Archief

Alphonse, is gehuwd te Bachte Maria Leerne op 26 januari 1910.

Huwelijksakte 3 van 1910 te Bachte Maria Leerne, op woensdag 26 januari 1910 om 3 uur namiddag voor Lodewijk Herteleer, zijn verschenen Alphonse Ludovicus Van de Reviere, landbouwer, en Clemence Van De Veire, landbouwster, dochter van Fredericus Van De Veire, 64 jaar en Melanie Van de Reviere, landbouwers en wonende in de gemeente, beiden aanwezig en toestemmende.

Getuigen; Charles Louis Cornelis, 50 jaar, herbergier en August Vanderhaegen, 69 jaar, veldwachter, geen bloedverwanten en wonende in de gemeente.

Het kerkelijk huwelijk ging door in de parochiale kerk Sint Jan de Doper te Bachte Maria Leerne op donderdag 27 januari 1910 en werd ingezegend door pastoor Herpelinck.

De kerkelijke akte nummer 3 in het latijn opgesteld door pastoor Herpelinck vermeldt dat er dispensatie was.

Getuigen waren Emilius Van De Veire en Augustus Van Ooteghem.

Clemence Van De Veire, dochter van Fredericus Van De Veire en Melania Van de Reviere, geboren te Aalter op donderdag 07 april 1881,in het ouderlijk huis op de wijk Straethem, geboorteakte 54  van 1881 te Aalter, aangifte door vader Fredericus, 35 jaar, landsman, Clemence geboren om elf uur ‘s avonds, getuigen, Henri Faut, 37 jaar en Karel Lips, 47 jaar, herbergier.

Alphonse Ludovicus Van de Reviere.

zoon van Carolus en Elodia Van De Veire

broer van Maria Ludovica, Augusta Maria, Hortensia Maria, Prudentia Maria, Clementia Maria, Prudence, Camillus en August.

Geboren te Bachte Maria Leerne op 17 januari 1884

Overleden te Bachte Maria Leerne op 3 maart 1954

Achtste kind en eerste zoon in het gezin van Carolus en Elodia.

Geboren te Bachte Maria Leerne op vrijdag 17 januari 1884, in de ouderlijke woonst in de Kasteeldreef of Maaigemhoek te Bachte Maria Leerne.

Vader CarolusLudoicus is bijna 42 jaar en moeder Elodia 41 jaar.

Geboorteakte nr 5 van 1884 te Bachte Maria Leerne, aangifte op zaterdag 18 januari 1884 om 4 uur in de namiddag voor Severin Biebuyck, burgemeester, door vader Carolus, boswachter, geeft een kind van het mannelijk geslacht aan, geboren op vrijdag 17 januari om 11 uur voormiddag.

Getuigen; Pieter Foncke, 54 jaar, tapper en Desiré De Wulf, 23 jaar, bakker.

Alphonse Ludovicus, is gedoopt in de parochiale kerk te Leerne, welke drie en een half jaar eerder plechtig werd ingewijd. Tevens werd deze kerk gebouwd door Basilius Bruneel, de toekomstige schoonvader van Clemence Van de Reviere.

Alphonse, Fons in de volksmond is overleden in de ouderlijke woonst Kasteeldreef nummer 30 op woensdag 03 maart 1954.

Overlijdensakte 7 van 1954 te Bachte Maria Leerne, aangifte door zoon Valère en dochter Julienne, welke verklaren dat hun vader overleden is op heden om 01 uur ‘s nachts in het ouderlijk huis, toen Maaigemhoekwijk nr 29.

Dinsdag 16 februari 1954

Overlijden van graaf Juan Leon Henri t’ Kint de Roodenbeke te Brussel, burgemeester van Bachte Maria Leerne. Het stoffelijk overschot werd ’s anderendaags naar Ooidonk gebracht

Zaterdag 20 februari werd nadat een ontroerende afscheidsrede werd gehouden door secretaris Jules Foncke (1894-1960) de lijkstoet in beweging gebracht.

