Archief

het plekje van weleer

de bomen schenen mij te kennen
de beuken, populieren en de dennen
ze bogen en wuifden met de takken
ik kon eventjes de sprietjes pakken

de bomenkruin, gekamd door de wind
strijkend over het hoofd van een kind
ritselende blaren die zingend groeten
schouwspel dat ik elke dag wil ontmoeten

het is alom een pracht en een praal
de planten, het water en de dierentaal
het gonst er van lieflijke gezangen
wat kan een mens nog meer verlangen

ik weet die plekjes nog van weleer
waar speelse eekhoorns en de vleer
samen met vogels een huisje bouwen
bij het genieten van hun vertrouwen

een vertrouwen dat wederzijds was
dieren en planten toonden mij zopas
dat ik mag terugkomen naar deze plek
en dat ik allen groet als ik hier vertrek

De winter gaat steeds over in lente

 

Een mens moet eens kunnen dromen

al ben je van ziekte aan het bekomen

In vurig optimisme stond je steeds pal

En hielp je wel eens anderen uit een dal

In een dal kan het echter aangenaam zijn

Daar kan je bekomen van smart en van pijn

Als je er maar gepaste aandacht aan schenkt

En als je ziet dat de toekomst naar je wenkt

Ik schilder je een huis van intieme rust

Met je gezin dat het onbehaaglijke blust

Bekijk het winters landschap om je heen

Je krijgt straks een lente als geeneen

Je mag je leven niet ten anker leggen

Vertrouw op goede vrienden, die u zeggen

Dat sprankelend optimisme het beste is

In een tijd waar elk met zichzelf bezig is

Ban uit uw geest deze kwetsbare tijd

Die uw gulle lach aan stukken snijdt

Je plaats is open tussen oprechte mensen

Kom vlug terug, dat zijn mooie wensen

 

Louis Van de Reviere

Hodur

 

Je vraagt u niet af, denkt en schrijft niet.
We gaan voorbij, onderdoor en zien niet,

de een en al bezigheid van stam tot kruin,

in de lente groen, in de herfst weer bruin.

 

Met takken als ten hemel gestrekte armen,

lijkt het een smeken, biddend om erbarmen,

Hodur, blind wakend, meestal stille staand,

voel het uit de aarde wassent ten top gaand

 

Om strenge seizoenen weinig gevend,

enkel voor de felle wind weinig bevend.
De kruin siert zich als haartooi in de wind,

de bladeren ritselen ruisen, goed gezind.

Een robuuste stam die immer opwaarts klimt,

maar de gemene mens die altijd overwint.

 

Hodur, je ogen waren wel blind,

rond de stam hoorde je het spelende kind

dartelend met vriendjes welgezind

dit aangename bos was uw terrein

de gezonde lucht kan nergens beter zijn

 

 

Louis Van de Reviere

 

De gids

Ik wil een hand waar ik mij sterk bij voel,

een hand die mij leidt tussen plas en poel,

die mij bijlicht in dit angstig twijfelwoud.

Ik wil een schouderklop waar ik van houd.

Ze moet mij leren beide vuisten te ballen,

ze moet mij helpen opstaan na het vallen,

dan krijg ik moed tegen stroom te varen

en kan ik vechten tegen golven en baren.

Ik wil een woord dat mijn zinnen streelt,

een troostwoord dat om mijn oren speelt,

woorden die de aandacht gaande houden

emoties sterkend of soelaas geven zouden.

Een steun onder de arm die mij schraagt

en mijn weerbaarheid krikt, stut en draagt,

zo kan ik herrijzen uit het grijs stof en as,

kan ik leven alsof er niets aan de hand was.

Mag dit mij leiden als in een boomgaard,

alwaar men onder bomen vrucht vergaard.

Zo voel ik het goud dat hier te rapen valt

en zie en hoor ik dat het de natuur bevalt.

Louis Van de Reviere

Herfstlucht

Door het naakte raam zag ik de schemering
wrange herfstlucht zweeft mijn venster voorbij
ik was in de ban van die wolkenschuiving
de gestapelde cumulus showde zich aan mij
de herfst zie ik blaren kleuren in koud rood
en zag ik ze van de takken vallen voor dood

de friste, binnenwaaiend door mijn open raam,
van de vrijgevige natuur, terug aan afbraak toe,
bracht geuren die alleen in de herfst aanslaan
over de beemd kwam een spook naar mij toe,
in hagelwitte sluiers gezwachteld en gekleed,
de voile uitgerafeld over de weilanden breed

het kwikzilveren water van de eendenpoel,
toegedekt zodat ik het water niet meer voel
mijn open venster doofde de haardvuurgloei
binnen bleef ik met herinnering opgescheept
en met een mistig spook dat hier binnenwoei
dat door de voorbije nacht is opgezweept

de andere morgen zag ik de merel huppelen,
op het gazon tussen bellen waterdruppelen
het open haardvuur was reeds aangestoken,
daar er een nieuwe dag stond te gebeuren,
met in de verte nog schouwtjes die roken,
een geheel doorspekt van zwoele herfstgeuren

Louis Van de Reviere

Huizen vol poëzie te Bachte Maria Leerne ter gelegenheid van de kermis in augustus 2002.
23 gedichten werden uitgehangen aan de woningen in het dorp en omliggende straten. Een zestal gedichten waren van mijn hand, waaronder "Mijn dorp"

toen kon je nog de horizon zien
tussen verstrooide kleine lage huisjes
landelijke aroma's van hooi en stro
zweefden naar alle windstreken
een scenario van dieren en mensen
samen levend samen werkend
in een in elkaar geweven ritme

toen zag je nog gegroefde koppen
met dik verweerde handen
gelouterd door weer, wind en werk
zaaiend op de akkers, planten, oogsten
wroeten voor een plank brood en spek

waar huizen nu aan elkaar klitten
waar bomen vervangen zijn
door vierkantig gezoomd en geperkt gras
naast beton-visgraten opritten
bezet met stalen paarden
mensen die niet meer zaaien of planten
denkend dat na deze oogst er een andere komt

dit dorp heeft mijn jeugd voor een stuk verborgen

                       Louis Van de Reviere