TOE

Rocky heeft wat te vertellen
Deze ochtend was vrouwke zo rap uit haar bedje,
mudley had geplast in bed,en vrouwke maar zeggen
tegen mudley "dat is foei -foei foei"
en ze sprong uit bed en trok zo vlug de lakens weg
zodat het niet doordrong in de matras,gelukkig maar ook.
daarna ging ze even kijken naar buiten aan het venster.
was ze weer in haarzelf aan praten.
"potverdikke dimi heeft de krantenpakjes niet buiten gezet
bij de rest "
dus kleede ze zich om en droeg de krantenpakjes zo vlug mogelijk
bij die blauw zakken, gelukkig maar want daar waren ze al met de vuilkar.
Dit was nogal een rare ochtend.




Ja men hond rocky keek er ook vanop dat de kleine hond in men bed plaste.
Ze mogen blij zijn dat ik niet zo gauw boos wordt op men liever's,
ja een hond kan bijna niks verkeerd doen in mijn ogen en aan mijn gevoel.
ten eerste ben ik de verantwoordelijke,
ik moest maar uit bed komen want mudley moest waarschijnlijk hoognodig plassen
het geval is al gauw weer vergeten en vergeven


VOOR DE REST VAN DE DAG HEB IK NIET VEEL GEDAAN HOOR
of is deze ochtend naar de markt geweest en de was gedaan
 zodat morgen alle was weg gewerkt is.
morgen ga ik naar therapie en dan laat ik iets weten hoe het  verlopen is

...

Deze ochtend naar de groep weer geweest.
eerste uur was het muziek beluisteren.
tweede uur : van wat genieten we?
Dan gegeten en huiswaards gekeerd,het was toch
netbal,daar ik veel last had van mijne knie
ben ik maar naar huis gereden per fiets.
heb bij thuiskomst eerst m'n knie met ontsteking creme
ingesmeerd en daarop ijs in de handdoek rondom men knie.
is al van vandaag  niet dat ik er soms last mee heb.
En de kids en man maar zeggen je moe leren luisteren,
en doen wat je moet doen;
ik kreeg het op de heupen van dat moeten.
Zij voelen de steken niet maar als je dan rust, zeggen ze je moet meer bewegen
ik wordt daar horensdol van, wat doe ik dan nog wel juist???
Bij mij kom dat over,gelijk je een klein kind die je behandeld en dan ja!
dan kom de andere kant naar boven en ben dan bijterig en botaf.

Ik heb daarna een beetje geslapen,
men lichaam zei me even te gaan liggen
 en wat ik ook deed.
Dan hoor ik hier aan tafel daarjuist
je moe je meer bewegen en niet heel de tijd
Liggen
Ik doe al wat ik kan maar iedere inspanning
is verkeerd,als ik woensdag gelopen had
had ik niet goed gestrecht ofzo
 of ik leg niet meteen ijs op mijne knie als ik het voel opkomen
ik wordt er horensdol van
ZE BEGRIJPEN ZO BEETJE NIET
geloof ik,
dat ik godganse tijd tegen mezelf moet vechten
en altijd bezig ben postieve naar voren te brengen
ik moe vechten tegen de stemmen die door me hoofd jagen
en als ik effe niet in mijn haak ben
beginnen ze zo,ik heb het mijne ervan gezegt.
Ik ben het beu te horen wat jullie altijd het beste vinden
tenslotte ben ik geen klein kind maar een volwassen persoon
met haar gebreken,wat denken jullie daarvan.
ze zwegen wel even en zeggebn dan rustig rustig.
ma teveel is teveel,ik weet uit ervaring
dat mijn lichaam een seintje geeft als ze moe is dat ik effe ga neerliggen
hoor ik stemmen,dat ik ze dan kan onderdrukken
maar blijkbaar begrijpen mensen in mijn omgeving dit niet.
ik ben niet gek maar gewoon anders.