De rouw werd geleid door de oudste zoon, de toekomstige graaf, Henri ’t Kint de Roodenbeke, toen majoor en afgevaardigde van het NATO- opperbevel te Versailles.

De stoet trok door de Ooidonkdreef naar de kerk, alwaar de tweede zoon van de overleden graaf, EP Jean ’t Kint de Roodenbeke, Benediktijn, de dienst voorging.

De kerkklokken hadden reeds herhaalde malen geluid en dit was ter ore gekomen van mijn grootvader, Alphonse Van De Reviere. Grootvader lag toen op zijn sterfbed in de “kapelanij” in de Oooidonkdreef.

Er werd van alles uitgevonden zodat mijn grootvader niet aan de weet zou komen dat zijn goede vriend, de graaf, overleden was en deze dag begraven werd.

Voordien was er eveneens afgesproken dat de lijkstoet, in stilte, aan ons woning zou voorbijgaan.

14 dagen later zou, grootvader Alphonse ook de geest geven. Het is precies alsof zij beiden dit hadden afgesproken!

De graaf was ongeveer dezelfde leeftijd van mijn grootvader, ze hadden samen hun jeugd doorgebracht. De graaf had het domein Ooidonk als goede huisvader beheerd en mijn grootvader had de graaf bijgestaan in de talloze taken die hem toevertrouwd waren.

Eerste schepen, Jules Van Der Vennet (1897-1974) werd de nieuwe burgemeester. Hij bleef burgemeester gedurende tien jaar en combineerde dit ambt met een landbouwbedrijf in de huidige della Faillelaan.

Bloedvrienden

De opvolger van graaf Arnold op Ooidonk was graaf Juan (1886-1954), gehuwd met gravin Isabelle de Beauffort.

Graaf Juan was twee jaar jonger dan zijn jachtwachter Alphonse Van de Reviere (1884-1954). Beiden overleden met enkele dagen verschil in 1954.

Beiden konden het zeer goed met elkaar vinden. Dit blijkt uit verschillende anekdoten.

Grootvader Alphonse was eigenlijk aangesteld als jachtwachter, maar in werkelijkheid was hij meer dan dat op het domein Ooidonk. Alles wat rond het kasteel gedaan werd, of moest gedaan worden, ging bijna letterlijk en figuurlijk door de handen van Alphonse.(Dit wordt later nog beschreven)

Op 20 april 1864 kwam het domein Ooidonk in bezit van de familie t’Kint de Roodenbeke. Het was baron Henri (1817-1900), die niettegenstaande hij een bevoorrechte positie had, in de hoofdstad Brussel, toch kwam wonen op Ooidonk.

De latere “graaf” Henri t’Kint de Roodenbeke, (1817-1900) is gehuwd te Gent in 1841 met Zoè de Naeyer (1818-1894). De familie de Naeyer had verschillende eigendommen in de streek van Aalter, zoals in Bellem en Lotenhulle.

Hij liet het kasteel restaureren en zo kreeg het een meer residentieel karakter. Hij liet het park heraanleggen en bewaarde wel de ecologische waardevolle elementen, waaronder de Leiemeersen.

“Graaf” Henri ’t Kint de Roodenbeke heeft in de Belgische politiek een vooraanstaande rol gespeeld.

In het België van 1847 werd hij op dertigjarige leeftijd lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers voor het Arrondissement Gent Eeklo. In 1862 werd hij naar de Senaat gestuurd en van diezelfde Senaat zou hij voorzitter worden. (Senaatsvoorzitter van 26 april 1892 tot 10 november 1899) [1]

Koning Leopold II benoemde hem tot Minister van Staat.

Voor bewezen diensten verkreeg hij in 1870 de titel van baron, en enkele jaren later mocht hij de grafelijke titel dragen.

