg hij prostaatkanker. Als hij hier goed en wel van hersteld was , kreeg hij een hartinfarct en wat coronaire bypassen... En dan was het eindelijk zover, van een dappere doorzetter gesproken ...

Ineens komen we aan ter hoogte van een kerkje naast een klooster in Villafranca.

Henk en Charlotte, de 2 Vlamingen die ik al veel ben tegengekomen sinds Le Puy en Velay, vieren daar hun 1000e km. Ze stappen voor een goed doel: kinderen in Zuid-Afrikaanse favella's.
Met wat dennenproppen hebben ze op het plein een "1000" gelegd. Ik heb de eer om een foto te trekken voor hun blog.
Ondertussen komen mijn gezellen daar ook aangestapt. Ook zij hebben
1000 km gestapt sedert Le Puy-en-Velay ( we hebben dat gisteren al eens gevierd!). Nog eens een paar foto's en dan is het tijd voor een pintje en wat tomaatjes etc etc...( Zeer zeldzaam moment overdag in die hitte)
En dan blijft er nog 4 km te stappen tot Agés. De aankomst daar heb ik al verteld.
Nu tijd voor een pintje in een echt bierglas¿¿¿???!!!

Pelgrimsgroeten

Mark