Donderdag 3 mei 2012
afscheid van de zee
Achter de onrust van haar ogen ruisen
de dromen. Ik leg mijn oor tegen
haar borsten.
Ik hoor alleen de muziek van doorzichtige
vleugels op haar rug. Ze is nooit uit mijn stilte
verdwenen. Altijd is ze tegen me blijven botsen.
De avond sluipt het strand op
om de sterren aan te steken. Ze kijkt
me recht in de ogen
en ik zie in haar blik de contouren
van het geheim dat we delen.
Ik moet maar eens gaan , zegt ze.
Tot nog eens, zeg ik.
Mijn voetstappen blijven achter mij
als broodkruimels.
De lucht hangt vol vogels.
Geschreven door paperclip om 00:00
Reageer op dit bericht