Archief

Als ik buiten kom uit de kathedraal op zaterdagavond wil ik mijn kans wagen in het poepchique Parador hotel om een gratis avondmaal te krijgen als pelgrim. Gewapend met mijn stempelboekje snel ik naar de garage van het hotel om me aan te melden.
Maar onderweg kom ik een Franse copain tegen: " Zeg, ga je niet met ons mee eten? Ben je alleen?" We hebben paëlla besteld voor 9 personen, en er zijn er 2 die hebben afgemeld".
Zoals steeds laat ik me weer leiden door het toeval en de spontane ontmoetingen. "Stoort dat echt niet?" en ik ga dus mee met hen.
Het is nog wat te vroeg voor die paëlla en ze trekken één van de bars van de Parador binnen, om hun aankomst in Santiago met de nodige luister te vieren. Ik voel me niet echt op mijn gemak in het begin. Ze willen bubbels en vragen de kaart. Ze kiezen (gelukkig) een Spaanse variant van de Moët & Chandon en de Mum die daar verkrijgbaar zijn.
We laten het ons smaken en zo heb ik mijn aankomst ook de nodige luister bijgezet, en dat voor maar 3€. De garçon is wel een kwartier bezig om met iedereen zijn fototoestel een foto van de groep te nemen...
En dan is het paëllatijd in een restaurantje om de hoek.
Lekker gezellig eten met weer een paar nieuwe gezichten erbij. En ook de Zwitserse moeder en dochter zijn erbij. In Frankrijk verplaatsten ze zich even veel met de campingcar, bestuurd door de papa/echtgenoot, als te voet, en zeker als het een beetje regende of als het veel bergop was . .
Ook Nicolas zit erbij. Ik  heb hem al een paar keer ontmoet de laatste 2-3 dagen.
Hij heeft de nacht voor ie in Santiago aankwam onder de blote hemel geslapen (tussen 2 jonge meisjes). Hij heeft veel wakker gelegen en veel sterren gezien, letterlijk. Het was wel ferm koud geweest en hij voelde zich soms als een worst van een hotdog, samengeperst tussen de 2 gezellen die alsmaar dichterbij schoven van de kou.
Hij blijkt ook in mijn grote slaapzaal te slapen in de seminario minor, en niet in één van de vele hotelletjes daar in de buurt van de kathedraal.
We stappen, na  de paëlla, samen naar "huis" en ondertussen maken we nog wat plannen.
Het is zaterdagavond , en we nemen beiden op dinsdagmiddag de Eurolines-bus naar huis.
Dus eigenlijk kunnen we nog een dagje stappen, van Muxia naar Finisterre, langs de kust.
Dan moeten we zondagavond de bus naar Muxia nemen, maandagmorgen vroeg uit de veren voor een laatste etappe van 32km met de rugzak, en maandagavond om 17u weer terug de bus op naar Santiago.
Dat lijkt me een heel mooie afsluiter en zo zal ik dan toch alsmog terechtkomen in Finisterra, het einde van de wereld, volgens de brave pelgrims uit de Middeleeuwen.

Pelgrimsgroeten

Mark

Wanneer ik op zondagmorgen rond een uur of 10 weer uit de receptie van het Paradorhotel kom gestapt, in mijn gewone pelgrimsoutfit (het is daarom dat ze ons in een klein refterke steken natuurlijk juist naast de keuken ) loop ik de helling af naar de garage om mijn trouwe metgezel Drappy weer op te halen.
Ik vertoef in mijn hoofd nog een beetje in die totaal andere chique droomwereld.
Er komt een oudere man met een pelgrimshoedje omhoog gestapt. Ik kijk, en kijk. Die ken ik toch ?!
"Germain?" zeg ik aarzelend. We vallen mekaar in de armen en kunnen niks meer zeggen. We wenen alle 2 van geluk.
Germain is de man met de zere rug die ik enkele keren met een superzalfke heb ingewreven. Vanaf de Pyreneeën zijn onze wegen toevallig uiteen gegaan. Hij ging verder waar ik, in die pletsende regen gestopt ben in Orisson. Ik heb steeds gedacht: "die zie ik wel weer". Maar op het laatste had ik die hoop opgegeven...
We zetten ons op een stenen bank aan de rand van het grote plein.
Germain stond elke dag heel vroeg op in Spanje en wandelde etappes van 30-35km. Zodoende was hij al enkele dagen voor mij in Santiago aangekomen. Dan is hij gewoon nog verder tot in Finisterre doorgestapt, die oude rakker.
Daar aangekomen heeft hij een postkaartje naar mij thuis opgestuurd vertelt hij nog.

