Dinsdag 14 juni 2016
ik mis je
de armen van je woorden
duwen me tegen de muur
mijn drift staat zo hoog tot tegen de rand
van mijn rivier
als je me zou optillen
zou je morsen
zoals met een tas koffie die te vol is
de witte magnolia parfumeert mijn tuin
met dampende dromen
de stilte blaast tekstballonnen tussen de hagen
en smeert de bomen in met sprookjes
de tijd gaat er stiekem
vandoooor...
op de vergeelde straat staat een gedicht
te liften
Geschreven door paperclip om 21:59
Reageer op dit bericht