Ook Arnold ’t Kint de Roodenbeke (1853-1928), de overgrootvader van de huidige graaf Juan, zou later Senaatsvoorzitter worden.

Graaf Arnold, was vele jaren burgemeester van Bachte Maria Leerne en tijdens de wereldoorlog I liet hij tijdens de bombardementen, de bevolking schuilen in de ruime kelders van het kasteel. Een veiliger plek kon waarschijnlijk niet gevonden worden.

Trouwens de onderkeldering van het kasteel is vrij imposant en was naar de normen toen relatief veilig.

In de wereldoorlog II was graaf Juan ’t Kint de Roodenbeke (1886-1954) ook burgemeester van Bachte Maria Leerne, en opnieuw konden de inwoners van de gemeente een veilig onderkomen vinden in de kelders van het kasteel.

Op 11 mei 1804 kwam Ooidonk in het bezit van Karel Jozef Du Bois, die in 1828 overleed.

Karel Jozef erfde het kasteel van zijn ouders, Jan Antoon du Bois, gehuwd met Dymphna Francisca Adriana du Bois, geboren d’Oultremont.

Zijn zoon Ferdinand Filip[1] werd de volgende heer van Nevele.

Zijn kinderen op hun beurt, zouden het kasteel en bijhorende gronden, verkopen aan Henri ’t Kint de Roodenbeke – De Nayer, in 1864.

In 1836 erfde baron Ferdinand du Bois van zijn vader, samen met het kasteel Ooidonk, een bestaande distillerie in de kasteelhoeve. In 1856 richtte hij een nieuwe jeneverstokerij op die in 1875 [2] en 1890 [3] vergroot werd. In 1890 werd ook een stoommachine geplaatst.

“Door het graven van de vaart naar Schipdonk werd de Leie genoodzaakt in haar bed te blijven, en hield zij op, over de meerschen te vloeien. Op den oproep van de heer ’t Kint kwam een weldoende toovernimf, de nimf der XIX° eeuw, de stoom, de bevruchtende wateren over de meerschen verspreiden, zonder dat de bouwlanden, zooals vroeger, er eenig hinder door leden.Een stoomwagen van zeven paardenkracht brengt eene pomp van Gwynn in beweging; deze neemt uit de Leie, op de daartoe geschikte dagen en uren, het begenoodigde water, verheft het tot 3 meters hoogte, en besproeit aldus in twee en zeventig uren tijds 22 hectaren meersch in den bijvang des kasteels van den achtbaren senator”([4])

Filips II van Montmorency

(Geboren te Nevele 1524 (waarschijnlijk) (1) – Brussel 5 juni 1568 (onthoofd)), beter bekend als Graaf Horne  ook bekend onder de naam Graaf van Hoorn, was een edelman en staatsman in de Nederlanden vlak voor het begin van de 80-jarige oorlog. Sommige bronnen spreken overigens van 1518 als zijn geboortejaar.

Het leven van Graaf Horne vertoont grote overeenkomsten met dat van zijn vriend graaf Egmont, met wie hij uiteindelijk zou sterven.

Graaf Horne was oorspronkelijk legeraanvoerder van het Spaanse leger. Hij boekte enkele grote successen en werd als dan daarvoor in1561 benoemd tot admiraal van de Nederlanden, lid van de Raad van State en lid van de orde van het Gulden Vlies. Graaf Horne was verder tijdens zijn leven stadhouder van Gelre (Gelderland).

In de Raad van State vormde hij samen met Willem van Oranje en de graaf van Egmont een Driemansschap, dat in opstand kwam tegen het beleid van de kardinaal Granvelle, bisschop van Atrecht, die de inquisitie (vervolging van de protestanten) invoerde in Vlaanderen. Na diens afzetting bleef Horne zich verzetten tegen de Spaanse terreur: als protest hiertegen leverde de Graaf van Horne zij insignes van het Gulden Vlies in.