Dat is ondertussen al aangekomen en ik laat jullie mee genieten:

" A mon ami sur le chemin, MARK, le meilleur des kinéthérapeutes que je remercie.
Je suis arrivé à SANTIAGO le 19 juin en pleine forme. J'ai donc poursuivi à Finisterre.
Quel merveilleux pèlerinage dans une excellente ambiance.
Très très heureux de t' avoir rencontré. Amitiés". Germain.

We ontdekken dat we dezelfde bus van Eurolines nemen om weer huiswaarts te keren.
Ineens krijg ik een sms-je van Michelle en Alain, het Bretoense koppel dat met me meestapte in Baskenland tot in St. Jean-Pied-de-Port, aan de voet van de Pyreneeën. Ze zijn juist aangekomen via de Camino del Norte. Germain kent ze ook nog en we spreken af na de pelgrimsmis in het midden van het grote plein.
Als ik bijgebabbeld ben met Germain gaan we samen naar de pelgrimsmis van 12u.  Het is nog maar pas half 11, maar Germain wil al vertrekken naar de kathedraal. "Hou een stoeltje voor me vrij" vraag ik hem en ik breng eerst mijn rugzak nog naar een plaats waar ik hem voor 1€ per dag veilig kan achterlaten.
In de kathedraal zit ik, dank zij Germain, op de derde rij, aan de kant van de zijgang.
De botafumeiro hangt weer klaar. Er is ook een Portugees koor, begeleid door een klein klassiek orkest dat de mis mee opluistert. Heel mooi. In afwachting van de mis hebben we nog een babbel met een Waals koppel op de rij achter ons : "Ik ben 10 kilo's afgevallen"  zegt de meneer, "et j'ai perdu 2 tonnes dans ma tête". Ik herken dat gevoel onmiddellijk : met dit korte zinnetje omschrijft hij feilloos het gevoel waar ik tot op heden geen woorden voor vond.
De kerk zit ondertussen afgeladen vol. Er zitten zelfs tientallen kinderen op de koude stenen vloer, in de gang tussen de stoelen. De spanning en ambiance als de koord van het wierookvat wordt losgemaakt, is om te snijden. Een tweede keer kan ik het gevaarte zien zwieren, maar ditmaal komt het als het ware naast mijn hoofd voorbijgezwaaid. Als ik zou springen kan ik hem bijna vastgrijpen....(niet aan te bevelen natuurlijk)
Na de middag eerst een paar glazen witte wijn op een gezellig zonnig terrasje met Alain, Michelle en Germain als apéro, gevolgd door weer een "Menu pèlerin" in restaurant Casa Manolo. We zijn er, als gevolg van de uitgebreide aperitief, de allerlaatste eters van de middagshift! Voor mij geen probleem want ik heb niet veel meer te doen.
En dan wordt het tijd om op te stappen richting  busstation om daar samen met Nicolas naar de zonsondergang in Muxia te trekken.

Wat een zondag was dat weer, daar in Santiago de Compostela!

