toevallig

je denkt, hij zal vergeten zijn
me een gedichtje te sturen op Valentijn
maar nee, mijn lief, wees maar niet bang,
ik schrijf liever een fluisterwoord
op die lijntjes van je wang

als ik de aarde
het gras onder je voeten was
dan droeg ik je elke dag op mijn handen
als ik koffie, suiker en melk was
dan kon je elke morgen
aan mijn lippen je mond verbranden
als ik een dichter was
dan hing ik met een reuzegrote paperclip
mijn mooiste woorden aan het witte spoor
getrokken door een boeing in de blauwe avondlucht
en liet ik later in de nacht
de letters één voor één
neerdwarrelen in je haren
als sterren

Wat kon ik je schenken ? Ik had maar gaven

voor honger en dorst en ik had je zo vertederd lief.

Ik zei : ik geef je de lucht, omdat ze zo blauw is vandaag

en jij zo lief. Je was zo blij en zo mooi als je ogen…

 

Dit was de droom : ik had gezegd

de lucht is blauw vandaag, pluk mijn geluk.

En ’s avonds hing je het op als een hemel boven je bed.

Je zei : kom bij me, toe. Ik heb sterren voor je gekocht.

 

In je ogen zag ik wind en wolken.

De nacht droeg bloemen in je slaap.

Het was alsof ik langzaam bloedde op zacht gras.

de stilte kraakte stuk onder mijn voeten
bij het ter perse gaan van de nacht
als bij toverslag
huilde het konijn de morgen leeg
zijn vacht viel uiteen
en
alle vergezichten  werden weggeveegd
de strop zweeg

de winter slaat met vlijmscherpe zwaarden
van de wind
littekens in de wangen van de huizen
de velden kantelen
tot een wreed en warm geheim van de zomer
geen beeld blijft ongeschonden
als jij schaatst
in de open leegte van deze vloeipapieren droom
het eenzame licht
geslepen op een veel te zachte boom
lokt de wandelende struiken in hinderlaag
kinderen oefenen onder een hoestend hoofd
in de gietvorm van de eeuwigheid
met kogels van vrede
de zon breekt middendoor
en ik loop in de maagdelijke sneeuw
achter de stukken te zoeken