Graaf Horne is zijn hele leven overtuigd katholiek gebleven. Maar door zijn gedoogbeleid jegens de protestanten en zijn regelmatige afwezigheid, groeide Weert onder zijn bewind uit tot een bolwerk van de Reformatie. Dit gebeurde onder de leiding van de gravinnen Anna van Egmond en Walburgis van Nieuwenaar. Hierdoor was de Beeldenstorm in Weert extra hevig in vergelijking met andere steden. Na de Beeldenstorm voerde de Graaf Horne een beleid dat gericht was op het herstel van de katholieke macht, omdat hij de onderdrukking van zijn katholieke geloofsgenoten niet kon tolereren en bovendien zijn trouw aan Margaretha van Parma moest laten zien.

Filips II stuurde de hertog van Alva naar de Nederlanden om orde op zaken te stellen na de Beeldenstorm. Willem van Oranje ontvluchtte hierop Brussel; Egmont en Horne besloten niet te vluchten. Alva liet vrijwel direct na zijn aankomst de Graaf van Egmont en de Graaf Horne onder een vals voorwendsel (Alva had een overleg aangekondigd om over de situatie te praten) arresteren en voor de Raad van Beroerten slepen wegens hoogverraad. Hoewel Egmont tot het einde toe katholiek bleef en trouw bleef aan de Spaanse koning, werd hij samen met Graaf Horne ter dood veroordeeld.

Op 5 juni 1568 werden beide edelmannen en vrienden kort na elkaar onthoofd op de Grote Markt van Brussel. De dood van de Graaf van Horne en de Graaf van Egmont leidde tot grote protesten onder de bevolking.

De Graaf van Horne ligt begraven in de Sint Martinuskerk in Weert.

(tekst Wikipedia)

 
(1) eigen opmerking; De Potter-Broeckaert, hebben een groot vermoeden dat Philip geboren zou zijn op Ooidonk. Dit wordt verduidelijkt op blz.64 tot 71.Waarschijnlijk het jaar 1526.

Ooidonk, heeft een rijk gestoffeerde geschiedenis. Het zou mij echter te ver brengen om hier 8 eeuwen terug te gaan in de tijd.
 

Het domein ligt in een grote bocht, aan de linkeroever van de Leie.
Aanvankelijk moet het een drassig land geweest zijn en was er eeen “hoge donk” op deze weilanden. Vandaar waarschijnlijk de naam “Ooidonk”

Het kasteel, volledig omringd door water, onderging veel aanpassingen.

Het is pas op het eind van de 16° eeuw dat het er uitzag zoals vandaag de dag.

In de 14° eeuw behoorde de toen middeleeuwse vesting tot het bezit van de heren van Nevele.
Het wordt hun vaste verblijfplaats gezien zij deze burcht verkiezen boven het verblijf in een dorpscentrum.

Het kasteel was in de 14°, 15° en 16° eeuw geregeld betrokken in allerhande conflicten.

Eind 15° eeuw meer bepaald in 1491 werd het kasteel grotendeels verwoest door Hembyse en zijn Gentse calvinisten.

De meest bekende uit het geslacht De Montmorency is Filip, hertog van Hoorne. Waarschijnlijk is hij in het kasteel geboren.

In 1568 weten we dat hij samen met Lamoraal van Egmont, op de Brusselse markt, onthoofd zijn.

In 1579 werd het nogmaals vernield.

In 1592 werd het vervallen slot aangekocht door Maarten della Faille, die het opnieuw liet opbouwen in renaissancestijl. We zijn dan in 1594.

Jan Karel della Faille die kinderloos bleef was de laatste della Faille op Ooidonk.

Op 10 juni 1801 stierf hij en ingevolge de franse revolutie als gewone burger (citoyen)

Ooidonk wordt geacht het mooiste en sterkste kasteel van Vlaanderen te zijn.