Pelgrimsgroeten

Mark

Laia, de jonge Spaanse van Barcelona, had me gezegd dat de zonsondergang daar supermooi was.Vol verwachting zit ik dus op die bus naar Muxia te dromen van dat laatste wat ik nog te goed denk te hebben.
Het is stralend weer en de reis verloopt vlekkeloos tot ...
We naderen Muxia en ineens zien we een lage wolk in een vallei hangen.
Een speciaal effect, zoals je dat overal in de bergen vaak ziet. De bus rijdt verder en we komen wat later aan in Muxia in de complete mist ...
We zoeken de albergue municipal op 1km van de stopplaats.
"Completo". Nicolas gelooft het niet en we stappen samen binnen. De receptie is al gesloten en we lopen gewoon door tot in de slaapzaal. Daar zien we met eigen ogen dat er op elk bed een rugzak staat...We proberen de verantwoordelijke nog om te praten om ons op een zetel in de living te laten slapen... Hij is niet te vermurwen.
Terug naar het centrum. Daar is er sinds 3 dagen nog een splinternieuwe gite geopend naar het schijnt.
Daar is nog wel wat plaats in de zaal met stapelbedjes!!
De volgende morgen staan we al om 6u muisstil op. Na het vroege ontbijt in een klein caféetje, waar er al een eenzame man op een eenarmige bandiet aan het spelen is, trekken we naar de Virxe da Barca. Het zal de laatste omweg zijn die ik maak op mijn tocht.
En het is weer de moeite waard: In de ochtendmist duikt op de rotskust een klein kerkje op (18e eeuw) naast een mini vuurtorentje.
Door de bossen trekken we dan richting Finisterra (Fisterra in het Galicisch). In de late voormiddag zoeken we een rustplaats.
Er staat een verwilderd bushokje waarin 2 vrouwelijke pelgrims zitten. We vragen beleefd of we erbij mogen : Moeder en dochter uit San Francisco zijn zowat de laatste pelgrims die ik zal ontmoeten. In Lires eten we een bocadillo sandwich. De serveuse wil maar niet lachen, ...

Wat verder zijn we onze weg bijna kwijt. En juist op dat ogenblik komt er een norse boer aan. Hij zegt niet veel maar wijst ons de richting waar we heen moeten...
Een beetje verder kruipt een slangetje de weg over. De rest van de dag verloopt rimpelloos: langs afgebrandde bossen komen we tenslotte aan op de allerlaatste eindbestemming : Finisterra.
In Finisterra vertrekt onze bus om 16u45. We hebben nog juist tijd om de laatste stempel in onze credential te laten zetten en om een laatste pint op een terras te drinken. Tijd om naar het verste punt te gaan in Finisterre waar de kleertjes worden verbrand is er niet meer.
Maar ik ben dan toch nog in dat symbolische einde van de oude wereld, Finisterre, geraakt ( half bus/half te voet). Als we opstappen op de bus staan Michelle en Alain daar weer, om nu voor goed (?) afscheid te nemen.
Rond 19u staan we terug in Santiago de Compostela.

Pelgrimsgroeten,

Mark

Ik had al wat postkaartjes geschreven.
4 mensen die er zeker 1 verdienden was ik bijna vergeten, maar er zijn nog winkeltjes open en dus nog gauw een kaartje voor:
- de schoenmaker en zijn vrouw in Moissac die mijn schoenen gratis repareerde terwijl ik er op wachtte
- de oude dame en haar gastvrije familie, waar ik met Pasen binnen mocht komen en mijn picknick mocht opeten, en een glaasje champagne, een glaasje rode wijn en nog een groot paasei  als toemaatje kreeg
- de familie met de 3 kinderen die me op tweede paasdag zo gastvrij opving in het bungalowpark in St.Clément, en me meenam naar de paasmarkt een eindje verder
- de familie wiens deur openstond aan de bosrand en die me taart, koffie en zelfgestookte eau de vie van "poires" 2009 aanboden op 10km van Vezelay.
Nu kan ik met een gerust gemoed terug naar huis keren.
Het is 23u als ik de laatste keer in mijn slaapzak kruip op een slaapzaal van het "seminario minor", in het zoveelste, nu het allerlaatste (?) andere bed.

Pelgrimsgroeten

Mark