Mijn naam? Is Lies de grote!
‘Mijn levens verhaal startte in de oorlogsjaren.’ Doordat mijn ouders drank problemen hadden, diende ik zoals zovele kinderen van de straat te leven. ‘Voedsel vonden we in de afvalbakken.’ Parochiepriesters overspoelden ons met de leer van Jezus- Christus. Zij vertelde ons verhalen uit het oude en nieuwe testament.
Tranen welden op in mijn ogen, als de priester vertelde; 'hoe arm de moeder van Jezus -Christus wel was geweest!' Ze hadden geen geld, voor degelijke kleding of voedsel, voor haar zoontje Jezus . Andere priesters vertelde ons over de zusters van de kloosterorde " Clara van Assisi." In het klooster leefden de kloosterlingen in eenvoud, armoede, en in gebed. Dit was mijn toekomst, dat was wat ik wilde !”Volgeling worden van de orde van Clara van Assisi .” De godsdienstleraar regelde voor mij een bezoek aan het klooster.Op de afgesproken dag stond ik aan de zware houten poort van het klooster. Moeder - overste gaf me alle informatie over het leven van een non.Eenmaal de trouwgelofte afgelegd, werd de kloosterpoort voor eeuwig gesloten.‘Geen familiebezoek, geen radio, geen enkele vorm van luxe. ‘Wat me wel beangstigde tijdens de rondgang! ‘Waren de cellen.’ Eén bed, één rieten stoel,klein kastje, dat was alles.”' De ontspanningsruimte was de enige ruimte waar er verwarming aanwezig was. Tevens was dit de enige plaats waar er ongedwongen gepraat mocht worden. Na de rondleiding deelde moeder-overste me mee. Dat binnenkort de opleiding zou starten van postulanten.Daarna zou ik de keus krijgen:”Ofwel het klooster verlaten of de opleiding volgen van novice.”Mijn leven als straat kind ging vervolgens gewoon verder. Ik zal nooit mijn eerste bezoek aan de cinema vergeten. De cinema voorstelling was nog niet goed bezig of de handen van de jongen naast mij zaten al onder mijn truitje, de andere jongen aan de andere zijde zat in mijn broekje. ‘Als ik nu zou zeggen dat ik het onprettig vond,’ lieg ik. Wat ik toen voelde ? Bleef mij mijn hele leven achtervolgen. Op één dag werd ik uitgenodigd om te startten als postulante. Nu pas vertelde ik mijn ouders van mijn roeping! Ze waren te dronken, om te begrijpen wat ik bedoelde met ‘roeping.’Op het afgesproken uur, stond ik alleen aan de kloosterpoort. Vele postulanten waren vergezeld van hun familie. We werden verzocht afscheid te nemen van onze geliefden.Dat was heel gemakkelijk voor mij.'Mijn ouders lagen immers nog dronken in hun bed.’Na de verwelkoming en het voorlezen van het kloosterreglement, kreeg iedere postulanten een zuster (meter ) toegewezen. De eerste dagen van mijn opleiding waren een foltering. ‘Ik’ , die gewoonlijk lachend en pratend door het leven ging, diende de stilte van de kloosterorde te respecteren. Regelmatig kreeg ik van Moeder - oversten opmerkingen aangaande mijn gedrag . Maar ik troostte me, ’mijn liefde voor Jezus was oneindig groot.’ We leerden iedere dag, hoe armoede voor ons zusters essentieel belangrijk waren. Jezus was immers het symbool van de schenkende, de vrijgevige en de onvoorwaardelijke liefde. Het klooster stond in het teken van het Kruis. Dit betekende: 'De Gekruisigde keek overal toe'. Onze kledij bestond uit een habijt . Onze borsten werden met een extra doek ingespannen, om zoveel mogelijk onze vrouwelijkheid te verbergen. Nadat onze opleiding teneinde was, benadrukte Moeder-overste ons dat het non worden volledig uit vrije wil gebeurde. Na de cursus van novice was eindelijk de dag aangebroken dat ik de bruid van Jezus – Christus werd. De bisschop vroeg aan al de novices die uitgestrekt op de kerkvloer lagen, of ze vrijwillig hun beloften aflegden. Wij antwoorden:”Wij willen de bruid van Jezus Christus worden.”Vervolgens werden we gezegend en kregen ieder afzonderlijk een kerkelijke naam. ‘Mijn naam werd: Zuster Lucia.’ De bisschop vertelde me dat de heilige Lucia een van de drie Portugese herderskinderen waren geweest, die de Heilige Maria hadden gezien in het jaar 1917 in het stadje Fatima. Na de beloften kreeg ik een trouwring aan mijn vinger geschoven, als symbool dat ik de bruid van Jezus – Christus was geworden. We kregen van moeder – overste een houten Paternoster als welkomstgeschenk. Mijn kinderdroom was waarheid geworden. "Ik Liesje de grote, was nu zuster Lucia."
