Zondag 30 oktober 2011
witte chrysanten
de bomen van het kerkhof regenen
waar is ons huis, de zomer,
de avond die je ooit als een nachtzoen
voor me plukte
moeder,
ik vind zelfs geen handen om te zeggen :
hou mijn warmte vast
maak mijn tranen droog
nu heb ik maar twee ogen
om naar de regen te luisteren
in deze duisterblauwe kilte
hoe graag zou ik nu God zijn
dan was jij zeker mijn grootste heilige
hoor
er gaat een rilling langs de graven
je stilte doet nog altijd zo'n zeer, moeder
Geschreven door paperclip om 22:56
Reageer op dit bericht