Dwarrelend ploeterend stap ik door de kronkels in mijn hoofd

al lopend vlieg ik naar mijn vragen

een zee van golven

waar is toch de deur naar antwoorden

wil ik deze wel vinden

of zwerf ik verder door

Mijn rust verdringt mijn ego

de kalmte die ik was

omgezet in onbezonnen energie

word gek van stilte

ben vermoeid

kracht knaagt aan mij

wie of wat ben ik geworden

geef me mijn gewone ik

ik zal dansen van geluk

springen van blijdschap

maar huilen van verdriet

Fietsend rij ik op het door het met bladeren bedekt grasperk in het park

denkend aan de sterren en planeten hierboven

wat en wie

wij zijn zo klein op deze aardbol

en toch

zo veel leed en haat

waarom

ik weet het niet

God

ja, die weet het wel

en ik

ik fiets maar verder

de zon tegemoet

De pijn van het alter ego

de zon die niet wil schijnen

de maan die niet wil branden

de sterren hebben het gezien

en ze hadden geen medelij

mijn hart dat bloedt

door de pijn die jij me hebt gegeven

nooit zal ik u kunnen vergeven

en dit

door jou alter ego

In de vrucht van het leven

speel ik met de wind die ik voel

het is koud en kil

de zon verdwijnt achter de horizon

de avond komt dichterbij

het is de nacht die mij in leven houdt

Jij bent de rots in mijn leven

jij leert mij het ruiken van een bloem

het ademen van liefde

jij weet dat de maan slecht staat voor mij

jupiter zal het wel oplossen

jij weet wie ik ben

jij weet wat ik kan

en ik

ik weet dat jij mij bent

Wachten op het onbekende

het onbeminde

wachten op het mooiste van de wereld

geduld

het ergste woord

maar dat geduld wordt met iets moois beloond

een wereld van verschil

tussen jou en mij

maar liefde is het woord van ons allebei

laat mij jou voelen

laat mij jou proeven

ik geef jou al mijn liefde

 in ruil voor een lach

ik wacht op die dag

Ik wil

ik wil weg

weg van mijn pijn

weg van datgene me ziek maakt

weg van de mensen die ik ongelukkig maak

mijn pijn de duivel in mijn lichaam

dood ben ik al 

dood van pijn

mijn lichaam is er nog

voor mijn dierbaren

mijn kinderen

de zuurstof in mijn bestaan

kon ik de kraan maar al dicht draaien

weg van alle zorgen

weg van alle pijn

weg als een lafaard

vluchtend in de nacht

Ondanks alle tegenslagen

regen, storm en wind

zal ons boodje blijven drijven

het is de sterkte van onze band, de liefde, de samenhorigheid

niets of niemand krijgt dit stuk

geen duivels of demonen

een voor een zullen ze verdwijnen

het is de sterkte van onze liefde

de sterkte van de zon

onze bloemen zullen bloeien

onze planten zullen groeien

en wij

wij blijven bestaan

het nirwana voorbij

Als de pijn het leed overschrijd

ben je verloren

denk je

gebruik de kracht van het water

het vuur te blussen

hou je vast aan die ene strohalm

het lot van het leven

Dwarrelend ploeterend stap ik door de kronkels in mijn hoofd

al lopend vlieg ik naar mijn vragen

een zee van golven

waar is toch de deur naar antwoorden

De ochtend geeft mij het gevoel om te stoppen

voel me als een vogel gevangen in een net

de pijn beheerst mijn leven volledig

wie of wat kan dit veranderen

de hel ken ik al

wat zou de hemel mij kunnen brengen

alleen God kan het mij vertellen

Laat de zon schijnen door de palmen van je hand

laat het geluk voelen door de darmen van je buik

laat je baas zijn over de tijd

laat je ego zwijgen over wat je bent

laat me zijn wie ik ben

Loop niet naast je schoenen als ze je niet passen

gebruik nooit het woord van liefde als je niet geloofd in haar

maai het gras op tijd

en geef de bloemen water

laat de struiken niet groeien tot een wildernis

werk aan de woorden van trouw

de liefde zal het u belonen.

Kinderen keuvelen op het groene gras

onze toekomst, ons leven

bespaar ze de realiteit

leer ze dromen van al het goede

laat het kind, kind zijn

het is het mooiste op aarde

ons enige bezit

geef ze onze onvoorwaardelijke liefde

laat ze rijpen zoals een vrucht

heel langzaam

en koester ze diep in ons hart

Als het lijden zijn eigen weg leidt

waar blijft dan de verlossing

als de liefde zijn weg kwijt is

waar is het vertrouwen dan

laat de liefde het lijden verlossen

en het vertrouwen de verlossing geven

als de liefde zijn weg kwijt is.

Pijn knaagt aan mijn hart

mijn handen beven

ben een vat vol spanning

maar vind nog juist de kracht

het jou te vergeven

ook al ban ik dood

dood van pijn

dood van liefde

dood van zijn

Laat je verdriet geen meester  worden

vecht voor dat beetje geluk

laat je leven leiden over je lijden

maak van elke dag je heden, niet je verleden

maak van elke dag jouw toekomst

Op een koud nat met regendruppels gevuld grastapijt wacht ik op jou

de morgendstond geeft mij het ontbijd

de tijd tikt weg van de realiteit

mijn wachten op jou geeft me vleugels

ik vlieg naar jou

maar vind je niet