Archief

       

               het veld laat de gordijnen neer
            groen op groen
            rukkend aan het licht
            tot bij het gras
            de regen is het langverwachte teken
            het applaus van de wolken het geluid
            de bliksem gaat fier als een gieter
            de donderslag vooraf
            we vullen onze lippen met vogels
            zacht

                  

        

        
               koning winter heeft zich gekroond
            tot Witte Kerstmis met
            lichtblauwe ogen

            hij geniet en jaagt met volle borst
            de wind door het kreupele hout
            recht op zijn paard schreeuwt hij dromen 
            aan flarden
            beledigt hij de hardnekkige rozen
            van de zomer

           geef hem maar de macht
           laat hem de wegen met ijs bezetten
           de treinen halt toeroepen
           de aarde dolkdiep treffen

           met één kus zetten we hem 
           toch voor schut
       

    
 
                                Vrolijk Kerstfeest ...  Ook van ons !

       
                 wie ben ik
             gemaakt uit ledematen en ogenblikken
             een toevallig mens van decennia geleden
             al is dat minder dan
             een zoutkorrel
             opgelost in het water van de tijd

             mijn ouders en mijn kinderen
             leven in mijn gewrichten
             ik voel het
             ik ben de som van hun vragen
             de echo van hun antwoorden
             ik ben onaf en onderweg
             tot de dag van de
             grote motorpech

           

            er lag sneeuw op het strand
         en we maakten grapjes over die gekke kerel
         die kaarsen op zijn hoed stak
         om 's avonds de zee te schilderen

         helemaal alleen  bleef hij
         scheelkijken naar het donker
         onrustig zwaaiend met zijn penseel
         de ene donkere verf op de andere stapelend
         terwijl wij om ons heen stonden te kijken
         hoe de kaarsen op zijn kop flakkerden
         en vervolgens één na één uitdoofden
         achterna gezeten  door de schaduw
         van de wind

          

             Je woorden liggen topless voor het oprapen
             maar ik loop er omheen
            bang om me te snijden aan de 
          scherpe medeklinkers

          Zwijgend zoek ik mij een weg
          door het alfabet van twijfels en beloftes
          tussen de regels door
          over de komma's en de punten
          rakelings langs het grote vraagteken

         Ik vraag me af : waar blijf ik staan
         wat neem ik mee
         van al die chaos die hier ligt, van alle woorden
         misschien dat ene
         die ene lettergreep:
        
         Jij... Meer niet