Archief

Een gedicht

Zalig zij die me aanvaarden  ook al ben
                 ik dan bejaard.

Die me in mijn daag"lijks leven zorg en
                 ongemak bespaar.

Zalig zij die beseffen dat ik ze niet zo   
                  goed versta.

En die het gewoon negeren als ik een  
                  stommiteit bega,

Zalig zij die niet gaan schelden als ik 
                    het tafel kleed verschroei

En die de andere kant uit kijken als ik 
                     met mijn koffie knoei.

Zalig zij die niet steeds zeuren: opa  
                     loop een beetje recht,

Me niet voor de voeten gooien:hebt u
                      dit al niet gezegd?

Zalig zij die me vergeven als ik hun
                   naam niet meer ken.

Die me heel goed laten merken dat ik
                      nog onmisbaar ben.

Zalig zij die willen helpen als het    
                   misgaat met mijn werk.

Die me gaarne vergezellen om te bid-
                   den in de kerk.

Zalig zij die voor mij zorgen ook al 
                    duurt het jaren lang.

Me vertroetelen en troosten als ik  
                 eenzaam ben of bang

Zalig zij die van mij houden ook al 
                  ben ik hun tot last.

En die bij me blijven  ook als het   
                   hen eens ooit niet past

Zalig zij die met mij samen nog eens
                  terug gaan in de tijd.

En die met me blijven praten, al ben
                 ik de draad eens kwijt.

Zalig zij die me als mens zien met mijn
               vreugde en mijn pijn.

Die me heel goed laten voelen dat ik  
                 niet eenzaam hoef te zijn.



Een oudere heer liet me bovenstaand gedicht
lezen, ik vond er tal van inspirerende gedach-
te in die ik graag met u wou delen.