Archief

Het is maandagmorgen 18 juni.
Onze wekker krijgt weer geen kans om af te lopen, want in de hall naast onze slaapkamer zijn er al heel veel rugzakken gereed gezet door de collega-pelgrims voor een nieuwe stapweek.
Emmanuel is als eerste uit het bed gesprongen (hij sliep boven mij) en verdwijnt zonder iets te zeggen. Wat later komt hij weer binnen met al onze was die nog te drogen hing boven op de 2e verdieping in de "keuken-zithoek" van de albergue.
We gaan ons ontbijt daarboven verorberen, breken onze wasdraad weer af en zijn nog maar eens de laatsten om de gite te verlaten zoals al zoveel keer ervoor.
Adieu Alphonso IX
Vandaag gaat het richting Portomarin.
In Sarria staat kilometerpaal 111, maar volgens onze reisgids moet je er nog 5 km bijtellen.
Hoe dan ook, we zullen stoppen met nog minder dan 100 km te gaan vanavond.
We stappen door een heel mooi bos met eeuwenoude eiken. Sommige zien er heel knoestig en misvormd uit, precies echte kabouterhuisjes.

Pelgrimsgroeten

Mark

Vertel ik het of vertel ik het niet?
Ik vind dat ik jullie dit niet mag onthouden , alhoewel ik weet dat alleen mensen met een caminoverleden dit echt zullen kunnen smaken en misschien ook nog enkele anderen. Maar dit is nu eenmaal OOK de "Camino".
We passeren in Barbadelo, na een uurtje stappen, en er staat een oude meneer aan de kant van de weg: "Daar staat een mooie Romaanse kerk" wijst hij ons de weg naar een zijwegel.
We laten ons verleiden voor die kleine omweg van een 100-tal meter.
Via het kerkhof komen we aan een kleine Romaanse ingang en gaan naar binnen. Het is er donker, maar hij steekt het licht aan voor ons. De rugzak even uit, en we wandelen naar voor. Het wordt stil in ieder van ons en ineens vraagt Emmanuel : "on chante?" - "zullen we zingen?"
We halen ons tekstkaartje met "Ultreia", het lied van de pelgrims dat we al heel lang geleden in Conques hebben geleerd, uit onze bagage. En met ons vieren zingen we aarzelend en zachtjes het refrein en de eerste 2 strofes.
Enige tijd terug was ik aangedaan door het Kyrie Eleison, gezongen door de 2 Duitse dames, nu doen we het zelf!!! Al zongen we misschien wat vals, het ging bij mij door merg en been.
Ondertussen heeft de pastoor (het meneerke) de micro aangezet en komt hij met een blad aangestapt: "English?"
Ik zeg "ja" en direct stopt hij dat blad in mijn handen. Ik lees het gebed in het Engels voor in de micro voor ons 4. Het klinkt zo stemmig daar!! En dan geeft hij ons de pelgrimszegen en we laten onze credential afstempelen door hem, een stempeltje met een echte ziel, de ziel van het romaanse kerkje "iglesia de Santiago" in  Barbadelo en ook van de brave pastoor.
Als ik dit 4 maanden later thuis herlees krijg ik weer de tranen in mijn ogen

Als ik verder stap denk ik weer aan 3 maart, de dag dat mijn Camino begon.
Na 8 km m'n allereerste halte in St. Niklaas bij Maria, een collega die ook al de camino Frances gestapt heeft met haar man Paul. Op hun toilet hangt een spreuk en ik herinner me nog een stukje van de mooie tekst: " zing alsof niemand je kan horen "

Pelgrimsgroeten

Mark

In Portomarin was er verder niet veel te beleven.
Ik ontmoette er aan de kerk weer de verstokte roker uit England, die ik voor het eerst tegenkwam in Foncebadon. Hij beweert dat hij 's morgens altijd heel vroeg vertrekt. Al enkele dagen stapt hij verder aan ons tempo. Ik kan het niet goed plaatsen maar ik gun hem het voordeel van de twijfel. 
Ook zag ik in een café 3 religieuzen, 3 nonnen, naast mij op internet hun mailtjes lezen, en plezier dat ze samen hadden op hun pelgrimstocht.
Zoals een hongerig paard de stal ruikt, zo trekken wij ook verder naar ons doel. Elke 500m staat er nu een paaltje langs de weg dat ons helpt bij het aftellen van de kilometers tot in Santiago de Compostela.
We begonnen vanmorgen bij het paaltje van 90 km toen we Portomarin verlieten rond 8u.
Toen ik ter hoogte van km-paaltje 75 was kwam er een SMS-ke toe van Hugo.
Voor degenen die het al vergeten waren: ik ben thuis vertrokken op 3 maart en ik kwam in Reims, na 350km stappen, de eerste pelgrim tegen in de kathedraal daar. Dat was Hugo die ook op 3 maart vertrokken was van bij hem thuis in Oostakker.
Hij bleef een dag langer in Reims dan ik, en nu, 3 maanden later en 2200 km verder is hij weer in mijn buurt gekomen.
Hij had vandaag al stappend een ontmoeting gehad met Charlotte en Henk, " de Carixxen" waar ik al zoveel mooie momenten mee heb beleefd de laatste weken in Spanje. Als zij horen dat hij Vlaams spreekt zeggen ze , "we kennen nog een Vlaming hier, Mark". "Toch niet Mark Dejongh?" .....
We spreken af in Palas de Rei, waar ik mijn trip eindig voor vandaag.
Een kwartiertje nadat ik Drappy, mijn rugzak, naast mijn bedje gezet heb in onze kamer voor 11 personen op de 2e verdieping komt hij daar aan.
Het wordt een heel erg intens weerzien. Hij ziet er stralend uit en is ook enkele kilo's kwijtgespeeld. Hij heeft dezelfde avonturen mogen beleven als ik. Dit is zo moeilijk uit te leggen: vele weken alleen in de harde mooie natuur van Reims, via Vézelay tot in Le Puy- en-Velay. Ook door de sneeuw geploeterd (en dan nog wel op zijn eentje) op col du Béal en col des Supeyres. Dan de grote trek vanuit Le Puy-en-Velay op de Camino Podiensis richting St Jean-Pied-de-Port van al die Fransen, Duitsers, enkele Belgen en nog vele andere nationaliteiten. Na een maand zijn er al velen weer terug naar huis, of ze stoppen aan de voet van de Pyreneeën. Maar wij stapten allebei nog verder door elk aan zijn tempo, los van elkaar: de tocht van bijna 800 km door Spanje langs de Camino Frances.
We proberen een beetje bij te praten en dan trekt hij weer verder want hij stapt nu dagelijks veel langere etappes dan ik: ieder zijn Camino.
Ik ben weer een heel speciale mooie ervaring rijker als ik zijn rugzak nastaar...

Pelgrimsgroeten

Mark