Geven, nemen, leren, het gevoel van de bevrijding van je innerlijkheid.
In de schaduw van het leven
zie ik de dingen die konden zijn
de werkelijkheid leert ons te liegen
het gras is altijd groener elders
de regen droger
de in mijn denkbeeldige wereld
zie ik het mooie van het leven
de zon die altijd schijnt
een wereld vol vrede
de realiteit maakt ons kapot
Waar is onze ziel gebleven
als we het leven niet meer zien
als de sterren vechten om een plaats in het heelal
als de zon niet meer wil schijnen
waar is ons gevoel
als we naast elkaar leven
laat het gras weer groen worden
het leven weer een kans geven
de zon zal weer schijnen
onze liefde zal weer openbloeien
de sterren niet meer vechten
en onze zielen zullen branden van geluk
Laat mij slapen
maak mij niet meer wakker
laat mij in mijn dromen verzeilen
het paradijs is er voor mij
geen pijn
geen verdriet
laat me niet ontwaken
ik zou het niet overleven
In jouw ogen zie ik die pijn
in jouw handen die angst
in jouw gedachten
lees ik
geef me jouw lach
en ik genees je
weg van die pijn
weg van die angst
ik vul je leven met al mijn liefde
van God gekregen
door Hem gegeven
Daar waar het bloed door mijn aderen stroomt
voel ik de okstabels van het leven
de bergen en de dalen
de hoogtes en de laagtes
het bloed is heet
maar mijn gevoel koud
hoor ik daar mijn ego niet zeggen
aanvaard wat is
het is raar je leven te evalueren
de waarheid is pijnlijk
vlucht van de realiteit
voor altijd weg
Dwarrelend ploeterend stap ik door de kronkels in mijn hoofd
al lopend vlieg ik naar mijn vragen
een zee van golven
waar is toch de deur naar antwoorden
wil ik deze wel vinden
of zwerf ik verder door
Mijn rust verdringt mijn ego
de kalmte die ik was
omgezet in onbezonnen energie
word gek van stilte
ben vermoeid
kracht knaagt aan mij
wie of wat ben ik geworden
geef me mijn gewone ik
ik zal dansen van geluk
springen van blijdschap
maar huilen van verdriet
Fietsend rij ik op het door het met bladeren bedekt grasperk in het park
denkend aan de sterren en planeten hierboven
wat en wie
wij zijn zo klein op deze aardbol
en toch
zo veel leed en haat
waarom
ik weet het niet
God
ja, die weet het wel
en ik
ik fiets maar verder
de zon tegemoet
De pijn van het alter ego
de zon die niet wil schijnen
de maan die niet wil branden
de sterren hebben het gezien
en ze hadden geen medelij
mijn hart dat bloedt
door de pijn die jij me hebt gegeven
nooit zal ik u kunnen vergeven
en dit
door jou alter ego
In de vrucht van het leven
speel ik met de wind die ik voel
het is koud en kil
de zon verdwijnt achter de horizon
de avond komt dichterbij
het is de nacht die mij in leven houdt
Jij bent de rots in mijn leven
jij leert mij het ruiken van een bloem
het ademen van liefde
jij weet dat de maan slecht staat voor mij
jupiter zal het wel oplossen
jij weet wie ik ben
jij weet wat ik kan
en ik
ik weet dat jij mij bent
Wachten op het onbekende
het onbeminde
wachten op het mooiste van de wereld
geduld
het ergste woord
maar dat geduld wordt met iets moois beloond
een wereld van verschil
tussen jou en mij
maar liefde is het woord van ons allebei
laat mij jou voelen
laat mij jou proeven
ik geef jou al mijn liefde
in ruil voor een lach
ik wacht op die dag
Ik wil
ik wil weg
weg van mijn pijn
weg van datgene me ziek maakt
weg van de mensen die ik ongelukkig maak
mijn pijn de duivel in mijn lichaam
dood ben ik al
dood van pijn
mijn lichaam is er nog
voor mijn dierbaren
mijn kinderen
de zuurstof in mijn bestaan
kon ik de kraan maar al dicht draaien
weg van alle zorgen
weg van alle pijn
weg als een lafaard
vluchtend in de nacht
Ondanks alle tegenslagen
regen, storm en wind
zal ons boodje blijven drijven
het is de sterkte van onze band, de liefde, de samenhorigheid
niets of niemand krijgt dit stuk
geen duivels of demonen
een voor een zullen ze verdwijnen
het is de sterkte van onze liefde
de sterkte van de zon
onze bloemen zullen bloeien
onze planten zullen groeien
en wij
wij blijven bestaan
het nirwana voorbij
Als de pijn het leed overschrijd
ben je verloren
denk je
gebruik de kracht van het water
het vuur te blussen
hou je vast aan die ene strohalm
het lot van het leven
Dwarrelend ploeterend stap ik door de kronkels in mijn hoofd
al lopend vlieg ik naar mijn vragen
een zee van golven
waar is toch de deur naar antwoorden
De ochtend geeft mij het gevoel om te stoppen
voel me als een vogel gevangen in een net
de pijn beheerst mijn leven volledig
wie of wat kan dit veranderen
de hel ken ik al
wat zou de hemel mij kunnen brengen
alleen God kan het mij vertellen
Laat de zon schijnen door de palmen van je hand
laat het geluk voelen door de darmen van je buik
laat je baas zijn over de tijd
laat je ego zwijgen over wat je bent
laat me zijn wie ik ben
Loop niet naast je schoenen als ze je niet passen
gebruik nooit het woord van liefde als je niet geloofd in haar
maai het gras op tijd
en geef de bloemen water
laat de struiken niet groeien tot een wildernis
werk aan de woorden van trouw
de liefde zal het u belonen.
Kinderen keuvelen op het groene gras
onze toekomst, ons leven
bespaar ze de realiteit
leer ze dromen van al het goede
laat het kind, kind zijn
het is het mooiste op aarde
ons enige bezit
geef ze onze onvoorwaardelijke liefde
laat ze rijpen zoals een vrucht
heel langzaam
en koester ze diep in ons hart