Weerspreuk.

Een verwelkte roos
Die niet meer te redden valt
Die erg verwaarloosd is
Waar bijna geen leven meer in zit.

Word gevoed door wrede gevoelens
En bedorven water
Door onvruchtbare grond
En de schaduw van de wolken.

De roos heeft het opgegeven
En verwelkt des te meer
Nog meer gevoelens komen er vrij
Die haar doen sterven.

Het roosje heeft rare gevoelens
Die ze al een tijdje niet meer gevoeld heeft
Ze moet wennen aan dat gevoel
En groeit weer uit tot een kleine roos.

De dagen die volgen
Wordt ze groter en groter
Ze heeft weer moed
En gaat door met leven.

Het knaagt en zingt en vreet
Werkelijk alles is teveel
Het maakt niet uit
Hoe laat je opstaat.
De vermoeidheid eist zijn deel
Opgejaagd,bij alles wat je doet
Geirritreerd om werkelijk niets
Niet weten waar je het zoeken moet.
Ontbijten is al iets
Langzaam slepend door de dag
Je komt nergens meer aan toe
Moeizaam ga je aan de slag
Terwijl het innerlijke schreeuwt,moe,moe,moe!
De donkerte aan het eind van het jaar
Die neem ik er maar bij.
Het is tijd voor kaarsjes
sfeer en cadeautjes geven
Maar ook van knetter depressief.
Voor ons is het geen feest
Maar een lijf-aan-lijf gevecht
Om weer te overleven.

Houden de kraaien school
zorg dan voor hout en kool.

Er stonden negen bomen
in de Hof van Leven.
De liefdesboom
Droeg steeds de meeste vrucht,
de boom van vrede
had nogal geleden,
de vreugdeboom
raakte niet uitgeput.

Die van geduld
zou later bloeien
Vriendelijkheid
boog zachtjes door de top,
de boom van goedheid
begon uit te lopen,
die van geloof
bestoof de stille hof.

Zachtmoedigheid
wiegde naar rijpe vruchten
gereed voor het vieren
van het feest,
de boom van zelfbeheersing
mocht zijn hartje luchten,
zo gedroegen ze gezamelijk
de vruchten van de Geest.

Ik vraag U in ootmoedigheid
doe binnenin mij groeien
Zo'n Hof van Leven,U die leidt
door nu en dan te snoeien.

Ik houd de herfst in mijn hand
Oogstrelend is de kleurenpracht
De mist ligt als een lijkwade over het land.

Een kruidige geur stijgt op uit de aarde
Allesoverheersend
Stormwinden razen over het land.

Zilverkleurig spinrag omhelst de struiken
Kevertjes zoeken hun weg
De laatste bloempjes vleien zich neer.

De wolken spelen krijgertje in de lucht
Dan laat de zon zich plotseling zien
En legt een gouden gloed over het land.

Sabbas'weer reikt Nicolaas de hand.

Wij missen zoveel geliefden.

GEVEN EN DELEN
IS HET GEHEIM VOOR
EEN VERVULD
EN GELUKKIG LEVEN.

Staren door de leegte
de leegte zonder jouw bloed,
je eigen holle gevoel
jouw holle gevoel van pijn.

Staren door de leegte
de leegte zonder kleur
de leegte zonder aandacht
de leegte zonder geur.

Staren,
misschien niet door een ander
maar staren naar jezelf
staren naar je eigen leefheid
staren naar je eigen hart.

Spaar de liefde voor de morgen
geef elkaar toch ademnood
kus elkaar toch zonder zorgen
als je niet snel bent
ga je dood.

Geef elkaar de hand en voel
kijk in elkanders ogen
en als je voelt wat ik bedoel
voel jij jezelf nooit bedrogen.

Laat jezelf toch kennen
laat jezelf toch gaan
het is wel even wennen
om samen door te gaan.

Dat is beter dan alleen
de winter in te gaan
want zoals jij is er geen één
om alleen te blijven staan.

Na helder weer nu sombere mist
heeft zeker ook nog vorst in de kist.

Wegens onvoorzienbare omstandigheden,
leg ik tijdje géén blogbezoekjes af.
Bedankt voor Uw begrip,
met lieve groetjes
Lieve.