Ooidonk

Over de ophaalbrug, vóór het kasteel boven de ingangspoort, ziet men het wapen gebeiteld in blauwe hardsteen van de familie della Faille en daarboven het wapen van de familie ’t Kint de Roodenbeke - De Naeyer, in witte steen.

Eens de zware eiken poorten voor u geopend zijn, kom je precies in de Middeleeuwen terecht.

Links vóór je, op het grote verzorgde middenplein, zie je de statige wit-stenen eretrap die naar de bovenverdieping leidt.

Op witmarmeren platen, staat de vermelding;

MCCCCXCI  LE CHATEAU D’ODONCK, DEFENDU PAR PHILIPPE

DE MONTMORENCY, EST BRULE PAR LES GANTOIS.

MDXCV  LE CHATEAU D’ODONCK EST RECONSTRUIT PAR

MARTIN DELLA FAILLE, SEIGNEUR DE NEVELE

Philip van Montmorency, graaf van Hoorn en heer van Nevele, lotgenoot van graaf Lamoraal van Egmont [1]

Het kasteel, zoals een echt kasteel er moet uitzien, met torens, trapgevels, schietgaten rondom en monumentale schoorstenen en zelfs met twee afzonderlijk staande hoektorens. De oosttoren is momenteel bewoond door de huidige graaf Juan ’t Kint de Roodenbeke.

Het kasteel kan trouwens gemakkelijk vergeleken worden met een of ander Loire-kasteel.

Zeldzame meubelen, vloertapijten zowel als wandtapijten, schilderijen, porselein en zilverwerk, versieren het interieur.

Generatie op generatie werden prachtige stukken verzameld in het kasteel, stijlvol ondergebracht in alle gemeubelde kamers.

Verscheidene bijzondere voorwerpen doen aan de middeleeuwen denken.

Een lange rijke geschiedenis heeft Ooidonk gebracht tot wat het nu is, statig en overheersend liggend in de schoot van een binnenbocht aan de linkeroever van de Leie.

Over de naam “Odonk”  “Hodonck”  “Ooidonk” in alle schrijfwijzen is men het niet unaniem eens.

Ooidonk wordt steeds dichterlijk omschreven als; juweel aan de Leieoever of als parel in de Leiestreek enz. Het kasteel verrijst inderdaad uit een dichterlijk landschap.

Tevens hebben talloze schilders het prachtige landschap op doek geborsteld en gretig gebruik gemaakt van de bloemenpracht, de planten in het goed onderhouden Franse park, de kollosale eiken en beuken alsook de linden in de dreef. Inspiratie hadden zij te over, zich spiegelend in de romantische vijvers. De eilandjes en de bruggen en poorten werden meermaals als decor gebruikt in het werkstuk van menig schilder.

De flora rond het kasteel en in de omliggende bossen sieren weelderig alle seizoenen van het jaar.

Ik had het gelukkig voorrecht, eerst als zeer kleine knaap met mijn grootvader Alphonse en later met mijn vader Valère, deze parken en bossen te doorkruisen in alle seizoenen.

Mijn aandacht werd gevestigd op kleuren, geuren en visuele harmonie tussen fauna en flora.

Dit gegeven is de soms zeer bekende kunstschilders natuurlijk ook opgevallen en zochten zij inspiratie in dit schoon dat hen omringde.

Ik kon eveneens al dat schoons zien binnen in het kasteel samen met mijn vader of soms met baron Olivier, als speelkameraad. Dan liepen we gans het kasteel door en zelfs op plaatsen waar nog geen bezoeker was of is geweest. Ik kon er vrij met de baron rondlopen in de Lodewijk XVI-stijl eetzaal, of ons laten glijden langs trapleuningen of eventjes een of andere slaapkamer binnenlopen en op het bed springen. De spelletjes konden echter niet lang doorgaan, want we werden ter orde geroepen door de graaf.