Het kloosterleven was een leven van eenvoud, werken en bidden.
In de kapel waren er afzonderlijke hokjes, waar het mogelijk was voor
gelovige mensen om een gesprek te komen voeren met één van de zusters. Meestal waren het verzoeken om te bidden voor een ziek familielid. De traditie wilde dat degene die een verzoek hadden, een mand met eieren schonken aan de kloosterorde. Iedere donderdagnamiddag kreeg ik het bezoek van één jongetje. Nooit vergeet ik hoe hij zich voorstelde: “Ik ben de Rat. ” De eerste periode diende ik zijn vertrouwen te winnen. Na weken vertelde hij deeltjes uit zijn leven. Over zijn slechte schoolrapporten, de jeugdbeweging. Hij vergeleek zijn stiefvader met de duivel, de reden hiervoor waren? ‘De dagelijkse mishandelingen die hij diende
te ondergaan.’Iedere donderdagnamiddag was hij mijn eerste bezoeker.Tijdens het ontspanningsuurtje, vertelde ik de zusters over de jongen. Zijn verdriet! Zijn geloof in God! Maar vooral zijn bewondering voor de moeder van God. Mijn medezusters waren zeer geïnteresseerd in het leven van de jongen. Iedere week vroegen ze alle details van het bezoek. Jaren heeft de jongen me een bezoek gebracht. Eigenlijk was dit mij enige ontspanning in het klooster geworden, wat keek ik uit naar de donderdagnamiddag.Toen sloeg het noodlot toe. Op een van zijn bezoeken huilde hij voortdurend. Hij vertelde dat hij zijn stiefvader met
een ijzeren staaf meerdere malen op zijn kop geslagen had. 'Het was een
ongeluk'. Huilde de jongen. Moeder-overste verwittigde de politie. Nooit heb ik nog iets van de Rat gehoord. Moeder-overste en ik waren de enige zusters, die contact mochten hebben met de buitenwereld. Ik onderhandelde met leveranciers of voor werken die uitgevoerd diende te worden. Kris een van de aannemers was de oorzaak voor het beëindigen van mijn kloosterroeping. Hij was een blonde atletisch gebouwde kerel, met prachtige blauwe ogen. Hij hypnotiseerde mij volledig door zijn krachtige mannelijke uitstraling. Tijdens de werken, groeide we naar elkaar toe. Onze gevoelens werden zo groot dat ik ontslag nam als kloosterlinge . Het kloosterleven was voorbij, na jaren van gebed en onthouding. Mijn leven startte opnieuw in een arbeiderswoning, met mijn vriend Kris. De eerste dagen leefden we van de liefde. We kregen niet genoeg van elkaar. De eerste weken waren ongelofelijk, we lachten, we aten, we vrijden, we waren gewoon gelukkig. Er kwam een einde aan ons geluk toen er financiële problemen opdoken.
Volgens sommige schuldeisers lag de oorzaak aan de gok verslaving van Kris. Om ons gezin van bankroet te redden, werd ik lesgeefster in een katholieke school voor avond onderwijs voor volwassen. Al het geld dat ik verdiende vergokte hij. ‘Onze liefdesverhouding was over.’Toch hoopte ik door veel geduld en liefde, hem van zijn verslaving af te helpen. ‘Maar de toestand eindigde altijd met slaag en verkrachting.’Door doodsangst gedreven vluchtte ik uiteindelijk terug naar het klooster.‘Niet als non,’ maar als vluchteling van het huishoudelijk geweld. Op mijn knieën heb ik Moeder – overste gesmeekt om hulp. Ik kreeg toelating om te verblijven in het klooster. 'Niet als non,' maar als onderwijzeres.Geleidelijk aan verlangde ik terug naar het leven van non.Na een periode van boete verleende de bisschop me toestemming om terug te keren als zuster Lucia in het klooster.
Geschreven door Paul1
Poeders dhr. Demann!