Een aangename

toegewenst

HELLO


 VANDAAG BEN IK JARIGE
VANDAAG IS HET FEEST
VANDAAG MAG IK ALLES WENSEN
WAT MIJN HARTJE WIL
VANDAAG IS HET EEN FIJNE DAG
IK WORDT TERUG EEN JAAR JONGER
42 JAAR
"IS MISSCHIEN WAT OUD VOOR JONGEREN"
MAAR IN MIJN HARTJE BEN IK 24 JAAR OUD

Wat gaat de tijd toch snel hè?
Ben vandaag terug naar de groep geweest.
De een na de andere kwam mijn geluk wensen
voor mijn verjaardag morgen ,van 2 mensen kreeg ik een geschenk,
wat feitelijk niet nodig was,maar het deed toch goed hoor
Deze ochtend wezens wandelen met 15 personen naar het park.
heerlijk was dat,die groene lucht op te snuiven na zoveel regenval.
Even erna wat gerust op een bankje en erna weer op stap.
Toen we terug waren in het ziekenhuis,
ben ik met goede vriendinnen van de groep
een koffietje gaan drinken in de cafetaria,
wat wij eindelijk altijd doen tussen onze pauze.
2 de uur was  weer de week overlopen wat we dagelijks doen thuis of buitenhuis.
en daarna lekker gegeten met ons allen in de eetzaal.
rond 13u30 terug naar de groep en dan zijn er een paar beginnen pannekoeken
beginnen bakken,wat ik in feitte niet graag heb is
gecomadeerd worden van een die in opname was.
ik zei het mijne ervan en die zweeg, is niet van moeten-maar willen zei ik.
daarna hadden we vrij in hobby zaaltje,ik ben niet gebleven
ik ben opgestapt met nog een vriendin uit de groep en buiten even tot adem gekomen.
ik voel me zo moe de laatste tijd, en dat is omdat ik weer te veel hooi op m'n vork nam
ook vandaag per fiets geweest en ook juist daar pas wezen joggen,pfff deed deugd maar nu effe relaxen hoor dus gaat het niet te lang rekken hier.
Dus

Ik stuur je

Hoi lieve bloggertjes

Ik ben er weer eens.
Een vrije dag had ik van de groep,
ik ga 3 keren per week
naar de therapiegroep.
We leren daar omgaan met onze gevoelens
leren het positieve zien in een mens en maar
leren en leren dat doen we.
Ik kom van ver hoor,
de eerste keer dat ik werdt opgenomen vergeet ik nooit.
En zal het ook geen 2keer ondernemen (zelfmoordpoging)
voor wat ik het deed begrijp ik nog altijd niet,wel zei m'n psychologe
en psychiater dat er heel wat verscholen zat in me lichaam
die ik jarenlang verdrongen hebt,trauma's die ik opgelopen hebt
in mijn jeugd.ik heb het jullie al wel eens neergeschreven,
maar doe het nu nog eens een keer.
De trauma's die ik opliep in mijn jeugd zijn:
sexueel misbruik-verkrachting-geestelijk mishandelingen,slagen verwijten
geen moederliefde-kind van de straat-ik was een rebel op 12 jarige leeftijd en erg
agressief tot ik zwanger werd en het huis wegvluchtig.
Dan m'n verloofde die sterf aan kanker, ik stond alleen.leerde me man kennen en dan pas
kreeg ik rust tot op de dag dat ik zelfmoord wou plegen,ik heb gewerkt voor zot verdiende goed m'n centjes,kon me kinderen alles geven wat ik vroeger niet had of kreeg.
tot ik overwerkt was en zeer agressief werdt enheel veel stress had.
eenmaal ik opgenomen werdt is er een lange zoektocht geweest
welk ziekte ik gevormd hebt in die jaren,maar de doorslag gaf
het door het overlijden van m'n neef pascal
die verongelukt is en op slag dood was,dit was mijn grootste steun
we waren 2 handen op 1 buik
ik en pascal die jaren misbruik werden
 en als zwart schaap werdt behandeld.
Ik ben nu een dame van 41 jaar,
 en heb nu toch tertoe al heel wat levenservaring opgedaan.
ik hoop dat er nooit of nooit iemand een hand opsteekt naar mijn gezin
want dan leren ze de andere kant kennen van me
en die andere kant is zeker gevaarlijk.
doch met de nodige medicijnen en praatgroep
ben ik toch veel bewuster en veel rustiger gaan leven.
ik hou weer van de simpelse en kleine dingen.



werdt vervolgt.

Weer een dagje bijna voorbij
maar geen getreur ik kom je


toewensen
dat er veelschijn in je hartje komt
al het,laat de  in je hartje branden.